ataksja
Ataksja to neurologiczny objaw, który charakteryzuje się zaburzeniami koordynacji ruchowej, prowadzącymi do niezborności ruchów, nieprawidłowego chodu i trudności w wykonywaniu precyzyjnych czynności. Nie jest odrębną chorobą, lecz objawem uszkodzenia móżdżku, rdzenia kręgowego, nerwów obwodowych lub innych struktur odpowiedzialnych za kontrolę motoryczną.
W diagnostyce różnicowej ataksji należy uwzględnić ataksję móżdżkową (związaną z uszkodzeniem móżdżku), ataksję rdzeniową (spowodowaną uszkodzeniem dróg rdzeniowych), ataksję czuciową (wynikającą z zaburzeń propriocepcji) oraz ataksję przedsionkową (związaną z dysfunkcją układu przedsionkowego). Etiologia może obejmować udary, choroby neurodegeneracyjne, stany zapalne, zespoły paranowotworowe, zaburzenia metaboliczne, zatrucia oraz choroby genetyczne.
Diagnostyka ataksji wymaga szczegółowego wywiadu, badania neurologicznego oraz badań dodatkowych, takich jak obrazowanie mózgowia (MRI), badania genetyczne, badania laboratoryjne oraz elektromiografia. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, gdy jest to możliwe, oraz rehabilitację neuromotoryczną dla poprawy funkcji ruchowych i zapobiegania powikłaniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Midazolam Accord 1 mg/ml
Midazolam Accord (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy uważnie monitorować, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby powyżej 60. roku życia, pacjenci z niewydolnością oddechową, zaburzeniami czynności serca oraz ciężkimi zaburzeniami nerek. Do najpoważniejszych powikłań należą ciężkie reakcje krążeniowo-oddechowe, w tym depresja oddechowa, bezdech, zatrzymanie oddychania i zatrzymanie akcji serca, a także wstrząs anafilaktyczny. Zbyt szybkie podanie lub duża dawka leku zwiększają ryzyko tych powikłań. Ponadto, midazolam może wywoływać paradoksalne reakcje behawioralne (pobudzenie, agresja, napady gniewu), szczególnie u dzieci i osób starszych, oraz niepamięć następczą o czasie trwania zależnym od dawki. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia fizycznego i zespołu odstawienia, w tym drgawek.
ataksja, bezdech, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, midazolam, niedociśnienie tętnicze, niepamięć następowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcje paradoksalne, skurcz krtani, stan splątania, uzależnienie fizyczne, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddychania, zespół Kounisa, zespół odstawienia - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Midanium 1 mg/ml
Midazolam w okresie ciąży powinien być stosowany wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności medycznej, ze względu na brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa, zwłaszcza w pierwszych dwóch trymestrach. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na płód, typowy dla benzodiazepin, choć bez działania teratogennego. Stosowanie dużych dawek midazolamu w ostatnim trymestrze, podczas porodu lub cesarskiego cięcia może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak ryzyko zachłyśnięcia u matki, zaburzenia rytmu serca i niedociśnienie tętnicze u płodu oraz słaby odruch ssania, hipotermia i depresja oddechowa u noworodka. Długotrwałe stosowanie może skutkować fizycznym uzależnieniem noworodka i zespołem odstawiennym. Midazolam przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią na 24 godziny po podaniu leku.
amnezja, ataksja, benzodiazepiny, bezdech, depresja oddechowa, depresja sercowo-oddechowa, drgawki, działania niepożądane midazolamu, flumazenil, hipotensja, midazolam, niewydolność oddechowa, oczopląs, przedawkowanie, przenikanie do mleka, przerwa w karmieniu piersią, sedacja, śpiączka, toksyczność płodowa, trzeci trymestr ciąży, uzależnienie fizyczne, wskazania bezwzględne, zaburzenia czynności serca, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sademlip 50 mg + 850 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Sademlip, zawierającego sytagliptynę i metforminę, opiera się na badaniach toksykologicznych poszczególnych substancji oraz ich terapii skojarzonej. W badaniach 16-tygodniowych na psach nie wykazano dodatkowej toksyczności terapii łączonej w porównaniu z monoterapią, przy poziomach ekspozycji do 6-krotności dla sytagliptyny i 2,5-krotności dla metforminy w stosunku do ekspozycji klinicznej u ludzi. Sytagliptyna wykazywała toksyczność wątrobową i nerkową u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom kliniczny, natomiast przy 19-krotnej ekspozycji nie obserwowano efektów niepożądanych. Objawy neurotoksyczne u psów pojawiały się przy ekspozycji około 23-krotnej, a przy 6-krotnej nie stwierdzono wpływu. Badania genotoksyczności i kancerogenności wskazały na brak działania mutagennego i kancerogennego u myszy, choć u szczurów przy bardzo wysokich dawkach (58x) zaobserwowano wzrost częstości guzów wątroby, co wiązano z przewlekłą hepatotoksycznością. Wpływ na reprodukcję był minimalny, z niewielkim wzrostem zniekształceń żeber u płodów szczurów przy ekspozycji 29-krotnej, bez istotnego zagrożenia dla ludzi.
ataksja, badanie przedkliniczne, chlorowodorek metforminy, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, neurotoksyczność, nieprawidłowość siekaczy, rak wątroby, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Durogesic 100 mcg/h
Przedawkowanie fentanylu w systemie transdermalnym Durogesic stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu ryzyka ciężkiej depresji oddechowej, która może prowadzić do zgonu. Dawkowanie plastrów waha się od 12 μg/h do 100 μg/h, z zawartością fentanylu od 2,1 mg do 16,8 mg, co wymaga precyzyjnego stosowania i monitorowania. Objawy przedawkowania obejmują głęboką sedację, miozę, hipotensję, bradykardię, hipotermię oraz sinicę, a w ciężkich przypadkach może dojść do toksycznej leukoencefalopatii, charakteryzującej się uszkodzeniem istoty białej mózgu i zaburzeniami neurologicznymi. Ryzyko jest szczególnie wysokie u pacjentów bez tolerancji na opioidy, osób starszych, z niewydolnością wątroby lub nerek, przyjmujących inhibitory CYP3A4 oraz z chorobami układu oddechowego.
akcja serca, ataksja, bezdech senny, bradykardia, ciśnienie tętnicze, CYP3A4, częstość oddechowa, depresja oddechowa, działanie neurotoksyczne, działanie opioidowe, fentanyl, hipoksemia, hipotensja, hipotermia, istota biała mózgu, mioza, naczynia obwodowe, okres półtrwania, ośrodek naczynioruchowy, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pień mózgu, POChP, receptor opioidowy, sedacja, sinica, sinica centralna, system transdermalny, termoregulacja, toksyczna leukoencefalopatia, układ parasympatyczny, uszkodzenie mózgu, utrata przytomności, wysycenie tlenem, zaburzenia poznawcze, zaburzenia świadomości, zatrzymanie oddechu, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Bendamustine Zentiva 2,5 mg/ml
Chlorowodorek bendamustyny, stosowany jako cytostatyk, znacząco wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn ze względu na swoje działania niepożądane, takie jak ataksja, neuropatia obwodowa oraz senność. Objawy te obniżają sprawność psychomotoryczną pacjenta, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka wypadków drogowych i urazów podczas obsługi urządzeń mechanicznych. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o konieczności unikania prowadzenia pojazdów mechanicznych, obsługi maszyn wymagających precyzji, pracy na wysokościach oraz innych czynności potencjalnie niebezpiecznych w przypadku wystąpienia wymienionych objawów.
ataksja, bendamustyna, bezpieczeństwo farmakoterapii, chlorowodorek bendamustyny, cytostatyk, działanie niepożądane, neuropatia obwodowa, objaw neurologiczny, objaw niepożądany, senność, sprawność psychomotoryczna, terapia, zaburzenie koordynacji, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie widzenia, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dexapini (426 mg + 65 mg + 6,5 mg)/5 ml
Badania przedkliniczne wykazały, że bromowodorek dekstrometorfanu charakteryzuje się stosunkowo niską toksycznością ostrą, z dawkami LD50 wynoszącymi odpowiednio 165 mg/kg m.c. u myszy, 350 mg/kg m.c. u szczurów oraz 336 mg/kg m.c. u świnek morskich przy podaniu doustnym. Eksperymentalne podanie dawki 100-krotnie przekraczającej zwykle stosowaną nie powodowało zgonów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej, przy dawkach do 100 mg/kg m.c. podawanych przez okres do 27 tygodni, zaobserwowano jedynie spadek masy ciała o 10-20% u zwierząt otrzymujących najwyższą dawkę przez 13 tygodni, bez istotnych zmian patologicznych, hematologicznych czy biochemicznych.
ataksja, bromowodorek dekstrometorfanu, dawka śmiertelna LD50, fitoterapia, indeks terapeutyczny, koper włoski, medycyna tradycyjna, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, pobudzenie psychoruchowe, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie dekstrometorfanu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, upośledzenie funkcji oddechowych, wyciąg z pędów sosny, zaburzenia koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jansitin Duo 50 mg + 850 mg
Produkt leczniczy Jansitin Duo, zawierający 50 mg sytagliptyny i 850 mg metforminy, nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych jako produkt skojarzony, jednak dostępne dane dotyczące poszczególnych składników oraz ich ograniconych badań łączonych wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W 16-tygodniowych badaniach na psach nie zaobserwowano dodatkowej toksyczności przy terapii skojarzonej, a poziomy NOEL dla sytagliptyny i metforminy wynosiły odpowiednio około 6- i 2,5-krotność narażenia klinicznego. Toksyczność sytagliptyny na wątrobę i nerki u gryzoni pojawiała się dopiero przy ekspozycji przekraczającej 58-krotnie poziom narażenia u ludzi, a objawy neurologiczne u psów występowały przy około 23-krotnym narażeniu. Nie stwierdzono genotoksyczności, a wzrost częstości nowotworów wątroby u szczurów wiązał się z przewlekłym działaniem hepatotoksycznym przy bardzo wysokich dawkach, co nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotność narażenia klinicznego).
ataksja, bezpieczeństwo przedkliniczne, duszność, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie synergistyczne, genotoksyczność, guz wątroby, nadmierne ślinienie, narażenie człowieka, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, przenikanie do mleka, rozwój przed- i pourodzeniowy, terapia skojarzona, test rakotwórczości, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, wady wrodzone żeber, wpływ na płodność, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Działania niepożądane – Baclofen Polpharma 25 mg
Baklofen Polpharma, zawierający baklofen, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się przy szybkim zwiększaniu dawki, stosowaniu dużych dawek (≥100 mg) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak uspokojenie i senność (≥1/10), bóle głowy, zawroty głowy, ataksja oraz depresja oddechowa (≥1/100). W sferze psychicznej dominują splątanie (≥1/10), bezsenność i dezorientacja (≥1/100). W układzie pokarmowym bardzo często występują nudności (≥1/10), a często suchość w ustach, zaburzenia smaku, wymioty, zaparcia i biegunka. Często obserwuje się także obniżenie ciśnienia krwi, osłabienie siły mięśniowej, bóle mięśni i drżenie. U niektórych pacjentów może wystąpić paradoksalne nasilenie spastyczności oraz obniżenie progu drgawkowego, co jest szczególnie istotne u chorych z padaczką.
ataksja, baklofen, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból w klatce piersiowej, bolesne oddawanie moczu, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drżenie, duszność, euforia, hipotermia, impotencja, jadłowstręt, kołatanie serca, koszmar nocny, krwiomocz, mimowolne oddawanie moczu, moczenie nocne, nadmierna potliwość, napad drgawkowy, nudność, obniżenie ciśnienia krwi, obniżenie progu drgawkowego, oczopląs, omamy, omdlenie, osłabienie siły mięśniowej, ośrodkowy bezdech senny, parestezja, pobudzenie, senność, splątanie, substancja czynna, suchość w ustach, świąd, uspokojenie, wielomocz, wymioty, wysypka, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół bezdechu sennego, zmniejszenie pojemności minutowej serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine APC 20 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) wynoszą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast psy i małpy tolerowały dawki doustne do 100 mg/kg z objawami neuroleptycznymi takimi jak sedacja, ataksja, drżenia oraz zaburzenia świadomości. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy, do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz zmiany hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w narządach rozrodczych związane ze wzrostem prolaktyny, a także zaburzenia cykli płciowych i opóźnienie rozwoju płodu przy dawkach przekraczających 3 mg/kg, co stanowi wielokrotność dawki maksymalnej u człowieka.
ataksja, badania toksyczności, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, małopłytkowość, model zwierzęcy, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bupropion Neuraxpharm 300 mg
Bupropion Neuraxpharm w dawce 300 mg w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się bezsenność (bardzo często), ból głowy (bardzo często), suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności i wymioty (bardzo często), a także wzrost ciśnienia tętniczego krwi i reakcje skórne takie jak wysypka i świąd (często). Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, trombocytopenia), ciężkie reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny), napady drgawkowe (0,1%), zespół serotoninowy oraz poważne reakcje skórne, w tym rumień wielopostaciowy i zespół Stevens-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych, które mogą pojawić się zarówno w trakcie leczenia, jak i po jego przerwaniu, oraz na konieczność monitorowania ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem.
ataksja, chlorowodorek bupropionu, choroba posurowicza, drganie mięśni, dysfemia, dystonia, hiponatremia, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, leukopenia, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, parkinsonizm, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół Stevens-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sympramol 50 mg
Lek Sympramol (dichlorowodorek opipramolu) w dawce 50 mg w postaci tabletek drażowanych wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii i monitorowania pacjentów. Najczęściej obserwowane działania obejmują leukopenię, zmęczenie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardię, palpitacje oraz zaparcia. Niezbyt często występują poważniejsze objawy, takie jak agranulocytoza, zawroty głowy, senność, drżenie, zaburzenia przewodzenia serca, niedrożność jelit porażenna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka, reakcje alergiczne skórne, zatrzymanie moczu, zaburzenia funkcji seksualnych oraz zaburzenia widzenia, w tym nagła jaskra. Rzadkie, ale istotne powikłania neurologiczne to mózgowe napady drgawkowe, akatyzja, dyskinezy, ataksja i polineuropatie. Warto podkreślić, że objawy takie jak zmęczenie, suchość błony śluzowej i tachykardia pojawiają się szczególnie na początku leczenia.
agranulocytoza, akatyzja, ataksja, delirium, dichlorowodorek opipramolu, dyskineza, enzym wątrobowy, granulocyt obojętnochłonny, leukopenia, mlekotok, morfologia krwi, niedrożność jelita porażenna, niewydolność serca, palpitacja, parestezja, pokrzywka, polineuropatia, reakcja alergiczna, stan lękowy, stan splątania, suchość błony śluzowej, tabletka drażowana, tachykardia, uszkodzenie wątroby, zaburzenie akomodacji, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie motoryczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Działania niepożądane
Piracetam posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa, potwierdzony badaniami klinicznymi i farmakoklinicznymi obejmującymi ponad 3000 pacjentów. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia krwotoczne (częstość nieznana), reakcje anafilaktoidalne i nadwrażliwość (częstość nieznana), zaburzenia psychiczne takie jak nerwowość (często), depresja (niezbyt często), omamy i splątanie (częstość nieznana), a także zaburzenia układu nerwowego, w tym hiperkinezja (często), senność (niezbyt często), ataksja i nasilenie padaczki (częstość nieznana). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko krwawień u pacjentów z zaburzeniami hemostazy oraz na potencjalne nasilenie napadów padaczkowych u chorych z epilepsją. Działania niepożądane związane z formą dożylną (Memotropil 20%) obejmują zakrzepowe zapalenie żył i hipotensję (częstość nieznana).
astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, depresja, epilepsja, hiperkinezja, hipotensja, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, nerwowość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, padaczka, piracetam, pokrzywka, próba podwójnie ślepa, reakcja anafilaktoidalna, senność, świąd, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie skóry, zawroty głowy, zwiększenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Sód hydroksymaślan – Przedawkowanie
Przedawkowanie sodu hydroksymaślanu (GHB, Sodium oxybate Accord 500 mg/ml) manifestuje się szerokim spektrum objawów neuropsychiatrycznych i somatycznych, obejmujących dynamiczne zaburzenia świadomości od splątania, przez pobudzenie ruchowe i ataksję, aż do śpiączki. Objawy neurologiczne mogą obejmować mioklonie i drgawki toniczno-kloniczne, natomiast ze strony układu oddechowego obserwuje się zmniejszenie częstości i głębokości oddechów, depresję oddechową, oddech Cheyne-Stokesa oraz bezdech, co może wymagać intubacji i wentylacji mechanicznej. Dodatkowo występują bradykardia (ustępująca po dożylnym podaniu atropiny), hipotermia, zmniejszenie napięcia mięśniowego z zachowanymi odruchami głębokimi, a także objawy żołądkowo-jelitowe, takie jak wymioty z ryzykiem aspiracji. W trakcie terapii należy uwzględnić ryzyko hipernatremii i zasadowicy metabolicznej, szczególnie przy jednoczesnym podawaniu NaCl, biorąc pod uwagę, że 1 ml roztworu zawiera około 91 mg sodu.
aspiracja treści żołądkowej, ataksja, bezdech, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, eliminacja pozaustrojowa, flumazenil, GHB, hemodializa, hipotermia, intubacja, mioklonia, nalokson, oddech Cheyne-Stokesa, płukanie żołądka, pobudzenie ruchowe, sód hydroksymaślan, śpiączka, splątanie, szybka indukcja, zaburzenie sprawności psychomotorycznej, zaburzenie świadomości, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Olejek goździkowy – Działania niepożądane
Olejek goździkowy (Caryophylli floris aetheroleum) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych, które lekarze powinni uwzględniać podczas przepisywania. Najczęściej obserwowane reakcje to podrażnienia skóry i błon śluzowych, szczególnie przy miejscowej aplikacji, np. w preparacie Rapidentin (1 ml/ml olejku). Reakcje nadwrażliwości, w tym wyprysk kontaktowy, zgłaszano w preparatach Amol (1,00 mg/g) oraz Argol Essenza Balsamica (0,290 g/100 g). Preparat Salviasept (2,0 g/100 g) wiąże się z poważniejszymi reakcjami alergicznymi, takimi jak duszność, obrzęk Quinckego, zapaść naczyniowa i wstrząs anafilaktyczny. Dodatkowo, kontakt skóry z olejkiem może prowadzić do kontaktowego zapalenia skóry, świądu i wysypki rumieniowej, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi schorzeniami dermatologicznymi.
ataksja, ból głowy, bradykardia, drżenie mięśni, duszność, kontaktowe zapalenie skóry, nadwrażliwość na olejki eteryczne, obrzęk Quinckego, olejek goździkowy, oparzenie, owrzodzenie jamy ustnej, podrażnienie błony śluzowej, podrażnienie skóry, podrażnienie żołądka, preparat leczniczy, reakcja liszajowa, reakcja nadwrażliwości, reakcja zapalna, skurcz oskrzeli, suchy kaszel, uczucie pieczenia, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk kontaktowy, wysypka rumieniowa, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapaść naczyniowa, zespół pieczenia jamy ustnej - Leksykon substancji czynnych
Lorazepam – Interakcje
Lorazepam, będący benzodiazepiną o działaniu hamującym ośrodkowy układ nerwowy (OUN), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie lorazepamu z alkoholem oraz opioidami, co prowadzi do nasilonej sedacji, depresji oddechowej, a nawet ryzyka śpiączki i zgonu. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi, przeciwpadaczkowymi oraz zwiotczającymi mięśnie mogą potęgować działanie uspokajające i miorelaksacyjne lorazepamu. Metabolizm lorazepamu odbywa się głównie przez glukuronidację oraz częściowo przez CYP3A, co powoduje, że inhibitory (np. ketokonazol, erytromycyna) zwiększają stężenie leku, a induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) je obniżają. W przypadku stosowania walproinianu sodu lub probenecydu zaleca się redukcję dawki lorazepamu o około 50% ze względu na zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania.
alfa-adrenolityk, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, ataksja, baklofen, benzodiazepina, beta-adrenolityk, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, disulfiram, funkcja poznawcza, glukuronidacja, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klozapina, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zwiotczający mięśnie, lofeksydyna, loksapina, lorazepam, miorelaksacja, nabilon, nadmierne ślinienie, objawy pozapiramidowe, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, sedacja, stupor, teofilina, tyzanidyna, uzależnienie psychiczne, walproinian sodu, zaburzenie psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Biseptol (200 mg + 40 mg)/5 ml
Preparat Biseptol w postaci zawiesiny doustnej (200 mg sulfametoksazolu + 40 mg trimetoprimu na 5 ml) zasadniczo nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Niemniej jednak, lekarz powinien poinformować pacjenta o potencjalnych działaniach niepożądanych, które mogą upośledzać tę zdolność, zwłaszcza zawrotach głowy, bólach głowy (często, ≥1/100 do <1/10 pacjentów), zaburzeniach równowagi i ataksji (bardzo rzadko, <1/10 000 pacjentów), a także objawach przedawkowania takich jak zaburzenia widzenia, dezorientacja i senność. Bardzo rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują aseptyczne zapalenie opon mózgowych, drgawki, zapalenie nerwów obwodowych, szumy uszne oraz zaburzenia psychiczne, w tym depresję i omamy, które bezwzględnie wykluczają możliwość prowadzenia pojazdów.
aseptyczne zapalenie opon mózgowych, ataksja, biseptol, ból głowy, depresja, dezorientacja, drgawki, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość megaloblastyczna, niewydolność nerek, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, pneumocystozowe zapalenie płuc, senność, sulfametoksazol i trimetoprim, sulfonamid, szumy uszne, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia percepcji, zaburzenia świadomości, zaburzenia widzenia, zapalenie nerwów obwodowych, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Megace 40 mg/ml
Przedawkowanie megestrolu octanu, mimo braku ostrych objawów toksyczności przy dawkach do 1600 mg/dobę przez 6 miesięcy, wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Objawy przedawkowania obejmują dolegliwości ze strony układu pokarmowego (biegunka, nudności, bóle brzucha), oddechowego (duszności, kaszel) oraz ośrodkowego układu nerwowego (chwiejny chód, apatia, ból w klatce piersiowej). Występujące biegunki mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, co wymaga monitorowania i odpowiedniego leczenia. Preparat Megace zawiera także substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (50 mg/ml), benzoesan sodu (2 mg/ml) oraz etanol (0,49 mg/ml), które przy znacznym przedawkowaniu mogą nasilać objawy niepożądane.
ataksja, ból brzucha, ciśnienie tętnicze, drogi oddechowe, duszność, leczenie objawowe, lek przeciwwymiotny, Megace, megestrol octan, monitorowanie funkcji życiowych, objawy gastryczne i jelitowe, objawy podmiotowe i przedmiotowe, objawy układu pokarmowego, odtrutka, ośrodkowy układ nerwowy, ostra toksyczność, substancja pomocnicza, tlenoterapia, toksyczność ostra, wyrównanie zaburzeń elektrolitowych, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoxetine Aurovitas 20 mg
Fluoxetine Aurovitas, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą wystąpić zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie oraz biegunka. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10000 do <1/1000), a ich intensywność zwykle zmniejsza się podczas kontynuacji terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na myśli i zachowania samobójcze, które mogą pojawić się zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie dawki, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Ponadto, u pacjentów powyżej 50. roku życia odnotowano zwiększone ryzyko złamań kości, co może być związane z wpływem serotoniny na metabolizm kostny. Objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia i bóle głowy, występują często i zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku.
akatyzja, arytmia komorowa, ataksja, bezsenność, choroba posurowicza, depersonalizacja, drgawki, dysfagia, dysfunkcja seksualna, dyskineza, dystymia, działanie niepożądane, fluoksetyna, halucynacje, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, idiosynkratyczne zapalenie wątroby, krwotok poporodowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, mioklonie, myśli samobójcze, neutropenia, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, parestezje, priapizm, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczna martwica naskórka, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia erekcji, zaburzenia krwi, zaburzenia mikcji, zapalenie naczyń, zatrzymanie moczu, zespół Lyella, zespół odstawienny, zespół policzkowo-językowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie libido, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Miglustat, substancja czynna leku Miglustat Accord, wykazuje nieistotny ogólny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, jednak może powodować działania niepożądane ze strony układu nerwowego, które pośrednio obniżają bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym. Do najważniejszych należą zawroty głowy, występujące często, które bezwzględnie dyskwalifikują pacjenta z prowadzenia pojazdów do czasu ustąpienia objawów. Inne istotne działania niepożądane to drżenie (≥1/10 pacjentów), neuropatia obwodowa, ataksja, parestezje, niedoczulica oraz ból głowy. Dodatkowo, zmęczenie, astenia, zaburzenia funkcji poznawczych, depresja i bezsenność mogą wpływać na zdolność koncentracji i szybkiego reagowania, co wymaga szczególnej uwagi lekarza podczas oceny pacjenta. W badaniach klinicznych 247 pacjentów leczonych dawkami 50–200 mg miglustatu trzy razy na dobę przez średnio 2,1 roku wykazywało głównie łagodne do umiarkowanych objawy niepożądane.
astenia, ataksja, badanie przewodzenia nerwowego, bezsenność, ból głowy, depresja, drżenie, działanie niepożądane, miglustat, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niepamięć, parestezje, terapia miglustatem, zaburzenia czucia, zaburzenia funkcji poznawcze, zaburzenia nastroju, zaburzenia psychiczne, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z ziela jemioły – Przedawkowanie
Wyciąg z ziela jemioły (Visci herbae intractum) w produkcie leczniczym Venoforton występuje w stężeniu 10 g/100 g produktu, z DER 1:1, ekstraktowany 96% etanolem. Przedawkowanie nie było klinicznie badane, jednak w przypadku znacznego przedawkowania mogą pojawić się objawy zatrucia alkoholowego, związane z wysoką zawartością etanolu (55-70% V/V). Główne symptomy to biegunka, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej oraz osłabienie mięśni, a także potencjalne zaburzenia czynności nerek, które wymagają pilnej oceny funkcji nerkowej (kreatynina, mocznik, GFR). Ze względu na obecność innych ekstraktów roślinnych w Venoforton, objawy przedawkowania mogą mieć charakter złożony.
ataksja, biegunka, czynność nerek, dawka toksyczna, działanie nefrotoksyczne, etanol 96%, GFR, gospodarka wodno-elektrolitowa, kreatynina, leczenie objawowe, mocznik, monitorowanie diurezy, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z miłorzębu, nalewka z ziela arniki, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, parametr nerkowy, podrażnienie błony śluzowej, układ nerwowo-mięśniowy, Visci herbae intractum, współczynnik DER, wyciąg z owoców kasztanowca, wyciąg z ziela jemioły, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie równowagi, zatrucie alkoholowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Stada 75 mg
Pregabalina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących farmakologię, toksykologię, teratogenezę, reprodukcję oraz karcynogenność. W modelach zwierzęcych tolerancja leku była dobra przy dawkach odpowiadających klinicznym, choć obserwowano dawkozależne zmiany w aktywności OUN, takie jak ataksja i zmiany w zachowaniu. Długoterminowa ekspozycja na dawki ≥5-krotnie przekraczające maksymalne dawki kliniczne (600 mg/dobę) wiązała się z zanikiem siatkówki u starszych szczurów, jednak przy ekspozycjach znacznie przewyższających terapeutyczne stężenia u ludzi. Badania teratogenności na myszach, szczurach i królikach nie wykazały potencjału teratogennego, choć przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne odnotowano toksyczność płodową. Wpływ na płodność i rozwój młodych zwierząt pojawiał się jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie wyższych niż u ludzi, a zmiany te miały charakter przemijający lub minimalne znaczenie kliniczne.
ataksja, badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, badania karcynogenności, badania przedkliniczne, badania reprodukcyjne, badania teratogenne, badania toksykologiczne, bruksizm, męskie narządy rozrodcze, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płodność samców, płytki krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność prenatalna, toksyczność u młodych zwierząt, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytena Plus 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Sytena Plus, zawierającego sytagliptynę i metforminę, wykazały brak dodatkowej toksyczności w 16-tygodniowych badaniach na psach przy jednoczesnym podawaniu obu substancji. Poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. W badaniach na gryzoniach stwierdzono toksyczność wątrobową i nerkową przy ekspozycji ≥58-krotnej, a neurotoksyczne objawy u psów pojawiały się przy około 23-krotnej ekspozycji klinicznej. Zmiany w mięśniach szkieletowych oraz nieprawidłowości w uzębieniu obserwowano przy ekspozycjach znacznie przekraczających poziomy terapeutyczne. Nie wykazano potencjału genotoksycznego sytagliptyny, a obserwowane zmiany nowotworowe u szczurów przy ekspozycji ≥58-krotnej uznano za wtórne do przewlekłej hepatotoksyczności, nieistotne klinicznie ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (NOEL 19-krotność ekspozycji u ludzi).
ataksja, badanie histologiczne, drżenie, duszność, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, metformina, nieprawidłowości siekaczy, rak wątroby, ślinotok, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa i nerkowa, uszkodzenie nerwów, wymioty pieniste, zmiany nowotworowe, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorazepam TZF 2 mg/ml
Przedawkowanie lorazepamu (Lorazepam TZF) prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od łagodnej senności, dezorientacji, ataksji i hipotensji, po ciężkie objawy takie jak depresja oddechowa, depresja układu sercowo-naczyniowego, utrata przytomności i ryzyko zgonu. W przypadku ciężkiego zatrucia konieczne jest monitorowanie pacjenta na oddziale intensywnej opieki medycznej, z możliwością intubacji i wspomagania oddychania. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zatrucia wielolekowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków działających hamująco na OUN lub alkoholu. Lorazepam TZF w formie roztworu do wstrzykiwań zawiera glikol propylenowy (845 mg w ampułce 2 mg/mL i 843 mg w ampułce 4 mg/mL) oraz makrogol 400 (203 mg w obu stężeniach), które mogą wykazywać toksyczność przy dużych dawkach lub długotrwałym stosowaniu.
ataksja, benzodiazepina, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja ośrodkowego układu oddechowego, dezorientacja, dyzartria, glikol propylenowy, hemodializa, hemoglobinuria, hemoliza wewnątrznaczyniowa, hiperosmolarność, hipotonia mięśni, kardiotoksyczność, kwasica mleczanowa, letarg, lorazepam, makrogol 400, niewydolność wielonarządowa, ostra martwica cewek nerkowych, zatrucie wielolekowe - Leksykon substancji czynnych
Ryzatryptan – Działania niepożądane
Ryzatryptan, substancja czynna preparatu Migrenofen (10 mg, lamelki rozpadające się w jamie ustnej), był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących 8630 dorosłych pacjentów przez okres roku. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, senność oraz osłabienie i zmęczenie. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (≤1/10 000). Wśród poważnych działań niepożądanych odnotowano rzadkie reakcje anafilaktyczne, zespół serotoninowy, incydenty naczyniowo-mózgowe, niedokrwienie lub zawał mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie okrężnicy oraz martwicę toksyczno-rozpływną naskórka, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
arytmia, ataksja, biegunka, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, duszność, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, lamelki rozpadające się w jamie ustnej, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, Migrenofen, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedoczulica, niedokrwienie kończyn, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, nieprawidłowości EKG, niestrawność, niewydolność oddechowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryzatryptan, suchość jamy ustnej, świszczący oddech, tachykardia, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vetira 500 mg
Lewetyracetam, substancja czynna leku Vetira dostępnego w dawkach 250 mg, 500 mg, 750 mg i 1000 mg, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na analizie 3416 pacjentów w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zapalenie błony śluzowej nosa i gardła (≥10%), senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. Zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość i leukopenia, występują niezbyt często (≥0,1% do <1%), a poważniejsze, jak pancytopenia czy agranulocytoza, są rzadkie (≥0,01% do <0,1%). Wśród działań niepożądanych psychicznych często obserwuje się depresję, agresję, lęk i bezsenność, natomiast rzadziej poważne zaburzenia psychotyczne i samobójstwa. Neurologiczne działania niepożądane, takie jak drgawki, zaburzenia równowagi i zawroty głowy, występują często (≥1% do <10%), a encefalopatia i zaostrzenie napadów padaczkowych są rzadkie. Warto zwrócić uwagę na specyficzne reakcje alergiczne, w tym zespół DRESS i anafilaksję, które mogą zagrażać życiu pacjenta.
anafilaksja, ataksja, ból głowy, choreoatetoza, drgawki, drżenie, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, funkcje behawioralne, funkcje poznawcze, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad padaczkowy, napad paniki, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, parestezja, podwójne widzenie, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, splątanie, topiramat, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia równowagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba trzewna (celiakia) to przewlekła autoimmunologiczna enteropatia wywołana spożyciem glutenu u osób genetycznie predysponowanych, charakteryzująca się zapaleniem dwunastnicy. Rokowanie zależy od czasu diagnozy, przestrzegania diety bezglutenowej oraz rozwoju powikłań. Wczesne wykrycie i ścisłe stosowanie diety prowadzi do cofnięcia większości uszkodzeń i poprawy jakości życia, jednak chorzy mają nieznacznie podwyższone ryzyko śmiertelności, zwłaszcza z powodu chorób sercowo-naczyniowych (wzrost ryzyka o 27%, HR=1,27; 95% CI: 1,11-1,45), nowotworów jelita cienkiego (4-krotnie wyższe ryzyko) oraz chorób układu oddechowego. Późna diagnoza (po 50. roku życia) i nieprzestrzeganie diety zwiększają śmiertelność, a ryzyko powikłań nowotworowych, takich jak chłoniaki jelitowe (ok. 7% przypadków) i gruczolakorak jelita cienkiego, jest istotne. Oporna choroba trzewna (RCD), występująca u około 5% pacjentów, wiąże się z wysoką śmiertelnością, zwłaszcza typu 2, gdzie czynniki ryzyka 5-letniej śmiertelności to wiek diagnozy (HR=2,21 na każde 20 lat; 95% CI: 1,38-3,55), nieprawidłowe śródnabłonkowe limfocyty (HR=2,85; 95% CI: 1,22-6,62) oraz niskie stężenie albuminy (HR=0,72 na wzrost o 0,5 g/dl; 95% CI: 0,61-0,85).
albumina, anemia, ataksja, chłoniak jelitowy, chłoniak T-komórkowy, cholesterol całkowity, choroba autoimmunologiczna, choroba sercowo-naczyniowa, choroba trzewna, choroba wieńcowa serca, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 1, dieta bezglutenowa, enteropatia, gluten, gruczolakorak jelita cienkiego, HLA-DQ8, neuropatia obwodowa, niepłodność, oporna choroba trzewna, opryszczkowate zapalenie skóry, osteomalacja, osteopenia, osteoporoza, śmiertelność, stwardnienie rozsiane, trudności w uczeniu się, utrata masy ciała, wskaźnik masy ciała, zapalenie dwunastnicy, zapalenie płuc, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluorouracil medac 50 mg/ml (500 mg/10 ml)
Fluorouracil medac (50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii onkologicznej. Do najczęstszych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak zapalenie błony śluzowej (jama ustna, przełyk, gardło, odbytnica), biegunka, nudności i wymioty, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Mielotoksyczność manifestuje się zahamowaniem czynności szpiku kostnego z neutropenią, leukopenią, trombocytopenią, agranulocytozą, anemią i pancytopenią, pojawiającymi się 7-10 dni po podaniu leku, z nadirem po 9-14 dniach i powrotem do normy po 21-28 dniach. Kardiotoksyczność, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, objawia się często nieprawidłowościami w EKG z cechami niedokrwienia, bólem w klatce piersiowej, tachykardią, a rzadziej arytmią, zapaleniem mięśnia sercowego, niewydolnością serca czy zawałem. Występuje zwykle podczas lub wkrótce po pierwszym cyklu leczenia.
afazja, agranulocytoza, anemia, arytmia, ataksja, biegunka, ból głowy, ból w klatce piersiowej, choroba Parkinsona, drgawki, dyzartria, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, gorączka neutropeniczna, granulocytopenia, hiperurykemia, immunosupresja, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiotoksyczność, kwasica mleczanowa, leukoencefalopatia, leukopenia, łysienie, martwica wątroby, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieprawidłowy zapis EKG, niewydolność nerek, niewydolność sercowa, nudności, oczopląs, pancytopenia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, toczeń rumieniowaty skórny, trombocytopenia, twardniejące zapalenie dróg żółciowych, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia owulacji, zaburzenia spermatogenezy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie skóry, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Przedawkowanie – Epigapent 800 mg
Przedawkowanie gabapentyny, nawet w dawkach sięgających 49 g, rzadko prowadzi do ostrych, zagrażających życiu działań toksycznych, co wynika z nasycenia mechanizmu wchłaniania leku przy wysokich dawkach. Dominującym spektrum objawów są zaburzenia neurologiczne, takie jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, ospałość, letarg oraz utrata przytomności, a także łagodna biegunka jako objaw ze strony przewodu pokarmowego. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przedawkowanie gabapentyny z innymi lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co może prowadzić do śpiączki i znacznie komplikować leczenie. W modelach zwierzęcych nie udało się ustalić dawki śmiertelnej, nawet przy podaniu 8000 mg/kg masy ciała, a obserwowane objawy toksyczności obejmowały ataksję, zaburzenia oddychania oraz zmiany aktywności ruchowej, wskazujące na dwufazowy efekt neurotoksyczny.
ataksja, badanie przedkliniczne, diplopia, dyzartria, gabapentyna, hemodializa, łagodna biegunka, leczenie wspomagające, letarg, niewydolność nerek, niewyraźna mowa, opadanie powieki, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, podwójne widzenie, przedawkowanie gabapentyny, śpiączka, trudności z oddychaniem, utrata przytomności, zaburzenie neurologiczne, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memantine Vipharm 20 mg
Memantyna chlorowodorek, substancja czynna leku Memantine Vipharm, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa, w którym efekty toksyczne pojawiają się głównie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W krótkoterminowych badaniach na szczurach zaobserwowano neurotoksyczne zmiany typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) po podaniu wysokich dawek, jednak efekty te nie występowały w badaniach długoterminowych na różnych gatunkach. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u psów i gryzoni stwierdzono nieregularne zmiany okulistyczne, nieobecne u małp i ludzi, co wskazuje na różnice międzygatunkowe. Ponadto, u gryzoni zaobserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, bez jasnego znaczenia klinicznego dla ludzi. Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alpraxil 0,5 mg
Lek Alpraxil zawiera alprazolam w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg w formie tabletek i jest wskazany do objawowego leczenia stanów lękowych. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, zwykle początkowo 0,25 mg lub 0,5 mg trzy razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki dobowej 4 mg w dawkach podzielonych. U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych dawka początkowa powinna wynosić 0,25 mg dwa lub trzy razy na dobę, z uwzględnieniem indywidualnej tolerancji. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat jest przeciwwskazane, a u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lek jest absolutnie przeciwwskazany. Terapia powinna trwać maksymalnie 2-4 tygodnie, a decyzję o ewentualnym przedłużeniu podejmuje specjalista po dokładnej ocenie stanu pacjenta.
Alpraxil, alprazolam, ataksja, ciężka niewydolność wątroby, dawkowanie, działanie niepożądane, leczenie objawowe, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, lek uspokajający, nadmierne uspokojenie, nasilenie objawów, niewydolność wątroby, stan lękowy, substancja czynna, terapia, uzależnienie, uzależnienie od alkoholu, zależność lekowa, zespół odstawienia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memotropil 1200 mg
Memotropil, zawierający 1200 mg piracetamu, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych z udziałem ponad 3000 pacjentów. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, z najczęstszymi objawami obejmującymi nerwowość (często), hiperkinezję (często) oraz wzrost masy ciała (często). Rzadziej obserwowano depresję (niezbyt często) i astenia (niezbyt często). Reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktoidalne i obrzęk naczynioruchowy, mają nieznaną częstość występowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, padaczką oraz zaburzeniami psychicznymi, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań.
astenia, ataksja, badanie kontrolowane placebo, bezsenność, ból nadbrzusza, działanie niepożądane, hiperkinezja, Memotropil, nadwrażliwość, nasilenie padaczki, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tkanki podskórnej, piracetam, podwójna ślepa próba, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktoidalna, tendencja do krwawień, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie układu immunologicznego, zapalenie skóry, zawroty głowy, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cognomem 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Cognomem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do specyficznych zmian neuronalnych, takich jak wakuolizacja i martwica typu Olney’a, poprzedzonych objawami neurologicznymi (np. ataksją). Jednakże zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp i ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, obserwowane jedynie przy bardzo wysokich dawkach, bez jasnego przełożenia na klinikę. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały potencjału uszkadzania DNA ani działania onkogennego, a badania teratogenności u szczurów i królików nie potwierdziły działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć zaobserwowano zahamowanie wzrostu płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do ludzkiego.
antagonista receptora NMDA, ataksja, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, kationy amfifilne, lizosomy, makrofagi, martwica, memantyny chlorowodorek, odkładanie fosfolipidów, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alpraxil 0,25 mg
Przedawkowanie alprazolamu manifestuje się głównie depresją ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od łagodnej senności i splątania, przez ataksję, hipotonię i depresję oddechową, aż do śpiączki i potencjalnie zgonu w wyniku niewydolności oddechowej i krążeniowej. Objawy te zależą od dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta, a ryzyko powikłań znacząco wzrasta przy jednoczesnym spożyciu innych substancji depresyjnych lub alkoholu. W przypadku przedawkowania alprazolamu konieczna jest hospitalizacja z monitorowaniem funkcji życiowych, a leczenie obejmuje m.in. płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego, osmotycznych środków przeczyszczających oraz dożylne nawodnienie. Flumazenil, jako specyficzny antagonista receptorów benzodiazepinowych, może być stosowany do odwrócenia działania alprazolamu, jednak z uwzględnieniem przeciwwskazań takich jak stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, obecność zaburzeń rytmu serca czy ryzyko drgawek.
alprazolam, asfiksja, ataksja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, flumazenil, hipotonia, lipofilność, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowo-krążeniowa, próg drgawkowy, przedawkowanie benzodiazepin, receptory benzodiazepinowe, śpiączka, splątanie, środek przeczyszczający, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odcinka QRS, wydłużenie odcinka QT - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metronidazol Polpharma
Metronidazol Polpharma w dawce 250 mg wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza ze względu na ograniczone spektrum działania przeciwbakteryjnego (brak aktywności wobec bakterii tlenowych i względnych beztlenowców) oraz ryzyko powikłań neurologicznych (obwodowa neuropatia, ataksja, napady drgawkowe) i ciężkich reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Terapia powinna być monitorowana pod kątem parametrów hematologicznych, zwłaszcza przy leczeniu trwającym powyżej 10 dni, a także czynności wątroby i nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów. U pacjentów z zespołem Cockayne’a metronidazol może wywołać ciężką hepatotoksyczność, dlatego stosowanie jest dopuszczalne tylko przy braku alternatyw i przewadze korzyści nad ryzykiem. Zaleca się także unikanie spożycia alkoholu podczas terapii i przez co najmniej 48 godzin po jej zakończeniu, aby zapobiec reakcji disulfiramowej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, ataksja, dehydrogenaza mleczanowa, encefalopatia wątrobowa, hepatotoksyczność, kortykosteroidy, lek przeciwgrzybiczny, leukocyty, metronidazol, napady drgawkowe, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obraz krwi, ostra niewydolność wątroby, parametry wątrobowe, reakcja disulfiramowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, Trichomonas vaginalis, zawroty głowy, zespół Cockayne’a, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Poltram Retard 200 200 mg
Badania toksykologiczne tramadolu chlorowodorku, substancji czynnej Poltram Retard, przeprowadzone na modelach zwierzęcych wykazały hepatotoksyczność przy dawkach około 10-krotnie wyższych niż terapeutyczne stosowane u ludzi. Objawy zatrucia obejmowały niepokój, ataksję, wymioty, drżenie, duszność oraz drgawki, typowe dla substancji opioidowych. Długoterminowe badania na gryzoniach, z podawaniem tramadolu przez cały okres życia, nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak genotoksyczności, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego przy stosowaniu terapeutycznym.
ataksja, badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, drgawki, drżenie mięśni, duszność, działanie karcynogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, niepokój, ośrodek wymiotny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, stymulacja ośrodkowego układu nerwowego, substancja opioidowa, toksyczność ostra i przewlekła, tramadolu chlorowodorek, wymioty, zatrucie tramadolem - Leksykon leków
Przedawkowanie – INALDIN Gardło 3 mg
Przedawkowanie benzydaminy chlorowodorku, substancji czynnej leku INALDIN Gardło (3 mg/tabletka do ssania), jest rzadkim, ale potencjalnie niebezpiecznym stanem klinicznym. Objawy przedawkowania pojawiają się po dawkach znacznie przekraczających zalecenia producenta i obejmują pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, nadmierne pocenie się, ataksję, drżenie oraz wymioty. Wczesne rozpoznanie tych symptomów jest kluczowe dla wdrożenia odpowiedniego leczenia, zwłaszcza że drgawki i zaburzenia świadomości wskazują na ciężki przebieg zatrucia. Ze względu na atrakcyjny wygląd i zapach tabletek, istnieje ryzyko przypadkowego przedawkowania, szczególnie u dzieci.
ataksja, benzydamina chlorowodorek, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, drżenie, intensywna terapia, lek przeciwdrgawkowy, napad drgawkowy uogólniony, objawy kliniczne, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, pobudzenie układu nerwowego, postępowanie terapeutyczne, przedawkowanie benzydaminy, układ współczulny, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tussi Drill 5 mg/5 ml
Przedawkowanie dekstrometorfanu bromowodorku, substancji czynnej syropu Tussi Drill (5 mg/5 ml), może prowadzić do wieloukładowych objawów toksyczności, obejmujących zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty), neurologiczne (dystonia, senność, osłupienie, oczopląs, ataksja, drgawki), kardiologiczne (tachykardia >100 uderzeń/min, wydłużenie odstępu QTc) oraz psychiatryczne (splątanie, pobudzenie, psychoza toksyczna). W ciężkich przypadkach obserwuje się stany zagrażające życiu, takie jak śpiączka i depresja oddechowa. Diagnostyka powinna obejmować szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, badania laboratoryjne (w tym funkcji wątroby i nerek), EKG z oceną QTc oraz toksykologiczne badania przesiewowe w przypadku podejrzenia zatrucia wielolekowego.
antagonista receptorów opioidowych, ataksja, benzodiazepina, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dystonia, hipertermia, nalokson, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, oczopląs, omamy wzrokowe, osłupienie, przedawkowanie opioidów, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, tachykardia, uspokojenie polekowe, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zatrucie wielolekowe, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorabex 0,5 mg
Przedawkowanie lorazepamu, dostępnego w dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg, prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od senności po śpiączkę, a w skrajnych przypadkach do zgonu. Objawy przedawkowania obejmują senność, splątanie, letarg, dyzartrię, ataksję, reakcje paradoksalne, niedociśnienie, hipotonię, depresję oddechową i sercowo-naczyniową. Nasilenie symptomów zależy od dawki oraz współistniejącego spożycia alkoholu lub innych leków hamujących OUN. Szczególnie niebezpieczne są przypadki poważne, gdzie może dojść do śpiączki i zgonu, choć ten ostatni jest rzadki. Diagnostyka powinna uwzględniać możliwość współistnienia innych substancji psychoaktywnych.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, aspiracja treści żołądkowej, ataksja, benzodiazepiny, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja sercowo-naczyniowa, dyzartria, flumazenil, glukuronid lorazepamu, hipotonia, letarg, lorazepam, niedociśnienie, noradrenalina, płukanie żołądka, próg drgawkowy, reakcje paradoksalne, senność, śpiączka, splątanie umysłowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Methocarbamol Espefa 500 mg
Metokarbamol w dawce 500 mg, stosowany w terapii, może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Do najpoważniejszych należą obrzęk naczynioruchowy oraz reakcja anafilaktyczna, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Często obserwuje się bóle głowy, zaczerwienienie skóry, nudności, niestrawność oraz senność i zawroty głowy. W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą wystąpić bradykardia (<60 uderzeń/min), niedociśnienie tętnicze i omdlenia. Ze strony przewodu pokarmowego rzadko pojawia się żółtaczka cholestatyczna, a hematologicznie – leukopenia. Objawy neurologiczne obejmują m.in. niepokój, lęk, amnezję, dezorientację, ataksję, oczopląs, omamy i bardzo rzadko drgawki. Reakcje skórne to świąd, wysypka i pokrzywka, a okulistyczne – niewyraźne widzenie i zapalenie spojówek.
amnezja, ataksja, bezsenność, ból głowy, bradykardia, dezorientacja, diplopia, drgawki, drżenie, dysgeuzja, halucynacje, lęk, leukopenia, metokarbamol, morfologia krwi, niedociśnienie tętnicze, niepokój, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, parametry hematologiczne, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja anafilaktyczna, świąd, wysypka, zaburzenia poznawcze, zapalenie spojówek, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml
Ocena wpływu bendamustyny chlorowodorku (postać jednowodna, stężenie 2,5 mg/ml) na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn jest kluczowa dla bezpieczeństwa farmakoterapii onkologicznej. Lek ten może powodować istotne objawy neurologiczne, takie jak ataksja, neuropatia obwodowa oraz senność, które znacząco obniżają koordynację ruchową, czujność i szybkość reakcji pacjenta. W związku z tym lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o ryzyku związanym z wykonywaniem tych czynności podczas terapii oraz zalecić całkowite powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia wymienionych objawów.
ataksja, bendamustyna chlorowodorek, charakterystyka produktu leczniczego, dysfagia, farmakoterapia, koncentrat roztworu do infuzji, neuropatia obwodowa, objaw neurologiczny, obwodowy układ nerwowy, osłabienie mięśni, preparat onkologiczny, produkt leczniczy, senność, upośledzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie czucia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sabril 500 mg
Wigabatryna (Sabril 500 mg) jest lekiem przeciwpadaczkowym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym szczególnie istotnych ubytków pola widzenia, występujących u około 33% pacjentów po kilku miesiącach lub latach terapii. W badaniach klinicznych działania niepożądane odnotowano u około 50% leczonych, z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego: u dorosłych sedacja, senność, zmęczenie i zaburzenia koncentracji, a u dzieci podniecenie i niepokój psychoruchowy. Istnieje także ryzyko zwiększenia częstości napadów padaczkowych, w tym stanu padaczkowego, zwłaszcza u pacjentów z napadami mioklonicznymi. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10) – niedokrwistość; często (≥1/100 do <1/10) – zaburzenia psychiczne, w tym hipomania i omamy u dzieci; niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) – agresja, depresja, psychoza; rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) – myśli samobójcze; bardzo rzadko (<1/10 000) – zaburzenia neurologiczne, takie jak ataksja, dystonia i dyskineza. Ponadto, obserwowano poważne encefalopatie i zapalenie nerwu wzrokowego o nieznanej częstości.
AlAT, aminotransferaza, AspAT, ataksja, bezdech, bezsenność, bradykardia, depresja, depresja oddechowa, drżenie, dyskineza, dystonia, hemodializa, hipertonia, hipomania, lek przeciwpadaczkowy, mania, myśl samobójcza, napad miokloniczny, niedociśnienie, niedokrwistość, niepokój psychoruchowy, niewydolność nerek, objaw encefalopatyczny, obrzęk cytotoksyczny, obrzęk wewnątrzmielinowy, omam psychiczny, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, psychoza, reakcja paranoidalna, sedacja, senność, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, stupor, ubytek pola widzenia, wigabatryna, zaburzenie koncentracji, zaburzenie pamięci, zapalenie nerwu wzrokowego, zapis elektroencefalograficzny