Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zawiera dwie substancje czynne: walsartan i hydrochlorotiazyd, co powoduje występowanie interakcji charakterystycznych zarówno dla każdej z tych substancji oddzielnie, jak i dla ich połączenia. W praktyce klinicznej należy rozważyć możliwość wystąpienia interakcji przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, uwzględniając ich znaczenie kliniczne i potencjalne ryzyko dla pacjenta.¹

Interakcje związane z jednoczesnym stosowaniem walsartanu i hydrochlorotiazydu

Istnieją określone interakcje, które dotyczą jednoczesnego stosowania walsartanu i hydrochlorotiazydu z innymi produktami leczniczymi. Niektóre z nich wymagają szczególnej uwagi lekarza przepisującego lek.²

Połączenia leków, które nie są zalecane:

Lit – opisywano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności podczas jednoczesnego podawania z inhibitorami ACE i lekami tiazydowymi, w tym hydrochlorotiazydem. Ze względu na brak doświadczeń klinicznych z jednoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, takie skojarzenie nie jest zalecane. Jeśli jednak lekarz uzna to połączenie za konieczne, należy ściśle monitorować stężenie litu we krwi pacjenta.³

Połączenia leków, które wymagają szczególnej ostrożności:

• Inne leki przeciwnadciśnieniowe – skojarzenie walsartanu i hydrochlorotiazydu może nasilać działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze, takich jak guanetydyna, metylodopa, leki rozszerzające naczynia krwionośne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny (ARBs), beta-adrenolityki, antagoniści kanałów wapniowych oraz inhibitory wychwytu zwrotnego dopaminy (DRIs).⁴
• Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – możliwe jest zmniejszenie odpowiedzi na aminy presyjne. Kliniczne znaczenie tego efektu jest niejasne i niewystarczające, by wykluczyć ich stosowanie, niemniej jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę taką możliwość.⁵
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – jednoczesne stosowanie walsartanu z hydrochlorotiazydem i NLPZ (w tym selektywnych inhibitorów COX-2, kwasu acetylosalicylowego w dawce >3 g/dobę oraz nieselektywnych NLPZ) może prowadzić do osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego. Dodatkowo, takie połączenie może powodować pogorszenie czynności nerek i zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Zaleca się kontrolę czynności nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁶

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu

Badania kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (takich jak walsartan) lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z monoterapią lekiem z tej grupy.⁷

Połączenia z walsartanem, które nie są zalecane:

Diuretyki oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, zamienniki soli kuchennej zawierające potas i inne substancje mogące zwiększać stężenie potasu – w przypadku konieczności zastosowania takiego połączenia zaleca się regularną kontrolę stężenia potasu w osoczu.⁸

Białka transportujące – badania in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 i transportera wyrzutu wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (np. rytonawiru) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na walsartan. Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnej terapii tymi lekami.⁹

Brak istotnych klinicznie interakcji z walsartanem:

W badaniach interakcji lekowych nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji walsartanu z następującymi substancjami: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid. Należy jednak pamiętać, że digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem, który jest drugą substancją czynną produktu leczniczego Valsartan + hydrochlorothiazide Krka.¹⁰

Interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu

Połączenia z hydrochlorotiazydem, które wymagają szczególnej ostrożności:

Leki wpływające na stężenie potasu w surowicy – jednoczesne stosowanie leków moczopędnych zwiększających wydalanie potasu, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych może nasilać hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu. Przy takiej terapii skojarzonej należy regularnie kontrolować stężenie potasu w osoczu.¹¹

Leki, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes – hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie z lekami, które mogą indukować to zaburzenie rytmu serca, szczególnie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, ze względu na ryzyko hipokaliemii.¹²

Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy – jednoczesne podawanie leków przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, przeciwpadaczkowych może nasilać hiponatremiczne działanie tiazydów. Zachowanie ostrożności jest szczególnie ważne przy długotrwałym stosowaniu tych kombinacji.¹³

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana tiazydami może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca związanym ze stosowaniem glikozydów naparstnicy.¹⁴

Sole wapnia i witamina D – łączne podawanie tiazydów z witaminą D lub solami wapnia może nasilać wzrost stężenia wapnia w surowicy. U pacjentów z predyspozycją do hiperkalcemii (np. w nadczynności przytarczyc, nowotworach złośliwych lub stanach zależnych od witaminy D) jednoczesne stosowanie tiazydów z solami wapnia może powodować hiperkalcemię poprzez zwiększenie zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach nerkowych.¹⁵

Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) – tiazydy mogą wpływać na tolerancję glukozy, co może wymagać modyfikacji dawkowania leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej w przypadku możliwej niewydolności nerek związanej ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.¹⁶

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – jednoczesne stosowanie tiazydów z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydy mogą również nasilać hiperglikemiczne działanie diazoksydu.¹⁷

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpyrazon i allopurynol) – hydrochlorotiazyd może podwyższać stężenie kwasu moczowego w surowicy, co może wymagać dostosowania dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego. Może być konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Łączne podawanie tiazydów z allopurynolem może zwiększać częstość reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁸

Leki przeciwcholinergiczne i leki wpływające na motorykę przewodu pokarmowego – leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększać biodostępność tiazydów przez spowolnienie perystaltyki i opóźnienie opróżniania żołądka. Z kolei leki prokinetyczne, jak cyzapryd, mogą zmniejszać biodostępność hydrochlorotiazydu.¹⁹

Amantadyna – tiazydy mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych wywołanych przez amantadynę.²⁰

Żywice jonowymienne – kolestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydów. Aby zminimalizować tę interakcję, zaleca się przyjmowanie hydrochlorotiazydu co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy.²¹

Leki cytotoksyczne – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu, metotreksatu) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.²²

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – tiazydy nasilają działanie środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak pochodne kurary.²³

Cyklosporyna – jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i wystąpienia powikłań typu dna moczanowa.²⁴

Metyldopa – zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów leczonych jednocześnie metyldopą i hydrochlorotiazydem.²⁵

Środki kontrastowe zawierające jod – u pacjentów z odwodnieniem spowodowanym diuretykami istnieje zwiększone ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie po podaniu dużych dawek produktów zawierających jod. Przed zastosowaniem tych środków należy odpowiednio nawodnić pacjenta.²⁶

Interakcje produktu Valsartan + hydrochlorothiazide Krka z alkoholem

Alkohol, podobnie jak barbiturany czy opioidy, może nasilać działanie obniżające ciśnienie tętnicze hydrochlorotiazydu. Dzieje się tak poprzez zmniejszenie aktywności współczulnego układu nerwowego lub przez bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia krwionośne. W efekcie jednoczesne stosowanie alkoholu z preparatem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka może istotnie nasilać niedociśnienie ortostatyczne.²⁷

Pacjentom przyjmującym Valsartan + hydrochlorothiazide Krka należy zalecić zachowanie ostrożności przy spożywaniu alkoholu, ze względu na ryzyko znacznego spadku ciśnienia tętniczego, który może objawiać się zawrotami głowy, omdleniami i utratą przytomności, szczególnie przy pionizacji. Ryzyko to jest większe u osób starszych, odwodnionych lub z istniejącą już skłonnością do hipotonii ortostatycznej.

Spożywanie alkoholu podczas terapii produktem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka może również nasilać działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, co może prowadzić do szybszego odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych, przede wszystkim hipokaliemii. W konsekwencji może to zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących jednocześnie glikozydy naparstnicy.

Tabela interakcji produktu Valsartan + hydrochlorothiazide Krka