wstrząs kardiogenny
Wstrząs kardiogenny to stan nagłego zagrożenia życia charakteryzujący się niewydolnością serca jako pompy, co prowadzi do niedostatecznej perfuzji tkankowej. Jest najcięższą postacią ostrej niewydolności serca z wysoką śmiertelnością sięgającą 40-50% pomimo nowoczesnych metod leczenia.
Najczęstszą przyczyną wstrząsu kardiogennego jest zawał serca, szczególnie obejmujący duży obszar lewej komory. Inne przyczyny to zaawansowana kardiomiopatia, ciężkie wady zastawkowe, zapalenie mięśnia sercowego, tamponada serca czy uraz serca. W patofizjologii kluczową rolę odgrywa błędne koło: zmniejszony rzut serca → hipoperfuzja narządów → aktywacja mechanizmów kompensacyjnych → zwiększone obciążenie serca → dalsze zmniejszenie rzutu.
Diagnostyka wstrząsu kardiogennego obejmuje ocenę parametrów hemodynamicznych (hipotonia, tachykardia), objawów hipoperfuzji narządowej (oliguria, zaburzenia świadomości, ochłodzenie skóry) oraz badania obrazowe i laboratoryjne (EKG, echokardiografia, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, gazometria). Kryteria diagnostyczne to: ciśnienie skurczowe <90 mmHg lub spadek o >30 mmHg, indeks sercowy <2,2 l/min/m², ciśnienie zaklinowania w płucnych naczyniach włosowatych >15 mmHg.
Leczenie wymaga kompleksowego podejścia i powinno być prowadzone w ośrodkach specjalistycznych. Obejmuje ono: leczenie przyczynowe (najczęściej pilna rewaskularyzacja w przypadku zawału), optymalizację stanu hemodynamicznego (leki inotropowe, wazoaktywne), mechaniczne wspomaganie krążenia (kontrapulsacja wewnątrzaortalna, ECMO, urządzenia Impella) oraz leczenie powikłań. Kluczowe znaczenie ma szybkie wdrożenie leczenia i transfer do ośrodka z możliwością pełnej interwencji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Polfenon 150 mg
Przedawkowanie propafenonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Polfenon (tabletki powlekane 150 mg i 300 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym wydłużenia odstępu PQ, poszerzenia zespołu QRS, bloków przedsionkowo-komorowych, częstoskurczu komorowego oraz migotania komór. Ujemne działanie inotropowe skutkuje zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, co może wywołać niedociśnienie tętnicze, a w ciężkich przypadkach wstrząs kardiogenny. Objawy neurologiczne obejmują bóle głowy, zawroty, parestezje, drżenia, a w ciężkich zatruciach drgawki kloniczno-toniczne, senność, śpiączkę i zatrzymanie oddechu. Dodatkowo obserwuje się zaburzenia układu pokarmowego, szkieletowego i rozrodczego, w tym zaburzenia erekcji i zmniejszenie liczby plemników. Ciężkość objawów jest zależna od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta.
arytmia komorowa, białka osocza, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, defibrylacja, drgawki kloniczno-toniczne, działanie inotropowe, hemodializa, hemoperfuzja, izoprotenerol, kardiotoksyczność, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, odstęp PQ, parestezje, propafenon chlorowodorek, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zatrzymanie oddechu, zespół QRS - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candezek Combi 8 mg + 5 mg
Lek Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetylu oraz amlodypinę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w szczególności na pochodne dihydropirydyny oraz laktozę jednowodną (101,95-211,90 mg w zależności od dawki). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym zaburzenia rozwoju nerek oraz hipotensję u noworodka. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i dróg żółciowych, wstrząsem (w tym kardiogennym), ciężkim niedociśnieniem tętniczym, niestabilną niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego oraz zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej), ze względu na ryzyko pogłębienia zaburzeń hemodynamicznych i kumulacji leku.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, hiperkaliemia, hipotonia objawowa, kandesartan cyleksetylu, laktoza jednowodna, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, perfuzja wieńcowa, pochodna dihydropirydyny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie dróg żółciowych, zaburzenie rozwoju nerek płodu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sustonit
Glicerol triazotanu (nitrogliceryna) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami i stanami klinicznymi. W okresie pozawałowym istnieje ryzyko niedociśnienia, tachykardii oraz pogłębienia niedokrwienia mięśnia sercowego, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby zwiększa się ryzyko methemoglobinemii, dlatego konieczne jest dostosowanie dawki i kontrola funkcji wątroby. U osób w wieku podeszłym azotany mogą wywoływać niedociśnienie ortostatyczne, co wymaga powolnej zmiany pozycji ciała i regularnej kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak wstrząs kardiogenny, tamponada osierdzia czy zwężenie zastawki aorty, stosowanie nitrogliceryny może pogorszyć stan kliniczny, dlatego należy rozważyć alternatywne metody leczenia, np. kontrapulsację wewnątrzaortalną lub leki inotropowe.
bradykardia, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, ciężkie niedociśnienie, dławica piersiowa, glicerol triazotan, hipoksemia, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, methemoglobinemia, nadczynność tarczycy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, nitrogliceryna, obciążenie wstępne serca, okres pozawałowy, przerost lewej komory serca, reakcja alergiczna, serce płucne, tachykardia, tamponada osierdzia, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia ortostatyczne, zaciskające zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania, zwężenie aorty, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mononit 40 40 mg
Izosorbidu monoazotan, substancja czynna leku Mononit (dostępnego w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Leku nie należy stosować u pacjentów z nadwrażliwością na izosorbid monoazotan, inne azotany lub składniki pomocnicze. Przeciwwskazania kardiologiczne obejmują ostrą niewydolność krążenia (w tym wstrząs i zapaść naczyniową), wstrząs kardiogenny, kardiomiopatię przerostową z zawężeniem drogi odpływu z lewej komory, zaciskające zapalenie osierdzia, tamponadę serca, znaczne niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg) oraz ciężką hipowolemię. Ponadto, izosorbid monoazotan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niedokrwistością (stężenie hemoglobiny 6,5-7,9 g/dl) ze względu na ryzyko pogłębienia hipoksji tkankowej.
ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylanowa, hemoglobina, hipoksja tkankowa, hipowolemia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitory PDE5, izosorbidu monoazotan, kardiomiopatia przerostowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie, niedokrwistość, omdlenie, ostra niewydolność krążenia, reakcja anafilaktyczna, riociguat, tamponada serca, wazodylatacja, wstrząs kardiogenny, zapalenie osierdzia, zapaść naczyniowa - Leksykon chorób i schorzeń
Niskie ciśnienie krwi (hipotonia) – Patofizjologia i mechanizm
Hipotonia definiowana jest jako ciśnienie skurczowe <90 mmHg lub rozkurczowe <60 mmHg, prowadząc do zmniejszonej perfuzji narządów i potencjalnego uszkodzenia tkanek. Patofizjologia obejmuje trzy główne mechanizmy: hipowolemię, zmniejszoną pojemność minutową serca oraz nadmierną wazodylatację. Regulacja ciśnienia krwi odbywa się poprzez układ autonomiczny (równowaga między układem współczulnym a przywspółczulnym) oraz układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), które modulują pojemność minutową serca i opór naczyniowy. Hipotonia ortostatyczna, poposiłkowa oraz polekowa są klinicznie istotnymi formami, często występującymi u osób starszych i pacjentów z chorobami neurologicznymi (np. choroba Parkinsona, cukrzyca). Wstrząs septyczny stanowi skrajne stadium hipotonii, charakteryzujące się rozszerzeniem naczyń i niewydolnością narządową pomimo intensywnej terapii płynowej.
adrenalina, angiotensyna II, beta-blokery, blokery kanału wapniowego, bradykardia, dysautonomia, dysrefleksja autonomiczna, endotelina-1, hipoperfuzja mózgowa, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hipotonia poposiłkowa, hipowolemia, inhibitory ACE, nerw błędny, noradrenalina, opór naczyń obwodowych, opór naczyń płucnych, pojemność minutowa serca, receptory alfa-adrenergiczne, tlenek azotu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uraz rdzenia kręgowego, wazodylatacja, wazokonstrykcja, wazopresyna, wstrząs kardiogenny, wstrząs septyczny, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie rdzeniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nebinad 5 mg
Nebiwolol (Nebinad, 5 mg) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, przewlekłej niewydolności serca oraz choroby wieńcowej, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań i indywidualnych potrzeb pacjenta. W nadciśnieniu tętniczym standardowa dawka wynosi 5 mg/dobę, przyjmowana o stałej porze, z efektem terapeutycznym pojawiającym się po 1-2 tygodniach, a optymalnym po 4 tygodniach. U pacjentów z niewydolnością nerek początkowa dawka to 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 5 mg. W przewlekłej niewydolności serca i chorobie wieńcowej stosuje się stopniowe zwiększanie dawki od 1,25 mg do maksymalnie 10 mg/dobę co 1-2 tygodnie, pod ścisłym nadzorem lekarskim, monitorując parametry hemodynamiczne i objawy kliniczne. Nebiwolol jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz niezalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat.
antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia objawowa, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, digoksyna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, ostra niewydolność, populacja pediatryczna, przewlekła niewydolność serca, stabilna choroba wieńcowa, stabilna przewlekła niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – LisiHEXAL 20 20 mg
LisiHEXAL 20 zawiera 20 mg lizynoprylu (w postaci lizynoprylu dwuwodnego 21,77 mg) i jest inhibitorem ACE stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego (zarówno samoistnego, jak i naczyniowo-nerkowego), zastoinowej niewydolności serca, ostrego zawału mięśnia sercowego oraz mikroalbuminurii w przebiegu cukrzycy. W nadciśnieniu lizynopryl może być stosowany jako monoterapia lub w terapii skojarzonej, a w niewydolności serca wymaga ścisłej kontroli lekarskiej, zwłaszcza w ciężkich przypadkach, gdzie rozpoczęcie leczenia powinno odbywać się w warunkach szpitalnych. W ostrym zawale serca terapia lizynoprylem powinna być wdrożona w ciągu pierwszych 24 godzin u pacjentów stabilnych hemodynamicznie, z ciśnieniem tętniczym powyżej 100 mmHg, celem zapobiegania dysfunkcji lewej komory, zmniejszenia ryzyka niewydolności serca oraz poprawy przeżywalności. W mikroalbuminurii cukrzycowej lizynopryl zmniejsza wydalanie albumin, co jest kluczowe w prewencji postępu nefropatii, stosowany zarówno u pacjentów z cukrzycą typu 1 z prawidłowym ciśnieniem, jak i z cukrzycą typu 2 z nadciśnieniem i wczesną nefropatią.
cukrzyca insulinoniezależna, cukrzyca insulinozależna, dysfunkcja lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas acetylosalicylowy, leczenie skojarzone, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lizynopryl, mikroalbuminuria, monoterapia, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna naparstnicy, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Carvedilol Orion 6,25 mg
Przedawkowanie karwedylolu prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym ciężkiego niedociśnienia, bradykardii (<60 uderzeń/min), niewydolności serca, wstrząsu kardiogennego oraz zatrzymania akcji serca, stanowiących bezpośrednie zagrożenie życia. Objawy obejmują również zaburzenia oddechowe, takie jak skurcz oskrzeli, oraz neurologiczne – wymioty, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki) i uogólnione drgawki, które mogą być lekooporne. Diagnostyka i monitorowanie powinny koncentrować się na ocenie funkcji sercowo-naczyniowej, oddechowej i neurologicznej, z uwzględnieniem ryzyka aspiracji i hipoperfuzji mózgu. Karwedylol silnie wiąże się z białkami osocza, co uniemożliwia skuteczne usunięcie leku przez dializę, a jego eliminacja może być przedłużona ze względu na redystrybucję z głębszych kompartmentów.
aminofilina, atropina, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, białko osocza, bradykardia, dializa, diazepam, drgawki uogólnione, glukagon, inhibitor fosfodiesterazy, klonazepam, lek sympatykomimetyczny, niedociśnienie, niewydolność serca, noradrenalina, norfenefryna, płukanie żołądka, przedawkowanie karwedylolu, skurcz oskrzeli, stymulacja elektryczna serca, teofilina, wstrząs kardiogenny, zaburzenie oddechowe, zaburzenie świadomości, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Atram 25 25 mg
Lek Atram, zawierający karwedylol, jest beta-adrenolitykiem o licznych bezwzględnych przeciwwskazaniach, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na karwedylol lub substancje pomocnicze (m.in. sacharoza, laktoza jednowodna, sód), a także w stanach takich jak niestabilna lub niewyrównana niewydolność serca klasy NYHA IV, blok AV II i III stopnia bez stymulatora, ciężka bradykardia (<50/min), wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego, ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <85 mmHg), astma oskrzelowa oraz stany skurczowe oskrzeli w wywiadzie. Karwedylol jest metabolizowany w wątrobie, dlatego klinicznie objawowe zaburzenia czynności wątroby stanowią kolejne przeciwwskazanie do jego stosowania.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, cukrzyca, galaktoza, hipoglikemia, karwedylol, klasyfikacja NYHA, lek inotropowy dodatni, nadwrażliwość na karwedylol, niedobór laktazy, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, POChP, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, stymulator serca, tachykardia, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Lewozymendan, należący do grupy leków uwrażliwiających na wapń (kod ATC: C01CX08), wykazuje unikalny mechanizm działania polegający na zwiększeniu wrażliwości troponiny C na jony wapnia, co prowadzi do wzrostu siły skurczu mięśnia sercowego bez zaburzenia funkcji rozkurczowej. Dodatkowo otwiera ATP-zależne kanały potasowe w mięśniach gładkich naczyń, powodując rozszerzenie naczyń tętniczych i żylnych, co zmniejsza obciążenie wstępne i następcze serca. W badaniach hemodynamicznych u pacjentów z niewydolnością serca dawki nasycające od 3 do 24 µg/kg mc. oraz infuzje ciągłe 0,05-0,2 µg/kg mc./min skutkowały zwiększeniem pojemności minutowej serca, frakcji wyrzutowej, częstości akcji serca oraz obniżeniem ciśnienia tętniczego i oporu naczyniowego, bez istotnego wzrostu zużycia tlenu przez mięsień sercowy. Lewozymendan obniża również stężenie endoteliny-1 i nie podnosi poziomu amin katecholowych w osoczu, co potwierdza jego korzystny profil farmakodynamiczny u pacjentów z ostrą i przewlekłą niewydolnością serca.
aminy katecholowe, ATP-zależne kanały potasowe, ciśnienie zaklinowania płucnych naczyń włosowatych, dobutamina, duszność spoczynkowa, endotelina-1, fosfodiesteraza III, frakcja wyrzutowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, leczenie nerkozastępcze, leczenie trombolityczne, lek beta-adrenolityczny, lewozymendan, migotanie przedsionków, natriuretyczny peptyd typu B, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, obwodowy opór naczyniowy, ogłuszony mięsień sercowy, ostra zdekompensowana niewydolność serca, pojemność minutowa serca, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przepływ wieńcowy krwi, przezskórna śródnaczyniowa angioplastyka wieńcowa, rzut skurczowy, troponina C, wskaźnik sercowy, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Normodipine 5 mg
Lek Normodipine zawiera amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg w postaci bezylanu, dostępny w formie tabletek. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na amlodypinę lub pochodne dihydropirydyny oraz na substancje pomocnicze, ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenoza aortalna) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego. Stosowanie leku w tych stanach może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zagrożenia życia, dlatego konieczne jest dokładne zebranie wywiadu i ocena stanu klinicznego pacjenta przed rozpoczęciem terapii.
amlodypina, beta-bloker, bezylan amlodypiny, bloker kanału wapniowego, dihydropirydyna, funkcja lewej komory, gradient ciśnienia, inhibitor ACE, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, sartan, stenoza aortalna, wazodylatacja, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cusimolol 0,5% 5 mg/ml
Lek Cusimolol 0,5% (5 mg/ml, krople do oczu) zawiera tymolol w postaci maleinianu tymololu, będący beta-adrenolitykiem. Przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na tymolol, inne beta-adrenolityki oraz substancje pomocnicze, takie jak chlorek benzalkoniowy i fosforany. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu oddechowego, w tym astmą oskrzelową (obecną lub w wywiadzie) oraz ciężką przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP), ze względu na ryzyko skurczu oskrzeli indukowanego przez beta-adrenolityki.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, chlorek benzalkoniowy, choroba obturacyjna dróg oddechowych, krople do oczu, maleinian tymololu, nadwrażliwość, niewydolność serca, ostra niewydolność krążenia, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywna choroba dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodnictwa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Przeciwwskazania stosowania
Latanoprost, stosowany głównie w leczeniu jaskry otwartego kąta oraz nadciśnienia ocznego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować świąd, zaczerwienienie i obrzęk miejscowy. W monoterapii latanoprostem przeciwwskazania ograniczają się głównie do tych reakcji alergicznych oraz ostrożności u pacjentów z ciężkimi chorobami rogówki, noszących soczewki kontaktowe (zwłaszcza przy obecności benzalkoniowego chlorku) oraz z historią zapalenia tęczówki lub błony naczyniowej oka.
afakia, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok węzła zatokowo-przedsionkowego, bradykardia zatokowa, chlorek benzalkoniowy, choroba Raynauda, choroba rogówki, cukrzyca, hipoglikemia, jaskra otwartego kąta, latanoprost, miastenia, nadciśnienie oczne, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, obrzęk plamki żółtej, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudofakia, reakcja alergiczna, reaktywna choroba dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, soczewki kontaktowe, tymolol, wstrząs kardiogenny, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie tęczówki, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telam 80 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Telam, zawierający 80 mg telmisartanu i 10 mg amlodypiny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan, amlodypinę, inne pochodne dihydropirydyny oraz składniki pomocnicze. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu i śmierci noworodka. Przeciwwskazania obejmują także niedrożność przewodów żółciowych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory serca oraz niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie telmisartanu i amlodypiny z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, hiperkaliemia, hipotensja, kumulacja substancji czynnych, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek hipotensyjny, niedrożność przewodów żółciowych, niestabilna niewydolność serca, niewydolność krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, stabilna niewydolność serca, telmisartan, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie płodu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wątroby, zwężenie aorty, zwężenie drogi odpływu - Leksykon chorób i schorzeń
Zawał serca – Objawy
Zawał mięśnia sercowego (myocardial infarction) jest stanem nagłego zagrożenia życia, wynikającym z całkowitego lub częściowego zablokowania tętnicy wieńcowej, najczęściej przez skrzep powstały na pękniętej blaszce miażdżycowej. Klasyfikacja zawałów obejmuje m.in. STEMI, charakteryzujący się uniesieniem odcinka ST w EKG, oraz NSTEMI, związany z częściową niedrożnością tętnicy. W 2023 roku wprowadzono dodatkową klasyfikację opartą na stopniu uszkodzenia tkanek serca, wyróżniającą cztery stadia od przerwanego zawału (stadium 1) do zawału z krwotokiem mikronaczyniowym (stadium 4). Czas od wystąpienia objawów do przywrócenia przepływu krwi jest krytyczny – do 85% uszkodzeń mięśnia sercowego może nastąpić w ciągu pierwszych 2 godzin, co podkreśla konieczność natychmiastowej interwencji.
angina, arytmia, blaszka miażdżycowa, ból w klatce piersiowej, duszność, elektrokardiogram, kardiomiocyty, kołatanie serca, martwica kardiomiocytów, miażdżyca, nasilenie objawów, niedokrwienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności, rozwarstwienie tętnicy wieńcowej, skrzep krwi, tętnica wieńcowa, wstrząs kardiogenny, zapalenie osierdzia, zawał NSTEMI, zawał serca, zawał STEMI, zawroty głowy, zimne poty - Leksykon chorób i schorzeń
Kardiomiopatia rozstrzeniowa – Leczenie
Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się poszerzeniem jam serca i upośledzeniem kurczliwości mięśnia sercowego, co prowadzi do niewydolności serca. Podstawą leczenia jest farmakoterapia obejmująca inhibitory ACE, beta-blokery (karwedilol, bisoprolol, metoprolol o przedłużonym działaniu), antagonistów aldosteronu (spironolakton, eplerenon), diuretyki pętlowe, ARNI (sakubitryl/walsartan), inhibitory SGLT2 oraz iwabradynę. Leki te powinny być stopniowo zwiększane do maksymalnie tolerowanych dawek w ciągu 3-6 miesięcy. Wskazane jest także stosowanie leków przeciwzakrzepowych u pacjentów z migotaniem przedsionków lub innymi wskazaniami. W przypadku nietolerancji ACE-I lub ARB, alternatywą jest kombinacja hydralazyny i izosorbidu dwuazotanu. W zaawansowanych stadiach rozważa się implantację ICD (frakcja wyrzutowa ≤35%, klasa NYHA II-III), terapię resynchronizującą (CRT) oraz urządzenia wspomagające lewą komorę (LVAD). Przeszczep serca pozostaje ostateczną opcją u pacjentów z końcową niewydolnością serca i brakiem odpowiedzi na inne metody leczenia.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny, arytmia komorowa, beta-bloker, bloker kanału sodowego, choroba Chagasa, diuretyk pętlowy, dysfunkcja lewej komory, frakcja wyrzutowa, hemochromatoza, inhibitor ACE, inhibitor SGLT2, iwabradyna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiowerter-defibrylator, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, kurczliwość serca, lek antyarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, niedobór tiaminy, niewydolność serca, przeszczep serca, rehabilitacja kardiologiczna, sakubitryl walsartan, sarkoidoza, stymulator dwukomorowy, terapia antyretrowirusowa, terapia genowa, terapia komórkami macierzystymi, terapia resynchronizująca, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tyreotoksykoza, urządzenie wspomagające lewą komorę, wstrząs kardiogenny, zapalenie mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Alneta 5 mg
Amlodypina, substancja czynna leku Alneta w dawkach 5 mg lub 10 mg, jest antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na amlodypinę, pochodne dihydropirydyny lub substancje pomocnicze, co może skutkować reakcjami alergicznymi od łagodnych zmian skórnych po anafilaksję. Przeciwwskazania hemodynamiczne obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego oraz zwężenie drogi odpływu z lewej komory, np. zwężenie zastawki aortalnej dużego stopnia. W tych stanach stosowanie amlodypiny może prowadzić do pogorszenia perfuzji narządowej, dekompensacji układu sercowo-naczyniowego oraz nasilenia niedokrwienia mięśnia sercowego.
amlodypina, antagonista wapnia, choroba wieńcowa, działanie wazodylatacyjne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obciążenie następcze, parametry hemodynamiczne, perfuzja narządowa, perfuzja wieńcowa, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń obwodowych, wstrząs kardiogenny, wywiad alergologiczny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Propranolol Aurovitas 40 mg
Przedawkowanie propranololu stanowi poważne zagrożenie, z dawkami śmiertelnymi u dorosłych około 2 g oraz poważnymi zaburzeniami u dzieci przy dawce >40 mg. Objawy kliniczne obejmują głównie układ sercowo-naczyniowy (bradykardia, niedociśnienie tętnicze, blok przedsionkowo-komorowy I/II stopnia), ośrodkowy układ nerwowy (senność, dezorientacja, drgawki, halucynacje, śpiączka) oraz układ oddechowy (skurcz oskrzeli, depresja oddechowa, sinica). Szczególnie narażone są osoby starsze, z chorobą niedokrwienną serca, chorobami dróg oddechowych oraz przyjmujące inne leki kardioaktywne. Występują także rzadkie objawy, takie jak hipoglikemia, hipokalcemia i uogólniony skurcz.
aminofilina, antagonista wapnia, atropina, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja oddechowa, diazepam, digoksyna, dobutamina, dopamina, drgawka, glukagon, halucynacja, hipoglikemia, hipokalcemia, izoprenalina chlorowodorek, kardioselektywność, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, noradrenalina, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, propranolol, resuscytacja, rozrusznik serca, salbutamol, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja nerwu błędnego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Norvasc 10 mg
Amlodypina, będąca antagonistą kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, jest dostępna w preparacie Norvasc w dawkach 5 mg i 10 mg (amlodypina bezylan). Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna pacjenta pod kątem bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na dihydropirydyny, amlodypinę lub substancje pomocnicze. Przeciwwskazaniem jest także ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (zwłaszcza kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory, w tym ciężka stenoza aortalna, oraz hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Podanie amlodypiny w tych stanach może prowadzić do pogorszenia perfuzji narządowej, dekompensacji krążenia i nasilenia objawów klinicznych.
amlodypina, amlodypiny bezylan, antagonista wapnia, dekompensacja krążenia, działanie hipotensyjne, nadwrażliwość na amlodypinę, niedociśnienie tętnicze, niestabilna niewydolność serca, Norvasc, opór obwodowy, ostry zawał serca, parametr hemodynamiczny, perfuzja tkankowa, pochodna dihydropirydyny, stenoza aortalna, upośledzenie funkcji lewej komory, wazodylatacja, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenia hemodynamiczne, zwężenie drogi odpływu z lewej komory - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Wamlox 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę i walsartan, posiada liczne przeciwwskazania, które wykluczają jego stosowanie w określonych stanach klinicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancje czynne lub pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub cholestazą, co wynika z ryzyka kumulacji leku i nasilonych działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie Wamloxu jest zabronione w połączeniu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR <60 ml/min/1,73m², ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek i zdarzeń sercowo-naczyniowych. Preparat nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania walsartanu, prowadzącego do poważnych zaburzeń rozwoju płodu.
aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie niedociśnienie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie niepożądane, gradient ciśnień, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lisinopril Grindeks 20 mg
Lisinopril Grindeks, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 6 lat. Lek dostępny jest w formie tabletek o różnych średnicach (od 6 do 10 mm) z liniami podziału ułatwiającymi dawkowanie. Wskazania obejmują monoterapię lub terapię skojarzoną nadciśnienia, leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych, krótkotrwałą terapię (6 tygodni) po ostrym zawale mięśnia sercowego (rozpoczęcie w ciągu 24 godzin od incydentu) oraz nefropatię cukrzycową u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem tętniczym. Lizynopryl wykazuje działanie nefroprotekcyjne poprzez redukcję ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego i białkomoczu, co spowalnia progresję uszkodzenia nerek i zmniejsza ryzyko niewydolności nerek.
agranulocytoza, badanie laboratoryjne, beta-adrenolityk, białkomocz, choroba nerek, choroba tkanki łącznej, ciśnienie wewnątrzkłębuszkowe, działanie nefroprotekcyjne, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, leczenie nerkozastępcze, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lizynopryl, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niewydolność serca, obciążenie następcze serca, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał mięśnia sercowego, przebudowa lewej komory serca, remodeling serca, schyłkowa niewydolność nerek, wada zastawkowa, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sildenafil Zentiva 20 mg
Analiza bezpieczeństwa stosowania syldenafilu w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH) wykazała, że najczęstsze działania niepożądane o częstości ≥10% to bóle głowy, nagłe zaczerwienienia skóry twarzy, niestrawność, biegunka oraz bóle kończyn. W badaniu klinicznym z udziałem 207 pacjentów stosujących dawki 20 mg, 40 mg i 80 mg syldenafilu trzy razy na dobę, częstość przerwania terapii wynosiła odpowiednio 2,9%, 3,0% i 8,5%, co było porównywalne z 2,9% w grupie placebo. W terapii skojarzonej z epoprostenolem odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych takich jak przekrwienie oczu, niewyraźne widzenie, nocne poty i ból kręgosłupa, jednak przerwanie leczenia z powodu działań niepożądanych było niższe (5,2%) niż w grupie placebo z epoprostenolem (10,7%). Działania niepożądane miały przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie.
arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból kończyny, ból kręgosłupa, ból mięśniowy, ból w klatce piersiowej, choroba refluksowa, chromatopsja, drgawki, epoprostenol, ginekomastia, głuchota nerwowoczuciowa, hematospermia, kaszel, krwawienie do siatkówki, krwawienie z nosa, krwawienie z prącia, krwiomocz, łysienie, migrena, nadwrażliwość, nagła utrata słuchu, NAION, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niedotlenienie, niestrawność, niewydolność prawej komory serca, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nieżyt żołądkowo-jelitowy, nocne poty, nudności, obrzęk, odoskrzelowe zapalenie płuc, omdlenie, parestezja, podwójne widzenie, priapizm, przekrwienie oczu, przekrwienie śluzówki nosa, rumień, suchość w ustach, światłowstręt, świst krtaniowy, syldenafil, tętnicze nadciśnienie płucne, ubytek pola widzenia, wodnisty katar, wstrząs kardiogenny, wysypka, wzdęcie brzucha, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie skóry twarzy, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zamknięcie naczyń siatkówki, zapalenie gardła, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zatrzymanie płynów, zawrót głowy, żylaki odbytu - Leksykon substancji czynnych
Atorwastatyna – Przeciwwskazania stosowania
Atorwastatyna, jako lek z grupy statyn, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym orzeszki ziemne, soję (lecytyna sojowa) oraz laktozę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub trwale podwyższona aktywność aminotransferaz przekraczająca 3-krotnie górną granicę normy (GGN). Ponadto, atorwastatyna nie powinna być stosowana w okresie ciąży, karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na ryzyko teratogenności. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir i pibrentaswir, które mogą wielokrotnie zwiększać stężenie atorwastatyny, podnosząc ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
badanie laboratoryjne, czynna choroba wątroby, działanie niepożądane, działanie teratogenne statyn, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, lecytyna sojowa, lek hipolipemizujący, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, sakubitryl z walsartanem, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wstrząs kardiogenny, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mononit 100 Retard 100 mg
Mononit 100 Retard, zawierający izosorbidu monoazotan w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na azotany oraz w stanach takich jak ostra niewydolność krążenia, wstrząs kardiogenny, kardiomiopatia przerostowa z zawężeniem drogi odpływu lewej komory, zaciskające zapalenie osierdzia, tamponada serca, znaczne niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg) oraz ciężka hipowolemia. Ponadto, bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, wardenafil, tadalafil) oraz riociguatem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia. Lek nie powinien być podawany pacjentom z ciężką niedokrwistością (Hb 6,5-7,9 g/dl), gdyż rozszerzenie łożyska naczyniowego może pogorszyć utlenowanie tkanek.
ciężka niedokrwistość, ciśnienie końcowo-rozkurczowe, cyklaza guanylanowa, hipotonia ortostatyczna, hipowolemia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, izosorbidu monoazotan, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia przerostowa, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, lek inotropowy dodatni, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra niewydolność krążenia, riociguat, stężenie hemoglobiny, tamponada serca, wstrząs kardiogenny, zaciskające zapalenie osierdzia, zatrucie alkoholem etylowym, zawężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Findarts Duo 0,5 mg + 0,4 mg
Findarts Duo to preparat zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku, stosowany w terapii łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH). Dane z badania CombAT, trwającego 4 lata, wskazują na zmniejszającą się częstość działań niepożądanych w czasie terapii: w terapii skojarzonej od 22% w pierwszym roku do 2% w czwartym roku, w monoterapii dutasterydem od 15% do 2%, a w monoterapii tamsulosyną od 13% do 2%. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia układu rozrodczego, zwłaszcza zaburzenia ejakulacji, impotencja i zmniejszone libido, które przypisuje się głównie dutasterydowi i mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Inne często występujące działania to zawroty głowy, ból głowy, zapalenie błony śluzowej nosa, a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca i palpitacje.
antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, badanie CombAT, dutasteryd, erytrodermia, kardiomiopatia rozstrzeniowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łysienie, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, operacja usunięcia zaćmy, priapizm, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu piersiowego, rumień wielopostaciowy, skala Gleasona, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, tamsulosyny chlorowodorek, wstrząs kardiogenny, wytrysk wsteczny, zaburzenia wytrysku nasienia, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramidilan HCT 10 mg + 5 mg + 25 mg
Ramidilan HCT, preparat złożony zawierający ramipryl (5-10 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5-25 mg), posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, obrzękiem naczynioruchowym (w tym dziedzicznym i samoistnym), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min), istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych oraz zwężeniem tętnicy jedynej czynnej nerki. Ponadto, Ramidilan HCT nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią ze względu na teratogenne działanie inhibitorów ACE i przenikanie składników do mleka matki. Przeciwwskazania obejmują także zaburzenia elektrolitowe (oporna hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia) oraz stany kardiologiczne takie jak wstrząs (w tym kardiogenny), niedociśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczną i zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aorty).
agranulocytoza, aliskiren, amfoterycyna B, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, choroba wieńcowa, dna moczanowa, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, glikokortykosteroid, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, miażdżyca, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia mózgowego, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonamidowa, ramipryl, sakubitryl walsartan, stenoza tętnicy nerkowej, tiazydowy lek moczopędny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candezek Combi 16 mg + 5 mg
Preparat Candezek Combi, zawierający kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologicznego profilu obu substancji. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w drugim i trzecim trymestrze ciąży (ze względu na teratogenne działanie kandesartanu), u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz dróg żółciowych, a także w stanach wstrząsowych, ciężkim niedociśnieniu tętniczym, istotnym hemodynamicznie zwężeniu drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aortalnej) oraz niestabilnej hemodynamicznie niewydolności serca po ostrym zawale mięśnia sercowego. Dawkowo preparat zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 101,95 mg do 211,90 mg, co stanowi dodatkowe przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Ponadto, jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, inhibitory ACE, kandesartan cyleksetyl, laktoza jednowodna, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, pochodne dihydropirydyny, stenoza tętnic nerkowych, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia dróg żółciowych, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma jest złożonym preparatem hipotensyjnym łączącym antagonizm receptora angiotensyny II (kandesartan cileksetyl), blokadę kanału wapniowego (amlodypina) oraz działanie diuretyczne tiazydowe (hydrochlorotiazyd). Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancje czynne i pomocnicze (m.in. laktoza jednowodna 180 mg/kapsułkę, barwniki E110 i E122), II i III trymestr ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, ciężkie niedociśnienie, wstrząs, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, hipowolemię, niestabilną niewydolność serca po zawale, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min), bezmocz, ciężkie zaburzenia wątroby i stan precoma hepaticum. Dodatkowo, ze względu na hydrochlorotiazyd, przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią oraz objawową hiperurykemią/dną moczanową.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, bloker kanału wapniowego, cholestaza, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, niewydolność serca, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonamidów, stenoza aortalna, stenoza tętnicy nerkowej, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vilpin Combi 10 mg + 10 mg
Vilpin Combi, zawierający peryndopryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii obu składników. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na peryndopryl lub amlodypinę, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie po inhibitorach ACE, dziedzicznym lub idiopatycznym obrzękiem naczynioruchowym, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Dodatkowo, peryndopryl jest przeciwwskazany przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², oraz w połączeniu z sakubitrylem i walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy). Amlodypina nie powinna być stosowana u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. zwężenie zastawki aortalnej) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale mięśnia sercowego.
antagonista wapnia, działanie niepożądane, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, inhibitor ACE, lek oszczędzający potas, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, peryndopryl z amlodypiną, pochodna dihydropirydyny, sakubitryl i walsartan, stężenie kreatyniny, suchy kaszel, suplement potasu, trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Przedawkowanie
Lerkanidypina, pochodna dihydropirydyny i antagonista kanałów wapniowych, stosowana w terapii nadciśnienia tętniczego, może powodować poważne objawy przedawkowania przy dawkach od 30-40 mg do nawet 800 mg, a w niektórych przypadkach do 1000 mg (w połączeniu z enalaprylem). Przedawkowanie charakteryzuje się przede wszystkim znacznym niedociśnieniem tętniczym wynikającym z nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych, odruchową tachykardią, a przy bardzo dużych dawkach utratą selektywności obwodowej, co prowadzi do bradykardii i ujemnego działania inotropowego. Objawy kliniczne obejmują również zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca oraz w przypadku preparatów złożonych (lerkanidypina + enalapryl) dodatkowo bradykardię, senność, ból w okolicy lędźwiowej, a także ryzyko wstrząsu, zaburzeń elektrolitowych i niewydolności nerek. Przedawkowanie wymaga hospitalizacji i intensywnego monitorowania układu sercowo-naczyniowego przez co najmniej 24 godziny ze względu na długotrwałe działanie leku.
amina katecholowa, angiotensyna II, antagonista wapnia, atropina, bradykardia, dopamina, działanie inotropowe, enalaprylat, furosemid, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hiperwentylacja, hipoperfuzja nerek, inhibitor ACE, katecholamina, kołatanie serca, lerkanidypina, mięsień sercowy, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, oddział intensywnej opieki medycznej, płukanie żołądka, pochodna dihydropirydyny, pozycja przeciwwstrząsowa, preparat zwiększający objętość osocza, rozrusznik serca, skurczowe ciśnienie krwi, środek przeczyszczający, stężenie elektrolitów, stężenie kreatyniny, tachykardia, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia elektrolitowe, zatrucie ostre, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lernidum 20 mg
Przedawkowanie lerkanidypiny, odnotowane w dawkach od 30-40 mg do nawet 800 mg, prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie poprzez nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych i wtórne znaczne niedociśnienie tętnicze. W ciężkich przypadkach obserwuje się utratę selektywności działania leku, co skutkuje bradykardią oraz ujemnym działaniem inotropowym na mięsień sercowy. Typowe objawy kliniczne to niedociśnienie, odruchowa tachykardia, zawroty głowy, ból głowy i kołatanie serca, natomiast w przypadku bardzo dużych dawek (np. 800 mg) mogą wystąpić również utrata przytomności i senność. Współistnienie innych substancji, takich jak alkohol czy moksonidyna, może zaostrzać obraz kliniczny i komplikować leczenie.
amina katecholowa, atropina, bradykardia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa, dihydropirydyna, dopamina, działanie inotropowe, furosemid, glikozyd naparstnicy, kanał wapniowy, kołatanie serca, krążenie mózgowe, lek hipotensyjny, lerkanidypina, lipofilność substancji, mięsień sercowy, moksonidyna, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, perfuzja mózgowa, płukanie żołądka, preparat zwiększający objętość osocza, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, układ krążenia, utrata przytomności, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bupivacaine Spinal Grindeks 5 mg/ml
Podczas kwalifikacji do znieczulenia podpajęczynówkowego z użyciem Bupivacaine Spinal Grindeks (5 mg/ml, 20 mg w 4 ml roztworu izobarycznego) należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania takie jak nadwrażliwość na chlorowodorek bupiwakainy lub inne amidowe leki miejscowo znieczulające oraz obecność ostrych chorób ośrodkowego układu nerwowego, w tym zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, guzów OUN, zapalenia istoty szarej rdzenia czy krwawienia wewnątrzczaszkowego. Ponadto przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z aktywnymi chorobami kręgosłupa, zwężeniem rdzenia, niedawnymi urazami kręgosłupa oraz podostrym zwyrodnieniem rdzenia w przebiegu niedokrwistości złośliwej, ze względu na ryzyko nasilenia objawów neurologicznych i powikłań.
Bupivacaine Spinal Grindeks, chlorowodorek bupiwakainy, choroby ośrodkowego układu nerwowego, guz ośrodkowego układu nerwowego, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwiak nadtwardówkowy, lek miejscowo znieczulający, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, leki przeciwzakrzepowe, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwistość złośliwa, płyn mózgowo-rdzeniowy, posocznica, roztwór do wstrzykiwań, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie istoty szarej rdzenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, znieczulenie podpajęczynówkowe, zwyrodnienie rdzenia kręgowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlator 10 mg + 10 mg
Lek Amlator, będący połączeniem atorwastatyny i amlodypiny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne (atorwastatynę, amlodypinę, pochodne dihydropirydyny i statyny) oraz substancje pomocnicze. Przeciwwskazania obejmują ciężkie niedociśnienie tętnicze, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu lewej komory (np. ciężkie zwężenie zastawkowe aorty) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po zawale. Ze względu na atorwastatynę, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z czynną chorobą wątroby oraz przy trwałym, niewyjaśnionym podwyższeniu aminotransferaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy. Ponadto, Amlator nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję atorwastatyny z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir i pibrentaswir, co może zwiększać ryzyko miopatii.
aminotransferazy, atorwastatyna i amlodypina, choroba wątroby, cytochrom P450 3A4, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność, hipotensja ortostatyczna, lek immunosupresyjny, miopatia, nadwrażliwość na substancje czynne, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, pochodne dihydropirydyny, rabdomioliza, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności tarczycy, zaburzenia czynności wątroby, zwężenie drogi odpływu lewej komory, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramipril Genoptim 2,5 mg
Ramipryl, jako inhibitor ACE, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ramipryl, inne inhibitory ACE oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (10,34 mg w tabletce 2,5 mg, 20,69 mg w 5 mg, 41,37 mg w 10 mg). Szczególnie istotne jest wykluczenie pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego (dziedzicznego, idiopatycznego lub indukowanego inhibitorami ACE/AIIRA) ze względu na ryzyko nawrotu. Ramipryl jest przeciwwskazany u pacjentów poddawanych hemodializie z błonami o ujemnym ładunku elektrycznym, hemofiltracji wysokoprzepływowej oraz aferezie LDL z powodu ryzyka reakcji anafilaktoidalnych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób ze znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynej czynnej nerki, gdyż może prowadzić do ostrej niewydolności nerek.
afereza LDL, angioedema, antagonista receptora angiotensyny II, cukrzyca, diuretyk oszczędzający potas, GFR, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipoplazja kości czaszki, hipotensja płodowa, inhibitor ACE, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na ramipryl, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek płodu, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, procedura pozaustrojowa, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, trymestr ciąży, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zgon wewnątrzmaciczny, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół złamanego serca – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół złamanego serca (Takotsubo, TTS) charakteryzuje się przejściową dysfunkcją skurczową lewej komory, głównie koniuszka i/lub segmentu środkowego, bez obecności zakrzepowej niedrożności tętnic wieńcowych. Mimo początkowo uważanego za łagodny przebieg, TTS wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań, które występują u 20-22% pacjentów, w tym ostrą niewydolnością serca (12-45%), zawężeniem drogi odpływu lewej komory (10-25%), niedomykalnością zastawki mitralnej (14-25%), wstrząsem kardiogennym (6-20%) oraz zaburzeniami rytmu komorowego. Śmiertelność wewnątrzszpitalna wynosi 1,1-3,2%, a długoterminowa jest porównywalna z ostrymi zespołami wieńcowymi (ACS). Czynniki ryzyka złego rokowania obejmują obniżoną frakcję wyrzutową lewej komory, podwyższony poziom białka C-reaktywnego (>33 mg/L), stres fizyczny jako czynnik wyzwalający oraz płeć męską. Nawrót TTS występuje u 1-3,5% rocznie, a ryzyko powtórnego epizodu wynosi 2-5%, z możliwością poważnych powikłań, zwłaszcza przy nawrocie w krótkim czasie od pierwszego incydentu.
aktywacja współczulna, białko C-reaktywne, dysfunkcja skurczowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja skurczowa, kardiomiopatia Takotsubo, leki inotropowe, lewa komora serca, nawrót choroby, niedomykalność zastawki mitralnej, niedrożność tętnicy wieńcowej, obrzęk płuc, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pęknięcie ściany serca, płeć męska, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zawał STEMI, zawężanie drogi odpływu lewej komory, zespół złamanego serca, zmienność rytmu serca