wchłanianie
Wchłanianie (absorpcja) to proces, w którym substancje przechodzą z przewodu pokarmowego do krwiobiegu lub układu limfatycznego. Jest to kluczowy etap trawienia, następujący po mechanicznym i enzymatycznym rozłożeniu pokarmów na prostsze związki chemiczne.
Głównym miejscem wchłaniania jest jelito cienkie, którego powierzchnia jest znacznie zwiększona przez obecność kosmków i mikrokosmków. Różne składniki odżywcze są absorbowane za pomocą różnych mechanizmów: od dyfuzji prostej (np. alkohol, niektóre leki), przez dyfuzję ułatwioną (glukoza), transport aktywny (aminokwasy, witaminy), do endocytozy (witamina B12).
Zaburzenia wchłaniania mogą prowadzić do zespołów złego wchłaniania (malabsorpcji), które charakteryzują się niedoborami pokarmowymi pomimo prawidłowej diety. Przyczyny obejmują choroby takie jak celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, mukowiscydoza czy niedobór enzymów trawiennych. Diagnostyka obejmuje badania krwi, kału, testy oddechowe oraz endoskopię z biopsją.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sildenafil Sandoz 100 mg
Syldenafil, substancja czynna leku Sildenafil Sandoz 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 440 ng/ml (CV 40%) w czasie 30-120 minut (mediana 60 min) po podaniu doustnym na czczo. Biodostępność bezwzględna wynosi średnio 41% (zakres 25-63%). Objętość dystrybucji (Vd) jest wysoka i wynosi około 105 l, co wskazuje na intensywne przenikanie do tkanek. Syldenafil i jego aktywny N-demetylowany metabolit wykazują wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), a wolna frakcja leku w osoczu po dawce 100 mg to około 18 ng/ml (38 nM). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu CYP2C9, z aktywnym metabolitem wykazującym około 50% siły działania syldenafilu. Okres półtrwania leku wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~80%) i w mniejszym stopniu z moczem (~13%) w postaci metabolitów.
absorpcja leku, biodostępność bezwzględna, biotransformacja wątrobowa, ciężka niewydolność nerek, Cmax, CYP2C9, CYP3A4, dystrybucja, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens kreatyniny, klirens ustrojowy, liniowa zależność od dawki, maksymalne stężenie w osoczu, marskość wątroby, metabolizm, N-demetylacja, N-demetylowy metabolit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, PDE5, pole pod krzywą stężenia leku, syldenafil, szybkie wchłanianie, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie - Leksykon substancji czynnych
Bryonia cretica – Właściwości farmakokinetyczne
Substancja czynna Bryonia cretica, obecna w preparacie homeopatycznym Nux vomica-Homaccord w potencjach D4, D6, D10, D15, D30, D200 oraz D1000, nie posiada dostępnych danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych. W dokumentacji produktu leczniczego brak jest informacji na temat wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania tej substancji, co utrudnia ocenę jej farmakodynamicznego profilu i potencjalnego wpływu na organizm pacjenta. Różnorodność rozcieńczeń homeopatycznych może teoretycznie wpływać na parametry farmakokinetyczne, jednak brak jest badań potwierdzających te zależności.
Preparat Nux vomica-Homaccord, zawierający Bryonię cretica w formie kropli doustnych (roztwór), nie dostarcza szczegółowych danych dotyczących biodostępności ani innych kluczowych parametrów farmakokinetycznych. Brak tych informacji wskazuje na konieczność przeprowadzenia dalszych badań, które pozwolą na lepsze zrozumienie losów substancji w organizmie oraz jej potencjalnego działania terapeutycznego. W świetle obecnej dokumentacji medycznej, stosowanie Bryonia cretica w formie homeopatycznej wymaga ostrożności i krytycznej oceny ze strony lekarza.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aclexa 100 mg
Celekoksyb, substancja czynna leku Aclexa, charakteryzuje się dobrą absorpcją doustną z Tmax wynoszącym 2-3 godziny, który ulega wydłużeniu do około 4 godzin przy jednoczesnym spożyciu posiłków bogatotłuszczowych, zwiększając biodostępność o około 20%. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~97%) i jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2C9, z trzema nieaktywnymi metabolitami. Polimorfizm genetyczny CYP2C9, zwłaszcza genotyp *3/*3, znacząco zwiększa ekspozycję na celekoksyb (Cmax wzrasta około 4-krotnie, AUC0-24 nawet 7-krotnie), co wymaga ostrożności klinicznej. U kobiet w podeszłym wieku stężenia leku w osoczu są podwojone, natomiast różnice między rasami afroamerykańską i kaukaską nie są istotne. Okres półtrwania (T1/2) wynosi 8-12 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach leczenia.
AUC, biodostępność, biotransformacja metaboliczna, celekoksyb, ciężka niewydolność nerek, Cmax, COX-1, COX-2, CYP2C9, dysfagia, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka, genotyp CYP2C9*3/*3, koniugat glukuronidowy, metabolizm, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2C9, różnice osobnicze, stan stacjonarny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – BisoHEXAL 5 5 mg
Bisoprolol, aktywny składnik leku BisoHEXAL, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną około 90% oraz objętością dystrybucji wynoszącą 3,5 l/kg, co świadczy o efektywnym wchłanianiu i dobrej penetracji do tkanek. Lek wiąże się z białkami osocza w około 30%, a pozostałe 70% stanowi frakcję wolną, farmakologicznie aktywną. Metabolizm bisoprololu odbywa się w 50% w wątrobie do nieaktywnych metabolitów, które są następnie wydalane przez nerki, natomiast pozostałe 50% leku jest wydalane przez nerki w postaci niezmienionej. Całkowity klirens wynosi około 15 l/h, a okres półtrwania w osoczu to 10-12 godzin, co umożliwia stosowanie leku w dawkowaniu raz na dobę, zapewniając stabilny efekt terapeutyczny przez 24 godziny.
białko osocza, BisoHEXAL, bisoprolol, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, eliminacja z organizmu, farmakokinetyka bisoprololu, kinetyka liniowa, klirens całkowity, lek beta-adrenolityczny, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania w osoczu, przewlekła niewydolność serca, stężenie leku w osoczu, wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Holoxan 1 g
Ifosfamid, podawany dożylnie, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i dystrybucją do tkanek, w tym do mózgu, z objętością dystrybucji wynoszącą 0,5-0,8 l/kg oraz wiązaniem z białkami osocza na poziomie około 20%. Okres półtrwania leku w osoczu wynosi 4-7 godzin. Lek przenika przez barierę krew-mózg w formie niezmienionej, co potwierdzono zwłaszcza u pacjentów pediatrycznych. Metabolizm ifosfamidu odbywa się głównie w wątrobie, gdzie CYP3A4 katalizuje hydroksylację do aktywnego 4-hydroksy-ifosfamidu, a CYP2B6 odpowiada za dealkilację bocznych łańcuchów chloroetylowych (25-60% dawki). Istotna jest znaczna zmienność osobnicza metabolizmu, co wpływa na indywidualizację dawkowania. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z klirensem nerkowym 6-22 ml/min; po dawce frakcjonowanej 1,6-2,4 g/m²/dobę wydalane jest 57% dawki (w tym 15% niezmienionego leku), natomiast po dużej dawce pojedynczej 3,8-5 g/m² – 80% dawki (53% niezmienionego ifosfamidu).
4-hydroksy-ifosfamid, ADME, akroleina, aktywacja metaboliczna, aldoifosfamid, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biotransformacja, chemioterapia przeciwnowotworowa, cyklofosfamid, CYP 2B6, CYP 3A4, cytochrom P450, dealkilacja, dystrybucja leku, hydroksylacja, ifosfamid, iperyt izofosfamidu, karboksyifosfamid, klirens nerkowy, metabolit alkilujący, metabolizm leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres połowicznej eliminacji, płyn mózgowo-rdzeniowy, teratogenność, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie leku, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Seizpat 200 mg
Lakozamid, substancja czynna preparatu Seizpat, charakteryzuje się niemal całkowitą (około 100%) i szybką dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu w czasie 0,5–4 godzin. Lek wykazuje umiarkowaną objętość dystrybucji (~0,6 l/kg) oraz niski stopień wiązania z białkami osocza (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm lakozamidu nie jest w pełni poznany; głównym metabolitem jest O-desmetylowy, powstający prawdopodobnie z udziałem enzymów CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, jednak bez istotnego wpływu polimorfizmu CYP2C19 na ekspozycję leku. Lakozamid i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki (95% dawki), z okresem półtrwania około 13 godzin, co umożliwia stosowanie dawkowania dwukrotnego na dobę i osiągnięcie stanu stacjonarnego po 3 dniach. Pojedyncza dawka nasycająca 200 mg pozwala szybko uzyskać stężenia terapeutyczne odpowiadające dawce 100 mg dwa razy dziennie.
AUC, biotransformacja, dawka nasycająca, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, enzymy cytochromu P450, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, metabolit O-desmetylowy, metabolizm, napady częściowe, napady toniczno-kloniczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, parametry farmakokinetyczne, Seizpat, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Kwiatostan lipy – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy DexaCaps zawiera wyciąg suchy z kwiatostanu lipy (Tilia spp.) w dawce 167 mg na kapsułkę (DER 2,5-3:1, nośnik maltodekstryna do 30%, rozpuszczalnik etanol 70% V/V), dekstrometorfanu bromowodorek 20 mg oraz wyciąg suchy z liścia melisy 50 mg. Szczegółowe badania farmakokinetyczne dotyczące kwiatostanu lipy nie zostały przeprowadzone, dlatego profil farmakokinetyczny produktu opiera się głównie na danych dotyczących dekstrometorfanu. Dekstrometorfan charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (94-97%), szybkim początkiem działania (10-30 minut), czasem działania 6-8 godzin oraz okresem półtrwania 5-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymu CYP2D6, który wykazuje polimorfizm genetyczny wpływający na indywidualne różnice w metabolizmie i skuteczności terapeutycznej. Wydalanie odbywa się głównie z moczem w postaci metabolitów, w tym dekstrorfanu – głównego aktywnego metabolitu o działaniu przeciwkaszlowym.
3-hydroksy-N-metylomorfinan, 3-hydroksymorfinan, 3-metoksymorfinan, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja, CYP2D6, dekstrometorfan bromowodorek, dekstrorfan, DER, DexaCaps, etanol 70%, interakcja farmakokinetyczna, kwiatostan lipy, maltodekstryna, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, O-demetylacja, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2D6, profil farmakokinetyczny, Tilia cordata, Tilia platyphyllos, Tilia vulgaris, wchłanianie, wyciąg suchy z kwiatostanu lipy, wyciąg suchy z liścia melisy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Homeogene 9 –
Homeogene 9 jest preparatem homeopatycznym zawierającym dziewięć substancji czynnych w rozcieńczeniu 3CH (Mercurius solubilis, Pulsatilla, Spongia tosta, Bryonia, Bromum, Belladonna, Phytolacca decandra, Arum triphyllum oraz Arnica montana), każda w ilości 0,667 mg na tabletkę. W dokumentacji produktu brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tych składników, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie i wydalaniu. Ze względu na wysokie rozcieńczenia charakterystyczne dla homeopatii, standardowe metody oceny farmakokinetycznej stosowane w farmakologii konwencjonalnej nie są adekwatne do tego preparatu.
arnica montana, Arum triphyllum, Belladonna, biodostępność, Bromum, Bryonia, czas półtrwania, drogi eliminacji, dystrybucja, farmakokinetyka, mercurius solubilis, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, Phytolacca decandra, preparat homeopatyczny, Pulsatilla, rozcieńczenie homeopatyczne, sacharoza, skala Hahnemanna, Spongia tosta, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie substancji czynnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Santaherba –
Produkt leczniczy Santaherba w postaci kropli doustnych jest preparatem homeopatycznym zawierającym ekstrakty roślinne oraz inne składniki w rozcieńczeniach homeopatycznych, takie jak Yerba santa D3, Ipeca D4, Lobelia inflata D3, Adrenalinum D6, Belladonna D4, Stramonium D4, Solidago virga aurea D3, Ephedra vulgaris D4, Galeopsis ochroleuca TM, Sambucus nigra TM oraz Crataegus oxyacantha TM. Każdy ze składników występuje w ilości 3,33 ml na 100 ml roztworu, który zawiera również 39,5% (v/v) etanolu jako rozpuszczalnik. Ze względu na charakter homeopatyczny preparatu oraz niskie stężenia substancji czynnych, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych, a brak jest danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania poszczególnych składników leku.
Adrenalinum, badanie farmakokinetyczne, Belladonna, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, crataegus oxyacantha, czas półtrwania, dystrybucja leku, ekstrakt roślinny, ephedra vulgaris, galeopsis ochroleuca, Ipeca, klirens, krople doustne, Lobelia inflata, metabolizm leku, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, preparat homeopatyczny, produkt leczniczy Santaherba, rozcieńczenie homeopatyczne, Sambucus nigra, Solidago virga aurea, Stramonium, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, Yerba santa - Leksykon substancji czynnych
Grzebienica pospolita – Właściwości farmakokinetyczne
Grzebienica pospolita (Cynosurus cristatus) jest istotnym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w immunoterapii swoistej, obecnym zarówno w preparatach podjęzykowych (Perosall T13), jak i w formie zawiesiny do wstrzykiwań (POLLINEX+Rye). W preparacie Perosall T13, zawierającym niemodyfikowane alergeny w stężeniach od 1 JS/ml do 5000 JS/ml, farmakokinetyka nie została szczegółowo określona, jednak standaryzacja w jednostkach JS umożliwia precyzyjne dawkowanie i przewidywalne uwalnianie alergenów. W przypadku POLLINEX+Rye, zawierającego alergoidy modyfikowane aldehydem glutarowym i adsorbowane na L-tyrozynie w stężeniach 600 SU/ml, 1600 SU/ml oraz 4000 SU/ml, zastosowano technologię spowalniającą uwalnianie alergenów, co przekłada się na długotrwałe działanie terapeutyczne i lepszą tolerancję leczenia.
adsorpcja, adsorpcja na L-tyrozynie, aldehyd glutarowy, alergeny traw, alergoid, dawka substancji, efekt terapeutyczny, forma farmaceutyczna, grzebienica pospolita, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, metabolizm i eliminacja, metody immunologiczne, mieszanka alergenowa, odczulanie, preparat podjęzykowy, roztwór podjęzykowy, siła alergizująca, substancja aktywna, tolerancja leczenia, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań, zawiesina iniekcyjna - Leksykon substancji czynnych
Cichorium intybus – Właściwości farmakokinetyczne
Cichorium intybus, obecny w preparacie Liv.52 w postaci nasion (Cichorii intybus semen) w dawce 65 mg na tabletkę, charakteryzuje się złożonym profilem farmakokinetycznym, który jest trudny do jednoznacznego określenia ze względu na wieloskładnikowy charakter preparatu. Brak jest szczegółowych badań farmakokinetycznych dotyczących samego Cichorium intybus, co jest typowe dla złożonych preparatów ziołowych, gdzie działanie terapeutyczne wynika z synergii wielu związków biologicznie czynnych, takich jak inulina, laktony seskwiterpenowe, flawonoidy oraz związki fenolowe. Procesy ADME (wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wydalanie) tych składników pozostają nie do końca poznane, a ich parametry mogą być modyfikowane przez interakcje z innymi komponentami preparatu, w tym roślinnymi (Capparis spinosae cortex, Solani nigri herba, Terminaliae arjunae cortex) oraz mineralną (Mandur Bhasma).
badanie farmakokinetyczne, Capparis spinosae cortex, Cichorii intybus semen, Cichorium intybus, cykoria podróżnik, dystrybucja, efekt synergistyczny, efekt terapeutyczny, flawonoid, inulina, lakton seskwiterpenowy, Liv.52, Mandur Bhasma, metabolizm, parametr farmakokinetyczny, preparat ziołowy, profil farmakokinetyczny, Solani nigri herba, Terminaliae arjunae cortex, tradycyjny lek ziołowy, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie składników aktywnych, złożony preparat ziołowy, związek fenolowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Koper włoski fix –
Produkt leczniczy KOPER WŁOSKI FIX zawiera 2,0 g owocu kopru włoskiego (Foeniculum vulgare Miller subsp. vulgare var. vulgare, fructus) w każdej saszetce i jest klasyfikowany jako tradycyjny lek roślinny w formie ziół do zaparzania. Zgodnie z art. 16c (1) (a) (iii) dyrektywy 2001/83/WE, nie jest wymagane przedstawianie danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie substancji czynnych. Wynika to z faktu, że produkt ten posiada długotrwałe tradycyjne zastosowanie oraz specyficzną postać farmaceutyczną, co pozwala na uproszczoną procedurę rejestracyjną.
W przypadku KOPER WŁOSKI FIX skuteczność i bezpieczeństwo opierają się na wieloletnim doświadczeniu klinicznym, a nie na szczegółowych badaniach farmakokinetycznych, które są standardem dla nowoczesnych leków syntetycznych. Taka regulacja ma na celu ułatwienie dostępu do tradycyjnych produktów roślinnych, które wykazują korzystne działanie terapeutyczne bez konieczności przeprowadzania kosztownych i czasochłonnych badań farmakologicznych. Produkt ten jest zatem zgodny z obowiązującymi przepisami dotyczącymi tradycyjnych leków roślinnych stosowanych u ludzi.
dystrybucja leku, koper włoski odmiana gorzka, lek syntetyczny, metabolizm leku, owoc kopru włoskiego, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, tradycyjny lek roślinny, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, uproszczona procedura rejestracyjna, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, zioła do zaparzania - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg suchy z liści bluszczu – Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka wyciągu suchego z liści bluszczu (Hedera helix L.) zawartego w preparacie Hederasal 26,6 mg/5 ml nie została szczegółowo zbadana. Produkt zawiera 430,55 mg wyciągu suchego (DER 4-8:1) na 100 g syropu (81 ml), ekstrahowanego etanolem 30% (m/m). Brak jest danych dotyczących kluczowych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie, biodostępność, dystrybucja, wiązanie z białkami osocza, metabolizm, wydalanie oraz okres półtrwania. Współczynnik DER wskazuje na stosunek surowca roślinnego do wyciągu, co jest istotne dla oceny stężenia substancji aktywnych i ich potencjalnej biodostępności.
biodostępność, dystrybucja w tkankach, etanol 30%, Hedera helix, interakcja lekowa, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, schemat dawkowania, sorbitol, surowiec roślinny, szlak biotransformacji, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, współczynnik DER, wyciąg suchy z bluszczu, wyciąg suchy z liści bluszczu, wydalanie, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symleptic 300 mg
Gabapentyna, dostępna w kapsułkach twardych o dawkach 100 mg i 300 mg, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 2-3 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna dla dawki 300 mg wynosi około 60% i wykazuje tendencję do zmniejszania się wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyczną w zakresie wchłaniania. Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi 57,7 litrów. Stężenie leku w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z padaczką stanowi około 20% stężenia osoczowego. Lek nie ulega metabolizmowi w organizmie, co eliminuje ryzyko interakcji metabolicznych, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 5-7 godzin, niezależnym od dawki.
AUC, Cmax, dieta bogatotłuszczowa, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka pediatryczna, gabapentyna, hemodializa, kapsułka twarda, klirens, klirens kreatyniny, leki przeciwpadaczkowe, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm, mleko kobiece, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydazy wątrobowe, padaczka, płyn mózgowo-rdzeniowy, populacje szczególne, stan stacjonarny, T1/2, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ticagrelor Aristo 90 mg
Tikagrelor wykazuje liniową farmakokinetykę z ekspozycją proporcjonalną do dawki do 1260 mg, z szybkim wchłanianiem (tmax około 1,5 godziny) i aktywnym metabolitem AR-C124910XX (tmax około 2,5 godziny). Po podaniu 90 mg na czczo u zdrowych ochotników, Cmax tikagreloru wynosi 529 ng/ml, a AUC 3451 ng*h/ml, natomiast metabolit osiąga 28% Cmax i 42% AUC względem substancji macierzystej. Biodostępność tikagreloru wynosi około 36%, a spożycie tłustego posiłku zwiększa AUC tikagreloru o 21%, nie wpływając istotnie na parametry metabolitu. Tikagrelor i jego metabolit są substratami P-gp, a ich eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy (CYP3A4), z okresem półtrwania odpowiednio około 7 i 8,5 godziny, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u osób starszych obserwuje się zmiany ekspozycji, jednak nie wymagają one modyfikacji dawkowania. W populacji pediatrycznej dawki dostosowuje się do masy ciała, osiągając średnie wartości AUC 1095-1458 ng*h/ml i Cmax 143-206 ng/ml.
agregacja płytek krwi, bezwzględna biodostępność, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, czynny metabolit, eliminacja, farmakokinetyka populacyjna, glikoproteina p, hemodializa, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, metabolizm, metabolizm wątrobowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zespół wieńcowy, receptor ADP P2Y12, schyłkowa choroba nerek, tikagrelor, wchłanianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solutio Iodi Cum Glycerini Coel (płyn lugola) (10 mg + 20 mg)/g
Solutio Iodi Cum Glycerini Coel (płyn Lugola) zawiera 10 mg jodu i 20 mg potasu jodku na 1 gram preparatu, wykazując wysoką zdolność penetracji żywej tkanki, co jest istotne przy stosowaniu na rany i oparzenia. Jod jest wchłaniany przez błonę śluzową żołądka i jelito cienkie, gdzie jodki osiągają niemal 100% biodostępność. Po wchłonięciu jodki dystrybuują się w przestrzeni pozakomórkowej w ciągu 2 godzin, a stężenie jodu w surowicy krwi wynosi 2,4-8,1 µg/100 cm³, występując zarówno w formie wolnej, jak i związanej z albuminą.
albumina, biodostępność, błona śluzowa żołądka, dystrybucja jodków, dystrybucja jodu, eliminacja jodu, farmakokinetyka, gruczoł tarczowy, jelito cienkie, jod elementarny, jodek potasu, penetracja tkanki, płyn lugola, przestrzeń pozakomórkowa, rany i oparzenia, Solutio Iodi Cum Glycerini, stężenie w surowicy, surowica krwi, wchłanianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bupivacaini Noridem 5 mg/mL
Bupiwakaina, substancja czynna Bupivacaini Noridem, wykazuje złożony profil farmakokinetyczny zależny od drogi podania, dawki, unaczynienia miejsca wstrzyknięcia oraz wieku pacjenta. Maksymalne stężenia osoczowe osiągane są podczas blokady nerwów międzyżebrowych (około 4 mg/L po dawce 400 mg), natomiast najniższe po podaniu podskórnym w okolicy brzucha. U dzieci, zwłaszcza po zewnątrzoponowej blokadzie krzyżowej, obserwuje się szybkie wchłanianie i stężenia 1–1,5 mg/L po dawce 3 mg/kg. Wchłanianie z przestrzeni zewnątrzoponowej przebiega dwufazowo z okresami półtrwania 7 minut (faza szybka) i 6 godzin (faza powolna), co wpływa na wydłużony pozorny okres półtrwania w porównaniu do podania dożylnego. Objętość dystrybucji wynosi 73 L, a bupiwakaina wiąże się z białkami osocza w 96%, głównie z kwaśną alfa-1-glikoproteiną, co ma kliniczne znaczenie w okresie pooperacyjnym i u kobiet ciężarnych, gdzie stężenie całkowite może wzrastać, podczas gdy frakcja wolna pozostaje stabilna.
4-hydroksy-bupiwakaina, blokada nerwów międzyżebrowych, Bupivacaini Noridem, bupiwakaina, całkowity klirens, cytochrom P4503A4, dwufazowe wchłanianie, dystrybucja, eliminacja bupiwakainy, farmakokinetyka, klirens bupiwakainy, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, pipecoloxylidide, przenikanie przez łożysko, przestrzeń zewnątrzoponowa, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Otrivin Katar i Zatoki 1 mg/ml
Otrivin Katar i Zatoki zawiera ksylometazolinę chlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml, podawaną w formie aerozolu donosowego, gdzie jedna dawka dostarcza 0,14 mg substancji czynnej. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się minimalną absorpcją systemową, co potwierdzają bardzo niskie stężenia ksylometazoliny w osoczu, bliskie granicy wykrywalności metod analitycznych. Wskazuje to na głównie miejscowe działanie leku ograniczone do błony śluzowej nosa, co jest kluczowe dla skuteczności terapeutycznej oraz ograniczenia ryzyka działań ogólnoustrojowych.
absorpcja systemowa, absorpcja systemowa leku, aerozol do nosa, biodostępność systemowa, błona śluzowa nosa, działanie miejscowe, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, jama nosowa, ksylometazoliny chlorowodorek, makrogologlicerolu hydroksystearynian, mentol i eukaliptol, obkurczanie naczyń krwionośnych, olej rycynowy uwodorniony, stężenie w osoczu, wchłanianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biotropil 800 800 mg
Piracetam, substancja czynna preparatu Biotropil 800 mg, wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne w zakresie dawek 0,8-12 g, z okresem półtrwania około 5 godzin u dorosłych, który ulega wydłużeniu u osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek. Lek charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną bliską 100%, szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu osiągane po 1 godzinie na czczo), brakiem wiązania z białkami osocza oraz objętością dystrybucji około 0,6 l/kg. Po podaniu dawki 3,2 g maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 84 µg/ml, a po wielokrotnym podaniu 3×3,2 g wzrasta do 115 µg/ml. Piracetam przenika przez barierę krew-mózg, osiągając okres półtrwania w płynie mózgowo-rdzeniowym około 5 godzin, a całkowity okres półtrwania w tym płynie to około 8,5 godziny. Lek jest wydalany głównie przez nerki (80-100% dawki) w postaci niezmienionej, co potwierdza brak metabolizmu w organizmie.
bariera krew-mózg, bezmocz, białka osocza, biodostępność bezwzględna, dializa, eliminacja leku, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens ustrojowy, kora móżdżku, kora mózgu, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, piracetam, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwoje podstawy mózgu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rupaller 10 mg
Rupatadyna, podawana doustnie w dawce 10 mg (jako fumaran), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax około 0,75 godziny oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 10-20 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po jednorazowej dawce 10 mg wynosi średnio 2,6 ng/ml, a po dawce 20 mg wzrasta do 4,6 ng/ml. Przy stosowaniu wielokrotnym (10 mg raz na dobę przez 7 dni) Cmax wzrasta do 3,8 ng/ml. Okres półtrwania w fazie eliminacji u osób młodych wynosi 5,9 godziny, a u osób starszych wydłuża się do 8,7 godziny, co wiąże się z obniżoną aktywnością enzymów wątrobowych. Lek wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (98,5-99%). Spożycie pokarmu zwiększa AUC o około 23% i wydłuża Tmax o około 1 godzinę, jednak nie wpływa istotnie na Cmax ani na efektywność kliniczną, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków.
aktywność farmakologiczna, AUC, Cmax, CYP 3A4, cytochrom P450, desloratadyna, dostępność biologiczna, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja, farmakokinetyka liniowa, fumaran, hydroksylowana pochodna, izotop 14C, lek przeciwhistaminowy, metabolit, metabolizm, mikrosom wątrobowy, model dwuwykładniczy, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, rupatadyna, stężenie maksymalne w osoczu, substancja czynna, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Loperamide Grindeks 2 mg
Loperamid chlorowodorek, stosowany w dawce 2 mg w postaci kapsułek twardych (Loperamide Grindeks), charakteryzuje się wysoką absorpcją z przewodu pokarmowego, jednak jego biodostępność ogólnoustrojowa jest bardzo niska i wynosi około 0,3%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Substancja czynna wykazuje silne powinowactwo do ściany jelita, szczególnie do receptorów w warstwie mięśni podłużnych jelita, co tłumaczy jej mechanizm działania przeciwbiegunkowego. Loperamid wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminami, i jest substratem glikoproteiny P (P-gp), co ma istotne znaczenie dla jego farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
albuminy, biodostępność ogólnoustrojowa, CYP2C8, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka loperamidu, glikoproteina p, interakcja lekowa, krążenie wrotne, loperamid chlorowodorek, metabolizm, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, oksydacyjna N-demetylacja, powinowactwo do ściany jelita, proces metaboliczny, proces sprzęgania, substrat glikoproteiny P, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vincetan 5 mg
Winpocetyna, substancja czynna leku Vincetan, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1 godzinie. Biodostępność doustna wynosi 7%, a wiązanie z białkami osocza u ludzi to 66%. Objętość dystrybucji jest znaczna i wynosi 246,7 ± 88,5 litrów, co wskazuje na intensywne wiązanie z tkankami. Klirens całkowity (66,7 l/godz.) przewyższa klirens wątrobowy (50 l/godz.), sugerując istotny udział metabolizmu pozawątrobowego. Okres półtrwania winpocetyny u ludzi wynosi 4,83 ± 1,29 godziny. Głównym metabolitem jest kwas apowinkaminowy (AVA), stanowiący 25-30% metabolitów, który jest wydalany głównie przez nerki. Eliminacja substancji odbywa się w 60% z moczem i 40% z kałem, a metabolity powstają także w wyniku efektu pierwszego przejścia.
dostępność biologiczna, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja, glukuronian, hydroksywinpocetyna, klirens winpocetyny, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas apowinkaminowy, liniowa farmakokinetyka, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan równowagi, stężenie w osoczu, wchłanianie, winpocetyna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Epilantin 200 mg
Lakozamid, substancja czynna preparatu EPILANTIN, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (około 100%) oraz szybkim osiąganiem stężenia maksymalnego (Cmax) w osoczu w czasie 0,5-4 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,6 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza jest niski (<15%), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm leku nie jest w pełni poznany, jednak około 95% dawki jest wydalane z moczem, w tym 40% w postaci niezmienionego lakozamidu oraz do 30% jako metabolit O-desmetylowy, który nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4 mogą uczestniczyć w metabolizmie, jednak ich rola nie jest dominująca, co potwierdzają badania interakcji z inhibitorem CYP2C19 (omeprazolem). Okres półtrwania leku wynosi około 13 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa i stabilna, z osiągnięciem stanu stacjonarnego po 3 dniach przy dawkowaniu 2 razy na dobę. Wartość współczynnika kumulacji wynosi około 2, a dawka nasycająca 200 mg pozwala szybko osiągnąć stężenia terapeutyczne.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, dystrybucja, eliminacja, epilantin, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens osoczowy, klirens pozanerkowy, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, metabolit O-desmetylowy, metabolizm, napad częściowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, PGTCS, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Bajkalina – Właściwości farmakokinetyczne
Bajkalina jest głównym składnikiem aktywnym zespołu flawonów izolowanych z korzenia tarczycy bajkalskiej, występującym w żelu do stosowania miejscowego w jamie ustnej – Baikadent. W 100 g żelu znajduje się 0,577 g zespołu flawonów, zawierającego minimum 65% bajkaliny, co odpowiada około 375 mg bajkaliny. Pojedyncza dawka terapeutyczna (2 cm żelu) dostarcza średnio 1,5 mg bajkaliny. Brak jest jednak badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania bajkaliny po miejscowym zastosowaniu, co ogranicza pełne zrozumienie jej działania ogólnoustrojowego i miejscowego. Przypuszcza się, że działanie jest głównie miejscowe, a wchłanianie systemowe jest ograniczone, jednak nie określono stopnia penetracji przez śluzówkę, biodostępności ogólnoustrojowej, czasu utrzymywania się substancji w miejscu podania ani potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami.
badanie farmakokinetyczne, bajkalina, biodostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja, działanie miejscowe, glikol propylenowy, interakcja lekowa, metabolizm, metylu parahydroksybenzoesan, penetracja miejscowa, propylu parahydroksybenzoesan, Scutellaria baicalensis, śluzówka jamy ustnej, tarczyca bajkalska, wchłanianie, wchłanianie ogólnoustrojowe, wydalanie, żel do jamy ustnej, zespół flawonów - Leksykon substancji czynnych
Arginina – Właściwości farmakokinetyczne
Arginina, podawana dożylnie w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Aminoplasmal B. Braun 10% czy Kabiven, charakteryzuje się 100% biodostępnością, co wynika z pominięcia bariery przewodu pokarmowego. Po infuzji aminokwasy włączają się do osoczowej puli wolnych aminokwasów i dystrybuują do przestrzeni śródmiąższowej oraz wewnątrzkomórkowej, utrzymując homeostazę aminokwasową. Metabolizm argininy obejmuje transaminację, utlenianie łańcucha węglowego do CO2 oraz przemianę grupy aminowej do mocznika w wątrobie. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm, a wydalanie nerkowe w postaci niezmienionej jest minimalne. Biologiczny okres półtrwania aminokwasów w osoczu u zdrowych dorosłych wynosi od 3 minut (kwas glutaminowy) do 14 minut (histydyna), jednak u pacjentów z niewydolnością nerek czas ten ulega wydłużeniu, co wymaga stosowania specjalistycznych roztworów aminokwasowych, np. Aminomel Nephro.
adrenalina, aminokwas, Aminoplasmal, bariera łożyskowa, bariera przewodu pokarmowego, biodostępność, biosynteza, dializa otrzewnowa, dinukleotyd nikotynoamidoadeninowy, dopamina, dystrybucja, dystrybucja w organizmie, elektrolit, eliminacja z organizmu, emulsja tłuszczowa, glukoneogeneza, hemoglobina, hipertriglicerydemia, histydyna, krążenie ogólne, krwioobieg, metabolizm, mocznik, niewydolność nerek, nukleotyd, okres półtrwania biologiczny, płyn śródmiąższowy, podanie dootrzewnowe, prekursor, preparat wielokomorowy, przestrzeń wewnątrzkomórkowa, transaminacja, tyroksyna, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, żyła wrotna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sabumalin 100 mcg/dawkę
Salbutamol, stosowany w formie aerozolu inhalacyjnego (Sabumalin), wykazuje farmakokinetykę zależną od drogi podania. Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi 4-6 godzin, a eliminacja odbywa się dwutorowo – przez nerki w postaci niezmienionej oraz poprzez metabolizm do nieaktywnego 4′-O-siarczanu (siarczanu fenolu), który również jest wydalany głównie z moczem. W przypadku podania wziewnego, 10-20% dawki dociera do dolnych dróg oddechowych, gdzie następuje wchłanianie do krążenia bez metabolizmu w płucach. Pozostała część dawki osadza się w jamie ustnej i gardle, jest połykana i podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, prowadząc do powstania głównego metabolitu siarczanu fenolu.
4′-O-siarczan, aerozol inhalacyjny, biodostępność, czas eliminacji, depozycja płucna, dolne drogi oddechowe, droga eliminacji, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, eliminacja substancji czynnej, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm płucny, okres półtrwania, podanie dożylne, podanie wziewne, rozszerzenie oskrzeli, salbutamol, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Lewofloksacyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, charakteryzuje się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 99-100% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) i dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia efektywną penetrację do tkanek, takich jak błona śluzowa oskrzeli, płyn wyściełający nabłonek dróg oddechowych, makrofagi pęcherzyków płucnych, tkanka płuc, skóra, gruczoł krokowy oraz mocz. Lewofloksacyna wykazuje minimalny metabolizm (metabolity stanowią <5% dawki), stabilność stereochemiczną oraz okres półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na dawkowanie 1-2 razy na dobę. Eliminacja leku odbywa się głównie przez nerki (>85% dawki), a średni klirens całkowity po dawce 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 50-1000 mg, a profil po podaniu dożylnym i doustnym jest zbliżony, umożliwiając terapię sekwencyjną bez zmiany dawkowania.
białko osocza, biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, ciężka niewydolność nerek, demetylacja, działanie niepożądane, farmakokinetyka liniowa, gruczoł krokowy, inwersja chiralna, klirens, klirens kreatyniny, makrofag pęcherzykowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, terapia sekwencyjna, upośledzenie funkcji nerek, wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zakażenie bakteryjne, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie skórne, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nefrobonisol –
Produkt leczniczy Nefrobonisol to płyn doustny zawierający mieszaninę nalewek i soków roślinnych, w tym nalewki z ziela nawłoci pospolitej (20 g/100 g, ekstrakt 1:5, etanol 70% V/V), nalewki z ziela skrzypu (20 g/100 g, ekstrakt 1:5, etanol 70% V/V), soku z liścia brzozy (20 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V), soku z ziela pokrzywy (15 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V i woda), soku z korzenia mniszka (15 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V i woda) oraz soku z ziela krwawnika (10 g/100 g, ekstrakt 1:1, etanol 96% V/V i woda). Produkt zawiera 45-55% (V/V) etanolu jako składnika ekstrahentów. Ze względu na złożony skład roślinny i różnorodność związków biologicznie czynnych, nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych, co skutkuje brakiem danych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania poszczególnych substancji aktywnych.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność, dystrybucja, enzym wątrobowy, etanol, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, korzeń mniszka, liść brzozy, metabolizm, nalewka z ziela nawłoci pospolitej, nalewka z ziela skrzypu, Nefrobonisol, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn doustny, sok z korzenia mniszka, sok z liścia brzozy, sok z ziela krwawnika, sok z ziela pokrzywy, szlak metaboliczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, ziele krwawnika, ziele nawłoci pospolitej, ziele pokrzywy, ziele skrzypu, związek biologicznie czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Reumaphyt 250 mg
Produkt leczniczy Reumaphyt w postaci kapsułek twardych zawiera 250 mg wyciągu suchego z korzenia hakorośli rozesłanej (Harpagophytum procumbens DC, radix) o współczynniku ekstraktu 1,5-2,5:1, z wykorzystaniem wody jako rozpuszczalnika ekstrakcyjnego. Każda kapsułka zawiera również 65,25 mg laktozy jednowodnej. Pomimo stosowania tego preparatu, nie są dostępne dane dotyczące jego właściwości farmakokinetycznych, w tym parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz eliminacja substancji czynnych po podaniu doustnym.
biodostępność, czas półtrwania, drogi eliminacji, dystrybucja, fitosterole, flawonoidy, hakorośl rozesłana, korzeń hakorośli rozesłanej, kwasy fenolowe, laktoza jednowodna, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, Reumaphyt, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik ekstraktu, wydalanie substancji czynnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simvastatin Bluefish 40 mg
Symwastatyna, będąca prolekiem w formie nieaktywnego laktonu, ulega aktywacji metabolicznej w wątrobie do beta-hydroksykwasu, który jest głównym inhibitorem reduktazy HMG-CoA. Po podaniu doustnym charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak biodostępność aktywnego metabolitu w krążeniu ogólnym wynosi poniżej 5% dawki, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a farmakokinetyka nie wykazuje kumulacji przy wielokrotnym stosowaniu. Symwastatyna i jej metabolity wiążą się silnie z białkami osocza (>95%), co ma znaczenie dla dystrybucji i potencjalnych interakcji lekowych. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga uwagi w kontekście interakcji z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Eliminacja zachodzi głównie z kałem (60%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), a okres półtrwania aktywnego metabolitu wynosi około 1,9 godziny.
beta-hydroksykwas, biodostępność, Breast Cancer Resistance Protein, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, ekspozycja na lek, farmakokinetyka symwastatyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitory CYP3A4, interakcje międzylekowe, lakton, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, polimorfizm OATP1B1, rabdomioliza, stężenie w osoczu, symwastatyna, transporter BCRP, transporter OATP1B1, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clatexo 20 mg
Bilastyna, substancja czynna leku Clatexo (20 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 1,3 godziny, z biodostępnością około 61%. Lek wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%) i jest substratem dla glikoproteiny P oraz OATP, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych, zwłaszcza z ketokonazolem, erytromycyną, diltiazemem czy sokiem grejpfrutowym. Bilastyna nie jest metabolizowana przez enzymy CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a jej eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej – 28,3% z moczem i 66,5% z kałem. Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka bilastyny jest liniowa w zakresie dawek 5-220 mg, z niewielką zmiennością międzyosobniczą, co zapewnia przewidywalność efektu terapeutycznego.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, badanie in vitro, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej 2, białko osocza, biodostępność, cytochrom P450, dystrybucja, działanie przeciwhistaminowe, eliminacja bilastyny, glikoproteina p, izoenzym cytochromu P450, liniowa farmakokinetyka, metabolizm, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, polipeptyd transportujący aniony organiczne 1B1, polipeptyd transportujący aniony organiczne 1B3, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transporter anionów organicznych, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, transporter kationów organicznych 2, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tatarak – Właściwości farmakokinetyczne
W przypadku kłącza tataraku (Acorus calamus L.), będącego jednym ze składników produktu leczniczego Dentosept, brak jest obecnie szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tej substancji. Produkt Dentosept zawiera 0,91 g wyciągu płynnego złożonego na 1 ml, w którym kłącze tataraku stanowi około 1/11 całkowitego ekstraktu. Nie przeprowadzono badań określających procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji aktywnych składników tataraku po podaniu w formie koncentratu do stosowania w jamie ustnej.
- Leksykon substancji czynnych
Itopryd – Właściwości farmakokinetyczne
Itopryd wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z względną biodostępnością około 60%, niezależnie od obecności pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 50 mg wynosi 0,28 μg/ml i osiągane jest w ciągu 30-45 minut. Substancja charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%), głównie albuminami, oraz znaczną dystrybucją tkankową (Vdβ 6,1 l/kg u szczurów) z minimalnym przenikaniem do OUN. Itopryd jest metabolizowany głównie przez monooksygenazę flawino-zależną (FMO3) do aktywnego, lecz słabo efektywnego metabolitu N-tlenku, który stanowi 75,4% wydalanych z moczem produktów. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 6 godzin, co uzasadnia schemat dawkowania 3 razy na dobę. Liniowa farmakokinetyka i minimalna kumulacja po wielokrotnym podaniu dawek 50-200 mg potwierdzają stabilność profilu farmakokinetycznego itoprydu przy długotrwałym stosowaniu.
albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, interakcja lekowa, itopryd, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, monooksygenaza flawino-zależna, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy, stężenie itoprydu w osoczu, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, trimetyloaminuria, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hiconcil combi 500 mg + 125 mg
Amoksycylina (500 mg) i kwas klawulanowy (125 mg) zawarte w preparacie Hiconcil combi charakteryzują się szybkim i dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 70% dla obu substancji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi odpowiednio 7,19 ± 2,26 μg/ml dla amoksycyliny i 2,40 ± 0,83 μg/ml dla kwasu klawulanowego, osiągane po około 1,5 godzinie (Tmax). Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego, a wiązanie z białkami osocza to odpowiednio 18% i 25%. Obie substancje przenikają do wielu tkanek i płynów ustrojowych, jednak amoksycylina nie przenika w znaczącym stopniu do płynu mózgowo-rdzeniowego. Metabolizm amoksycyliny obejmuje przekształcenie 10-25% dawki do nieaktywnego kwasu penicylinowego, natomiast kwas klawulanowy ulega intensywnemu metabolizmowi i jest eliminowany zarówno drogą nerkową, jak i pozanerkową.
amoksycylina, AUC, bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, dystrybucja, eliminacja leku, klirens całkowity, klirens surowiczy, kumulacja amoksycyliny, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, metabolizm substancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, podeszły wiek, probenecyd, stężenie terapeutyczne, t 1/2, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Thyrozol 5 mg
Tiamazol, substancja czynna leku Thyrozol, charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy w czasie 0,4-1,2 godziny. Wiązanie z białkami osocza jest minimalne, co sprzyja efektywnej dystrybucji, zwłaszcza kumulacji w tarczycy – narządzie docelowym działania. Okres półtrwania wynosi 3-6 godzin, z możliwością wydłużenia u pacjentów z niewydolnością wątroby. Tiamazol jest eliminowany głównie przez nerki (70% w ciągu 24 godzin), z niewielkim wydalaniem z żółcią i obecnością krążenia jelitowo-wątrobowego. Czynność tarczycy nie wpływa istotnie na farmakokinetykę leku, co ułatwia stosowanie u pacjentów z różnym stopniem nadczynności tarczycy.
biodostępność, dystrybucja leku, działanie terapeutyczne, krążenie jelitowo-wątrobowe, kumulacja w tarczycy, maksymalne stężenie, nadczynność tarczycy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, stężenie w surowicy, Thyrozol, tiamazol, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Aceklofenak – Dawkowanie i sposób podawania
Terapia aceklofenakiem powinna być prowadzona z zastosowaniem najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. U dorosłych zalecana dawka dobowa wynosi 200 mg, podzielona na dwie dawki po 100 mg przyjmowane rano i wieczorem, najlepiej podczas lub po posiłku. Nie zaleca się stosowania aceklofenaku u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych. U pacjentów w podeszłym wieku dawka pozostaje bez zmian (200 mg/dobę), jednak wymagana jest szczególna ostrożność i regularne monitorowanie, zwłaszcza pod kątem krwawień z przewodu pokarmowego. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania, ale zaleca się ostrożność, natomiast u osób z zaburzeniami czynności wątroby dawka początkowa powinna być zredukowana do 100 mg na dobę (1 × 100 mg).
aceklofenak, działanie niepożądane, farmakokinetyka, krwawienie z przewodu pokarmowego, łagodne zaburzenie czynności nerek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, objawy chorobowe, szybkość wchłaniania, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie, wchłanianie substancji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tamarix gallica – Interakcje
Tamarix gallica, stosowany jako składnik preparatów ziołowych (np. Liv.52), nie wykazuje udokumentowanych specyficznych interakcji farmakodynamicznych z innymi lekami. Badania kliniczne wskazują jednak na farmakokinetyczną interakcję z ibuprofenem, polegającą na opóźnieniu wchłaniania tego NLPZ, co skutkuje obniżeniem stężenia ibuprofenu w surowicy krwi, przy zachowaniu niezmienionej biodostępności. Poziom istotności tej interakcji oceniono jako umiarkowany, co wymaga monitorowania efektu przeciwbólowego i przeciwzapalnego ibuprofenu u pacjentów stosujących jednocześnie preparaty zawierające Tamarix gallica. Brak jest danych dotyczących interakcji u dzieci i młodzieży oraz szczegółowych informacji o wpływie na metabolizm alkoholu etylowego, choć teoretycznie możliwa jest konkurencja o wspólne szlaki enzymatyczne w wątrobie.
absorpcja leków, alkohol etylowy, biodostępność, ibuprofen, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jednoczesne podawanie, Liv.52, politerapia, preparat ziołowy, stężenie ibuprofenu, substancja aktywna, szlaki enzymatyczne, tamaryszek galijski, wąski indeks terapeutyczny, wchłanianie, wchłanianie ibuprofenu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Herbion na kaszel mokry 35 mg
Produkt leczniczy Herbion na kaszel mokry zawiera 35 mg suchego wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) w jednej pastylce twardej, przygotowanego w proporcji 5-7,5:1 z użyciem 30% etanolu jako rozpuszczalnika. Pastylki mają średnicę 18,0-19,0 mm i grubość 7,0-8,0 mm, charakteryzują się jasnobrązową do brązowej barwą z widocznymi drobinkami i nierównościami powierzchni. Zawierają również substancje pomocnicze, takie jak 2447,50 mg izomaltu (E 953) oraz 0,0006 mg butylohydroksyanizolu (E 320), co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją tych składników. Postać farmaceutyczna w formie pastylek twardych sugeruje miejscowe działanie substancji czynnej w jamie ustnej i przewodzie pokarmowym po połknięciu.
bariera krew-mózg, biodostępność, dystrybucja, eliminacja substancji czynnej, Hedera helix, kaszel mokry, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pastylka twarda, postać farmaceutyczna, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, substancja pomocnicza, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z liści bluszczu, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clindamycin Mylan 300 mg
Klindamycyna charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, wynoszącą około 90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) zależnym od dawki: 2-3 μg/ml po 150 mg, 4 μg/ml po 300 mg oraz 8 μg/ml po 600 mg, osiąganym w ciągu około 1 godziny. Po 6 godzinach stężenie po dawce 150 mg utrzymuje się na poziomie około 0,7 μg/ml. Lek wykazuje rozległą dystrybucję, przenikając do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do tkanki kostnej, żółci, mleka matki oraz przez barierę łożyskową, co ma istotne znaczenie kliniczne. Klindamycyna wiąże się w ponad 90% z białkami osocza, co wpływa na jej farmakokinetykę i aktywność. Nie osiąga jednak znaczących stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym, ograniczając jej zastosowanie w zakażeniach OUN.
bariera łożyskowa, biodostępność, dializa, dystrybucja leku, działanie przeciwbakteryjne, eliminacja leku, klindamycyna, kumulacja w leukocytach, lek macierzysty, metabolizm leku, N-demetylowy metabolit, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikanie do mleka matki, stężenie w osoczu, stężenie w żółci, sulfotlenek, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg żółciowych, zakażenie kostno-stawowe, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego, zakażenie wewnątrzkomórkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nervosol –
Produkt leczniczy Nervosol w postaci płynu doustnego jest złożonym wyciągiem roślinnym, zawierającym ekstrakty z korzenia kozłka (Valeriana officinalis), ziela melisy (Melissa officinalis), korzenia arcydzięgla (Angelica archangelica), szyszki chmielu (Humulus lupulus) oraz kwiatu lawendy (Lavandula angustifolia) w proporcjach 25/25/20/15/15, ekstrahowanych etanolem 60% (V/V). Finalny preparat zawiera 50-57% (V/V) etanolu i jest dostępny jako brunatno-zielony płyn doustny o stosunku ekstrakcji 1:2 (1 część surowca daje 2 części ekstraktu). Ze względu na brak przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, nie są znane parametry dotyczące wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji substancji czynnych zawartych w Nervosolu.
bariera krew-mózg, biodostępność związków aktywnych, czas półtrwania, dystrybucja, eliminacja substancji czynnych, extractum compositum, korzeń arcydzięgla, korzeń kozłka, kwiat lawendy, metabolizm, Nervosol, parametry farmakokinetyczne, płyn doustny, podanie doustne, postać farmaceutyczna, preparat roślinny, proces farmakokinetyczny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, składnik aktywny, surowiec roślinny, szyszka chmielu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wyciąg złożony, ziele melisy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sonna Stres –
Homeopatyczny produkt leczniczy Sonna Stres, dostępny w formie syropu, nie posiada przeprowadzonych badań farmakokinetycznych, które pozwoliłyby na określenie losów substancji czynnych w organizmie po podaniu doustnym. Skład preparatu obejmuje m.in. Acidum phosphoricum D4, Avena sativa D1, Delphinium staphisagria (D4, D8, D12), Strychnos ignatii (D6, D8, D12), Valeriana officinalis D3 oraz Zincum isovalerianicum D8, jednak dla tych składników w podanych rozcieńczeniach homeopatycznych nie ustalono parametrów takich jak biodostępność, czas półtrwania, objętość dystrybucji czy klirens. Wynika to z bardzo niskich stężeń substancji czynnych, które są poniżej progu wykrywalności standardowymi metodami analitycznymi, co czyni klasyczne badania farmakokinetyczne nieadekwatnymi do mechanizmu działania homeopatii.
Acidum phosphoricum, Avena sativa, badanie farmakokinetyczne, biodostępność, czas półtrwania leku, Delphinium staphisagria, dystrybucja leku, etanol, klirens, metabolizm leku, metabolizm nerkowy, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, produkt homeopatyczny, profil farmakokinetyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, sorbitol, Strychnos ignatii, Valeriana officinalis, wchłanianie, wydalanie substancji czynnej, zaburzenie metaboliczne, Zincum isovalerianicum - Leksykon substancji czynnych
Porost islandzki – Właściwości farmakokinetyczne
Porost islandzki (Cetraria islandica) jest składnikiem tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych, takich jak Padma 28 Formuła oraz Pectosol, w których występuje odpowiednio w formie sproszkowanej (40 mg na kapsułkę) oraz jako składnik płynnego wyciągu (proporcje 18/7/3/2 dla tymianku/porostu islandzkiego/hyzopu/mydlnicy). W obu preparatach nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych, co jest zgodne z wymogami dla tradycyjnych produktów roślinnych. Padma 28 Formuła jest klasyfikowana jako tradycyjny produkt leczniczy roślinny, a Pectosol zawiera 70% etanol jako ekstrahent, z końcową zawartością etanolu w produkcie 57-63% (V/V), co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych i przeciwwskazań, choć nie wpływa bezpośrednio na farmakokinetykę porostu islandzkiego.
badanie farmakokinetyczne, Cetraria islandica, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja leku, ekstrahent, etanol 70%, interakcja lekowa, medycyna tradycyjna, metabolizm leku, plecha porostu islandzkiego, płynny wyciąg, porost islandzki, przeciwwskazanie, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sinupret –
Produkt leczniczy Sinupret w postaci kropli doustnych zawiera wyciąg płynny (1:38,5) z mieszaniny pięciu składników roślinnych: korzenia goryczki, kwiatu pierwiosnka z kielichem, ziela szczawiu, kwiatu bzu czarnego oraz ziela werbeny, w proporcji 1:3:3:3:3. Ze względu na złożony charakter preparatu oraz brak pełnej identyfikacji wszystkich substancji czynnych, farmakokinetyka Sinupret nie została w pełni określona. Dodatkowo, obecność 19% (V/V) etanolu w kroplach, będącego pozostałością po ekstrakcji (etanol 59% V/V), może wpływać na biodostępność składników roślinnych, co komplikuje ocenę parametrów farmakokinetycznych.
biodostępność, drogi wydalania, dystrybucja, ekstrakt, eliminacja, interakcja między składnikami, kompozycja fitochemiczna, korzeń goryczki, kwiat bzu czarnego, kwiat pierwiosnka, metabolit, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, preparat roślinny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, substancja czynna, szlak metaboliczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg płynny, ziele szczawiu, ziele werbeny, związek biologicznie aktywny - Leksykon substancji czynnych
Drzewo rosiczkowe – Właściwości farmakokinetyczne
Preparat Drosetux zawiera w swoim składzie homeopatyczny ekstrakt z drzewa rosiczkowego (Drosera) w rozcieńczeniu 3CH, będący jednym z dziesięciu aktywnych składników, w tym m.in. Arnica montana 3CH, Belladonna 3CH oraz Ferrum phosphoricum 3CH. Produkt dostępny jest w formie syropu, co może wpływać na drogę podania i potencjalne wchłanianie substancji czynnych. Niemniej jednak, w dokumentacji rejestracyjnej brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki poszczególnych składników, w tym Drosery.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja rejestracyjna, Drosera, drzewo rosiczkowe, dystrybucja, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, preparat Drosetux, rozcieńczenie homeopatyczne, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Antinervinum (1032 mg + 903 mg + 645 mg)/5 ml
Produkt leczniczy Antinervinum w postaci syropu zawiera nalewki z korzenia kozłka lekarskiego (20,0 g/100 g), głogu (17,5 g/100 g) oraz szyszek chmielu (12,5 g/100 g), ekstraktowane odpowiednio w etanolu 70% i 60% V/V. Preparat w dawce (1032 mg + 903 mg + 645 mg)/5 ml nie posiada szczegółowo zbadanych parametrów farmakokinetycznych, takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie substancji czynnych. Syrop zawiera również substancje pomocnicze, w tym sorbitol (1,5 g/5 ml) oraz etanol w stężeniu 28-34% V/V (do 1,3 g/5 ml), które mogą wpływać na farmakokinetykę, jednak brak jest danych potwierdzających ich wpływ.
Antinervinum, badanie farmakokinetyczne, decyzja terapeutyczna, dystrybucja leku, ekstrahent, etanol, głóg, informacja kliniczna, korzeń kozłka lekarskiego, krwiobieg, lek złożony, marker biologiczny, metabolizm leku, nalewka z głogu, nalewka z kozłka lekarskiego, nalewka z szyszek chmielu, parametr farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, składnik aktywny, sorbitol, substancja pomocnicza, syrop, szyszki chmielu, wchłanianie, wchłanianie leku, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie substancji czynnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Herbion na kaszel mokry 7 mg/ml
Produkt leczniczy Herbion na kaszel mokry w formie syropu zawiera 7 mg/ml suchego wyciągu z liści bluszczu (Hedera helix L., folium) w stosunku ekstrakcji 5-7,5:1, z etanolem 30% (m/m) jako rozpuszczalnikiem ekstrakcyjnym. Aktualne dane dotyczące farmakokinetyki tego wyciągu są ograniczone, brak jest szczegółowych informacji dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania składników aktywnych, takich jak saponiny triterpenowe (hederakozyd C, α-hederyna), flawonoidy i poliacetyleny. Obecność etanolu jako składnika rozpuszczalnika może potencjalnie wpływać na parametry farmakokinetyczne, jednak brak jest badań potwierdzających te zależności.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aphtin Aflofarm 200 mg/g
Produkt leczniczy Aphtin Aflofarm zawiera boraks w stężeniu 200 mg/g, który po aplikacji na błony śluzowe jamy ustnej wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Boraks jest łatwo wchłaniany przez błony śluzowe, a obecność glicerolu w formulacji zwiększa przyczepność preparatu, co przekłada się na lepsze wchłanianie i przedłużone działanie terapeutyczne. Stopień absorpcji jest również zależny od przekrwienia błon śluzowych, które zwiększa lokalne wchłanianie substancji czynnej. Po aplikacji boraks lokalizuje się głównie w miejscu podania, co pozwala na osiągnięcie wysokiego stężenia terapeutycznego przy minimalnym przenikaniu do krwiobiegu i ograniczeniu ryzyka działań ogólnoustrojowych.
aplikacja miejscowa, błona śluzowa jamy ustnej, boraks, dysocjacja, dystrybucja leku, działanie ogólnoustrojowe, eliminacja leku, farmakokinetyka, glicerol, jon boranowy, jon sodowy, metabolizm leku, nerka, pot, przekrwienie błony śluzowej, wchłanianie, wchłanianie przez błonę śluzową, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ranisan 75 mg 75 mg
Ranitydyna, będąca substancją czynną leku Ranisan 75 mg (zawierającego 84 mg ranitydyny chlorowodorku), wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek terapeutycznych do 300 mg. Po podaniu doustnym 150 mg maksymalne stężenie w osoczu wynosi 300-550 ng/ml i osiągane jest po 1-3 godzinach. Biodostępność wynosi 50-60%, a lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (15%) oraz dużą objętością dystrybucji (96-142 l), co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Ranitydyna jest eliminowana głównie przez nerki, z okresem półtrwania 2-3 godzin i nerkowym oczyszczaniem wynoszącym 500 ml/min, co sugeruje aktywne wydzielanie kanalikowe. Po podaniu dożylnym 150 mg, 93% dawki wydalane jest z moczem, a 70% stanowi niezmieniony lek; po podaniu doustnym 70% dawki wydalane jest z moczem, 26% z kałem, a 35% stanowi niezmieniony lek.
biodostępność, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka ranitydyny, filtracja kłębuszkowa, kumulacja leku, metabolizm, objętość dystrybucji, oczyszczanie nerkowe, okres półtrwania, ranitydyna chlorowodorek, ranitydyna znakowana izotopowo, reabsorpcja leku, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, wydolność nerek, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Posaconazole Stada 40 mg/ml
Pozakonazol, zawarty w produkcie Posaconazole Stada (40 mg/ml, zawiesina doustna), wykazuje liniową farmakokinetykę do dawki 800 mg, z Tmax około 3 godzin po podaniu z posiłkiem. Podawanie dawki 800 mg w 4 podzielonych dawkach po 200 mg zwiększa ekspozycję na lek 2,6-krotnie w porównaniu do 2 dawek po 400 mg. Wchłanianie pozakonazolu jest silnie zależne od obecności pokarmu, zwłaszcza wysokotłuszczowego (~50 g tłuszczu), co powoduje wzrost AUC o około 4-krotny i Cmax o 330% w porównaniu do stanu na czczo. Mniejszy wzrost AUC (2,6-krotny) obserwuje się przy posiłkach niskotłuszczowych (14 g tłuszczu). Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1774 l) oraz silnym (>98%) wiązaniem z albuminą, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych.
dawka podzielona, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, ekspozycja na substancję czynną, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, eliminacja z kałem, farmakokinetyka, inhibitor enzymu cytochromu P450, interakcja lekowa, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, pole pod krzywą stężenia leku, posiłek wysokotłuszczowy, pozakonazol, proces oksydacyjny, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne leku, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wpływ pokarmu na wchłanianie, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diemono 2 mg
Dienogest, substancja czynna leku Diemono w dawce 2 mg, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną około 91% oraz szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) wynoszące 47 ng/ml osiągane jest po około 1,5 godziny od podania. Lek wykazuje proporcjonalną farmakokinetykę w zakresie dawek 1-8 mg, co umożliwia przewidywalność efektu terapeutycznego. Dienogest wiąże się głównie nieswoiście z albuminami (90%), z frakcją wolnego steroidu stanowiącą 10%, a jego pozorna objętość dystrybucji (Vd/F) wynosi 40 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez enzym CYP3A4, a klirens metaboliczny osocza (Cl/F) wynosi 64 ml/min. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 9-10 godzin, a lek jest wydalany głównie w postaci metabolitów z przewagą wydalania drogą nerkową nad kałową w stosunku 3:1. Po podaniu doustnym dawki 0,1 mg/kg około 86% dawki jest eliminowane w ciągu 6 dni, głównie z moczem.
albumina surowicy, CYP3A4, cytochrom P450, dienogest, dostępność biologiczna, dystrybucja, eliminacja, faza eliminacji, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, klirens metaboliczny, metabolizm, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proporcjonalność do dawki, przewód pokarmowy, stan stacjonarny, stężenie w surowicy, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby