działanie rakotwórcze
Działanie rakotwórcze (kancerogenne) to zdolność substancji, czynnika fizycznego lub biologicznego do indukowania procesu nowotworowego. Substancje o takim działaniu nazywane są kancerogenami lub karcynogenami. Mogą one inicjować mutacje w DNA, promować proliferację komórek nowotworowych lub działać jako kofaktory w procesie kancerogenezy.
Mechanizm działania rakotwórczego obejmuje najczęściej uszkodzenie materiału genetycznego komórki, zaburzenia w procesach naprawy DNA, indukcję stresu oksydacyjnego, aktywację onkogenów lub inaktywację genów supresorowych nowotworów. Kancerogeny mogą działać bezpośrednio lub po metabolicznej aktywacji w organizmie.
Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) klasyfikuje substancje rakotwórcze w pięciu grupach, od udowodnionego działania rakotwórczego u ludzi (grupa 1), przez prawdopodobne (grupa 2A) i możliwe (grupa 2B), do niesklasyfikowanych pod względem rakotwórczości (grupa 3) oraz prawdopodobnie nierakotwórczych (grupa 4). Do znanych kancerogenów należą m.in. azbest, niektóre wirusy (np. HPV), promieniowanie jonizujące, aflatoksyny czy związki zawarte w dymie tytoniowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flutixon 125 mcg/dawkę inh.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutykazonu propionianu, substancji czynnej preparatu Flutixon (125 µg/dawkę inhalacyjną), nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Testy farmakologiczne oceniające wpływ na układ nerwowy, sercowo-naczyniowy i oddechowy nie ujawniły niepokojących efektów. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na różnych gatunkach zwierząt nie wykazały nieoczekiwanych działań toksycznych, a obserwowane efekty były zgodne z profilem glikokortykosteroidów. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności, a badania kancerogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, deformacja kości, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, flutykazon propionian, glikokortykosteroid, niepełne kostnienie, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ fizjologiczny, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zniekształcenie szkieletu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Erlis 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Erlis, obejmowała szeroki zakres badań farmakologicznych, toksykologicznych oraz reprodukcyjnych. Dane niekliniczne nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu terapeutycznym. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i myszach, nawet przy bardzo wysokich dawkach do 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów, odpowiadająca ekspozycji około 18-krotnie wyższej niż u ludzi po dawce 20 mg, nie wywołała klinicznie istotnych efektów. Badania toksykologiczne nie wykazały zaburzeń płodności u szczurów obu płci.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie teratogenności, bezpieczeństwo przedkliniczne, dane farmakokinetyczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, fetotoksyczność, genotoksyczność, nabłonek kanalików nasiennych, organogeneza, rozwój pourodzeniowy, ryzyko teratogenne, tadalafil, toksyczność długoterminowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podawania, zaburzenie płodności, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmniejszenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Polpharma 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu obejmowały szeroki zakres analiz farmakologicznych, w tym toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie wykazano działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego nawet przy bardzo wysokich dawkach do 1000 mg/kg/dobę, co stanowi ekspozycję ponad 18-krotną w stosunku do AUC u ludzi po standardowej dawce 20 mg. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów nie powodowała zauważalnych efektów toksycznych w okresie przedurodzeniowym i pourodzeniowym, a badania płodności nie wykazały zaburzeń u samców i samic. Te wyniki potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa tadalafilu w kontekście rozwoju embrionalnego i funkcji rozrodczych.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, parametr toksykologiczny, pole pod krzywą stężenia leku, rozwój embrionalno-płodowy, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Antytoksyna jadu żmij 1 ml zawiera przeciwciała neutralizujące nie mniej niż 130 j. LD50 jadu żmii zygzakowatej; 1 ampułka zawiera przeciwciała neutralizujące nie mniej, niż 500 j. LD50 jadu żmii zygzakowatej
Dane przedkliniczne dotyczące Antytoksyny jadu żmij (500 jednostek LD₅₀, roztwór do wstrzykiwań) wskazują na brak toksycznego wpływu na reprodukcję u zwierząt doświadczalnych w dawkach terapeutycznych. Produkt zawiera przeciwciała neutralizujące co najmniej 130 jednostek LD₅₀ jadu Vipera berus w 1 ml roztworu, a w jednej ampułce co najmniej 500 jednostek LD₅₀. Pomimo ograniczonej liczby badań, nie wykazano negatywnego wpływu na parametry reprodukcyjne, a także brak jest danych dotyczących działania genotoksycznego lub rakotwórczego, co jest zgodne z typową praktyką dla surowic odpornościowych zawierających przeciwciała.
antytoksyna jadu żmij, badanie genotoksyczne, badanie toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, farmakologiczne badanie bezpieczeństwa, jad żmii zygzakowatej, jednostka LD₅₀, ośrodkowy układ nerwowy, produkt biologiczny, przeciwciała neutralizujące, roztwór do wstrzykiwań, surowica odpornościowa, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, żmija zygzakowata - Leksykon substancji czynnych
Olej sojowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olej sojowy oczyszczony, stosowany jako główny składnik lipidowy w preparatach do żywienia pozajelitowego, wykazuje dobrą tolerancję i akceptowalny profil bezpieczeństwa w zalecanych dawkach terapeutycznych. Badania toksykologiczne na psach i królikach, z dawkami dożylnymi do 6 g tłuszczów/kg masy ciała, nie wykazały istotnych objawów zatrucia ani uszkodzeń wątroby czy innych narządów. Typowe zmiany obserwowane przy dużych dawkach emulsji tłuszczowych to stłuszczenie wątroby, małopłytkowość oraz podwyższone stężenie cholesterolu. W badaniach porównawczych emulsji tłuszczowych, produkty zawierające mieszankę oleju sojowego i oliwy z oliwek (np. ClinOleic 20%) wykazały korzystniejszy wpływ na funkcje immunologiczne i mniejszą peroksydację lipidów w porównaniu do emulsji zawierających wyłącznie olej sojowy.
badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, cholesterol, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, emulsja tłuszczowa, fitoestrogen, interleukina-2, małopłytkowość, martwica tkanki, olej sojowy oczyszczony, peroksydacja tłuszczów, proliferacja limfocytów, reakcja zapalna, stężenie plemników, stłuszczenie wątroby, triglicerydy o średniej długości łańcucha, uszkodzenie embriotoksyczne, uszkodzenie wątroby, właściwość uczulająca, właściwości immunomodulujące, wpływ teratogenny, zaburzenie płodności, żywienie pozajelitowe, β-sitosterol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rytmonorm 3,5 mg/ml
Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Rytmonorm (3,5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), przeszedł wszechstronne badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły niepokojących efektów toksycznych, co wskazuje na dobrą tolerancję przy długotrwałej ekspozycji. Ponadto, badania genotoksyczności nie wykazały potencjału uszkadzającego DNA ani indukującego mutacje, a testy karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, indukcja mutacji, kobieta w wieku rozrodczym, ośrodkowy układ nerwowy, procedura rejestracyjna, profil bezpieczeństwa, propafenon chlorowodorek, roztwór do wstrzykiwań, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, Rytmonorm, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, zagrożenie karcynogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan HCT Fair-Med 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki. Objawy nefropatii z bazofilią cewek nerkowych, podwyższone stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w osoczu oraz zmiany w objętości i składzie elektrolitów moczu pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednik 0,9× MRHD walsartanu i 3,5× MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3× MRHD walsartanu i 1,2× MRHD hydrochlorotiazydu). Dodatkowo, duże dawki powodowały istotne zmiany hematologiczne, takie jak anemia (zmniejszenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), obserwowane przy 100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (3,0× MRHD i 12× MRHD) oraz 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,9× MRHD i 3,5× MRHD). Wysokie dawki indukowały także uszkodzenia błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna, jednak te efekty nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych u ludzi.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, objętość moczu, parametr hematologiczny, potas w surowicy, renina, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, układ krwiotwórczy, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Maxon Active 25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania syldenafilu, substancji czynnej leku Maxon Active (25 mg cytrynianu syldenafilu), wykazały brak istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów niepożądanych przy długotrwałym stosowaniu, a badania genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani klastogennego potencjału substancji. Dodatkowo, ocena karcynogenności potwierdziła brak działania rakotwórczego syldenafilu, co jest istotne dla bezpieczeństwa terapii długoterminowej.
badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, cytrynian syldenafilu, dane niekliniczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, karcynogenność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, potencjał genotoksyczny, proces reprodukcyjny, rozwój płodu, syldenafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Conaret 1,25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bisoprololu fumaranu, substancji czynnej Conaret, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego. Testy toksyczności ostrej i przewlekłej, obejmujące pojedyncze i wielokrotne dawki, nie ujawniły nieoczekiwanych efektów toksycznych ani zmian narządowych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania. Ponadto, bisoprolol nie wykazuje potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego, co zostało potwierdzone badaniami in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt. Badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samców i samic, ani na ogólny wynik rozmnażania.
beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, receptor beta-adrenergiczny, resorpcja płodu, ryzyko kancerogenne, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Eugenol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eugenol, będący fenolem i składnikiem olejków eterycznych, zwłaszcza goździkowca korzennego, jest stosowany w diagnostyce alergii kontaktowej jako składnik mieszaniny substancji zapachowych w produkcie TRUE Test 36. W panelu nr 1 tego testu eugenol występuje w ilości 2 części wagowych, w mieszaninie o łącznej zawartości 430 μg/cm² lub 348 μg/płatek. Badania przedkliniczne dotyczące całego produktu, w tym eugenolu, nie wykazały ryzyka toksyczności ani istotnego potencjału rakotwórczego przy stosowaniu w zalecanych dawkach diagnostycznych i jednorazowej ekspozycji podczas testów płatkowych. Skład mieszaniny substancji zapachowych obejmuje również geraniol (5 części wagowych), hydroksycytronellal (4 części wagowe), alkohol cynamonowy (4 części wagowe) oraz inne aldehydy i fenole, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa i potencjalnej reaktywności alergicznej.
aldehyd amylocynamonowy, aldehyd cynamonowy, alergia kontaktowa, alkohol cynamonowy, badanie przedkliniczne, dawka diagnostyczna, działanie rakotwórcze, eugenol, fenol, geraniol, goździkowiec korzenny, hydroksycytronellal, izoeugenol, olejek eteryczny, potencjał karcinogenny, substancja zapachowa, test płatkowy, TRUE Test, wyciąg z mchu dębowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Medical Valley 320 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa walsartanu został oceniony poprzez badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach na szczurach podawanie wysokich dawek (600 mg/kg mc./dobę) w okresie późnej ciąży i laktacji skutkowało zmniejszoną przeżywalnością potomstwa, opóźnionym rozwojem oraz mniejszym przyrostem masy ciała. Dawki te były około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla osoby 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę u szczurów powodował zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz hemodynamiczne w nerkach, a u małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz bardziej nasilone zmiany prowadzące do nefropatii i przerostu komórek aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te przypisano farmakologicznemu działaniu leku, a ich występowanie u ludzi w dawkach terapeutycznych uznano za mało prawdopodobne.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, przerost aparatu przykłębuszkowego, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, bez istotnych zagrożeń genotoksycznych czy rakotwórczych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, które nie występowały w badaniach klinicznych. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12x MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4x MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja na lek, enzym wątrobowy, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hepatocyt, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka dobowa, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, przerost zrazika wątrobowego, reakcja adaptacyjna, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, toksyczność ciążowa, wada rozwojowa, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cetix 100 mg/5 ml
Cefiksym, substancja czynna leku Cetix (100 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej), przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Badania toksykologiczne, genotoksyczne oraz dotyczące wpływu na rozrodczość nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak potencjału mutagennego cefiksymu. Mimo braku długoterminowych badań dotyczących karcynogenności, brak działania mutagennego sugeruje niskie ryzyko działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na myszach, szczurach i królikach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, embriotoksyczność ani teratogenność, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi (do 400-krotności dawki u myszy i szczurów oraz do 4-krotności u królików).
antybiotyk, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, cefiksym, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, poronienie, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanconalon 20 mg + 10 mg
Badania przedkliniczne dotyczące wpływu oksykodonu i naloksonu na reprodukcję wykazały, że oksykodon w dawkach do 8 mg/kg mc. nie wpływa negatywnie na płodność ani wczesny rozwój zarodków u szczurów, a także nie indukuje wad rozwojowych u szczurów i królików (do 125 mg/kg mc.). Wystąpiły jednak zmiany rozwojowe u płodów króliczych przy dawce 125 mg/kg mc., związane z toksycznością u matek. W rozwoju pourodzeniowym u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała pokolenia F1 przy dawce 6 mg/kg mc./dobę, z NOAEL ustalonym na poziomie 2 mg/kg mc./dobę. Nalokson nie wykazał działania teratogennego ani toksycznego na zarodek i płód przy standardowych dawkach, jednak bardzo wysokie dawki (800 mg/kg mc./dobę) powodowały zwiększoną śmiertelność noworodków szczura, bez wpływu na rozwój przeżyłych osobników.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, dawka lecznicza, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, kręg podkrzyżowy, mutagenność, nalokson, NOAEL, oksykodon, oksykodon z naloksonem, potencjał klastogenny, rozwój przed- i pourodzeniowy, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania tiotepy wykazały istotne zagrożenia związane z jej stosowaniem, w tym działanie genotoksyczne potwierdzone zarówno in vitro, jak i in vivo, co wskazuje na możliwość uszkodzeń DNA i potencjalne działanie mutagenne. Ponadto udokumentowano działanie rakotwórcze u myszy i szczurów, co sugeruje karcinogenny profil substancji. Brak standardowych badań toksyczności ostrej i po podaniu wielokrotnym ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa, jednak dostępne dane wskazują na konieczność ostrożności w stosowaniu tiotepy, zwłaszcza w kontekście długoterminowego ryzyka nowotworowego.
badanie toksykologiczne, czynność jajników, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, obumieranie płodów, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, spermatogeneza, tiotepa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clofarabine Vivanta 1 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne klofarabiny na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, psy) wykazały, że lek wykazuje toksyczność ukierunkowaną na szybko proliferujące tkanki, zgodnie z jego mechanizmem przeciwnowotworowym. Szczególnie istotne były obserwacje kardiomiopatii u szczurów, zależnej od dawki i czasu terapii, przy ekspozycjach Cmax 7-13-krotnie wyższych po ≥3 cyklach oraz 16-35-krotnie wyższych po 1-2 cyklach w porównaniu do ekspozycji klinicznej. Wykazano również nefropatię kłębuszkową przy dawkach 3-5-krotnie przekraczających kliniczną AUC po 6 cyklach, bez zmian biochemicznych surowicy, co sugeruje subkliniczny charakter uszkodzenia. Długotrwałe podawanie powodowało zmiany zwyrodnieniowo-regeneracyjne w wątrobie, a u psów nawet pojedyncze duże dawki indukowały histologiczne zmiany w wątrobie bez odchyleń biochemicznych. Klofarabina wykazywała toksyczność na męskie narządy rozrodcze u wszystkich badanych gatunków, a u samic myszy obserwowano atrofię jajników i apoptozę błony śluzowej macicy przy dawce 225 mg/m²/dobę.
aberracja chromosomowa, atrofia jajników, badanie biochemiczne, badanie toksykologiczne, błona podstawna kłębuszka, błona śluzowa macicy, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, farmakokinetyka osoczowa, implantacja zarodka, kanalik nasienny, kanalik nerkowy, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, komórka śródmiąższowa, kostnienie, lek przeciwnowotworowy, mutacja powrotna, najądrze, nefropatia kłębuszkowa, niewydolność serca, proces zwyrodnieniowy, spermatyda, test mikrojąderkowy, tkanka proliferująca, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xanax 1 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały brak potencjału mutagennego i rakotwórczego, potwierdzone testem Amesa oraz badaniami na szczurach i myszach przy dawkach odpowiednio do 100 mg/kg m.c. (500-krotność dawki ludzkiej 10 mg/dobę) oraz do 30 mg/kg m.c. u szczurów i 10 mg/kg m.c. u myszy (odpowiednio 150- i 50-krotność dawki ludzkiej). Badania na szczurach wykazały brak negatywnego wpływu na płodność przy dawce do 5 mg/kg m.c. (25-krotność dawki ludzkiej). W zakresie toksyczności przewlekłej, obserwowano istotne zmiany w narządzie wzroku u szczurów po 11 miesiącach leczenia dawkami 3-30 mg/kg m.c. (15-150-krotność dawki ludzkiej), manifestujące się zaćmą u samic oraz wrastaniem naczyń w rogówkę u samców.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xifaxan 200 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne ryfaksyminy, substancji czynnej preparatu Xifaxan 200 mg, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa bez istotnych zagrożeń dla funkcji układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i oddechowego. Wielokrotne podanie leku w modelach zwierzęcych nie spowodowało kumulacji toksyczności ani nieoczekiwanych działań niepożądanych, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, a badania rakotwórczości nie wskazały na zwiększone ryzyko nowotworów po ekspozycji na ryfaksyminę.
antybiotyk, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, efekt niepożądany, genotoksyczność, kostnienie, kumulacja toksyczności, potencjał mutagenny, rozwój płodowy, ryfaksymina, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie genetyczne, zmiany szkieletowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sildenafil Dr. Max 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa syldenafilu w formie tabletek powlekanych obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych i toksykologicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego ani ośrodkowego układu nerwowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wskazały na ryzyko kumulacji ani toksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe i aberracje chromosomowe, nie potwierdziły działania mutagennego syldenafilu, co podkreśla bezpieczeństwo leku pod względem potencjalnego uszkodzenia DNA.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, karcynogenność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój płodowy, syldenafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venogel (12 mg + 10 mg + 5 mg)/g
Produkt leczniczy Venożel, zawierający diklofenak sodowy (12 mg/g), trybenozyd (10 mg/g) oraz escynę (5 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych. Testy farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego przy miejscowym stosowaniu żelu, nawet w dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Badania toksyczności wielokrotnego podania potwierdziły dobrą tolerancję lokalną i systemową, bez istotnych zmian strukturalnych tkanek w miejscu aplikacji.
Analizy genotoksyczności, obejmujące testy mutacji genowych in vitro i in vivo, nie wykazały potencjału mutagennego preparatu. Długoterminowe badania kancerogenności nie potwierdziły ryzyka indukcji zmian nowotworowych. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży ani rozwój zarodkowo-płodowy, co wyklucza działanie teratogenne. W świetle kompleksowych danych przedklinicznych, stosowanie Venożelu zgodnie z zaleceniami jest bezpieczne i nie wiąże się z istotnym ryzykiem toksycznym, genotoksycznym ani reprodukcyjnym.
aplikacja preparatu, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, diklofenak sodowy, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, escyna, mutacja genowa, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko mutagenne, teratogenność, toksyczność wielokrotnego podania, tolerancja lokalna, trybenozyd, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość kancerogenna, wpływ na rozród, zdolność rozrodcza, żel z diklofenakiem, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Binatta 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tapentadolu wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej u zwierząt. Długoterminowe badania kancerogenności nie wykazały ryzyka rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburzał płodności samców i samic szczurów, jednak przy wysokich dawkach obserwowano zmniejszoną przeżywalność zarodków oraz opóźnienia rozwojowe i embriotoksyczność, związane z działaniem na receptor opioidowy μ. Nie stwierdzono teratogenności u szczurów i królików po podaniu dożylnym i podskórnym.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametry neurobehawioralne, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, tapentadol, test Amesa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glandex 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne eksemestanu wykazały, że działania niepożądane, takie jak wpływ na narządy rozrodcze, wątrobę, nerki oraz ośrodkowy układ nerwowy, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (25 mg/dobę). Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, badania na komórkach V79, hepatocytach szczurów oraz test jąderkowy u myszy, dały wyniki negatywne in vivo, mimo że in vitro wykazano działanie klastogenne na limfocytach ludzkich. Wpływ embriotoksyczny stwierdzono u szczurów i królików przy dawkach odpowiadających dawce terapeutycznej, jednak bez działania teratogennego, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla płodu, ale bez wad rozwojowych.
badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakologiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt neurotoksyczny, eksemestan, enzym wątrobowy, genotoksyczność, gruczolak nerki, hepatocyt szczura, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor aromatazy, limfocyt ludzki, narząd rozrodczy, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, uszkodzenie chromosomu, zaburzenie funkcji nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – BDS N 0,25 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne budezonidu, substancji czynnej preparatu BDS N (zawiesina do nebulizacji), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy podawaniu inhalacyjnym u psów i szczurów przez 12 miesięcy, nawet przy dawkach 10-40-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Nie zaobserwowano toksyczności miejscowej w obrębie dróg oddechowych, co potwierdza dobrą tolerancję lokalną tego glikokortykosteroidu w układzie oddechowym. W badaniach rakotwórczości wyniki były niejednoznaczne: zwiększona częstość glejaków mózgu u samców szczurów w pierwszym badaniu nie została potwierdzona w powtórnym, natomiast pierwotne nowotwory wątrobowokomórkowe utrzymywały się w obu badaniach i były obserwowane także przy innych glikokortykosteroidach, co sugeruje mechanizm receptorowy charakterystyczny dla tej grupy leków. Brak potwierdzenia tych efektów u ludzi wskazuje na możliwe różnice gatunkowe w metabolizmie i wrażliwości na glikokortykosteroidy.
badanie toksykologiczne, budezonid, deformacja kośćca, działanie rakotwórcze, działanie receptorowe, działanie teratogenne, glejak mózgu, glikokortykosteroid, inhalacja budezonidu, kortykosteroid miejscowy, nebulizacja, nowotwór wątrobowokomórkowy, okres prenatalny, rozszczep podniebienia, toksyczność dróg oddechowych, toksyczność podostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję, zawiesina do nebulizacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Iwabradyna Synthon 2,5 mg
Przedkliniczne badania iwabradyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń toksykologicznych, genotoksycznych czy rakotwórczych. W badaniach wielokrotnego podawania u różnych gatunków nie stwierdzono szczególnych zagrożeń dla ludzi. W ocenie wpływu na rozrodczość nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność samców i samic szczurów. Jednak podczas podawania iwabradyny w okresie organogenezy u ciężarnych samic szczurów i królików, przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych stosowanych u ludzi, odnotowano zwiększoną częstość wad serca u płodów szczurów oraz sporadyczne przypadki wrodzonego braku palców u królików.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide +pharma 14 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa teriflunomidu wykazały toksyczny wpływ na szpik kostny, narządy limfatyczne, przewód pokarmowy, narządy rozrodcze oraz trzustkę u myszy, szczurów i psów po podaniu wielokrotnym (do 3, 6 i 12 miesięcy odpowiednio). Obserwowano niedokrwistość, trombocytopenię, leukopenię oraz zaburzenia immunologiczne, co wiązano z hamowaniem podziału komórek, podstawowym mechanizmem działania leku. Zwierzęta laboratoryjne były bardziej wrażliwe na toksyczność niż ludzie, a toksyczne efekty pojawiały się przy dawkach odpowiadających stężeniom terapeutycznym u ludzi lub niższych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności in vitro ani klastogenności in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) wykazywał mutagenność in vitro. Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
4-trifluorometyloanilina, badania karcynogenności, czerwone krwinki, dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hamowanie podziału komórek, leukopenia, limfocyty B, limfopenia, narządy limfatyczne, narządy rozrodcze, niedokrwistość, parametry hematologiczne, płytki krwi, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, szpik kostny, teriflunomid, toksyczność po podaniu wielokrotnym, trombocytopenia, trzustka, układ immunologiczny, wpływ na rozrodczość, zaburzenia hematologiczne, zakażenia wtórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – PHINGROUM 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące sytagliptyny, substancji czynnej leku PHINGROUM, wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni jedynie przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, natomiast przy 19-krotnym przekroczeniu narażenia klinicznego nie zaobserwowano istotnych zmian. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy narażeniu >67×, jednak w badaniu 14-tygodniowym przy 58-krotnym narażeniu nie wykazano wpływu na zęby. U psów przy około 23-krotnym przekroczeniu dawki klinicznej odnotowano przejściowe objawy neurotoksyczne (m.in. ataksja, drżenie) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym przekroczeniu narażenia nie stwierdzono toksyczności. Badania genotoksyczności i karcynogenności wskazały na brak działania mutagennego oraz rakotwórczego u myszy, a u szczurów zwiększenie częstości gruczolaków i raków wątroby występowało tylko przy narażeniu >58×, co wiązano z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym i uznano za mało istotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego).
Analizy wpływu na reprodukcję wykazały brak negatywnego oddziaływania na płodność samic i samców szczurów oraz brak działań niepożądanych w rozwoju przed- i pourodzeniowym przy narażeniu do 29-krotności dawki klinicznej. Niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów obserwowano jedynie przy ekspozycji >29×. U królików toksyczność dla matki pojawiła się przy dawkach >29-krotnych. Sytagliptyna przenika w znacznym stopniu do mleka szczurów (wskaźnik mleko/osocze 4:1), co może mieć znaczenie przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, profil bezpieczeństwa sytagliptyny charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, a obserwowane działania toksyczne występują wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
ataksja, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, PHINGROUM, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczność embrionalna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność sytagliptyny, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lignox Spray 100 mg/g
Lidokaina, będąca substancją czynną produktu leczniczego Lignox Spray (100 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Dane wskazują na niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu doustnym oraz brak niepokojących efektów po podaniu wielokrotnym. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani genotoksyczności lidokainy, a także brak jest dowodów na jej działanie rakotwórcze. Ponadto, nie stwierdzono negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa, co jest istotne w kontekście stosowania miejscowego u pacjentów w wieku rozrodczym.
Ważnym aspektem jest potencjalne działanie ototoksyczne lidokainy, szczególnie przy aplikacji w okolicach ucha lub ryzyku przedostania się preparatu do przewodu słuchowego. Dodatkowo, obecność zanieczyszczenia 2,6-dimetyloaniliny, wykazującego słabe działanie mutagenne oraz potwierdzone działanie rakotwórcze, wymaga uwagi przy ocenie jakości produktu i monitorowaniu długoterminowych skutków terapii. Kompleksowa analiza danych przedklinicznych potwierdza, że lidokaina w Lignox Spray nie stwarza istotnych zagrożeń toksykologicznych, jednak należy brać pod uwagę wymienione ryzyka w praktyce klinicznej.
6-dimetyloanilina, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, lidokaina, Lignox Spray, ototoksyczność, podanie miejscowe, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zanieczyszczenie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urostad 0,4 mg kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, twarda 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Urostad 0,4 mg, obejmowały modele zwierzęce (myszy, szczury, psy) i wykazały, że profil toksyczności ostrej i przewlekłej jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo wysokich dawkach, jednak nie mają one znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Potencjał genotoksyczny tamsulosyny został wykluczony na podstawie badań in vivo i in vitro, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzeń materiału genetycznego.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, receptor alfa-adrenergiczny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Venoforton –
Produkt leczniczy Venoforton jest płynem doustnym zawierającym kompleks ekstraktów roślinnych: wyciąg z owoców kasztanowca (40 g/100 g, DER 1:1, etanol 96% V/V, zawierający 15-24 mg escyny na 4 ml), nalewkę z miłorzębu (37 g/100 g, DER 1:5, etanol 70% V/V), nalewkę z kwiatostanu głogu (10 g/100 g, DER 1:5, etanol 60% V/V), wyciąg z ziela jemioły (10 g/100 g, DER 1:1, etanol 96% V/V) oraz nalewkę z ziela arniki (3 g/100 g, DER 1:5, etanol 70% V/V). Preparat zawiera znaczną ilość etanolu jako rozpuszczalnika, w zakresie 55-70% (V/V), co należy uwzględnić przy ocenie ryzyka stosowania, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do alkoholu. Brak dedykowanych badań przedklinicznych uniemożliwia ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, karcinogenności oraz wpływu na rozrodczość i rozwój.
arnica montana, Crataegi inflorescentia, działanie rakotwórcze, escyna, etanol, genotoksyczność, ginkgo biloba, Hippocastani fructus, nalewka z arniki, nalewka z głogu, nalewka z miłorzębu, płyn doustny, profil bezpieczeństwa, saponina trójterpenowa, toksyczność ostra i przewlekła, Visci herba, wpływ na rozrodczość, wyciąg z jemioły, wyciąg z kasztanowca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hidrasec 30 mg 30 mg
Badania przedkliniczne leku Hidrasec (racekadotryl) wykazały brak toksyczności przy dawkach do 1250 mg/kg/dobę u małp oraz 200 mg/kg u psów, co odpowiada zakresom bezpieczeństwa odpowiednio 625 i 62 razy wyższym niż stosowane u ludzi. W badaniach immunotoksyczności nie stwierdzono negatywnego wpływu po 1 miesiącu podawania myszom. Długotrwałe podawanie racekadotrylu dorosłym małpom w dawce 500 mg/kg/dobę (około 120 mg/kg/dobę bez efektów) oraz psom w dawce 200 mg/kg/dobę przez 26 tygodni wiązało się z występowaniem uogólnionych infekcji i obniżoną odpowiedzią immunologiczną, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne. Standardowe testy genotoksyczności i klastogenności były negatywne, a ze względu na krótki czas terapii nie przeprowadzono badań rakotwórczości. Racekadotryl nie wykazał działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój zarodkowo-płodowy.
anemia aplastyczna, badanie farmakologiczne, biegunka, butylohioscyna, diureza, działanie klastogenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie rakotwórcze, fenytoina, funkcja oddechowa, genotoksyczność, immunotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, ketonuria, odpowiedź immunologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, pasaż jelitowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, racekadotryl, rozwój wczesnozarodkowy, rozwój zarodka, toksyczność u młodych szczurów, układ sercowo-naczyniowy, uogólniona infekcja, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Wapnia glubionian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania wapnia glubionianu, głównego składnika aktywnego preparatu Calcium Polfarmex (o smaku bananowym), nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów fizjologicznych, takich jak układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy, przy dawkach terapeutycznych. Testy toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej nie ujawniły znaczących efektów toksycznych ani patologicznych zmian w narządach wewnętrznych. Ponadto, badania genotoksyczności, obejmujące testy mutacji genowych, aberracji chromosomowych oraz uszkodzeń DNA, potwierdziły brak potencjału mutagennego wapnia glubionianu.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genetyczna, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, test genotoksyczności, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, wapń glubionowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Temozolomide Glenmark 100 mg
Przedkliniczne badania toksyczności temozolomidu na szczurach i psach wykazały toksyczne działanie leku na szpik kostny (zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi), układ siateczkowo-śródbłonkowy, jądra (nieodwracalne uszkodzenia u samców), układ pokarmowy oraz siatkówkę (zwyrodnienie przy dawkach śmiertelnych). Większość działań toksycznych miała charakter przemijający, z wyjątkiem uszkodzeń układu rozrodczego i siatkówki, które jednak nie występowały w badaniach klinicznych. Dawka kliniczna u ludzi jest zbliżona do minimalnej dawki śmiertelnej u zwierząt, co wskazuje na wąski margines bezpieczeństwa w modelach zwierzęcych.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, gruczolak podstawnokomórkowy, leukocyt, limfocyt krwi obwodowej, płytka krwi, potencjał teratogenny, rak piersi, rogowiak kolczystokomórkowy skóry, szpik kostny, temozolomid, test Amesa, toksyczność, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wada rozwojowa płodu, właściwość genotoksyczna, zmiana przednowotworowa, związek alkilujący, zwyrodnienie siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl i amlodypinę, nie był oceniany w badaniach nieklinicznych jako połączenie, jednak dostępne dane dotyczące obu substancji czynnych osobno wskazują na istotne aspekty bezpieczeństwa. Lizynopryl, jako inhibitor ACE, nie wykazuje toksyczności ani genotoksyczności w tradycyjnych badaniach, jednak wykazuje teratogenne działanie na późne fazy rozwoju płodu, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizmy tych zaburzeń obejmują wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu, niedokrwienie spowodowane niedociśnieniem u matki oraz zmniejszenie przepływu krwi i zaopatrzenia płodu w tlen i składniki odżywcze.
bezylan, dojrzała spermatyda, dysfagia, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl i amlodypina, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, potencjał rakotwórczy, przewód tętniczy, testosteron, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cerebrolysin 215,2 mg/ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Cerebrolysin (215,2 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań i infuzji), zawierającego mieszaninę peptydów pochodzących z mózgu świni, wykazała brak istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Badania farmakologiczne nie ujawniły negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie preparatu w różnych dawkach nie powodowało klinicznie istotnych objawów toksyczności narządowej, a badania laboratoryjne i histopatologiczne nie wykazały patologicznych zmian u zwierząt laboratoryjnych. Testy genotoksyczności, w tym mutacje genowe in vitro i in vivo oraz aberracje chromosomowe, nie potwierdziły działania mutagennego ani genotoksycznego Cerebrolysinu. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a ocena wpływu na reprodukcję nie wykazała teratogenności ani zaburzeń płodności. Kompleksowa analiza danych przedklinicznych potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa produktu, co stanowi istotną podstawę do dalszych badań klinicznych i stosowania terapeutycznego.
aberracje chromosomowe, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie histopatologiczne, Cerebrolysin, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, mutacje genowe, ośrodkowy układ nerwowy, peptydy z mózgu świni, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, rozwój nowotworu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie DNA, zaburzenia płodności, zmiany nowotworowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biotinum APTEO MED 10 mg
Biotyna, będąca składnikiem aktywnym leku Biotinum APTEO MED, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. Testy farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie biotyny nie wywołało toksycznych efektów, a badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały mutagennych ani rakotwórczych właściwości substancji, co potwierdza jej bezpieczeństwo stosowania w kontekście potencjalnych uszkodzeń DNA i ryzyka nowotworowego.
anomalia rozwojowa, badanie przedkliniczne, biotyna, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ośrodkowy układ nerwowy, rozwój nowotworów, rozwój płodowy, rozwój prenatalny, test farmakologiczny, test toksyczności, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, wpływ toksyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Livazo 2 mg
Przedkliniczne badania pitawastatyny, substancji czynnej leku Livazo, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na rozród. W badaniach na małpach zaobserwowano markery toksyczności nerkowej przy dawkach przekraczających maksymalną dawkę u ludzi (4 mg/dobę), co może być związane z unikalnym metabolizmem i wydalaniem leku u tego gatunku. W związku z tym ryzyko nefrotoksyczności u ludzi jest niskie, choć nie można go całkowicie wykluczyć. Pitawastatyna nie wykazuje działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, jednak przy wysokich dawkach (1 mg/kg mc./dobę u szczurów, około 4-krotnie wyższych niż u ludzi) stwierdzono toksyczność u matek i zwiększoną śmiertelność płodów i noworodków, co ma znaczenie dla stosowania w okresie okołoporodowym.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja, genotoksyczność, mikrosomy wątroby, okres okołoporodowy, pitawastatyna, płodność, potencjał teratogenny, śmierć płodu, śmiertelność, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, trzeci trymestr, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loreblok HCT 50 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Loreblok HCT, zawierającego 50 mg losartanu potasowego i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego. Badania toksyczności przewlekłej, prowadzone do 6 miesięcy na szczurach i psach, wskazały na zmiany głównie związane z losartanem, w tym obniżenie parametrów hematologicznych: liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. Zaobserwowano także podwyższone stężenie azotu mocznikowego w surowicy, sugerujące potencjalny wpływ na funkcję nerek. Dodatkowo, zmniejszenie masy serca nie wiązało się z odchyleniami histologicznymi w tkance mięśnia sercowego.
azot mocznikowy, badanie genotoksyczności, badanie histologiczne, badanie teratogenności, błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, funkcja nerek, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, krwawienie z przewodu pokarmowego, losartan potasowy, nadliczbowe żebra, nadżerka, owrzodzenie, parametr hematologiczny, śmierć płodu, toksyczność nerkowa płodu, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje w badaniach przedklinicznych korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. W badaniach na zwierzętach wykazano, że wysokie dawki kandesartanu powodują obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt) oraz zmiany w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów i wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy, co jest wtórne do działania hipotensyjnego i zmian w przepływie nerkowym. Ponadto obserwowano rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, uznany za efekt farmakologiczny bez znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności u noworodków i młodych szczurów stwierdzono zmniejszenie masy ciała i masy serca przy dawkach ≥10 mg/kg mc., co odpowiada ekspozycji wielokrotnie przekraczającej dawki stosowane u dzieci powyżej 1 roku życia. Nie ustalono jednak poziomu NOEL dla tych efektów, co ogranicza ocenę marginesu bezpieczeństwa.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetyl, krwinki czerwone, mocznik i kreatynina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, przerost komórek, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Aflofarm 30 mg/5 ml
Badania przedkliniczne ambroksolu chlorowodorku wykazały niski wskaźnik ostrej toksyczności po podaniu doustnym u różnych gatunków zwierząt, z dawkami bezobjawowymi wynoszącymi odpowiednio 150 mg/kg u myszy, 50 mg/kg u szczurów, 40 mg/kg u królików oraz 50 mg/kg u psów. Nie stwierdzono toksycznego wpływu na narządy ani działania embriotoksycznego i teratogennego przy dawkach do 3000 mg/kg u szczurów i 200 mg/kg u królików. Ponadto, podanie ambroksolu w dawkach do 500 mg/kg nie wpływało negatywnie na płodność szczurów obu płci, a dawka 50 mg/kg nie powodowała działań niepożądanych u potomstwa w okresie okołoporodowym i postnatalnym.
ambroksol chlorowodorek, badanie farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, kancerogenność, mutagenność, ostra toksyczność, potencjał genotoksyczny, rozwój okołoporodowy, rozwój postnatalny, substancja mukolityczna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tertensif Bi-Kombi 10 mg + 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Tertensif Bi-Kombi, zawierającego 10 mg peryndoprylu z argininą oraz 2,5 mg indapamidu, wykazały nieznacznie większą toksyczność kombinacji w porównaniu do monoterapii, jednak działania niepożądane pojawiały się przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, co zapewnia szeroki margines bezpieczeństwa klinicznego. W badaniach na zwierzętach odnotowano nefrotoksyczność u szczurów, toksyczność żołądkowo-jelitową u psów oraz toksyczność dla matek u ciężarnych szczurów, bez teratogennego wpływu na płody. Długotrwałe podawanie peryndoprylu wskazało na przemijające uszkodzenia nerek, a testy genotoksyczności i karcynogenności potwierdziły brak mutagennego i rakotwórczego działania. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE mogą wpływać niekorzystnie na późny rozwój płodu u gryzoni i królików.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, indapamid, inhibitory ACE, karcynogenność, monoterapia, nefrotoksyczność, peryndopryl, peryndopryl z argininą, rozszerzenie naczyń obwodowych, śmiertelność okołoporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność żołądkowo-jelitowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nyscandin 100 000 IU/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Nyscandin (100 000 IU/ml, zawiesina doustna) z substancją czynną nystatyną wykazały brak potencjału rakotwórczego oraz mutagennego na modelach zwierzęcych. Testy genotoksyczności nie wykazały negatywnego wpływu na materiał genetyczny, co eliminuje ryzyko indukcji mutacji prowadzących do nowotworów lub defektów dziedzicznych. Wyniki te potwierdzają bezpieczeństwo długoterminowego stosowania nystatyny pod kątem ryzyka kancerogennego i genotoksycznego.
badanie przedkliniczne, dane przedkliniczne, defekt genetyczny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcje rozrodcze, nystatyna, płodność, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, test genotoksyczności, toksyczność reprodukcyjna, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acard 75 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące kwasu acetylosalicylowego zawartego w preparacie Acard 75 mg wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania rakotwórczego, co potwierdza brak indukcji nowotworów w warunkach przedklinicznych. Ponadto, szczegółowe testy mutagenności przeprowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały potencjału mutagennego kwasu acetylosalicylowego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa genetycznego stosowania tego leku.
- Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pentaerytrytylu tetraazotanu, substancji czynnej preparatu Pentaerythritol Compositum (20 mg pentaerytrytylu tetraazotanu w połączeniu z 0,5 mg glicerolu triazotanu), wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa. Ocena farmakologiczna nie ujawniła niekorzystnych efektów na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym na modelach zwierzęcych nie wykazały istotnych odchyleń biochemicznych, hematologicznych ani histopatologicznych, co potwierdza brak klinicznie istotnych działań toksycznych przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami.
aberracja chromosomowa, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, glicerolu triazotan, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, pentaerytrytylu tetraazotan, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania w dawkach terapeutycznych u ludzi. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie obserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w wydalaniu elektrolitów i objętości moczu. Efekty te pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotność MRHD walsartanu i 1,2-krotność MRHD hydrochlorotiazydu). Dodatkowo, duże dawki powodowały zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz u małp uszkodzenie błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach. Zmiany te wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i pobudzenia układu reninowo-angiotensynowego, jednak nie mają one znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, potas w surowicy, renina, rozwój embrionalny i płodowy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomów, walsartan, wydalanie elektrolitów - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Artilla 0,075 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Artilla, zawierający 0,075 mg gestodenu oraz 0,020 mg etynyloestradiolu, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Standardowe testy farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów fizjologicznych przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym potwierdziły brak szkodliwych efektów kumulacyjnych oraz niekorzystnego wpływu na funkcje organizmu w dawkach terapeutycznych. Ponadto, testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani klastogennego działania składników, a badania rakotwórczości nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy długotrwałej ekspozycji na gestoden i etynyloestradiol. Ocena wpływu na reprodukcję również nie wskazała na toksyczne działanie na płodność, rozwój zarodka, płodu oraz rozwój pourodzeniowy.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, efekt kumulacyjny, gestoden i etynyloestradiol, guz hormonozależny, mutacja genowa, nowotwór hormonozależny, potencjał genotoksyczny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, ryzyko rozwoju nowotworu, steroid płciowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie DNA, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telam 40 mg + 5 mg
Produkt Telam, zawierający telmisartan (40 mg) oraz amlodypinę (5 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, bez nasilenia toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu obu substancji. W 13-tygodniowym badaniu toksyczności podprzewlekłej na szczurach stosowano dawki 3,2/0,8 mg/kg, 10/2,5 mg/kg oraz 40/10 mg/kg, nie obserwując synergistycznych efektów toksycznych. Telmisartan powodował zmniejszenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zaburzenia czynności nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny) oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było częściowo zapobiec suplementacją soli. Zmiany te są zgodne z farmakologicznym profilem leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Nie stwierdzono działania teratogennego telmisartanu, choć dawki toksyczne wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwieranie oczu). Amlodypina wykazała szkodliwy wpływ na reprodukcję przy dawkach około 50-krotnie przekraczających terapeutyczne, manifestujący się opóźnieniem i wydłużeniem porodu oraz zmniejszoną przeżywalnością potomstwa.
aktywność reninowa osocza, amlodypina bezylan, amlodypina maleinian, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, czynność hemodynamiczna nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, komórki Sertoliego, nadżerki, parametry hematologiczne, płodność, potas w surowicy, spermatydy, Telam, telmisartan i amlodypina, toksyczność podprzewlekła