Lorazepam TZF
Roztwór do wstrzykiwań, 4 mg/ml
Produkt leczniczy zawiera lorazepam w stężeniach 2 mg/mL lub 4 mg/mL oraz substancje pomocnicze takie jak makrogol 400 i glikol propylenowy. Jest to bezbarwny roztwór do wstrzykiwań o pH między 3,5 a 7,5. Stosuje się go w premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi, a także w leczeniu silnego lęku, fobii oraz stanów padaczkowych u dorosłych, młodzieży i dzieci. Lek ten jest wykorzystywany do krótkotrwałego leczenia zaburzeń lękowych oraz stanu padaczkowego, gdy inne metody nie zapewniają wystarczającej kontroli objawów.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Lorazepam TZF dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 2 mg/ml i 4 mg/ml. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała, wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W premedykacji zaleca się podanie dożylne 0,044 mg/kg mc. na 15-20 minut przed zabiegiem lub domięśniowe 0,05 mg/kg mc. co najmniej 2 godziny przed operacją. W ostrych stanach lękowych dawka początkowa wynosi 0,05 mg/kg mc. (preferowana droga dożylna), z możliwością powtórzenia po 2 godzinach. W leczeniu stanu padaczkowego u dorosłych dawka początkowa to 4 mg podawane powoli dożylnie (2 mg/min), z możliwością powtórzenia po 10-15 minutach, natomiast u dzieci od 1 miesiąca życia 0,1 mg/kg mc. (max. 4 mg), maksymalnie dwukrotnie. U pacjentów geriatrycznych i osłabionych dawkę początkową należy zmniejszyć o około 50% i dostosować indywidualnie. W przypadku zaburzeń czynności nerek lub wątroby zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki ze względu na ryzyko przedłużonego działania leku.
Podanie dożylne wymaga rozcieńczenia lorazepamu w stosunku 1:1 z kompatybilnym roztworem (0,9% NaCl, wodą do wstrzykiwań lub glukozą 5%/10%) i powolnego wstrzykiwania (max. 2 mg/min) z kontrolą aspiracji, aby uniknąć podania dotętniczego. Podanie domięśniowe wykonuje się w głębokim mięśniu, lek można stosować nierozcieńczony lub rozcieńczony w celu ułatwienia iniekcji. Terapia powinna być możliwie krótka ze względu na ryzyko uzależnienia, a odstawianie leku wymaga stopniowego zmniejszania dawki. Lorazepam można łączyć z lekami narkotycznymi, przeciwbólowymi, znieczulającymi i zwiotczającymi mięśnie, natomiast przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie ze skopolaminą. W trakcie terapii należy rozważyć redukcję dawek innych leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lorazepam TZF 4 mg/ml
infuzja, lek hamujący ośrodkowy układ nerwowy, lek przeciwpadaczkowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, napad padaczkowy, niepamięć wsteczna, objawy odstawienne, ostry stan lękowy, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, siarczan atropiny, skopolamina, stan padaczkowy, uzależnienie fizyczne i psychiczne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dotętnicze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu oddechowego -
Działania niepożądane
Lek Lorazepam TZF w stężeniach 2 mg/ml i 4 mg/ml, stosowany do wstrzykiwań, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i mogą ustępować po dostosowaniu dawki. Lorazepam, jako benzodiazepina, wywiera działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy, co manifestuje się sennością, uspokojeniem, ataksją, zawrotami głowy oraz zaburzeniami widzenia. Istotnym ryzykiem jest rozwój uzależnienia oraz objawy odstawienia, w tym ciężkie napady padaczkowe. Po podaniu domięśniowym i dożylnym mogą wystąpić miejscowe reakcje zapalne. Należy zwrócić szczególną uwagę na reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja czy omamy, a także na ryzyko depresji oddechowej, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Rzadkie, ale poważne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), reakcje anafilaktyczne oraz zespół SIADH z hiponatremią.
Działania niepożądane Lorazepamu klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10) obejmują uspokojenie i senność, często (≥1/100 do <1/10) ataksję, zawroty głowy i zmęczenie, natomiast pozostałe działania, w tym poważne zaburzenia neurologiczne, hematologiczne, endokrynologiczne i reakcje alergiczne, mają częstość nieznaną. Monitorowanie i zgłaszanie działań niepożądanych jest kluczowe dla oceny stosunku korzyści do ryzyka terapii. Personel medyczny powinien zgłaszać podejrzewane działania niepożądane do odpowiednich instytucji, w tym Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, co umożliwia ciągłe monitorowanie bezpieczeństwa stosowania leku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lorazepam TZF 4 mg/ml
agranulocytoza, amnezja, ataksja, benzodiazepina, bezdech, bezdech senny, bezsenność, ból, depresja oddechowa, dyzartria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, hipotermia, impotencja, lorazepam, łysienie, małopłytkowość, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepamięć następcza, niepokój, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omam, osłabienie mięśniowe, pancytopenia, pieczenie, pobudzenie, podwyższone aminotransferazy, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja paradoksalna, senność, SIADH, tolerancja, uspokojenie, uzależnienie, wymioty, zaburzenia libido, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie, zapalenie żył, zaparcie, zawroty głowy, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego -
Profil bezpieczeństwa leku
Lorazepam jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie leku do mleka matki, co może stanowić zagrożenie dla niemowląt. Ponadto, lek znacząco upośledza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dlatego pacjenci powinni unikać tych czynności przez 24-48 godzin po podaniu. Jednoczesne stosowanie lorazepamu z alkoholem jest zabronione z uwagi na ryzyko nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego, sedacji, depresji oddechowej, śpiączki oraz zgonu.
W populacji seniorów oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności. U osób starszych istnieje zwiększone ryzyko sedacji, osłabienia mięśni i upadków, co wymaga stosowania obniżonych dawek i ścisłej obserwacji. W przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń funkcji nerek i wątroby należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę oraz monitorować odpowiednio czynność tych narządów, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami stosowanie lorazepamu jest niewskazane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lorazepam TZF 4 mg/ml
-
Przedawkowanie
Przedawkowanie lorazepamu, będącego benzodiazepiną, prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od łagodnej senności i dezorientacji po ciężką śpiączkę i depresję oddechową. Objawy łagodne obejmują ospałość, ataksję, dyzartrię, hipotonię mięśniową oraz spadek ciśnienia tętniczego, natomiast ciężkie zatrucie manifestuje się depresją ośrodka oddechowego, ciężką hipotensją oporną na leczenie, utratą przytomności i śpiączką, co wymaga natychmiastowej hospitalizacji na OIT. Szczególne ryzyko stanowi jednoczesne stosowanie lorazepamu z innymi lekami sedatywnymi lub alkoholem, co potęguje efekt depresyjny i zwiększa ryzyko zgonu. W preparacie Lorazepam TZF roztwór do wstrzykiwań istotne są substancje pomocnicze: glikol propylenowy (843-845 mg/ml) i makrogol 400 (203 mg/ml), które przy dawkach ≥500 mg/kg mc./dobę mogą wywoływać poważne powikłania metaboliczne, nefrotoksyczne, kardiotoksyczne, neurotoksyczne oraz prowadzić do niewydolności wielonarządowej.
Leczenie przedawkowania lorazepamu jest głównie objawowe i podtrzymujące, obejmujące monitorowanie parametrów życiowych, zabezpieczenie drożności dróg oddechowych, wentylację mechaniczną w przypadku depresji oddechowej oraz leczenie niedociśnienia za pomocą płynów dożylnych i leków wazoaktywnych (np. noradrenaliny). Antidotum stanowi flumazenil – specyficzny antagonista benzodiazepin. Hemodializa ma ograniczoną skuteczność w usuwaniu lorazepamu, ale może być pomocna w eliminacji toksycznych substancji pomocniczych, takich jak glikol propylenowy i makrogol 400. Pacjenci po przedawkowaniu wymagają ścisłego monitorowania funkcji oddechowych i sercowo-naczyniowych, a w ciężkich przypadkach hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii. W tabeli przedstawiono szczegółową klasyfikację objawów przedawkowania wraz z ich charakterystyką i stopniem nasilenia, co ułatwia ocenę kliniczną i dobór odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lorazepam TZF 4 mg/ml
arytmia, ataksja, benzodiazepiny, bradykardia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja ośrodkowego układu oddechowego, depresja układu sercowo-naczyniowego, dezorientacja, drgawki, dyzartria, flumazenil, glikol propylenowy, hemodializa, hemoglobinuria, hemoliza wewnątrznaczyniowa, hepatotoksyczność, hiperosmolarność, hipoksja, hipotensja, hipotonia mięśniowa, hipowentylacja, intubacja dotchawicza, kardiotoksyczność, kwasica mleczanowa, leki wazoaktywne, letarg, lorazepam, makrogol, martwica cewek nerkowych, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niewydolność wielonarządowa, noradrenalina, ospałość, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie benzodiazepin, saturacja krwi, śpiączka, wentylacja mechaniczna -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania lorazepamu wykazały, że LD50 po podaniu dożylnym, domięśniowym i dootrzewnowym mieści się w zakresie 24-70 mg/kg mc., zróżnicowanym w zależności od gatunku zwierzęcia. Toksyczność przewlekła po podaniu doustnym u szczurów (80 tygodni) i psów (12 miesięcy) nie wykazała istotnych zmian histopatologicznych, okulistycznych ani hematologicznych, nawet przy wysokich dawkach. W badaniach podprzewlekłych po podaniu pozajelitowym (do 20 mg/kg i.m. u szczurów, do 10 mg/kg i.m. u psów oraz do 8 mg/kg i.v. u szczurów) obserwowano jedynie odwracalne reakcje tkankowe w miejscach wstrzyknięć, bez innych poważnych nieprawidłowości. Wyniki testów mutagenności były negatywne, a badania rakotwórczości u szczurów i myszy nie wykazały potencjału kancerogennego lorazepamu podawanego doustnie.
Badania wpływu lorazepamu na rozrodczość, przeprowadzone zarówno drogą doustną, jak i dożylną u królików, szczurów i myszy, nie wykazały działania teratogennego ani upośledzenia zdolności rozrodczych. Podawanie dożylne w okresie organogenezy (6-15 dzień ciąży u szczurów, 6-18 dzień u królików) nie spowodowało nieprawidłowości rozwojowych. Należy jednak zwrócić uwagę na doniesienia o zaburzeniach zachowania potomstwa po długotrwałej ekspozycji samic na benzodiazepiny oraz kliniczne obserwacje dysmorfii i upośledzenia umysłowego u dzieci matek stosujących wysokie dawki benzodiazepin w ciąży. Podsumowując, lorazepam charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, jednak ostrożność jest wskazana w kontekście stosowania w okresie ciąży.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorazepam TZF 4 mg/ml
badanie hematologiczne, badanie histopatologiczne, badanie mutagenności, badanie okulistyczne, badanie teratogenności, benzodiazepina, dawka śmiertelna, droga podania, dysmorfia zewnętrzna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, lorazepam, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja teratogenna, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, upośledzenie umysłowe, wpływ na rozrodczość, zaburzenie zachowania -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Lorazepam TZF dostępny jest w formie bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 2 mg/mL oraz 4 mg/mL, zawierający odpowiednio 2 mg lub 4 mg lorazepamu w 1 mL roztworu. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 3,5-7,5 i zawiera substancje pomocnicze takie jak makrogol 400 (203 mg/mL) oraz glikol propylenowy (845 mg/mL dla 2 mg/mL i 843 mg/mL dla 4 mg/mL), które poprawiają rozpuszczalność i stabilność roztworu. Lorazepam TZF przeznaczony jest do podawania domięśniowego (nierozcieńczony) lub dożylnego (po rozcieńczeniu 1:1 z wodą do wstrzykiwań, 0,9% roztworem NaCl lub 5-10% roztworem glukozy). Produkt dostarczany jest w ampułkach ze szkła borokrzemianowego o pojemności 2 mL, z oznaczeniem kolorem czerwonym (jedna obwódka dla 2 mg/mL, dwie dla 4 mg/mL).
Przygotowanie roztworu do podania dożylnego wymaga delikatnego mieszania po dodaniu rozcieńczalnika, bez energicznego wstrząsania, aby uniknąć powstawania pęcherzyków powietrza. Nie zaleca się mieszania Lorazepamu TZF z innymi lekami poza wymienionymi rozcieńczalnikami, a podawanie innych preparatów powinno odbywać się oddzielnie. Produkt należy przechowywać w lodówce w temperaturze 2-8°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 18 miesięcy. Po otwarciu ampułki roztwór zachowuje stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 2-8°C oraz 25°C, jednak ze względów mikrobiologicznych powinien być zużyty niezwłocznie, a ewentualne przechowywanie jest odpowiedzialnością użytkownika.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lorazepam TZF 4 mg/ml
-
Specjalne ostrzeżenia
Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań (2 mg/mL i 4 mg/mL) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami, co może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i jak najkrótszego czasu terapii, z monitorowaniem objawów depresji oddechowej i sedacji. Dotętnicze podanie jest przeciwwskazane z powodu ryzyka skurczu tętnic i zgorzeli. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z miastenią, ataksją, ostrym zatruciem alkoholem lub lekami działającymi hamująco na OUN, zespołem bezdechu sennego, ciężką niewydolnością oddechową, a także u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami układu krążenia, nerek i wątroby oraz u pacjentów z ryzykiem uzależnienia. Długotrwałe stosowanie (powyżej 2-4 tygodni) nie jest zalecane ze względu na wysokie ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, nawet przy dawkach terapeutycznych.
Lorazepam TZF zawiera znaczne ilości glikolu propylenowego (845 mg/ml w roztworze 2 mg/mL i 843 mg/ml w roztworze 4 mg/mL) oraz makrogolu 400 (203 mg/ml), które mogą powodować toksyczność, w tym ostrą martwicę kanalików nerkowych i niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, dzieci poniżej 5 lat, kobiet w ciąży oraz osób leczonych disulfiramem lub metronidazolem. Zaleca się monitorowanie funkcji nerek i wątroby oraz luki osmotycznej/anionowej przy dawkach glikolu propylenowego ≥50 mg/kg mc./dobę. Pacjenci po podaniu lorazepamu powinni być obserwowani przez 24 godziny, a osoby wracające do domu muszą mieć opiekuna. Należy również uwzględnić ryzyko reakcji anafilaktycznych, paradoksalnych oraz nasilenia objawów depresji u pacjentów z chorobami psychicznymi i padaczką.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lorazepam TZF
ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, benzodiazepiny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dehydrogenaza alkoholowa, depresja endogenna, depresja oddechowa, disulfiram, długotrwałe stosowanie benzodiazepin, glikol propylenowy, jaskra z zamkniętym kątem, leczenie doraźne, lorazepam, makrogol 400, martwica kanalików nerkowych, metronidazol, miastenia, morfologia krwi, niewydolność nerek, obniżony nastrój, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, osłabienie mięśniowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, sedacja, stan padaczkowy, zaburzenia czynności wątroby, zespół bezdechu sennego, zespół Lennoxa-Gastauta -
Właściwości farmakodynamiczne
Lorazepam, należący do grupy 1,4-benzodiazepin (kod ATC: N05BA06), wykazuje szerokie spektrum działania farmakologicznego na ośrodkowy układ nerwowy, obejmujące efekty rozluźniające mięśnie szkieletowe, sedatywne, anksjolityczne, nasenne, zmniejszające napięcie mięśniowe oraz przeciwdrgawkowe. Mechanizm działania lorazepamu opiera się na wysokim powinowactwie do receptorów benzodiazepinowych, które modulują aktywność receptorów GABA, wzmacniając hamujące przekaźnictwo GABAergiczne i prowadząc do nasilonego efektu inhibicyjnego w OUN. Dzięki temu lorazepam znajduje zastosowanie w terapii stanów wymagających działania uspokajającego, przeciwlękowego i rozluźniającego mięśnie.
Produkt Lorazepam TZF dostępny jest w formie bezbarwnego roztworu do wstrzykiwań o pH 3,5-7,5, w dwóch stężeniach: 2 mg/mL oraz 4 mg/mL. Każda ampułka zawiera odpowiednio 2 mg lub 4 mg lorazepamu, a także znaczące ilości substancji pomocniczych: makrogolu 400 (203 mg/ampułkę) oraz glikolu propylenowego (845 mg/ampułkę dla 2 mg i 843 mg/ampułkę dla 4 mg). Obecność tych substancji pomocniczych o znanym działaniu powinna być uwzględniona przy ocenie bezpieczeństwa i tolerancji preparatu u pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lorazepam TZF 4 mg/ml
anksjolityk, benzodiazepina, działanie anksjolityczne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, działanie sedatywne, działanie uspokajające, GABA, glikol propylenowy, kwas gamma-aminomasłowy, makrogol, mięsień szkieletowy, napięcie mięśniowe, neuroprzekaźnik hamujący, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo GABAergiczne, receptor benzodiazepinowy, roztwór do wstrzykiwań, substancja psychotropowa -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lek Lorazepam TZF, dostępny w stężeniach 2 mg/mL oraz 4 mg/mL w formie roztworu do wstrzykiwań, wykazuje istotne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, co przekłada się na znaczące obniżenie sprawności psychomotorycznej. Pacjenci po podaniu leku powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn przez okres 24-48 godzin, ze względu na ryzyko upośledzenia refleksu, oceny sytuacji i czasu reakcji. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, pacjentów pooperacyjnych oraz w złym stanie ogólnym, u których metabolizm i klirens leku mogą być obniżone, co może wydłużyć czas działania neuropsychologicznego lorazepamu. Jednoczesne spożycie alkoholu znacząco potęguje sedatywne efekty leku, zwiększając ryzyko poważnych zaburzeń psychomotorycznych i wydłużając okres ograniczonej zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
W praktyce klinicznej lekarz ma obowiązek szczegółowo poinformować pacjenta o wpływie Lorazepamu TZF na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, podkreślając minimalny czas powstrzymania się od tych czynności (24-48 godzin) oraz możliwość jego wydłużenia w zależności od indywidualnych czynników ryzyka. Należy również wyraźnie zakazać łączenia leku z alkoholem. Informacje te powinny być przekazane w sposób jasny i dostosowany do możliwości poznawczych pacjenta, a fakt ich udzielenia należy odnotować w dokumentacji medycznej, co ma znaczenie prawne i zawodowe. W przypadku podawania leku w trybie ambulatoryjnym zaleca się, aby pacjent nie przybywał na wizytę samodzielnie samochodem lub miał zapewniony transport powrotny, co również powinno być udokumentowane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lorazepam TZF 4 mg/ml
-
Wskazania do stosowania
Lorazepam TZF w formie roztworu do wstrzykiwań (2 mg/ml lub 4 mg/ml) znajduje zastosowanie w precyzyjnie określonych wskazaniach klinicznych, obejmujących zarówno zaburzenia lękowe, jak i stany padaczkowe. Lek jest stosowany jako sedacja podstawowa przed zabiegami chirurgicznymi, diagnostycznymi oraz chemioterapią, zapewniając redukcję lęku i amnezję następczą. W terapii lęku Lorazepam TZF jest wskazany w silnych stanach lękowych, takich jak lęk neurotyczny, nasilone fobie oraz stany pobudzenia towarzyszące psychozom i depresji, gdzie pełni rolę krótkotrwałego leczenia wspomagającego. W leczeniu stanu padaczkowego lek jest skuteczny u pacjentów od 1 miesiąca życia, obejmując napady uogólnione toniczno-kloniczne, nieświadomości, zespoły iglica-fala oraz napady ogniskowe i mieszane, zapewniając długotrwałe ustanie napadów drgawkowych.
Lorazepam TZF nie jest przeznaczony do długotrwałej terapii padaczki; po opanowaniu stanu padaczkowego konieczne jest wdrożenie innych leków przeciwpadaczkowych w celu zapobiegania nawrotom. W przypadku napadów wywołanych ostrymi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak hipoglikemia, hipokalcemia czy hiponatremia, równoczesne leczenie przyczynowe jest kluczowe. Preparat dostępny jest w postaci bezbarwnego roztworu o pH 3,5-7,5, co należy uwzględnić przy ocenie kompatybilności z innymi lekami podczas podawania dożylnego. Każda ampułka zawiera 2 mg lub 4 mg lorazepamu w 1 ml roztworu, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb klinicznych pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lorazepam TZF 4 mg/ml
fobia, hipoglikemia, hipokalcemia, hiponatremia, leczenie wspomagające, lęk neurotyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, napad drgawkowy, napad grand mal, napad mieszany, napad motoryczny, napad nieświadomości, napad ogniskowy, napad padaczkowy, napad petit mal, napad psychomotoryczny, napad toniczno-kloniczny, napad uogólniony, neuroleptyk, niepamięć następcza, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, sedacja podstawowa, stan padaczkowy, stan pobudzenia, utrata świadomości, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie lękowe, zespół iglica-fala