iwabradyna
Iwabradyna to lek przeciwdławicowy o działaniu chronotropowym ujemnym, który selektywnie blokuje kanały If w węźle zatokowo-przedsionkowym, prowadząc do zwolnienia częstości akcji serca. W przeciwieństwie do beta-blokerów, nie wpływa na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodnictwo w mięśniu sercowym ani na opór naczyniowy.
Głównym wskazaniem do stosowania iwabradyny jest leczenie objawowej stabilnej dławicy piersiowej u pacjentów z rytmem zatokowym, szczególnie gdy częstość akcji serca wynosi ≥70 uderzeń/min. Lek jest stosowany u osób z nietolerancją lub przeciwwskazaniami do beta-blokerów lub jako terapia dodana do optymalnych dawek beta-blokerów. Iwabradyna znalazła również zastosowanie w leczeniu przewlekłej niewydolności serca (II-IV klasa wg NYHA) u pacjentów z rytmem zatokowym i częstością akcji serca ≥75 uderzeń/min.
Dawkowanie rozpoczyna się zwykle od 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę. U osób starszych zaleca się rozpoczęcie od niższej dawki (2,5 mg dwa razy na dobę). Wśród działań niepożądanych wymienia się zaburzenia widzenia (fosfeny), bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, migotanie przedsionków oraz bóle głowy. Lek jest przeciwwskazany m.in. u pacjentów z bradykardią, niestabilnym ciśnieniem tętniczym oraz u osób przyjmujących silne inhibitory CYP3A4.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Dilzem 120 retard 120 mg
Diltiazem, jako inhibitor CYP3A4 i antagonista wapnia, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie diltiazemu z dożylnym dantrolenem (ryzyko migotania komór i zgonu), iwabradyną (niebezpieczna bradykardia) oraz lomitapidem (zwiększone stężenie i ryzyko hepatotoksyczności). Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy łączeniu z beta-adrenolitykami, innymi lekami przeciwarytmicznymi, statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy) oraz inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus), gdzie konieczne może być zmniejszenie dawki tych leków. Diltiazem nasila działanie leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak benzodiazepiny (midazolam, triazolam) i metyloprednizolon, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
amiodaron, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, benzodiazepina, blok zatokowy, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie neurotoksyczne, działanie wazodylatacyjne, ewerolimus, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, iwabradyna, karbamazepina, kinaza mTOR, kortykosteroid, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lomitapid, metyloprednizolon, midazolam, migotanie komór, miopatia, niewydolność serca, pochodna azotanów, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, rabdomioliza, ranitydyna, ryfampicyna, statyna, syrolimus, temsyrolimus, teofilina, triazolam, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie przewodzenia zatokowo-przedsionkowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid Uno 500 mg
Klarytromycyna w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Klacid Uno 500 mg) jest makrolidowym antybiotykiem, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne przeciwwskazania i ryzyko interakcji lekowych. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz u osób z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, a także u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min, gdyż tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu nie mogą być dzielone. Dodatkowo, preparat zawiera 115 mg laktozy i 15,3 mg sodu, co może mieć znaczenie kliniczne u wybranych pacjentów. Stosowanie klarytromycyny jest przeciwwskazane u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz u pacjentów z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid Uno, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolchicyna, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, lowastatyna, midazolam, migotanie komór, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, rabdomioliza, ranolazyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Ivabradine Genoptim, dostępny w tabletkach powlekanych 5 mg i 7,5 mg (zawierających odpowiednio 62 mg i 93 mg laktozy), jest przeciwwskazany u pacjentów z częstością rytmu serca w spoczynku poniżej 70 uderzeń/min, zaburzeniami automatyzmu i przewodzenia (np. zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia), a także u osób z elektrostymulacją serca. Nie należy stosować iwabradyny w ostrych stanach sercowo-naczyniowych, takich jak wstrząs kardiogenny, świeży zawał mięśnia sercowego, ciężkie niedociśnienie (<90/50 mm Hg), niestabilna niewydolność serca i niestabilna dławica piersiowa. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku. Ponadto, iwabradyna nie powinna być stosowana w ciąży, laktacji oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, częstość pracy serca, diltiazem, dławica piersiowa, elektrostymulacja serca, fosfeny, inhibitory CYP3A4, inhibitory cytochromu P450, inhibitory proteazy, iwabradyna, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, reakcja alergiczna, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia widzenia, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Leczenie
Tachykardia definiowana jest jako częstość akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę w spoczynku i może mieć charakter nadkomorowy (SVT), komorowy (VT), zatokowy lub inny. Każdy typ tachykardii wymaga indywidualnego podejścia terapeutycznego, obejmującego manewry wagalne, farmakoterapię (beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne klasy I i III, adenozynę, digoksynę, iwabradynę), kardiowersję elektryczną lub farmakologiczną, ablację cewnikową (skuteczność 90-95%), a w wybranych przypadkach wszczepialne urządzenia (rozrusznik, ICD) lub operacje kardiochirurgiczne, takie jak procedura Maze. Leczenie ma na celu zwolnienie rytmu, kontrolę częstości akcji serca, zapobieganie powikłaniom (np. udar mózgu) oraz eliminację przyczyn podstawowych. Szczególną uwagę zwraca się na różnice w terapii tachykardii SVT i VT, a także na przeciwwskazania, np. w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a, gdzie nie zaleca się adenozyny, blokerów kanału wapniowego i digoksyny bez potwierdzenia niskozagrożeniowej ścieżki dodatkowej.
ablacja cewnikowa, adenozyna, amiodaron, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, burza elektryczna, częstość akcji serca, digoksyna, diltiazem, flekainid, iwabradyna, kardiowersja, lek antyarytmiczny, manewr Valsalvy, manewr wagalny, metoprolol, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, nerw błędny, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, procedura maze, rozrusznik serca, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, tachykardia zatokowa, trzepotanie przedsionków, udar mózgu, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba serca – Leczenie
Leczenie chorób serca wymaga indywidualizacji terapii w zależności od rodzaju i zaawansowania schorzenia oraz stanu ogólnego pacjenta. Podstawą jest modyfikacja stylu życia, obejmująca dietę niskosodową i ubogą w tłuszcze nasycone, regularną aktywność fizyczną, zaprzestanie palenia tytoniu, kontrolę masy ciała oraz redukcję stresu. Rehabilitacja kardiologiczna, szczególnie po zawale serca lub operacjach kardiochirurgicznych, znacząco poprawia wydolność fizyczną i zmniejsza śmiertelność o około 35% w ciągu 5 lat. Farmakoterapia obejmuje szeroki wachlarz leków: przeciwpłytkowe (np. ASA, klopidogrel), antykoagulanty (heparyna), statyny (atorwastatyna, rosuwastatyna), inhibitory PCSK9 (alirokumab, ewolokumab), beta-blokery (bisoprolol, karwedilol), inhibitory ACE (ramipril), ARB (walsartan), blokery kanału wapniowego (amlodypina), nitraty, ranolazynę, iwabradynę oraz nowoczesne leki jak inhibitory SGLT2 (empagliflozyna) i ARNI (sakubitryl/walsartan). Terapia musi uwzględniać choroby współistniejące i potencjalne działania niepożądane, a także być monitorowana przez specjalistów.
ablacja, agonista receptora GLP-1, angioplastyka wieńcowa, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, antykoagulant, aterektomia, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, dieta niskosodowa, dławica piersiowa, ezetimib, hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor ACE, inhibitor PCSK9, inhibitor SGLT2, iwabradyna, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca, nanocząsteczka lipidowa, niewydolność serca, nitrat, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przeszczep serca, ranolazyna, rehabilitacja kardiologiczna, rozrusznik serca, statyna, stentowanie, terapia genowa, terapia komórkami macierzystymi, terapia resynchronizująca serca, urządzenie wspomagające pracę komór, walwuloplastyka, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zawał serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ivabradine Genoptim 5 mg
Przedawkowanie iwabradyny, stosowanej w leczeniu choroby niedokrwiennej serca w dawkach 5 mg lub 7,5 mg, może prowadzić do ciężkiej i przedłużającej się bradykardii, często poniżej 40 uderzeń na minutę, co skutkuje poważnymi zaburzeniami hemodynamicznymi, takimi jak obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia perfuzji narządowej, zawroty głowy, osłabienie i omdlenia. Dawka wywołująca te objawy jest zmienna i zależy od indywidualnej wrażliwości pacjenta, zwykle przekraczając dawkę terapeutyczną. Wystąpienie tych symptomów stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej w warunkach szpitalnych z możliwością ciągłego monitorowania parametrów życiowych.
badanie echokardiograficzne, badanie elektrokardiograficzne, bradykardia, chlorowodorek, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, elektrostymulacja serca, iwabradyna, izoprenalina, konsekwencje hemodynamiczne, leczenie objawowe, perfuzja narządowa, receptory beta-adrenergiczne, rytm serca, tabletka powlekana, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ivabradine Viatris 5 mg
Produkt leczniczy Ivabradine Viatris dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg iwabradyny, odpowiadających odpowiednio 5,961 mg i 8,941 mg iwabradyny szczawianu. Tabletki 5 mg zawierają 70,965 mg laktozy bezwodnej, natomiast tabletki 7,5 mg – 106,449 mg laktozy bezwodnej. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę bezwodną, krzemionkę koloidalną bezwodną, kroskarmelozę sodową, butylohydroksytoluen (E321), magnezu stearynian oraz składniki otoczki takie jak hypromeloza, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 6000, żelaza tlenki (E172) i glicerol. Tabletki różnią się wyglądem: 5 mg są żółte, okrągłe o średnicy 6,0 mm z możliwością podziału, natomiast 7,5 mg mają kolor pomarańczowo-żółty, są okrągłe, obustronnie wypukłe o średnicy 6,5 mm i nie można ich dzielić.
butylohydroksytoluen, dwutlenek tytanu, hypromeloza, iwabradyna, iwabradyna szczawian, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza bezwodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, substancja pomocnicza o znanym działaniu, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bixebra 5 mg
Podczas konsultacji dotyczącej stosowania iwabradyny (Bixebra) u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią, lekarz powinien szczegółowo omówić kwestie bezpieczeństwa terapii. Konieczne jest podkreślenie bezwzględnego przeciwwskazania do stosowania iwabradyny w okresie ciąży oraz laktacji, ze względu na brak danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo oraz wyniki badań na zwierzętach wskazujące na działanie embriotoksyczne i teratogenne. W trakcie terapii u kobiet w wieku rozrodczym należy zapewnić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji, aby zapobiec zajściu w ciążę. W przypadku potwierdzenia ciąży podczas leczenia, terapia powinna zostać natychmiast przerwana.
W odniesieniu do laktacji, iwabradyna przenika do mleka matki, co stanowi ryzyko dla dziecka, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet karmiących piersią, a w razie konieczności leczenia należy zaprzestać karmienia piersią i zastosować alternatywne metody żywienia dziecka. Badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu iwabradyny na płodność, jednak ostrożność jest wskazana przy przenoszeniu tych wyników na ludzi. W przypadku kobiet planujących ciążę lub karmiących piersią, lekarz powinien rozważyć i omówić z pacjentką bezpieczne alternatywy terapeutyczne, uwzględniając zarówno skuteczność leczenia, jak i bezpieczeństwo matki oraz dziecka.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Ivabradine Aurovitas 5 mg
Ivabradine Aurovitas dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg iwabradyny, odpowiadających odpowiednio 5,390 mg i 8,085 mg iwabradyny chlorowodorku. Tabletki 5 mg zawierają 52,690 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 7,5 mg – 79,040 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną, magnezu stearynian, skrobię kukurydzianą, maltodekstrynę oraz krzemionkę koloidalną bezwodną. Otoczka zawiera laktozę jednowodną, tytanu dwutlenek (E171), hypromelozę 2910, makrogol 4000 (E1521) oraz barwniki: tlenki żelaza żółty i czerwony (E172), nadające jasnopomarańczowy kolor.
blister farmaceutyczny, dwutlenek tytanu, hypromeloza, iwabradyna, iwabradyny chlorowodorek, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, linia podziału, magnezu stearynian, makrogol, maltodekstryna, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, produkt leczniczy, skrobia kukurydziana, substancja błonotwórcza, substancja poślizgowa, substancja wiążąca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna, poddana szerokim badaniom przedklinicznym, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście działania na układ sercowo-naczyniowy. Badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na różnych gatunkach nie ujawniły istotnych działań toksycznych, a testy genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały mutagenności ani potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność u szczurów, jednak zaobserwowano teratogenne efekty, takie jak zwiększona częstość wad serca u płodów szczurów oraz wrodzony brak palców u królików, co wskazuje na ryzyko stosowania iwabradyny w ciąży.
badanie genotoksyczności, badanie karcinogenności, ciąża, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, iwabradyna, model zwierzęcy, mutacja genowa i chromosomowa, mutagenność, ocena ryzyka środowiskowego, organogeneza, prąd If, prąd Ih, profil bezpieczeństwa, siatkówka, teratogenność, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie struktury oka, wada serca płodu, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wpływ na rozrodczość, wrodzony brak palców - Leksykon leków
Skład i postać leku – Iwabradyna Synthon 5 mg
Iwabradyna Synthon jest dostępna w postaci tabletek powlekanych zawierających 5 mg chlorowodorku iwabradyny, o charakterystycznym różowym kolorze i średnicy około 8,7 mm. Tabletki posiadają linię nacięcia umożliwiającą podział na równe dawki, co ułatwia dostosowanie terapii. Substancje pomocnicze w rdzeniu to betadeks (modyfikator rozpuszczalności i stabilizator), celuloza mikrokrystaliczna (wypełniacz i środek wiążący), kroskarmeloza sodowa (środek rozsadzający) oraz magnezu stearynian (środek poślizgowy). Otoczka zawiera hypromelozę (HPMC 2910), laktozę jednowodną (1,344 mg/tabletkę), tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 4000 oraz tlenki żelaza (E 172) nadające różowy kolor. Obecność laktozy wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
betadeks, biodostępność leku, blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek iwabradyny, dawkowanie kliniczne, dwutlenek tytanu, hypromeloza, iwabradyna, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rozpad tabletki, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty, uwalnianie leku - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna, dostępna w dawkach 5 mg i 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych (zawierających odpowiednio 50 mg i 75 mg laktozy jednowodnej), jest bezwzględnie przeciwwskazana w ciąży oraz podczas karmienia piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania iwabradyny u kobiet ciężarnych są ograniczone, natomiast badania na modelach zwierzęcych wykazały działanie embriotoksyczne i teratogenne, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla płodu ludzkiego. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii, lek należy natychmiast odstawić. Ponadto iwabradyna przenika do mleka u zwierząt, co sugeruje wysokie prawdopodobieństwo przenikania do mleka ludzkiego, a brak danych dotyczących bezpieczeństwa ekspozycji niemowląt stanowi podstawę do przeciwwskazania stosowania leku podczas laktacji. W sytuacji konieczności kontynuacji leczenia u kobiet karmiących, należy zalecić przerwanie karmienia piersią i rozważyć alternatywne metody żywienia dziecka.
antykoncepcja, działanie teratogenne, ekspozycja niemowląt, Ivohart, iwabradyna, karmienie piersią, laktoza jednowodna, lek w ciąży, metody alternatywne leczenia, nietolerancja laktozy, przenikanie do mleka, ryzyko dla płodu, tabletka powlekana, toksyczność reprodukcyjna, wiek rozrodczy, wpływ na płodność - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Zapobieganie i profilaktyka
Tachykardia definiowana jest jako spoczynkowa częstość akcji serca >100 uderzeń/min i może być objawem chorób podstawowych lub samodzielnym zaburzeniem rytmu. Profilaktyka tachykardii opiera się na modyfikacji stylu życia: regularnej aktywności fizycznej (≥30 min umiarkowanego wysiłku większość dni tygodnia), zdrowej diecie ograniczającej sól, tłuszcze nasycone, alkohol i kofeinę, kontroli masy ciała, ciśnienia tętniczego oraz cholesterolu, rezygnacji z palenia tytoniu i unikania substancji stymulujących. W farmakoterapii profilaktycznej stosuje się beta-adrenolityki (propranolol, metoprolol), blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil), leki antyarytmiczne (amiodaron, flekainid, propafenon), digoksynę oraz iwabradynę, dobierając leczenie indywidualnie w zależności od typu tachykardii i chorób współistniejących. W przypadku częstoskurczu nadkomorowego (SVT) zaleca się unikanie czynników wyzwalających (stres, alkohol, kofeina, palenie), a w terapii farmakologicznej beta-1-adrenolityki lub werapamil, z rozważeniem ablacji przezskórnej w nawracających lub opornych przypadkach.
ablacja przezskórna, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, choroby układu sercowo-naczyniowego, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowy, digoksyna, doustny antykoagulant, hipercholesterolemia, iwabradyna, kardiomiopatia tachyarytmiczna, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, nagła śmierć sercowa, nerw błędny, niewydolność serca, sarkoidoza serca, skurcz tętnicy wieńcowej, sotalol, tachykardia, udar mózgu, węzeł przedsionkowo-komorowy, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zespół tachykardia-bradykardia, zespół tachykardii ortostatycznej, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (pots) – Leczenie
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) definiuje się jako utrzymujące się co najmniej 6 miesięcy objawy nietolerancji ortostatycznej z towarzyszącym wzrostem częstości akcji serca o ≥30 uderzeń/min w ciągu 10 minut po pionizacji, bez towarzyszącej hipotonii ortostatycznej (spadek ciśnienia ≤20/10 mmHg). Leczenie POTS wymaga zindywidualizowanego, kompleksowego podejścia łączącego interwencje niefarmakologiczne i farmakologiczne. Podstawę terapii stanowią modyfikacje stylu życia, takie jak zwiększenie spożycia płynów (2-3 litry/dobę) i soli (8-10 g/dobę), stopniowy program ćwiczeń fizycznych (aerobowych 30 min, 4-5 razy w tygodniu), stosowanie odzieży uciskowej o ciśnieniu 30-40 mmHg oraz odpowiednie modyfikacje diety. W przypadku POTS wtórnego kluczowe jest leczenie choroby podstawowej. Edukacja pacjenta i zarządzanie oczekiwaniami są niezbędne ze względu na przewlekły i często niespecyficzny charakter schorzenia.
aktywność aerobowa, beta-bloker, bradykardia, ciśnienie tętnicze, desmopresyna, dożylna immunoglobulina, droksydopa, dysfunkcja autonomiczna, erytropoetyna, fludrokortyzon, frakcja wyrzutowa, hipotonia ortostatyczna, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, iwabradyna, klonidyna, long COVID, metyldopa, midodryna, mineralokortykosteroid, modafinil, neuropatia drobnych włókien, neurozapalenie, nietolerancja ortostatyczna, objętość wyrzutowa serca, oktreotyd, pirydostygmina, podtyp hipowolemiczny, pończochy uciskowe, POTS hiperadrenergiczny, powrót żylny, proces autoimmunologiczny, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, stabilizator komórek tucznych, stymulacja nerwu błędnego, tachykardia ortostatyczna, tachykardia zatokowa, trening oporowy, zaburzenie układu autonomicznego, zespół aktywacji komórek tucznych, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Staveran 80 80 mg
Staveran 80 zawiera 80 mg werapamilu chlorowodorku w formie tabletek powlekanych i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na werapamil lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (45 mg) oraz żółcień pomarańczową (E110, 0,10 mg). Leku nie należy stosować u chorych ze wstrząsem kardiogennym, blokiem przedsionkowo-komorowym II° lub III° (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), zespołem chorego węzła zatokowego (również z wyjątkiem stymulatora), a także u osób z niewydolnością serca z frakcją wyrzutową (EF) poniżej 35% lub ciśnieniem zaklinowania w tętnicy płucnej powyżej 20 mmHg, chyba że niewydolność jest wtórna do częstoskurczu nadkomorowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków z dodatkowymi drogami przewodzenia (zespół WPW, LGL), ze względu na ryzyko groźnych tachyarytmii komorowych, w tym migotania komór.
akcja serca, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciśnienie zaklinowania, częstoskurcz nadkomorowy, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja węzła zatokowego, frakcja wyrzutowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, iwabradyna, laktoza jednowodna, migotanie komór, migotanie przedsionków, niewydolność serca, tachyarytmia komorowa, werapamilu chlorowodorek, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Lowna-Ganonga-Levine’a, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ivares 5 mg
Iwabradyna, lek nasercowy z grupy C01EB17, działa selektywnie na prąd If w węźle zatokowym, co prowadzi do zależnego od dawki zmniejszenia częstości pracy serca o około 10 uderzeń na minutę bez wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, kurczliwość mięśnia sercowego czy repolaryzację komór. W dawkach do 20 mg dwa razy na dobę obserwuje się efekt plateau, ograniczający ryzyko ciężkiej bradykardii (<40/min). Iwabradyna wykazuje korzystne efekty hemodynamiczne, zmniejszając obciążenie serca i zużycie tlenu, co potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową oraz niewydolnością serca (LVEF 30-45%). W badaniu SHIFT (n=6505) u chorych z niewydolnością serca (NYHA II-IV, LVEF ≤35%, HR ≥70/min) iwabradyna (7,5 mg 2x/d) zmniejszyła częstość akcji serca średnio o 15/min i istotnie obniżyła ryzyko zgonu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 18% (HR 0,82; p<0,0001), ze szczególną korzyścią u pacjentów z HR ≥75/min (HR 0,76; p<0,0001). Nie stwierdzono ujemnego wpływu na metabolizm glukozy i lipidów ani retinotoksyczności w badaniach oftalmologicznych.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, działanie inotropowe, elektroretinogram, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, iwabradyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, napad dławicy piersiowej, niewydolność serca, obniżenie odcinka ST, odstęp QT, ostrość widzenia, podwójny iloczyn, prąd If, prąd Ih, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodnictwo wewnątrzkomorowe, przewodnictwo wewnątrzsercowe, repolaryzacja komór, retinotoksyczność, test wysiłkowy, węzeł zatokowy, zaburzenia widzenia, zawał serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivabradine Viatris 7,5 mg
Ivabradine Viatris jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 5 mg lub 7,5 mg iwabradyny, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta. W leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej u pacjentów poniżej 75 lat dawka początkowa wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli częstość akcji serca (HR) w spoczynku pozostaje powyżej 60/min i objawy utrzymują się. U pacjentów ≥75 lat zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg dwa razy na dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca standardowa dawka początkowa to 5 mg dwa razy na dobę, z modyfikacją po 2 tygodniach w zależności od HR: zwiększenie do 7,5 mg dwa razy na dobę przy HR >60/min, utrzymanie dawki przy HR 50-60/min lub redukcja do 2,5 mg dwa razy na dobę przy HR <50/min lub objawach bradykardii.
badanie EKG, bradykardia, częstość akcji serca, ekspozycja systemowa, iwabradyna, klirens kreatyniny, monitorowanie holterowskie, niedociśnienie, niewydolność wątroby, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, stabilna niewydolność serca, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Iwabradyna, metabolizowana wyłącznie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie iwabradyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna, erytromycyna doustna, jozamycyna), które zwiększają stężenie iwabradyny w osoczu 7-8-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko bradykardii i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak diltiazem i werapamil, podnoszą AUC iwabradyny 2-3-krotnie i dodatkowo obniżają częstość pracy serca o około 5 uderzeń/min, również stanowią przeciwwskazanie do łącznego stosowania. W przypadku umiarkowanych inhibitorów o mniejszym nasileniu (np. flukonazol) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 2,5 mg dwa razy na dobę przy HR >70/min oraz monitorowanie częstości pracy serca. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, barbiturany, fenytoina) oraz preparaty ziołowe (dziurawiec zwyczajny) mogą obniżać stężenie iwabradyny, co wymaga dostosowania dawki.
antagonista aldosteronu, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, arytmia, azolowa pochodna przeciwgrzybicza, beta-adrenolityk, bradykardia, cytochrom P450 3A4, częstość pracy serca, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, iwabradyna, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, pętlowy lek moczopędny, silny inhibitor CYP3A4, tiazydowy lek moczopędny, umiarkowany inhibitor CYP3A4, wydłużenie odstępu QT, zespół długiego odstępu QT - Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Działania niepożądane
Iwabradyna, stosowana w kardiologii, działa poprzez selektywne hamowanie kanałów If w węźle zatokowo-przedsionkowym, co skutkuje zwolnieniem częstości pracy serca. Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących około 45 000 pacjentów. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia widzenia typu fotyzm (14,5% pacjentów) oraz bradykardia (3,3% pacjentów), z czego ciężka bradykardia (≤40 uderzeń/min) występuje u 0,5%. Zaburzenia widzenia manifestują się jako przemijające wrażenia silnego światła, często związane z nagłymi zmianami natężenia światła, i ustępują w trakcie lub po zakończeniu terapii. Bradykardia może prowadzić do objawów takich jak omdlenia, zawroty głowy, niedociśnienie i astenia, szczególnie w pierwszych 2-3 miesiącach leczenia. Ponadto iwabradyna zwiększa ryzyko migotania przedsionków (4,86% vs. 4,08% w grupie kontrolnej; HR 1,26, 95% CI 1,15-1,39) oraz epizodów niekontrolowanego ciśnienia tętniczego (7,1% vs. 6,1% w badaniu SHIFT), które są jednak przemijające i nie wpływają na skuteczność terapii.
astenia, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciężka bradykardia, diplopia, dodatkowe skurcze komorowe, dodatkowe skurcze nadkomorowe, duszność, efekt stroboskopowy, eozynofilia, fotyzm, hiperurykemia, iwabradyna, kołatanie serca, migotanie przedsionków, niedociśnienie, niekontrolowane ciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wydłużenie odstępu QT, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia nadkomorowa – Zapobieganie i profilaktyka
Tachykardia nadkomorowa (SVT) to arytmia charakteryzująca się przyspieszoną akcją serca powstającą powyżej pęczka Hisa, najczęściej w tkance przedsionkowej lub węźle przedsionkowo-komorowym. Częste epizody SVT mogą prowadzić do osłabienia mięśnia sercowego, dlatego konieczne jest ich leczenie profilaktyczne. Zgodnie z wytycznymi ESC 2019, u pacjentów bez zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) zaleca się stosowanie selektywnych beta-blokerów (z wyjątkiem atenololu) lub werapamilu (klasa IIa), natomiast u pacjentów z WPW bez choroby niedokrwiennej lub strukturalnej serca – flekainidu lub propafenonu (klasa IIa). Leki takie jak beta-blokery, werapamil i digoksyna mogą być stosowane zarówno doraźnie, jak i przewlekle, jednak u pacjentów z WPW długoterminowe stosowanie adenozyny, blokerów kanału wapniowego lub digoksyny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko migotania komór. Ablacja prądem o częstotliwości radiowej (RFA) jest metodą o wysokiej skuteczności (95%) i niskim ryzyku powikłań (<1% blok serca), szczególnie zalecaną u pacjentów z zespołem WPW oraz u tych, którzy chcą uniknąć farmakoterapii. Alternatywnie, krioablacja oferuje bezpieczniejszą opcję w przypadku SVT związanych z węzłem AV, minimalizując ryzyko trwałego uszkodzenia węzła i konieczności implantacji rozrusznika.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, adenozyna, amiodaron, arytmia, blok serca, bloker kanału wapniowego, choroba niedokrwienna, digoksyna, elektrokardiogram, flekainid, iwabradyna, krioablacja, lek przeciwarytmiczny, manewr Valsalvy, manewr wagalny, midodryna, migotanie komór, pęczek Hisa, pirydostygmina, propafenon, rozrusznik serca, sotalol, tachykardia nadkomorowa, tlenek azotu, werapamil, węzeł przedsionkowo-komorowy, zespół tachykardii ortostatycznej, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bixebra 7,5 mg
Lek Bixebra zawiera iwabradynę w dawkach 5 mg i 7,5 mg, stosowaną w leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca. Dawkowanie należy indywidualizować na podstawie wieku pacjenta, częstości akcji serca (HR) oraz odpowiedzi na leczenie. U pacjentów poniżej 75 lat dawka początkowa wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli HR w spoczynku pozostaje >60 uderzeń/min i objawy dławicy utrzymują się. U osób ≥75 lat zaleca się dawkę początkową 2,5 mg dwa razy na dobę. W przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to 5 mg dwa razy na dobę (lub 2,5 mg u osób starszych), z modyfikacją po 2 tygodniach w zależności od HR: zwiększenie dawki jeśli HR >60 uderzeń/min, zmniejszenie jeśli HR <50 uderzeń/min lub występują objawy bradykardii. Leczenie należy przerwać, jeśli HR pozostaje <50 uderzeń/min mimo redukcji dawki lub utrzymują się objawy bradykardii (zawroty głowy, zmęczenie, niedociśnienie).
badanie EKG, bradykardia, częstość akcji serca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dławica piersiowa, dysfagia, iwabradyna, klirens kreatyniny, narażenie układowe, niedociśnienie, niewydolność serca, niewydolność wątroby, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, wchłanianie leku, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Bixebra 7,5 mg
Bixebra jest lekiem zawierającym iwabradynę w postaci chlorowodorku, dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg (zawierających 5,390 mg iwabradyny chlorowodorku) oraz 7,5 mg (8,085 mg iwabradyny chlorowodorku). Tabletki 5 mg mają kształt prostokątny, jasnoróżowo-pomarańczowy, z linią podziału umożliwiającą podział na równe dawki (wymiary 8 mm x 4,5 mm), natomiast tabletki 7,5 mg są okrągłe, o średnicy 7 mm, bez linii podziału. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (45,36 mg w dawce 5 mg i 68,04 mg w dawce 7,5 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Rdzeń tabletek zawiera maltodekstrynę, skrobię kukurydzianą, krzemionkę koloidalną bezwodną, magnezu stearynian oraz hypromelozę, natomiast powłoka składa się z hypromelozy, tytanu dwutlenku, talku, glikolu propylenowego oraz barwników żelaza tlenków (żółty i czerwony).
Produkt Bixebra charakteryzuje się 3-letnim okresem ważności i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, co umożliwia przechowywanie w temperaturze pokojowej. Dostępny jest w różnych opakowaniach blisterowych, zarówno standardowych, jak i jednodawkowych, zawierających od 14 do 180 tabletek, choć nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne na rynku. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych dotyczących produktu. Utylizacja niewykorzystanych resztek powinna odbywać się zgodnie z lokalnymi przepisami, aby minimalizować wpływ na środowisko. Informacje te są kluczowe dla prawidłowego stosowania i bezpieczeństwa farmakoterapii iwabradyną w praktyce kardiologicznej.
chlorowodorek iwabradyny, dwutlenek tytanu, farmakoterapia, glikol propylenowy, hypromeloza, iwabradyna, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, leczenie kardiologiczne, maltodekstryna, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, utylizacja farmaceutyków - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Ivohart (dawki 5 mg i 7,5 mg), jest przeciwwskazana u pacjentów z bradykardią spoczynkową (HR <70/min), zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym, blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia, rytmem narzuconym przez stymulator serca, wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg) oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i zaburzeń metabolizmu. Tabletki zawierają laktozę jednowodną (50 mg w dawce 5 mg i 75 mg w dawce 7,5 mg), co wyklucza ich podanie u osób z nietolerancją laktozy.
Ze względu na metabolizm iwabradyny przez CYP3A4, stosowanie leku jest przeciwwskazane z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol), makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna doustna, jozamycyna, telitromycyna), inhibitory proteazy HIV (nelfinawir, rytonawir) oraz nefazodon. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 o działaniu chronotropowo ujemnym (werapamil, diltiazem) również są przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilonej bradykardii. Iwabradyna jest także przeciwwskazana w ciąży, podczas karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji, ze względu na potencjalne ryzyko teratogenności i przenikania leku do mleka matki. Znajomość tych przeciwwskazań jest kluczowa dla bezpiecznego stosowania iwabradyny w praktyce klinicznej.
antybiotyki makrolidowe, azolowe pochodne przeciwgrzybicze, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia spoczynkowa, cytochrom P450, częstość akcji serca, diltiazem, dławica piersiowa, działanie teratogenne, erytromycyna, hipotensja, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, laktacja, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rytonawir, stymulator serca, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ivabradine Viatris 7,5 mg
Iwabradyna (Ivabradine Viatris) jest selektywnym inhibitorem kanałów If w węźle zatokowym, stosowanym w leczeniu objawowej przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca. W dławicy piersiowej wskazana jest u dorosłych pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, prawidłowym rytmem zatokowym i częstością akcji serca ≥ 70/min, jako alternatywa dla beta-adrenolityków lub w terapii skojarzonej, gdy beta-adrenolityki są niewystarczające. W niewydolności serca lek stosuje się u pacjentów z klasą II-IV wg NYHA, obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory, rytmem zatokowym i HR ≥ 75/min, zarówno w terapii skojarzonej ze standardowym leczeniem, jak i gdy beta-adrenolityki są przeciwwskazane lub nietolerowane.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, frakcja wyrzutowa lewej komory, Ivabradine Viatris, iwabradyna, iwabradyna szczawian, klasyfikacja NYHA, laktoza bezwodna, nietolerancja laktozy, ostra niewydolność serca, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, rytm zatokowy, tabletka powlekana, węzeł zatokowy, zaburzenie czynności skurczowej - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Bixebra 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna preparatu Bixebra (dawki 5 mg i 7,5 mg), mimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, może indukować przemijające zaburzenia widzenia, takie jak fosfeny, które wpływają na percepcję wzrokową. Badania kliniczne na zdrowych ochotnikach nie wykazały istotnego pogorszenia zdolności prowadzenia pojazdów, jednak dane z praktyki klinicznej wskazują na ryzyko zaburzeń widzenia w warunkach rzeczywistych, szczególnie podczas nagłych zmian natężenia światła (jazda nocna, wjazd/wyjazd z tuneli, zmierzch/świt, obszary z migającym oświetleniem). Te efekty mogą znacząco obniżyć bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orungal 100 mg
Produkt leczniczy Orungal 100 mg (itrakonazol) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę. Szczególną uwagę należy zwrócić na liczne interakcje lekowe związane z inhibitorem CYP3A4, które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia leków w osoczu i zwiększenia ryzyka poważnych działań niepożądanych, takich jak wydłużenie odstępu QT i arytmie komorowe (w tym torsade de pointes). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie itrakonazolu z lekami z grup: alkaloidów sporyszu, izawukonazolu, halofantryny, astemizolu, mizolastyny, terfenadyny, irynotekanu, wenetoklaksu, dabigatranu, tikagreloru, ombitaswiru/paritaprewiru/rytonawiru, leków kardiologicznych (np. beprydyl, dronedaron, eplerenon), cyzaprydu, domperidonu, woklosporyny, lowastatyny, kwetiapiny, midazolamu doustnego, awanafila, kolchicyny (u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby) oraz innych wymienionych substancji. Orungal jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (CHF) lub w wywiadzie, chyba że leczenie dotyczy zakażeń zagrażających życiu.
aliskiren, alkaloid sporyszu, astemizol, awanafil, beprydyl, chinidyna, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, daryfenacyna, dazabuwir, dihydroergotamina, dofetylid, domperydon, dronedaron, dyzopiramid, eplerenon, ergometryna, ergotamina, fezoterodyna, finerenon, halofantryna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, irynotekan, itrakonazol, iwabradyna, izawukonazol, kolchicyna, kwetiapina, lerkanidypina, lomitapid, lowastatyna, lurazydon, metyloergometryna, midazolam, mizolastyna, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, naloksegol, nizoldypina, ombitaswir, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, ranolazyna, rytonawir, sertindol, solifenacyna, syldenafil, symwastatyna, tachyarytmia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, triazolam, wardenafil, woklosporyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności komór serca, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivares 5 mg
Lek Ivares (iwabradyna) w dawkach 5 mg i 7,5 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z bradykardią (częstość akcji serca <70/min), wstrząsem kardiogennym, świeżym zawałem mięśnia sercowego, niestabilną lub ostrą niewydolnością serca oraz niestabilną dławicą piersiową. Przeciwwskazania obejmują również zaburzenia przewodzenia takie jak zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy i blok przedsionkowo-komorowy III stopnia. Nie należy stosować leku u pacjentów z elektrostymulacją serca, ciężkim niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg) oraz ciężką niewydolnością wątroby ze względu na ryzyko nieprzewidywalnych stężeń iwabradyny i działań niepożądanych. Ponadto, obecność oleju rycynowego uwodornionego (1,60 mg w tabletce 5 mg i 2,40 mg w tabletce 7,5 mg) wymaga ostrożności u osób z alergią na ten składnik.
antagonista wapnia, antagonista wapnia niedihydropirydynowy, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, ciężkie niedociśnienie, cyprofloksacyna, cytochrom P450 3A4, diltiazem, elektrostymulacja serca, erytromycyna, farmakokinetyka, flukonazol, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, Ivares, iwabradyna, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm działania iwabradyny, nadwrażliwość, nefazodon, nelfinawir, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność wątroby, olej rycynowy uwodorniony, ostra niewydolność serca, reakcja alergiczna, rytonawir, substancja czynna, tabletka powlekana, telitromycyna, werapamil, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odcinka QT, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 125 mg/5 ml
Klarytromycyna, substancja czynna preparatu Fromilid, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią reakcji alergicznych na makrolidy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Istotnym przeciwwskazaniem jest obecność wrodzonego lub nabytego wydłużenia odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii i hipomagnezemii, które zwiększają ryzyko arytmii. Ponadto, klarytromycyna nie powinna być stosowana u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, gdyż upośledzony metabolizm i eliminacja leku prowadzą do jego kumulacji i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, cytochrom P450, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, dihydroergotamina, dna moczanowa, domperydon, działanie niepożądane, działanie sedatywne, ergotamina, ergotyzm, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość, neuroleptyk, niedokrwienie kończyn, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja alergiczna, skurcz naczyń obwodowych, statyna, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ivabradine Aurovitas 5 mg
Iwabradyna, dostępna w dawkach 5 mg i 7,5 mg (Ivabradine Aurovitas), może powodować przemijające zaburzenia widzenia, głównie wrażenie widzenia silnego światła, co istotnie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów, zwłaszcza w warunkach nocnych oraz przy nagłych zmianach natężenia światła (np. wjazd do tunelu, zmienne oświetlenie drogowe). Mimo że badania kliniczne u zdrowych ochotników nie wykazały istotnych zaburzeń psychomotorycznych, doświadczenia po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują na konieczność zachowania ostrożności. Lekarze powinni edukować pacjentów o możliwych działaniach niepożądanych, zwracając uwagę na ryzyko związane z prowadzeniem pojazdów, zwłaszcza w pierwszych dniach terapii, oraz zalecać zgłaszanie wszelkich zaburzeń widzenia.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivohart 5 mg
Iwabradyna (Ivohart) jest przeciwwskazana u pacjentów z bradykardią (HR < 70/min), ciężkim niedociśnieniem tętniczym (< 90/50 mm Hg), wstrząsem kardiogennym oraz ostrymi stanami kardiologicznymi, takimi jak świeży zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa i ostra niewydolność serca wymagająca stabilizacji. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym, blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia oraz u pacjentów z rozrusznikiem serca, gdzie rytm jest całkowicie narzucony. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby, ze względu na ryzyko zaburzeń metabolizmu i nieprzewidywalne stężenia leku. Należy zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej (50 mg w tabletce 5 mg i 75 mg w tabletce 7,5 mg) u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, cytochrom P450, częstość akcji serca, diltiazem, efekt chronotropowy, inhibitory CYP3A4, inhibitory enzymu, inhibitory proteazy HIV, interakcja lekowa, iwabradyna, laktacja, leki przeciwgrzybicze, nadwrażliwość na iwabradynę, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, rozrusznik serca, ryzyko dla płodu, terapia kardiologiczna, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodnictwa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego