niedociśnienie tętnicze
Niedociśnienie tętnicze (hipotensja) to stan, w którym ciśnienie tętnicze krwi jest nieprawidłowo niskie, zazwyczaj przyjmuje się wartości poniżej 90/60 mmHg. Stan ten może być przewlekły lub nagły, a jego przyczyny są różnorodne – od fizjologicznych (np. u osób szczupłych, młodych, aktywnych fizycznie) po patologiczne (np. odwodnienie, krwawienie, zaburzenia endokrynologiczne, działanie niektórych leków).
Objawy niedociśnienia tętniczego obejmują zawroty głowy, omdlenia, szczególnie przy zmianie pozycji ciała, osłabienie, zmęczenie, zaburzenia widzenia, nudności oraz bladość skóry. W ciężkich przypadkach może prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego, niedokrwienia narządów i niewydolności wielonarządowej.
Diagnostyka niedociśnienia tętniczego polega na pomiarze ciśnienia tętniczego w różnych pozycjach ciała, badaniach laboratoryjnych oraz obrazowych. Leczenie zależy od przyczyny – może obejmować zwiększenie podaży płynów i soli w diecie, stosowanie leków wazopresyjnych, mineralo- i glikokortykosteroidów lub terapię choroby podstawowej. W niektórych przypadkach konieczne jest odstawienie lub modyfikacja dawek leków obniżających ciśnienie.
Szczególnymi postaciami niedociśnienia są hipotensja ortostatyczna (spadek ciśnienia przy zmianie pozycji ciała) oraz hipotensja poposiłkowa (spadek ciśnienia po posiłku). W praktyce klinicznej istotne jest także niedociśnienie jako objaw zagrażającego życiu wstrząsu różnego pochodzenia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisocard 1,25 mg
Bisoprolol, substancja czynna leku Bisocard, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym bardzo częsta bradykardia (poniżej 60 uderzeń/min), częste nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze oraz uczucie ziębnięcia kończyn. Rzadziej występują zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego i niedociśnienie ortostatyczne. Ze strony układu nerwowego często pojawiają się zawroty głowy i ból głowy, a rzadziej omdlenia. Bisoprolol może także powodować zaburzenia psychiczne, takie jak zaburzenia snu, depresja, koszmary senne i omamy, choć ich częstość jest niezbyt częsta lub rzadka. W układzie oddechowym niezbyt często obserwuje się skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z astmą lub POChP, oraz rzadko alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, depresja, drętwienie kończyn, hipertriglicerydemia, koszmary senne, kurcze mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, osłabienie mięśni, POChP, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia potencji, zaburzenia słuchu, zaburzenia snu, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Prestarium 10 mg + 5 mg
Preparat Co-Prestarium, łączący peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, posiada szereg przeciwwskazań wynikających z właściwości obu substancji czynnych. Peryndopryl jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na inhibitory ACE, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, ciążą (zwłaszcza w II i III trymestrze), jednoczesnym stosowaniem aliskirenu u chorych z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m², terapią sakubitrylem/walsartanem (konieczny 36-godzinny odstęp), pozaustrojowymi metodami leczenia krwi oraz znacznym zwężeniem tętnic nerkowych. Amlodypina jest przeciwwskazana w ciężkim niedociśnieniu tętniczym, nadwrażliwości na dihydropirydyny, wstrząsie (w tym kardiogennym), zwężeniu drogi odpływu z lewej komory (zwłaszcza zastawki aortalnej) oraz niestabilnej hemodynamicznie niewydolności serca po ostrym zawale. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, co jest istotne u osób z jej nietolerancją.
amlodypina bezylan, funkcja nerek, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał serca, peryndopryl z argininą i amlodypiną, pochodna dihydropirydyny, sakubitryl walsartan, wskaźnik GFR, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Quetiapine Orion 100 mg
Przedawkowanie kwetiapiny (fumaran kwetiapiny, Quetiapine Orion) prowadzi do nasilenia jej farmakologicznych efektów, manifestujących się przede wszystkim nasilonym uspokojeniem, sennością, częstoskurczem, niedociśnieniem tętniczym oraz objawami antycholinergicznymi. Do poważnych powikłań należą wydłużenie odstępu QT, drgawki, stan padaczkowy, rabdomioliza, niewydolność oddechowa, splątanie, zespół majaczeniowy, śpiączka, a nawet zgon. Szczególnie narażeni są pacjenci z chorobami układu krążenia. Mechanizmy toksyczności obejmują blokadę receptorów alfa-adrenergicznych, muskarynowych oraz wpływ na kanały jonowe mięśnia sercowego i ośrodkowy układ nerwowy. Objawy takie jak senność wynikają z nadmiernej stymulacji receptorów histaminowych H1 i serotoninowych, natomiast częstoskurcz i niedociśnienie są efektem blokady receptorów alfa-adrenergicznych.
blok serca, częstoskurcz, dopamina, drgawki, działanie antycholinergiczne, epinefryna, fizostygmina, fumaran kwetiapiny, intubacja dotchawicza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oddział intensywnej terapii, odtrutka, ośrodek oddechowy, płukanie żołądka, pobudzenie psychiczne, poszerzenie zespołu QRS, rabdomioliza, receptor alfa-adrenergiczny, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, senność, śpiączka, splątanie, środek sympatykomimetyczny, stan padaczkowy, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QT, zatrzymanie moczu, zespół antycholinergiczny, zespół majaczeniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Toralis 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Toralis zawiera lizynopryl (inhibitor ACE) oraz torasemid (diuretyk pętlowy), które zostały szeroko przebadane w badaniach przedklinicznych i klinicznych. Dane toksykologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych, jednak lizynopryl wykazuje działanie teratogenne i fetotoksyczne, prowadząc do obumarcia płodu, wad wrodzonych (szczególnie czaszki), opóźnienia wzrostu wewnątrzmacicznego oraz przetrwałego przewodu tętniczego, co jest związane z wpływem na układ renina-angiotensyna płodu oraz niedokrwieniem łożyska. Torasemid w dużych dawkach indukował odwracalne zmiany nerkowe (poszerzenie kanalików, śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, manifestujące się m.in. wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika oraz zmniejszeniem masy ciała.
działanie fetotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, lizynopryl, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, poszerzenie kanalików nerkowych, potencjał rakotwórczy, przepływ łożyskowy, przetrwały przewód tętniczy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie kreatyniny, torasemid, układ renina-angiotensyna, wada rozwojowa płodu, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu, zarówno indywidualnie, jak i w kombinacji, nie wykazały toksycznego działania ogólnoustrojowego ani narządowego, które mogłoby ograniczać ich zastosowanie kliniczne. W badaniach na szczurach (do 13 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Zmiany te uznano za efekt farmakologiczny, a nie toksyczny. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają indywidualne badania każdej substancji. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg (8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry morfologii krwi, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, stężenie potasu, stężenie testosteronu, toksyczny wpływ na narządy docelowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Fair-Med 10 mg
Amlodypina, będąca pochodną dihydropirydyny, dostępna jest w preparacie Amlodipine Fair-Med w dawkach 5 mg oraz 10 mg (tabletka 10 mg z linią podziału umożliwiającą podział dawki). Przed zastosowaniem leku konieczna jest dokładna ocena przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na amlodypinę lub inne pochodne dihydropirydyny, które stanowią bezwzględne przeciwwskazania. Ponadto, amlodypina jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, stanem wstrząsu (w tym kardiogennego), znacznym zwężeniem zastawki aorty oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego, ze względu na ryzyko pogłębienia niedociśnienia, pogorszenia perfuzji tkankowej, zwiększenia gradientu ciśnień lub destabilizacji hemodynamicznej.
anafilaksja, bezylan amlodypiny, ciśnienie tętnicze, destabilizacja hemodynamiczna, gradient ciśnień, hipotensja, nadwrażliwość na leki, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, perfuzja tkankowa, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmix 40 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowaną toksyczność dla płodu, w tym ryzyko pogorszenia czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz powikłań u noworodka takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W pierwszym trymestrze stosowanie telmisartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Kobietom w wieku rozrodczym planującym ciążę rekomenduje się zmianę terapii na leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa oraz natychmiastowe przerwanie telmisartanu po potwierdzeniu ciąży. W przypadku ekspozycji na lek w II i III trymestrze konieczne jest specjalistyczne monitorowanie ultrasonograficzne płodu oraz ścisła obserwacja noworodka, w tym kontrola parametrów nerkowych i elektrolitowych.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne nerek, drugi trymestr ciąży, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karmienie piersią, laktacja, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, parametry nerkowe, pierwszy trymestr ciąży, ryzyko teratogenne, stosunek korzyści do ryzyka, telmisartan, toksyczność płodowa, toksyczność telmisartanu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bortezomib TZF 3,5 mg
Przedawkowanie bortezomibu, szczególnie dawką przekraczającą dwukrotnie zalecaną (powyżej 7 mg), stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, manifestujące się nagłym i ciężkim niedociśnieniem tętniczym oraz małopłytkowością. Objawy te mogą prowadzić do wstrząsu, powikłań krwotocznych oraz zgonu. Mechanizm toksyczności jest powiązany z działaniem leku na układ sercowo-naczyniowy, co potwierdzają badania niekliniczne. W przypadku przedawkowania nie istnieje specyficzne antidotum, co wymaga natychmiastowej i intensywnej interwencji medycznej o charakterze objawowym i podtrzymującym.
bortezomib, ciśnienie tętnicze krwi, czynności życiowe, leczenie podtrzymujące, leki inotropowe, leki presyjne, łożysko naczyniowe, małopłytkowość, mięsień sercowy, niedociśnienie tętnicze, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, podaż płynów, powikłania krwotoczne, temperatura ciała, wazopresor, wstrząs, zaburzenia krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin 10 mg
Lek Vilpin, zawierający amlodypinę benzenosulfonian w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęk okolicy kostek oraz zmęczenie. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość), metaboliczne (hiperglikemia), psychiczne (depresja, zmiany nastroju, bezsenność, splątanie), neurologiczne (drżenie, neuropatia obwodowa, zaburzenia pozapiramidowe), kardiologiczne (zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego), naczyniowe (niedociśnienie, zapalenie naczyń), oddechowe (duszność, kaszel), żołądkowo-jelitowe (wymioty, zapalenie trzustki), wątrobowe (zapalenie wątroby, cholestaza), skórne (łysienie, plamica, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), mięśniowo-szkieletowe (kurcze mięśni, ból stawów), moczowe (zaburzenia mikcji) oraz rozrodcze (impotencja, ginekomastia). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z niektórymi reakcjami o nieznanej częstości.
amlodypiny benzenosulfonian, ból brzucha, cholestaza, cukrzyca, diplopia, dysfagia, działanie niepożądane amlodypiny, ginekomastia, hiperglikemia, impotencja, kołatanie serca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, monitorowanie działań niepożądanych, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, splątanie, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie mikcji, zaburzenie pozapiramidowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Befoair
Produkt leczniczy Befoair, zawierający formoterol i beklometazon dipropionian, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami rytmu serca (w tym blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia, tachyarytmią oraz wydłużeniem odstępu QTc > 0,44 s), chorobami serca (np. przerostowa kardiomiopatia, choroba niedokrwienna, zastoinowa niewydolność), tyreotoksykozą, cukrzycą, guzem chromochłonnym nadnerczy oraz hipokaliemią. Formoterol może nasilać hipokaliemię, zwłaszcza u pacjentów z ciężką astmą i przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących hipokaliemię (pochodne ksantyny, steroidy, diuretyki). U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii, gdyż formoterol może podnosić stężenie glukozy. Przed planowanym znieczuleniem halogenowymi anestetykami należy odstawić Befoair na co najmniej 12 godzin ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Nie zaleca się rozpoczynania terapii podczas zaostrzenia astmy lub POChP, a w przypadku pogorszenia kontroli choroby konieczna jest szybka ocena i ewentualna intensyfikacja leczenia kortykosteroidami lub antybiotykami.
anoreksja, blok przedsionkowo-komorowy, cechy cushingoidalne, chorioretinopatia centralna surowicza, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, gruźlica płuc, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kardiomiopatia przerostowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca zastoinowa, opóźnienie wzrostu, przełom nadnerczowy, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenia dróg oddechowych, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telam 80 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający telmisartan (80 mg) i amlodypinę (10 mg), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego wpływu telmisartanu, antagonisty receptora angiotensyny II (AIIRA), na płód. Ekspozycja w tym okresie może prowadzić do pogorszenia czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki oraz powikłań u noworodka, takich jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. Stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogenności. Amlodypina, choć przenika do mleka matki w ilościach od 3% do 7% dawki (maksymalnie do 15%), nie ma wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży i laktacji, co skutkuje zaleceniem unikania stosowania Telamu u kobiet karmiących piersią. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentek stosujących Telam, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie alternatywnego leczenia przeciwnadciśnieniowego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, badanie USG, główka plemnika, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, płodność, przenikanie do mleka, Telam, telmisartan i amlodypina, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, zmiany biochemiczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Przedawkowanie leku Co-Amlessa, zawierającego peryndopryl, amlodypinę i indapamid, prowadzi do ciężkich zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, nerwowego, moczowego oraz równowagi elektrolitowej. Dominującym objawem jest niedociśnienie tętnicze, często z tachykardią odruchową, a także hiponatremia i hipokaliemia wynikające z działania indapamidu i peryndoprylu. W ciężkich przypadkach obserwuje się oligurię, anurię oraz ryzyko wstrząsu i niekardiogennego obrzęku płuc, który może wystąpić z opóźnieniem do 48 godzin po przedawkowaniu. Objawy neurologiczne obejmują zawroty głowy, senność i splątanie, co jest konsekwencją hipoperfuzji mózgowej. Ze względu na synergistyczne działanie trzech składników, nawet niewielkie przekroczenie dawki terapeutycznej może wywołać poważne skutki kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, osób starszych oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków hipotensyjnych.
amlodypina, antagonista wapnia, anuria, dializa, dializoterapia, diuretyk tiazydopodobny, glukonian wapnia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, indapamid, inhibitor ACE, izotoniczny roztwór soli, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, oligouria, peryndopryl, peryndoprylat, płukanie żołądka, pozycja Trendelenburga, środki wazopresyjne, tachykardia odruchowa, węgiel aktywowany, wstrząs zakończony zgonem, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Karbis 32 mg
Kandesartan cyleksetyl, dostępny w preparacie Karbis w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA) i jego stosowanie w ciąży wymaga szczególnej ostrożności. W pierwszym trymestrze ciąży lek nie jest zalecany ze względu na potencjalne, choć nie do końca potwierdzone, ryzyko teratogenne. W drugim i trzecim trymestrze stosowanie kandesartanu jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu udokumentowanego toksycznego wpływu na rozwój płodu, obejmującego pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania u noworodka takie jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia u pacjentki przyjmującej Karbis, konieczna jest natychmiastowa zmiana terapii na leki o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży oraz monitorowanie płodu, w tym badanie ultrasonograficzne czaszki i ocenę funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, karmienie piersią, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, toksyczność płodowa, trymestr ciąży, ultrasonografia czaszki płodu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nicorette Invisipatch 10 mg/16 h
Przedawkowanie nikotyny podczas stosowania systemów transdermalnych Nicorette Invisipatch stanowi istotne ryzyko, zwłaszcza u pacjentów z niską tolerancją na nikotynę lub stosujących jednocześnie inne źródła nikotyny. Toksyczność nikotyny jest zależna od drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości, przy czym osoby palące wykazują wyższą tolerancję. Najmniejsza śmiertelna dawka doustna u dzieci wynosi 40-60 mg, a u dorosłych 0,8-1,0 mg/kg masy ciała. Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ból głowy, zawroty głowy, nadmierne pocenie się, niedociśnienie, niemiarowe tętno, trudności w oddychaniu oraz uogólnione drgawki, przy czym nasilenie objawów koreluje z dawką nikotyny.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, doustna dawka nikotyny, drgawki uogólnione, leczenie objawowe, monitoring parametrów życiowych, nadmierne pocenie się, nadmierne ślinienie, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niemiarowe tętno, nikotyna, nudności i wymioty, objawy przedawkowania, ostre zatrucie, system transdermalny, terapia nikotynowa, toksyczność nikotyny, toksyczność ostra i przewlekła, tolerancja na nikotynę, trudności w oddychaniu, wchłanianie nikotyny, węgiel aktywowany, zaburzenia słuchu, zapaść krążeniowa, zatrucie nikotyną, zawroty głowy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Aurovitas 80 mg
Telmisartan Aurovitas jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działanie toksyczne na płód, obejmujące pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, co może prowadzić do deformacji. W pierwszym trymestrze stosowanie leku nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad wrodzonych. Po potwierdzeniu ciąży konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii telmisartanem i wdrożenie alternatywnej terapii hipotensyjnej o udokumentowanym bezpieczeństwie. W przypadku ekspozycji w II i III trymestrze wskazane jest monitorowanie płodu za pomocą badań ultrasonograficznych czaszki i czynności nerek oraz ścisła obserwacja noworodka pod kątem niedociśnienia tętniczego, niewydolności nerek i hiperkaliemii.
antagonista receptora angiotensyny II, czynność nerek płodu, ekspozycja płodu, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, leczenie hipotensyjne, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, telmisartan, terapia hipotensyjna, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, trymestr ciąży, ultrasonografia czaszki, wada wrodzona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cardilopin 10 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Cardilopin, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na amlodypinę (we wszystkich dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 10 mg), inne pochodne dihydropirydyny oraz substancje pomocnicze preparatu. Ze względu na mechanizm działania polegający na rozkurczu mięśni gładkich naczyń i obniżeniu ciśnienia tętniczego, lek nie powinien być stosowany w stanach takich jak ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny) oraz w określonych schorzeniach kardiologicznych, w tym ciężkiej stenozie aortalnej i niestabilnej niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego. Działanie amlodypiny może pogłębić hipotensję, zaburzyć perfuzję narządową oraz nasilić objawy chorób serca, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta.
amlodipin bezylan, amlodypina, antagonista wapnia pochodny dihydropirydyny, ciśnienie tętnicze, czynność skurczowa serca, działanie inotropowo ujemne, funkcja skurczowa, hipotensja, lek przeciwnadciśnieniowy, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, perfuzja narządowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rozkurcz mięśni gładkich, stenoza aortalna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory - Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierającego 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, zaburzenia świadomości oraz zapaść krążeniową, natomiast hydrochlorotiazyd powoduje nudności, senność, hipowolemię oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię, co może skutkować zaburzeniami rytmu serca i skurczami mięśni. Nasilenie objawów waha się od umiarkowanego do ciężkiego, a wstrząs i zapaść stanowią stan zagrożenia życia.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, błona dializacyjna, diureza, hemodializa, hipokaliemia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, lek wazopresyjny, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, parametr hemodynamiczny, skurcz mięśni, walsartan, wiązanie z białkami, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Telmisartan Orion 80 mg
Telmisartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany do stosowania w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowane działania toksyczne na płód, takie jak pogorszenie czynności nerek, małowodzie (oligohydramnion) oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także poważne powikłania u noworodka, w tym niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. Stosowanie telmisartanu w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego ryzyka teratogenności, choć brak jest jednoznacznych danych epidemiologicznych. W przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie alternatywnej terapii przeciwnadciśnieniowej o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Zaleca się także regularne badania ultrasonograficzne płodu, ze szczególnym uwzględnieniem oceny funkcji nerek i kostnienia czaszki, oraz ścisłą obserwację noworodka po ekspozycji na lek w ciąży.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, ciśnienie tętnicze, drugi i trzeci trymestr ciąży, hiperkaliemia, inhibitor ACE, karmienie piersią, leczenie hipotensyjne, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, monitorowanie ultrasonograficzne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, oligohydramnion, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, preparat przeciwnadciśnieniowy, teratogenność, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedawkowanie – Donectil 10 mg
Przedawkowanie donepezylu chlorowodorku, inhibitora cholinesterazy, prowadzi do przełomu cholinergicznego, zagrażającego życiu stanu klinicznego wymagającego natychmiastowej interwencji. Objawy obejmują silne nudności, wymioty, wzmożone ślinienie, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, depresję oddechową, drgawki kloniczne oraz narastające osłabienie mięśni, w tym mięśni oddechowych, co może skutkować niewydolnością oddechową i zgonem. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosi 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co jest odpowiednio 225- i 160-krotnie wyższą wartością niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg/dobę). Objawy wynikają z nadmiernej stymulacji receptorów muskarynowych i cholinergicznych w układzie nerwowym, sercowo-naczyniowym, oddechowym oraz mięśniowym.
atropina, bradykardia, dawka śmiertelna LD50, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, donepezyl chlorowodorek, drgawki kloniczne, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, inhibitor cholinesterazy, leczenie objawowe, lek antycholinergiczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy żołądkowo-jelitowe, pęczkowe drżenie mięśni, płytka nerwowo-mięśniowa, przełom cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, środek cholinomimetyczny, stymulacja cholinergiczna, stymulacja przywspółczulna, układ cholinergiczny, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tadilecto 10 mg
Tadilecto, zawierający 10 mg tadalafilu w postaci tabletek powlekanych, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tadalafil lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (1,5 mg/tabletkę), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Stosowanie tadalafilu jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących organiczne azotany ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego wynikającego z synergistycznego działania na szlak tlenek azotu/cGMP. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niewskazana, w tym po świeżym zawale mięśnia sercowego (do 90 dni), z niestabilną dławicą piersiową, niewydolnością serca stopnia ≥ II wg NYHA (do 6 miesięcy), niekontrolowanymi zaburzeniami rytmu serca, niedociśnieniem (<90/50 mm Hg), niekontrolowanym nadciśnieniem oraz po udarze mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy.
aktywator cyklazy guanylowej, azotany organiczne, choroba serca, choroba wieńcowa, inhibitor PDE5, jaskra, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze objawowe, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, retinopatia cukrzycowa, riocyguat, szlak tlenek azotu/cGMP, tadalafil, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – BisoHEXAL 10 10 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, może prowadzić do poważnych zaburzeń takich jak bradykardia (poniżej 60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca, hipoglikemia oraz zawroty głowy. Objawy te mogą wystąpić już przy dawce 15 mg/dobę, podczas gdy w praktyce klinicznej odnotowano przypadki przedawkowania nawet do 2000 mg. Szczególnie wrażliwi na toksyczne działanie bisoprololu są pacjenci z niewydolnością serca, u których zaleca się stopniowe zwiększanie dawki leku. W każdym przypadku przedawkowania konieczne jest przerwanie podawania bisoprololu oraz wdrożenie leczenia podtrzymującego i objawowego, z uwzględnieniem specyficznych interwencji farmakologicznych.
beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, działanie chronotropowe, działanie inotropowe dodatnie, elektrokardiografia, hipoglikemia, izoprenalina, lek inotropowy, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, rozrusznik serca, skurcz oskrzeli, zaburzenie perfuzji narządowej, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, nie był przedmiotem formalnych badań interakcji, jednak znane są interakcje poszczególnych składników. Lek może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego (konieczny odstęp 36 godzin). Sole litu mogą ulegać kumulacji z powodu zmniejszonego wydalania, co zwiększa ryzyko toksyczności – wskazane jest ścisłe monitorowanie stężenia litu. Grejpfrut i sok grejpfrutowy mogą zwiększać biodostępność amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy mogą osłabiać działanie ramiprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku. W trakcie terapii należy monitorować czynność nerek i odpowiednio nawadniać pacjenta.
antagonista angiotensyny II, azolowy lek przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, błona dializacyjna, dializoterapia, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, działanie toksyczne, filtracja kłębuszkowa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatriemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor DPP-IV, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor neprylizyny, interakcja lekowa, kaliuretyczny lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek, reakcja hiperglikemiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sympatykomimetyk, tiazydowy lek moczopędny, torsades de pointes, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Przedawkowanie – Corectin 5 5 mg
Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, substancji czynnej preparatu Corectin, prowadzi do nasilonej blokady receptorów beta-adrenergicznych, co skutkuje poważnymi powikłaniami kardiologicznymi i oddechowymi. Opisano przypadki przyjęcia dawki nawet 2000 mg, z różnym nasileniem objawów w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta. Kluczowe objawy to bradykardia (wymagająca dożylnego podania atropiny lub orcyprenaliny, a w ciężkich przypadkach wszczepienia rozrusznika), niedociśnienie tętnicze (leczenie płynami dożylnymi, lekami wazopresyjnymi i glukagonem), skurcz oskrzeli (beta2-sympatykomimetyki, aminofilina), ostra niewydolność serca (leki moczopędne, inotropowe i rozszerzające naczynia), hipoglikemia (dożylna glukoza) oraz blok przedsionkowo-komorowy II/III stopnia (monitorowanie, orcyprenalina, rozrusznik). Dializa jest nieskuteczna w eliminacji bisoprololu.
aminofilina, atropina, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta-1, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, działanie inotropowo dodatnie, glikogenoliza, glukagon, glukoneogeneza, hipoglikemia, leki moczopędne, leki wazopresyjne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, orcyprenalina, ostra niewydolność serca, skurcz oskrzeli, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nedal 5 mg
Lek Nedal zawiera nebiwolol w dawce 5 mg (odpowiadającej 5,45 mg nebiwololu chlorowodorku) i jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, stabilnej przewlekłej niewydolności serca oraz choroby wieńcowej. W nadciśnieniu tętniczym u dorosłych zalecana dawka to 5 mg raz na dobę, z efektem terapeutycznym obserwowanym po 1-2 tygodniach, a optymalnym po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek dawka początkowa wynosi 2,5 mg, z możliwością zwiększenia do 5 mg. W przypadku przewlekłej niewydolności serca i choroby wieńcowej stosuje się stopniowe zwiększanie dawki co 1-2 tygodnie: 1,25 mg → 2,5 mg → 5 mg → 10 mg (maksymalna dawka). Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem doświadczonego lekarza, z monitorowaniem ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca oraz objawów niewydolności serca. U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) dawka początkowa wynosi 2,5 mg (nadciśnienie) lub 1,25 mg (niewydolność serca i choroba wieńcowa), z koniecznością ostrożnej titracji i obserwacji, zwłaszcza u osób powyżej 75 lat.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek nebiwololu, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, digoksyna, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca, stabilna choroba wieńcowa, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tadamen 10 mg
Tadalafil w dawce 10 mg (lek Tadamen) posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tadalafil lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (118,96 mg/tabletka) oraz sód (<1 mmol/23 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie organicznych azotanów ze względu na ryzyko znacznego spadku ciśnienia tętniczego wynikającego z synergistycznego działania na szlak tlenek azotu/cGMP. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niewskazana, w tym po przebytym zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 90 dni, niestabilnej dławicy piersiowej, niewydolności serca ≥ II klasy wg NYHA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niekontrolowanych zaburzeniach rytmu, niedociśnieniu tętniczym <90/50 mm Hg, niekontrolowanym nadciśnieniu oraz po udarze mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Przeciwwskazaniem jest także utrata wzroku w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) oraz jednoczesne stosowanie leków pobudzających cyklazę guanylową (np. riocyguat), co grozi objawowym niedociśnieniem tętniczym.
aktywność seksualna, choroba serca, cyklaza guanylowa, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, inhibitor PDE5, klasyfikacja NYHA, laktoza, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, NAION, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja cukrów, niewydolność serca, organiczny azotan, powikłanie sercowo-naczyniowe, szlak tlenek azotu, tadalafil, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Fair-Med 5 mg
Stosowanie amlodypiny (produkt leczniczy Amlodipine Fair-Med) jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na amlodypinę lub inne pochodne dihydropirydyny, a także u osób z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zawężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (np. dużym zwężeniem zastawki aorty) oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Mechanizm działania amlodypiny, polegający na rozszerzaniu naczyń obwodowych, może w tych stanach prowadzić do pogorszenia perfuzji, nasilenia niedociśnienia, zwiększenia obciążenia lewej komory oraz destabilizacji hemodynamicznej.
amlodypina, blokery kanałów wapniowych, działanie wazodylatacyjne, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestabilna niewydolność serca, opór obwodowy, parametry hemodynamiczne, perfuzja tkankowa, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olicard 60 retard 60 mg
Olicard 60 retard zawiera monoazotan izosorbidu w dawce 60 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne azotany, ostrą niewydolnością krążenia, w tym wstrząsem, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem kardiogennym bez odpowiedniego leczenia wspomagającego (kontrapulsacja wewnątrzaortalna, inotropy dodatnie). Przeciwwskazaniem jest również znaczne niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <90 mmHg) oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE-5 (sildenafil, tadalafil, wardenafil, awanafil), które mogą prowadzić do krytycznego spadku ciśnienia tętniczego i poważnych powikłań niedokrwiennych, w tym zgonu.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diuretyk, dysfagia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor fosfodiesterazy, jaskra z wąskim kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiomiopatia przerostowa, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, lek hipotensyjny, lek inotropowy, monoazotan izosorbidu, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, ostra niewydolność krążenia, reakcja anafilaktyczna, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Agapurin SR 400
Podczas stosowania pentoksyfiliny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Agapurin SR 400 konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, w tym z niedociśnieniem tętniczym, ciężkimi zaburzeniami rytmu serca, zaawansowaną miażdżycą naczyń wieńcowych i mózgowych, ostrym zawałem serca, cukrzycą oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i wątroby. W tych przypadkach zaleca się dokładną ocenę stosunku korzyści do ryzyka oraz ścisłe monitorowanie stanu klinicznego pacjenta. W razie wystąpienia objawów reakcji anafilaktycznej lub rzekomoanafilaktycznej należy natychmiast przerwać leczenie i skonsultować się z lekarzem. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby konieczne jest zmniejszenie dawki leku ze względu na ryzyko kumulacji pentoksyfiliny.
agregacja płytek krwi, antagonista witaminy K, cukrzyca, cyprofloksacyna, działanie hipoglikemizujące, lek przeciwcukrzycowy, leki przeciwpłytkowe, miażdżyca, miażdżyca naczyń, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, pentoksyfilina, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skłonność do krwawień, spadek ciśnienia tętniczego, teofilina, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rytmu serca, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Conaret 3,75 mg
Bisoprolol fumaran, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które zależą od dawki, stanu klinicznego pacjenta oraz czasu terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, gdzie często występuje bradykardia oraz nasilenie niewydolności serca. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową działania te występują rzadziej. Często pojawiają się zawroty głowy i bóle głowy, które ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni terapii. Inne często występujące objawy to uczucie ziębnięcia kończyn oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zaparcia. Rzadziej obserwuje się zaburzenia snu, depresję, skurcz oskrzeli u pacjentów z chorobami obturacyjnymi dróg oddechowych, reakcje nadwrażliwości, a także zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja, dławica piersiowa, drętwienie kończyn, koszmar senny, kurcz mięśni, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, omamy, omdlenie, przewlekła niewydolność serca, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, triglicerydy, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie potencji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmisartan + HCT Genoptim łączy telmisartan, selektywny antagonista receptora AT1 dla angiotensyny II, z hydrochlorotiazydem, diuretykiem tiazydowym, co skutkuje synergistycznym działaniem hipotensyjnym. Telmisartan wykazuje długotrwałe i selektywne wiązanie z receptorem AT1, obniżając stężenie aldosteronu bez wpływu na aktywność reninową osocza czy enzym konwertujący angiotensynę, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą. Dawkowanie raz na dobę zapewnia stabilne obniżenie ciśnienia tętniczego przez 24 godziny, z efektem maksymalnym po 4-8 tygodniach terapii. Hydrochlorotiazyd zwiększa diurezę i wydalanie sodu, co prowadzi do zmniejszenia objętości osocza i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron, jednak telmisartan przeciwdziała utracie potasu. W badaniach klinicznych telmisartan wykazał skuteczność porównywalną do ramiprylu, amlodypiny, atenololu i innych leków hipotensyjnych, z mniejszą częstością kaszlu niż inhibitory ACE.
aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, chorobowość, ciśnienie tętnicze, cukrzyca typu 2, diuretyk tiazydowy, efekt hipotensyjny, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, renina osoczowa, retinopatia, suchy kaszel, telmisartan, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmisartan Genoptim
Telmisartan Genoptim jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko teratogenności wynikające z działania antagonistów receptora angiotensyny II na rozwijający się płód. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, zastojem żółci lub zaburzeniami odpływu żółci stosowanie telmisartanu jest niewskazane z powodu zmniejszonego klirensu wątrobowego. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby lek można stosować ostrożnie pod ścisłym nadzorem. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, u których stosowanie telmisartanu może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek wskutek hemodynamicznego obniżenia ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego.
antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, hiperazotemia, hiperkaliemia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens wątrobowy, kreatynina w surowicy, leczenie moczopędne, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przeszczepienie nerki, stężenie potasu, stężenie sodu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wydzielanie aldosteronu, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odpływu żółci, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Bluefish 5 mg
Amlodypina, będąca pochodną dihydropirydyny i działająca jako bloker kanałów wapniowych, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu Amlodipine Bluefish (5 mg). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. znaczną stenozę aortalną) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Mechanizm działania amlodypiny polega na rozszerzaniu naczyń obwodowych, co w wymienionych stanach może prowadzić do niebezpiecznego spadku ciśnienia tętniczego, hipoperfuzji narządowej oraz pogorszenia funkcji skurczowej mięśnia sercowego.
amlodypina, amlodypiny bezylan, blokery kanałów wapniowych, działanie inotropowe ujemne, działanie wazodylatacyjne, echokardiografia, funkcja lewej komory, funkcja skurczowa lewej komory, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja wieńcowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie narządów, niestabilna niewydolność serca, obciążenie wstępne, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, preload, reakcja alergiczna, rozszerzanie naczyń krwionośnych, stenoza aortalna, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie perfuzji tkankowej, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Enplerasa 25 mg
Przedawkowanie leku Enplerasa, zawierającego eplerenon w dawkach 25 mg i 50 mg, może prowadzić do istotnych objawów klinicznych, takich jak niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemia. Niedociśnienie wynika z antagonistycznego działania eplerenonu na receptory aldosteronowe, co skutkuje zwiększonym wydalaniem sodu i wody, natomiast hiperkaliemia jest efektem zaburzonej eliminacji potasu przez nerki. Warto podkreślić, że stężenia toksyczne eplerenonu oraz konkretne dawki wywołujące przedawkowanie nie zostały dotychczas określone w literaturze klinicznej.
antagonista aldosteronu, EKG, Enplerasa, eplerenon, glukoza z insuliną, hemodializa, hiperkaliemia, leki wazopresyjne, niedociśnienie tętnicze, osłabienie mięśniowe, płyny dożylne, pozycja Trendelenburga, receptory mineralokortykoidowe, stężenie toksyczne, węgiel aktywny, wodorowęglan sodu, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, żywice jonowymienne - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan – Dawkowanie i sposób podawania
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. U dorosłych z nadciśnieniem początkowa dawka wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 32 mg/dobę w zależności od kontroli ciśnienia. U pacjentów z hipowolemią, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawka początkowa powinna być obniżona do 4 mg/dobę, z indywidualnym dostosowaniem. U dzieci i młodzieży (6–<18 lat) dawka początkowa to 4 mg/dobę, z maksymalną dawką do 8 mg dla masy ciała <50 kg i do 16 mg dla masy ≥50 kg. U pacjentów rasy negroidalnej obserwuje się słabsze działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga często zwiększenia dawki i terapii skojarzonej. W leczeniu niewydolności serca u dorosłych dawka początkowa wynosi 4 mg/dobę, stopniowo zwiększana co 2 tygodnie do maksymalnie 32 mg/dobę, z koniecznością monitorowania funkcji nerek i elektrolitów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, rasa negroidalna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia skojarzona, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vilpin Combi 5 mg + 10 mg
Vilpin Combi, zawierający peryndopryl tozylan (inhibitor ACE) oraz amlodypinę bezylan, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód, w tym zaburzenia czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania u noworodka takie jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. Stosowanie inhibitorów ACE nie jest zalecane również w pierwszym trymestrze ciąży z powodu potencjalnego ryzyka teratogenności. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe odstawienie Vilpin Combi i wdrożenie alternatywnego leczenia hipotensyjnego o udokumentowanym bezpieczeństwie. Amlodypina może być rozważana w ciąży jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych opcji, a korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.
antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie hipotensyjne, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, przenikanie do mleka kobiecego, teratogenność, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, Vilpin Combi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia płodności, zmiany biochemiczne plemników - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xancodal 80 mg
Oksykodon, substancja czynna Xancodalu (tabletki o przedłużonym uwalnianiu 80 mg), wywołuje typowe dla opioidów działania niepożądane, w tym depresję oddechową, zwężenie źrenic, skurcz oskrzeli, skurcze mięśni gładkich oraz zahamowanie odruchu kaszlowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności i zaparcia, przy czym depresja oddechowa stanowi najpoważniejsze zagrożenie, szczególnie u osób starszych i osłabionych. W trakcie terapii mogą wystąpić także zaburzenia psychiczne (lęk, splątanie, depresja, bezsenność), objawy ze strony OUN (senność, zawroty głowy, drgawki) oraz powikłania ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niedrożność jelit, która wymaga pilnej interwencji. Ryzyko zespołu odstawienia, w tym tachykardii i kołatania serca, jest niezbyt częste, a u noworodków matek stosujących oksykodon może pojawić się zespół odstawienia noworodka.
bronchospazm, centralny bezdech senny, cholestaza, depresja oddechowa, duszność, dysfagia, dyspepsja, hiperalgezja, hipogonadyzm, kolka żółciowa, mioza, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, nudność, odruch kaszlowy, odwodnienie, oksykodon, podwyższone enzymy wątrobowe, przedawkowanie opioidów, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz mięśni gładkich, smoliste stolce, stan splątania, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, uzależnienie lekowe, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie postrzegania, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół abstynencyjny noworodków, zespół odstawienia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Faxolet ER 75 mg
Przedawkowanie wenlafaksyny, substancji czynnej preparatu Faxolet ER (dostępnego w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu), stanowi poważny stan kliniczny z szerokim spektrum objawów, które mogą wystąpić już po dawce około 3 g u dorosłych. Do najczęstszych objawów należą tachykardia, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki), rozszerzenie źrenic, drgawki oraz wymioty. W obrazie klinicznym obserwuje się również istotne zmiany elektrokardiograficzne, takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS oraz groźną tachykardię komorową. Dodatkowo mogą wystąpić bradykardia, niedociśnienie tętnicze, hipoglikemia i zawroty głowy, a w skrajnych przypadkach – zgon, szczególnie przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków. Ryzyko śmiertelnego zatrucia wenlafaksyną jest wyższe niż w przypadku SSRI, lecz niższe niż przy trójpierścieniowych lekach przeciwdepresyjnych.
antidotum, blok odnogi pęczka Hisa, bradykardia, ciężkie zatrucie, dializa, drgawki, hemoperfuzja, hipoglikemia, kardiotoksyczność, leczenie ratunkowe, mydriaza, napad drgawkowy, neurotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, płukanie żołądka, poszerzenie zespołu QRS, przedawkowanie wenlafaksyny, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, śpiączka, tachykardia, tachykardia komorowa, transfuzja wymienna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zespół zagrażający życiu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losartan Krka 100 mg
Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowany toksyczny wpływ na rozwój płodu, obejmujący pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane, a w przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia u pacjentek leczonych losartanem, konieczna jest zmiana terapii na alternatywną o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Kontynuacja terapii losartanem może być rozważana jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności. W przypadku ekspozycji płodu na losartan od drugiego trymestru zaleca się szczegółowe badanie ultrasonograficzne oceniające rozwój czaszki i czynność nerek płodu.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, opóźnienie kostnienia czaszki, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Prestarium Initio 3,5 mg + 2,5 mg
Co-Prestarium Initio, zawierający peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, jest lekiem złożonym stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki aktywne (inhibitory ACE, dihydropirydyny) oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę (31,62 mg w tabletce 3,5 mg + 2,5 mg i 63,23 mg w tabletce 7 mg + 5 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, obrzękiem naczynioruchowym (w tym dziedzicznym i idiopatycznym), a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Ponadto, nie powinien być stosowany w stanach kardiologicznych takich jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale.
afereza lipoprotein, aliskiren, amlodypina, cukrzyca, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, metoda pozaustrojowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, pochodna dihydropirydyny, sakubitryl, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg
Bezpieczeństwo stosowania rywaroksabanu zostało ocenione w 13 badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego krwawienia występowały u 6,8% pacjentów, anemia u 5,9%, natomiast w leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej krwawienia dotyczyły 23% pacjentów, anemia 1,6%. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując m.in. niedokrwistość, trombocytopenię, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z różnych narządów, zaburzenia wątroby, skóry, mięśniowo-szkieletowe oraz nerek. Ryzyko krwawienia jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz stosujących leki wpływające na hemostazę.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hemoglobina hematokryt, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie domięśniowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pentazocinum WZF 30 mg/ml
Pentazocinum WZF (30 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest opioidowym analgetykiem, którego stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi, zarówno ośrodkowymi, jak i obwodowymi. Do najczęstszych należą nudności, wymioty, senność, nadmierne pocenie się, zawroty głowy oraz oszołomienie. Neurologiczne działania niepożądane obejmują omamy, ból głowy, euforię, dezorientację, splątanie, drżenia, parestezje, omdlenia oraz napady drgawkowe typu grand mal. Istotnym powikłaniem jest podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Długotrwałe stosowanie, zwłaszcza w dużych dawkach, może prowadzić do uzależnienia fizycznego i zespołu odstawiennego, manifestującego się m.in. bezsennością i niezwykłymi marzeniami sennymi. Rzadkie, ale poważne działania obejmują depresję oddechową, nadciśnienie tętnicze, tachykardię, depresję krążeniową oraz niedociśnienie tętnicze. Ponadto obserwuje się zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak zaparcia, suchość błony śluzowej jamy ustnej, ból brzucha oraz skurcz dróg żółciowych.
agranulocytoza, analgetyk opioidowy, bezsenność, ból brzucha, ból głowy, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, dezorientacja, dreszcze, drżenie, eozynofilia, euforia, guzek, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadmierne pocenie, napad drgawkowy grand mal, niedociśnienie tętnicze, nudność, obrzęk twarzy, omamy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, oszołomienie, owrzodzenie, parestezja, pentazocyna, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz dróg żółciowych, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, uzależnienie fizyczne, włóknienie mięśni, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia akomodacji, zaburzenia widzenia, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zwężenie źrenic