amlodypina
Amlodypina to lek z grupy antagonistów wapnia (blokerów kanału wapniowego) należący do pochodnych dihydropirydyny. Działa poprzez blokowanie kanałów wapniowych typu L w błonach komórkowych mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mięśnia sercowego, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest powszechnie stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca, w tym dławicy piersiowej. Charakteryzuje się długim okresem półtrwania (35-50 godzin), co umożliwia dawkowanie raz na dobę, poprawiając przestrzeganie zaleceń przez pacjentów. Amlodypina wywiera również korzystny wpływ na funkcję śródbłonka naczyniowego i strukturę ściany naczyń.
Do najczęstszych działań niepożądanych amlodypiny należą obrzęki obwodowe (szczególnie kończyn dolnych), ból głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz zawroty głowy. W porównaniu do innych antagonistów wapnia, amlodypina wykazuje minimalny negatywny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i rzadko powoduje odruchową tachykardię.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simorion 40 mg
Simorion (symwastatyna) jest dostępny w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg na dobę, podawanym doustnie w pojedynczej dawce wieczornej. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, rozpoczynając zwykle od 10-20 mg/dobę w leczeniu hipercholesterolemii, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę u pacjentów wymagających znacznej redukcji LDL-C (>45%). Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których mniejsze dawki okazały się nieskuteczne. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min zaleca się ostrożność i ograniczenie dawki do 10 mg/dobę. U osób w podeszłym wieku nie wymaga się dostosowania dawkowania.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, choroba wieńcowa, dieta niskocholesterolowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, lomitapid, miopatia, monoterapia, niewydolność nerek, powikłanie sercowo-naczyniowe, poziom LDL-C, prewencja zdarzeń sercowo-naczyniowych, skala Tannera, symwastatyna, tabletka powlekana, werapamil, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alotendin 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Alotendin zawiera bisoprololu fumaranu oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), których badania przedkliniczne wykazały akceptowalny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. W badaniach reprodukcyjnych na gryzoniach amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalne dawki kliniczne (10 mg/dobę) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszenie przeżywalności potomstwa. Długoterminowe badania karcynogenności amlodypiny (0,5-2,5 mg/kg/dobę) nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności potwierdziły brak potencjału genotoksycznego. Standardowe badania płodności u szczurów przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze, choć inne badania wskazały na zmniejszenie stężenia FSH, testosteronu oraz parametrów nasienia przy stosowaniu benzenosulfonianu amlodypiny.
amlodypina, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie reprodukcyjne, benzenosulfonian amlodypiny, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maleinian amlodypiny, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, resorpcja embrionu, spermatogeneza, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, wchodzi w interakcje z inhibitorami (np. azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) zwiększającymi jej stężenie w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna, dziurawiec) mogą obniżać stężenie amlodypiny, co wymaga kontroli ciśnienia tętniczego i dostosowania dawki. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania grejpfruta lub soku grejpfrutowego ze względu na zwiększoną biodostępność amlodypiny i ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego. Ponadto, amlodypina zwiększa stężenie symwastatyny (np. dawka symwastatyny powinna być ograniczona do 20 mg/dobę przy amlodypinie 10 mg), a także może podnosić poziom takrolimusu, co wymaga monitorowania jego stężenia. W przypadku jednoczesnego stosowania z klarytromycyną, konieczna jest ścisła obserwacja pacjenta z uwagi na ryzyko niedociśnienia.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność amlodypiny, dantrolen, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, symwastatyna, takrolimus, walsartan, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodipine Medreg 5 mg
Preparat Amlodipine Medreg, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na amlodypinę lub substancje pomocnicze, ciężkim niedociśnieniem tętniczym, stanem wstrząsu (w tym kardiogennego), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca (np. ciężkim zwężeniem zastawki aorty) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Podanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego, pogorszenie perfuzji narządowej, destabilizacja hemodynamiczna oraz ryzyko zagrażające życiu pacjenta.
amlodypina, antagonista wapnia, destabilizacja hemodynamiczna, dysfagia, działanie wazodylatacyjne, nadwrażliwość na amlodypinę, niedociśnienie tętnicze, niestabilna niewydolność serca, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parametr hemodynamiczny, perfuzja narządowa, reakcja anafilaktyczna, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramladio 10 mg + 10 mg
Ramladio to lek złożony zawierający ramipryl (5 mg lub 10 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg w postaci bezylanu), dostępny w kapsułkach twardych w czterech wariantach dawkowania: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Preparat jest wskazany wyłącznie do leczenia zastępczego nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których uzyskano odpowiednią kontrolę ciśnienia tętniczego podczas stosowania ramiprylu i amlodypiny w oddzielnych formach. Dobór dawki Ramladio powinien odpowiadać dotychczas stosowanym dawkom obu substancji czynnych, co pozwala na zachowanie skuteczności terapeutycznej i minimalizuje ryzyko błędów dawkowania.
adherence, amlodypina, amlodypina bezylan, bloker kanałów wapniowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrola ciśnienia tętniczego, leczenie zastępcze nadciśnienia tętniczego, lek hipotensyjny, lek pierwszego rzutu, lek złożony, nadciśnienie tętnicze, preparat leczniczy, ramipryl, ramipryl i amlodypina, Ramladio - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – CoAramlessa 5 mg + 1,25 mg + 5 mg
CoAramlessa jest lekiem wskazanym do leczenia substytucyjnego nadciśnienia tętniczego samoistnego u dorosłych pacjentów, u których kontrola ciśnienia została już osiągnięta przy stosowaniu dwóch preparatów: złożonego peryndoprylu z indapamidem oraz oddzielnie amlodypiny, w dawkach odpowiadających zawartości w CoAramlessa. Preparat dostępny jest w trzech kombinacjach dawek: 5 mg peryndoprylu (3,395 mg peryndoprylu z argininą) + 1,25 mg indapamidu + 5 mg amlodypiny, 10 mg peryndoprylu (6,79 mg peryndoprylu z argininą) + 2,5 mg indapamidu + 5 mg amlodypiny oraz 10 mg peryndoprylu + 2,5 mg indapamidu + 10 mg amlodypiny. Tabletki różnią się kształtem i wymiarami, co ułatwia identyfikację odpowiedniej dawki.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Vilpin 5 mg
Vilpin, zawierający amlodypinę benzenosulfonian, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny w ciąży nie jest jednoznacznie potwierdzone, a badania na zwierzętach wykazały potencjalne ryzyko przy dawkach znacznie przekraczających te stosowane u ludzi. Stosowanie leku w ciąży jest dopuszczalne jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Amlodypina przenika do mleka matki w ilości od 3% do 7% dawki matki, maksymalnie do 15%, jednak dane dotyczące wpływu na niemowlęta są ograniczone, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz szczegółowej konsultacji z pacjentką dotyczącą kontynuacji karmienia i terapii.
alternatywa terapeutyczna, amlodypina, amlodypiny benzenosulfonian, antagonista wapnia, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, ekspozycja niemowlęcia, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, model zwierzęcy, parametry nasienia, przenikanie do mleka ludzkiego, stan kliniczny, stosunek korzyści do ryzyka, świadoma zgoda, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Normodipine 5 mg
Normodipine to preparat zawierający amlodypinę bezylan w dawkach 5 mg oraz 10 mg, dostępny w formie tabletek doustnych. Tabletki 5 mg mają wymiary 8,7 mm x 6,2 mm, natomiast 10 mg – 11,5 mm x 8,3 mm, obie o podłużnym, obustronnie wypukłym kształcie i białym lub prawie białym kolorze. Substancje pomocnicze obejmują celulozę mikrokrystaliczną, wapnia wodorofosforan bezwodny, karboksymetyloskrobię sodową oraz magnezu stearynian, które odpowiadają za strukturę, spoistość, rozpad oraz proces produkcji tabletek. Lek przechowuje się w temperaturze poniżej 30°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Standardowe opakowanie zawiera 30 tabletek w blistrach z folii Aluminium/PVC.
amlodypina, amlodypina bezylan, celuloza mikrokrystaliczna, dawka amlodypiny, forma podania leku, interakcje lekowe, karboksymetyloskrobia sodowa, magnezu stearynian, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, postać farmaceutyczna, składnik wiążący, środek poślizgowy, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, wapnia wodorofosforan bezwodny, właściwości farmaceutyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Inegy 10 mg + 40 mg
INEGY to lek łączący ezetymib (10 mg) i symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg, 40 mg lub 80 mg, stosowany w leczeniu hipercholesterolemii i w celu redukcji ryzyka sercowo-naczyniowego. Standardowe dawkowanie to 10 mg + 20 mg lub 10 mg + 40 mg podawane raz dziennie wieczorem, z możliwością zwiększenia do 10 mg + 80 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod warunkiem przewagi korzyści nad ryzykiem. Dawkowanie należy dostosowywać indywidualnie, uwzględniając poziom LDL-C, ryzyko choroby wieńcowej oraz odpowiedź na wcześniejsze leczenie, z odstępem co najmniej 4 tygodni między zmianami dawki. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią początkowa dawka to 10 mg + 40 mg, z możliwością zwiększenia do 10 mg + 80 mg. INEGY może być stosowany jako terapia wspomagająca inne metody, np. aferezę LDL.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, ezetymib, filtracja kłębuszkowa, grazoprewir, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, incydent sercowo-naczyniowy, kwasy żółciowe, lomitapid, niacyna, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, przewlekła choroba nerek, skala Child-Pugh, skala Tannera, stężenie lipidów, symwastatyna, werapamil - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CoAramlessa 10 mg + 2,5 mg + 5 mg
Preparat CoAramlessa zawiera peryndopryl z argininą, indapamid oraz amlodypinę, których badania przedkliniczne wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w terapii nadciśnienia tętniczego. Peryndopryl wykazuje odwracalne uszkodzenia nerek w toksyczności przewlekłej u szczurów i małp, bez działania mutagennego, embriotoksycznego czy teratogennego, choć inhibitory ACE mogą opóźniać rozwój płodu i zwiększać śmiertelność okołoporodową u zwierząt. Indapamid w dawkach 40-8000 razy wyższych niż terapeutyczne nasila działanie moczopędne, a toksyczność ostra objawia się spowolnieniem oddechu i rozkurczem naczyń, bez mutagenności i karcynogenności. Kombinacja peryndoprylu i indapamidu wykazuje nieznacznie większą toksyczność niż monoterapia, z objawami żołądkowo-jelitowymi u psów i nasilonymi efektami u matek szczurów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co zapewnia odpowiedni margines bezpieczeństwa.
amlodypina, badanie genotoksyczności, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt nefrotoksyczny, enzym konwertujący, enzym konwertujący angiotensynę, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka Sertoliego, nadciśnienie tętnicze, obwodowy rozkurcz naczyń, peryndopryl z argininą, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, śmiertelność płodu, stężenie testosteronu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerki, wada wrodzona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz jest stosowany w dawce 1 kapsułki na dobę, dostępnej w dwóch mocach: 16 mg + 5 mg + 12,5 mg oraz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg. Nie jest wskazany do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego; przed zastosowaniem preparatu złożonego konieczne jest ustalenie odpowiednich dawek poszczególnych składników w monoterapii. Przejście na lek złożony jest możliwe u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest skutecznie kontrolowane stałymi dawkami kandesartanu, amlodypiny i hydrochlorotiazydu podawanymi jednocześnie w formie osobnych preparatów. Dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby.
amlodypina, ciśnienie tętnicze krwi, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, odpowiedź terapeutyczna, preparat jednoskładnikowy, preparat złożony, titracja dawki, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Concoram 5 mg + 10 mg
Concoram to preparat złożony zawierający bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Profil działań niepożądanych obejmuje objawy charakterystyczne dla obu substancji, klasyfikowane według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Amlodypina często wywołuje senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, uderzenia gorąca, obrzęki (w tym okolicy kostek), nudności i zmęczenie. Bisoprolol natomiast często powoduje zawroty głowy, ból głowy, uczucie ziębnięcia i drętwienia kończyn, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zmęczenie. Do poważniejszych działań należą zawał serca (bardzo rzadko, amlodypina), nasilenie niewydolności serca (niezbyt często, bisoprolol), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka) oraz skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP.
alergiczny nieżyt nosa, amlodypina, antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, częstoskurcz komorowy, duszność, dyslipidemia, ginekomastia, hiperglikemia, hipertonia, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, obturacyjna choroba płuc, parestezja, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan cyleksetyl – Przedawkowanie
Kandesartan cyleksetyl, jako antagonista receptora angiotensyny II typu 1 (AT1), w przypadku przedawkowania prowadzi do objawowego niedociśnienia tętniczego, zawrotów głowy oraz odruchowej tachykardii, wynikających z nadmiernej blokady receptorów i rozszerzenia naczyń obwodowych. Maksymalna dawka terapeutyczna wynosi 32 mg, natomiast w raportowanych przypadkach przedawkowania dawki sięgały nawet 672 mg, przy czym powrót do zdrowia przebiegał bez poważnych powikłań. Leczenie przedawkowania opiera się na postępowaniu objawowym: monitorowaniu parametrów życiowych, dożylnym podaniu izotonicznego roztworu chlorku sodu (0,9% NaCl) oraz, w razie potrzeby, zastosowaniu leków wazopresyjnych. Ze względu na silne wiązanie kandesartanu z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, blokada receptorów angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, blokowanie receptorów angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, glukonian wapnia, hemodializa, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, komorowe zaburzenia rytmu serca, kurcz mięśniowy, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność serca, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, tachykardia, wazopresor, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Elestar 40 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Elestar, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wymagające szczególnej uwagi klinicznej. Olmesartan, antagonista receptora angiotensyny II, w połączeniu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, co czyni podwójną blokadę układu RAA niezalecaną. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu przy jednoczesnym stosowaniu leków oszczędzających potas oraz suplementów potasu. Interakcje z litowym leczeniem mogą prowadzić do toksyczności litu, wymagając ścisłej kontroli jego stężenia. NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe olmesartanu i zwiększać ryzyko nefrotoksyczności. Kolesewelam zmniejsza biodostępność olmesartanu, dlatego zaleca się podanie olmesartanu co najmniej 4 godziny przed kolesewelamem.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, cyklosporyna, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, klarytromycyna, kolesewelam, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, ryfampicyna, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Triveram 20 mg + 5 mg + 5 mg
Lek Triveram jest preparatem złożonym zawierającym atorwastatynę, peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, dostępny w pięciu kombinacjach dawek: 10 mg + 5 mg + 5 mg, 20 mg + 5 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg + 10 mg oraz 40 mg + 10 mg + 10 mg. Standardowa dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana doustnie rano przed posiłkiem, bez dzielenia czy kruszenia. Preparat przeznaczony jest do kontynuacji terapii u pacjentów ze stabilnymi dawkami poszczególnych składników, a dobór dawki powinien uwzględniać odpowiedź kliniczną i tolerancję. Triveram jest wskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny ≥ 60 ml/min, a u osób z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem czynności nerek konieczne jest indywidualne dostosowanie dawek. U pacjentów w podeszłym wieku kluczowa jest ocena i monitorowanie funkcji nerek, a u chorych z zaburzeniami czynności wątroby – ostrożność i regularne badania parametrów wątrobowych. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby oraz niezalecany u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych klinicznych.
amlodypina, atorwastatyna, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynność nerek, działanie niepożądane, elbaswir z grazoprewirem, funkcja wątroby, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, letermowir, odpowiedź na leczenie, peryndopryl z argininą, podanie doustne, preparat złożony, substancja czynna, tabletka powlekana, tolerancja leku, upośledzenie czynności nerek, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Adipine 10 mg
Adipine, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg i 10 mg, jest antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i chorób układu krążenia. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania amlodypiny obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub pochodne dihydropirydyny, ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), znaczące zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenoza aortalna) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. W tych stanach podanie amlodypiny może prowadzić do niebezpiecznego pogorszenia perfuzji narządowej, zapaści krążeniowej lub nasilenia objawów sercowych.
amlodypina, amlodypina bezylan, antagonista wapnia, lek hipotensyjny, niedociśnienie, niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, perfuzja narządowa, perfuzja tkankowa, pochodna dihydropirydyny, reakcja anafilaktyczna, rzut serca, stenoza aortalna, wazodylatacja, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zapaść krążeniowa, zawał serca, zwężenie drogi odpływu lewej komory - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Ramidilan HCT to preparat złożony stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, zawierający trzy substancje czynne: ramipryl (5 lub 10 mg), amlodypinę (5 lub 10 mg, podawaną jako 6,934 mg lub 13,868 mg amlodypiny bezylanu) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 lub 25 mg). Lek jest wskazany jako terapia zastępcza u pacjentów, którzy osiągnęli stabilną kontrolę ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tych składników w oddzielnych tabletkach, w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu. Dostępny jest w czterech konfiguracjach dawek, co pozwala na indywidualizację terapii. Ramipryl działa jako inhibitor ACE, amlodypina jest antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, a hydrochlorotiazyd to diuretyk tiazydowy – ich synergistyczne działanie umożliwia skuteczne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia lub terapia dwoma lekami była niewystarczająca.
adherencja terapeutyczna, amlodypina, angiotensyna II, antagonista wapnia, bezylan amlodypiny, blokada kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kontrola ciśnienia tętniczego, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, objętość krwi krążącej, pochodna dihydropirydyny, ramipryl, rozszerzenie naczyń krwionośnych, terapia dwulekowa, terapia zastępcza, wydalanie sodu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Triveram 40 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to lek złożony zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, przeznaczony do terapii substytucyjnej u dorosłych pacjentów, którzy dotychczas stosowali te substancje oddzielnie w równoważnych dawkach. Wskazania obejmują nadciśnienie tętnicze samoistne, stabilną chorobę wieńcową oraz zaburzenia lipidowe, takie jak pierwotna hipercholesterolemia i hiperlipidemia mieszana. Preparat dostępny jest w pięciu wariantach dawkowania, np. Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg zawiera 10 mg atorwastatyny (jako 10,82 mg atorwastatyny wapniowej trójwodnej), 5 mg peryndoprylu (3,40 mg peryndoprylu) oraz 5 mg amlodypiny (6,94 mg amlodypiny bezylanu), co umożliwia indywidualizację terapii. Lek jest wskazany wyłącznie do kontynuacji leczenia u pacjentów dobrze tolerujących i skutecznie leczonych poszczególnymi składnikami w odpowiednich dawkach.
amlodypina, amlodypina bezylan, antagonista wapnia, atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa trójwodna, compliance, dysfagia, dyslipidemia mieszana, działanie hipolipemizujące, działanie przeciwniedokrwienne, hiperlipidemia mieszana, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadciśnienie tętnicze samoistne, peryndopryl, pierwotna hipercholesterolemia, profil lipidowy, stabilna choroba wieńcowa, statyna, terapia substytucyjna, zaburzenie lipidowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg
Lek Triveram jest preparatem złożonym zawierającym atorwastatynę, peryndopryl z argininą oraz amlodypinę, dostępny w różnych dawkach: od 10 mg atorwastatyny, 5 mg peryndoprylu i 5 mg amlodypiny do 40 mg atorwastatyny, 10 mg peryndoprylu i 10 mg amlodypiny. Standardowa dawka to jedna tabletka raz dziennie, przyjmowana rano przed posiłkiem, co zapewnia optymalne wchłanianie. Lek nie jest wskazany do inicjacji terapii, a zmiany dawkowania powinny być dokonywane poprzez indywidualne dostosowanie dawek poszczególnych składników, z późniejszym powrotem do preparatu złożonego. U pacjentów stosujących leki przeciwwirusowe (elbaswir z grazoprewirem lub letermowir) dawka atorwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg/dobę, a stosowanie Triveramu jest przeciwwskazane u osób przyjmujących jednocześnie letermowir i cyklosporynę.
amlodypina, atorwastatyna, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, elbaswir z grazoprewirem, klirens kreatyniny, lek przeciwwirusowy, letermowir, pacjent w podeszłym wieku, peryndopryl z argininą, produkt złożony, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie cytomegalowirusem - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Amlessa 4 mg + 5 mg + 1,25 mg
Lek Co-Amlessa, zawierający peryndopryl, amlodypinę i indapamid, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, w tym inhibitory ACE, sulfonamidy oraz dihydropirydyny. Nie należy go stosować w przypadku obrzęku naczynioruchowego (w tym dziedzicznego lub idiopatycznego), ciężkiego niedociśnienia tętniczego, wstrząsu (w tym kardiogennego), zwężenia drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenoza aortalna) oraz hemodynamicznie niestabilnej niewydolności serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Przeciwwskazania dotyczą także zaburzeń czynności nerek: klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min dla wszystkich dawek oraz poniżej 60 ml/min dla dawek 8 mg + 5 mg + 2,5 mg i 8 mg + 10 mg + 2,5 mg. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z encefalopatią wątrobową, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz hipokaliemią, ze względu na obecność indapamidu.
aliskiren, amlodypina, cukrzyca, dializa, dihydropirydyna, diuretyk tiazydopodobny, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, metody pozaustrojowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, przewlekła choroba nerek, sakubitryl walsartan, stenoza aortalna, sulfonamid, toksyczność płodowa, trzeci trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Normodipine 5 mg
Przedawkowanie amlodypiny, antagonisty kanałów wapniowych zawartego w preparacie Normodipine, prowadzi do znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych, co skutkuje ciężkim i długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, mogącym przejść w wstrząs naczyniowy z ryzykiem zgonu. Charakterystycznym objawem jest odruchowa tachykardia, będąca mechanizmem kompensacyjnym na spadek oporu obwodowego. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, który może pojawić się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu i wymaga zaawansowanego wspomagania oddechu. Czynnikiem predysponującym do obrzęku płuc jest agresywna płynoterapia stosowana w fazie resuscytacji.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, dekontaminacja przewodu pokarmowego, glukonian wapnia, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipoperfuzja narządowa, lek wazopresyjny, monitorowanie czynności życiowych, niedociśnienie ogólnoustrojowe, niekardiogenny obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, płynoterapia, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, wazodylatacja, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs naczyniowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Wamlox
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko istotnego niedociśnienia tętniczego (0,4% w badaniach kontrolowanych) u pacjentów z pobudzeniem układu renina-angiotensyna, zwłaszcza u osób odwodnionych, z niedoborem soli lub stosujących duże dawki diuretyków. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych oraz monitorowanie stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu preparatów potasu, diuretyków oszczędzających potas lub innych leków podwyższających jego poziom. U pacjentów ze zwężeniem tętnicy nerkowej lub po przeszczepieniu nerki konieczna jest indywidualna ocena ryzyka, a u osób z łagodnymi do umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagane dostosowanie dawki, jednak wskazane jest monitorowanie potasu i kreatyniny.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, AUC, azotemia, cholestaza, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik we krwi, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność serca, niewydolność serca NYHA, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, potas w surowicy, przełom nadciśnieniowy, przeszczep nerki, skąpomocz, terapia hipotensyjna, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dipperam 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Dipperam dostępny jest w formie tabletek powlekanych, zawierających kombinację amlodypiny (w postaci bezylanu) oraz walsartanu w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu. Tabletki różnią się kształtem, kolorem oraz oznaczeniami, co ułatwia ich identyfikację: dawka 5 mg + 80 mg to ciemnożółte, okrągłe tabletki o średnicy 8,2 mm, dawka 5 mg + 160 mg to ciemnożółte, owalne tabletki o wymiarach 14,2 x 5,7 mm, a dawka 10 mg + 160 mg to jasnożółte, owalne tabletki o tych samych wymiarach co poprzednia. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, krospowidon, krzemionkę koloidalną bezwodną, magnezu stearynian oraz substancje powlekające jak hypromeloza i tytanu dwutlenek, z niewielkimi różnicami w zależności od dawki.
amlodypina, bezylan, blister jednodawkowy, blister standardowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, rdzeń tabletki, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza, tlenek żelaza czerwony, walsartan - Leksykon substancji czynnych
Bisoprolol – Interakcje
Bisoprolol, jako selektywny β1-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego działanie inotropowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz hemodynamikę. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, które mogą prowadzić do głębokiego niedociśnienia i bloku AV, co czyni ich łączenie niezalecanym. Antagoniści dihydropirydynowi (felodypina, amlodypina, nifedypina) zwiększają ryzyko niedociśnienia i mogą pogarszać czynność skurczową serca u pacjentów z niewydolnością serca, dlatego wymagają ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego. Leki przeciwarytmiczne klasy I (chinidyna, dyzopiramid, flekainid, propafenon) nasilają ujemne działanie inotropowe i wydłużają przewodzenie AV, co jest szczególnie niebezpieczne u chorych z niewydolnością serca i wymaga ścisłej kontroli EKG. Glikozydy naparstnicy w połączeniu z bisoprololem mogą powodować bradykardię i wydłużenie przewodzenia, co wymaga monitorowania stężenia digoksyny. Ponadto, leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa) mogą nasilać niewydolność serca i wywoływać nadciśnienie z odbicia przy nagłym odstawieniu, dlatego ich łączenie jest niezalecane lub wymaga stopniowego odstawiania.
amiodaron, amlodypina, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, antagonista wapnia, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, chromanie przestankowe, cukrzyca, digoksyna, dobutamina, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, działanie inotropowe ujemne, działanie sedatywne, ergotamina, fenytoina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, klonidyna, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, meflochina, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, prostaglandyna, przewlekła niewydolność serca, retencja sodu, ryfampicyna, takryna, werapamil - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży nie zostało jednoznacznie ustalone ze względu na ograniczone dane kliniczne oraz wykazany szkodliwy wpływ na reprodukcję w badaniach na zwierzętach przy dużych dawkach. Amlodypina powinna być stosowana w ciąży wyłącznie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a inne, bezpieczniejsze leki przeciwnadciśnieniowe nie są dostępne. Preparaty złożone zawierające amlodypinę i antagonistów receptora angiotensyny II lub inhibitory ACE są przeciwwskazane w II i III trymestrze ciąży, a w I trymestrze niezalecane. Preparaty łączące amlodypinę z atorwastatyną są przeciwwskazane w całym okresie ciąży. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o tych ograniczeniach oraz konieczności indywidualnej oceny bilansu korzyści i ryzyka.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan, lek przeciwnadciśnieniowy, mleko ludzkie, peryndopryl, pierwszy trymestr, przenikanie do mleka, trymestr ciąży, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 2,5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Preparat Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed zawiera trzy substancje czynne, których stosowanie w ciąży jest obarczone istotnym ryzykiem. Ramipryl, inhibitor ACE, jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie na płód, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki, a także ryzyko niedociśnienia tętniczego, skąpomoczu i hiperkaliemii u noworodka. W pierwszym trymestrze stosowanie ramiprylu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka teratogennego. Amlodypina, choć nie ma jednoznacznych danych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży, powinna być stosowana wyłącznie, gdy korzyści przewyższają ryzyko. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może powodować niedokrwienie płodu, żółtaczkę noworodkową, zaburzenia elektrolitowe oraz rzadkie przypadki hipoglikemii i małopłytkowości; jego stosowanie w ciąży jest przeciwwskazane, zwłaszcza w leczeniu obrzęków ciążowych, nadciśnienia ciążowego i stanu przedrzucawkowego ze względu na ryzyko hipoperfuzji łożyska.
amlodypina, antagonista wapnia, badanie ultrasonograficzne czaszki, działanie teratogenne, ekspozycja na inhibitory ACE, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie płodu, niewydolność nerek, obrzęk ciążowy, opóźnienie kostnienia czaszki, ramipryl, reakcja nadwrażliwości, skąpomocz, stan przedrzucawkowy, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Agen 10 10 mg
Amlodypina, składnik aktywny leku Agen 10, ulega istotnym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, głównie poprzez wpływ na enzym CYP3A4. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt hipotensyjny. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego, hamujących CYP3A4 jelit, również zwiększa biodostępność amlodypiny, co może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Ponadto, jednoczesne stosowanie amlodypiny z dantrolenem (wlew dożylny) jest przeciwwskazane u pacjentów z hipertermią złośliwą ze względu na ryzyko hiperkaliemii i zapaści krążeniowej.
amlodypina, antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie komór, miopatia, niedociśnienie ortostatyczne, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Preparat złożony Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT Sandoz (16 mg + 10 mg + 12,5 mg) zawiera trzy substancje czynne o działaniu hipotensyjnym, co determinuje liczne przeciwwskazania. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kandesartan cileksetyl, amlodypinę, hydrochlorotiazyd, pochodne dihydropirydyny oraz sulfonamidy. Nie należy go stosować w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory, hipowolemię, niestabilną hemodynamicznie niewydolność serca po zawale, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmocz, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz stan przedśpiączkowy wątrobowy. Preparat zawiera ponadto laktozę jednowodną (180 mg/kapsułkę) oraz barwniki azorubinę (E 122, 0,04 mg) i żółcień pomarańczową (E 110, 0,34 mg), które mogą wywoływać reakcje alergiczne u predysponowanych pacjentów.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, dna moczanowa, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, lek tiazydowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, pochodne dihydropirydyny, stan przedśpiączkowy, stenoza aortalna, sulfonamid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Wamlox 10 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox to preparat złożony zawierający amlodypinę (antagonistę kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonistę receptora angiotensyny II), stosowany w leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego. Kombinacja ta wykazuje addytywne działanie przeciwnadciśnieniowe, utrzymujące się przez 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki, co zapewnia całodobową kontrolę ciśnienia. Badania kliniczne obejmujące ponad 1400 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem wykazały, że dodanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) do walsartanu (160 mg) zwiększa skuteczność terapii, obniżając ciśnienie skurczowe/rozkurczowe odpowiednio o 3,9/2,9 mmHg i 6,0/4,8 mmHg w porównaniu do monoterapii walsartanem. U pacjentów z ciężkim nadciśnieniem (średnie ciśnienie rozkurczowe ≥110 i <120 mmHg) kombinacja amlodypina + walsartan (5 mg + 160 mg, zwiększana do 10 mg + 160 mg) obniżyła ciśnienie o 36/29 mmHg, porównywalnie do terapii lizynoprylem + hydrochlorotiazydem. Długotrwałe stosowanie wykazało utrzymanie efektu przeciwnadciśnieniowego przez ponad rok bez ryzyka nagłego wzrostu ciśnienia po odstawieniu leku.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciśnienie końcoworozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu I, cukrzyca typu II, dusznica bolesna, dusznica naczynioskurczowa, hiperkaliemia, inhibitor jonów wapnia, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przerost lewej komory, przewlekła choroba nerek, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dironorm 20 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Dironorm opierają się na badaniach poszczególnych substancji czynnych: lizynoprylu i amlodypiny, gdyż nie przeprowadzono badań nieklinicznych z ich skojarzeniem. Standardowe badania lizynoprylu nie wykazały szczególnego zagrożenia dla ludzi, jednak inhibitory konwertazy angiotensyny mogą wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu, zwłaszcza w późnej ciąży, powodując obumarcie płodu, wady wrodzone (szczególnie czaszki), wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu oraz przetrwały przewód tętniczy. Mechanizm tych zaburzeń obejmuje bezpośredni wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron płodu oraz niedokrwienie wynikające z niedociśnienia u matki i zmniejszonego przepływu krwi łożyskowej, co prowadzi do niedotlenienia i niedożywienia płodu.
amlodypina, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, komórka Sertoliego, lizynopryl, mutagenność, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, obumarcie płodu, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, przetrwały przewód tętniczy, spermatyda, testosteron, toksyczność płodowa, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wada wrodzona, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Interakcje leku – Quator 20 mg
Quator (tadalafil) jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz inhibitory proteazy HIV (rytonawir 200 mg 2x/dobę i 500-600 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost do 4-krotnego, Cₘₐₓ wzrost do 22%), co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają AUC tadalafilu o 88% i Cₘₐₓ o 46%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności leku. Bozentan (125 mg 2x/dobę), będący substratem i induktorem CYP3A4, zmniejsza ekspozycję na tadalafil o 42% (AUC) i 27% (Cₘₐₓ), co może obniżać jego efektywność. Tadalafil nasila działanie hipotensyjne azotanów i leków blokujących receptory α-adrenergiczne (np. doksazosyna), co może prowadzić do poważnych objawów, w tym omdleń, dlatego jednoczesne stosowanie z azotanami jest bezwzględnie przeciwwskazane, a z doksazosyną niezalecane. Ponadto, jednoczesne stosowanie z riocyguatem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko znacznego obniżenia ciśnienia krwi.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora endoteliny, azolowe leki przeciwgrzybicze, azotan, bendrofluazyd, bozentan, czas protrombinowy, digoksyna, doksazosyna, dysfunkcja erekcyjna, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, izoenzym CYP450, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek α-adrenolityczny, lewonorgestrel, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, substrat glikoproteiny P, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Co-Amlessa 8 mg + 5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Co-Amlessa, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE), amlodypinę (bloker kanału wapniowego) oraz indapamid (diuretyk tiazydopodobny) w różnych dawkach (np. 8 mg + 10 mg + 2,5 mg), może wywoływać działania niepożądane takie jak zawroty głowy i zmęczenie, które potencjalnie upośledzają zdolność psychomotoryczną pacjentów. Zawroty głowy wynikają z mechanizmów działania poszczególnych składników: peryndopryl wpływa na regulację ciśnienia tętniczego, amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń obwodowych, a indapamid oddziałuje na gospodarkę elektrolitową. Zmęczenie, będące efektem synergistycznego działania hipotensyjnego, może obniżać koncentrację i wydłużać czas reakcji, co jest istotne w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Brak dedykowanych badań oceniających wpływ Co-Amlessa na zdolność prowadzenia pojazdów wymaga opierania się na danych dotyczących poszczególnych substancji czynnych oraz obserwacjach klinicznych.
amlodypina, bloker kanału wapniowego, charakterystyka produktu leczniczego, choroba współistniejąca, diuretyk tiazydopodobny, dokumentacja medyczna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, efekt diuretyczny, farmakoterapia, gospodarka elektrolitowa, indapamid, inhibitor ACE, interakcja lekowa, lek przeciwnadciśnieniowy, mechanizm działania leku, peryndopryl, regulacja ciśnienia tętniczego, rozszerzenie naczyń obwodowych, sprawność psychomotoryczna, terapia preparatem, zawroty głowy, zdolność psychofizyczna, złożony produkt leczniczy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Profil bezpieczeństwa trójskładnikowego preparatu Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma, dostępnego m.in. w dawce 10 mg + 320 mg + 25 mg, został oceniony w ośmiotygodniowym, kontrolowanym badaniu klinicznym obejmującym 2271 pacjentów, z czego 582 otrzymywało to skojarzenie. Działania niepożądane były przeważnie łagodne i przemijające, a najczęstszymi przyczynami przerwania terapii (0,7%) były zawroty głowy i niedociśnienie. Nie zaobserwowano nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii lub terapii dwuskładnikowej. Zmiany w badaniach laboratoryjnych były zgodne z mechanizmem działania składników, a walsartan łagodził hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu.
amlodypina, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, bezpieczeństwo leku, działanie niepożądane, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, klasyfikacja MedDRA, monitorowanie niepożądanych działań, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie, personel medyczny, preparat trójskładnikowy, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, stosunek korzyści do ryzyka, walsartan, zawroty głowy