ostry stan abstynencji poalkoholowej
Wskazanie

Ostry stan abstynencji poalkoholowej (zespół odstawienia alkoholu) to zespół objawów występujących u osób uzależnionych od alkoholu po zaprzestaniu lub znacznym ograniczeniu jego spożywania. Najczęściej pojawia się w ciągu 6-24 godzin od ostatniej dawki alkoholu i może trwać kilka dni. Objawy obejmują drżenie rąk, nadmierną potliwość, nudności, wymioty, bezsenność, pobudzenie psychoruchowe, lęk, a w cięższych przypadkach drgawki, halucynacje i majaczenie (delirium tremens).

W leczeniu ostrego stanu abstynencji poalkoholowej stosuje się przede wszystkim benzodiazepiny, które łagodzą objawy odstawienia i zapobiegają powikłaniom. W Polsce najczęściej używane są: Diazepam (Relanium), Klonazepam (Clonazepamum TZF), Lorazepam (Lorafen) oraz Oksazepam (Oxazepamum TZF). W ciężkich przypadkach stosuje się również tiaprid (Tiaprid EGIS), klometiazol (Heminevrin) oraz karbamazepinę (Amizepin, Neurotop, Tegretol). Istotnym elementem terapii jest również suplementacja witamin z grupy B, szczególnie tiaminy (Milgamma, Benfogamma).

Największe trudności w leczeniu ostrego stanu abstynencji poalkoholowej obejmują ryzyko wystąpienia majaczenia alkoholowego (delirium tremens), które jest stanem zagrażającym życiu i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Wyzwaniem jest również prawidłowe dawkowanie leków, gdyż pacjenci różnią się wrażliwością na benzodiazepiny, a jednocześnie zbyt niskie dawki mogą nie zapobiec napadom drgawkowym. Istotnym problemem jest także współwystępowanie innych schorzeń, takich jak marskość wątroby, która ogranicza możliwości farmakoterapii. Dodatkowo, po ustąpieniu ostrych objawów abstynencyjnych, kluczowe staje się skierowanie pacjenta na terapię uzależnienia, co często napotyka na opór ze strony chorego.