napad nocny miokloniczny
Wskazanie

Napad nocny miokloniczny (mioklonie nocne) to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się nagłymi, krótkotrwałymi, mimowolnymi skurczami mięśni występującymi podczas snu. Najczęściej dotyczą one kończyn, choć mogą obejmować również tułów czy twarz. Napady te występują zwykle w fazie snu NREM (non-rapid eye movement), szczególnie podczas zasypiania lub przejścia między poszczególnymi fazami snu.

Mioklonie nocne mogą być objawem padaczki mioklonicznej lub stanowić element innych zespołów padaczkowych. Wśród czynników zwiększających ryzyko ich wystąpienia wymienia się predyspozycje genetyczne, urazy mózgu, choroby neurodegeneracyjne, zaburzenia metaboliczne oraz niektóre leki. Diagnostyka obejmuje badanie EEG podczas snu, obrazowanie mózgu (MRI) oraz szczegółowy wywiad dotyczący przebiegu napadów.

W leczeniu napadów nocnych mioklonicznych stosuje się przede wszystkim leki przeciwpadaczkowe. Najskuteczniejsze w tej grupie są: walproinian sodu (Depakine, Convulex), lewetyracetam (Keppra, Levetiracetam Accord), klonazepam (Clonazepamum TZF, Rivotril) oraz zonisamid (Zonegran). W przypadkach opornych na leczenie można rozważyć terapię skojarzoną z użyciem kilku leków przeciwpadaczkowych.

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów z napadami nocnymi mioklonicznymi jest właściwa diagnostyka różnicowa, gdyż objawy mogą przypominać inne zaburzenia snu, jak zespół niespokojnych nóg czy parasomnie. Trudności sprawia również dobór odpowiedniego leczenia, które będzie skutecznie kontrolować napady, a jednocześnie nie zaburzać architektury snu. Kolejnym problemem jest monitorowanie skuteczności terapii, ponieważ pacjenci często nie są świadomi występujących w nocy napadów i konieczna może być obserwacja przez partnera lub wykorzystanie urządzeń monitorujących sen.