wchłanianie
Wchłanianie (absorpcja) to proces, w którym substancje przechodzą z przewodu pokarmowego do krwiobiegu lub układu limfatycznego. Jest to kluczowy etap trawienia, następujący po mechanicznym i enzymatycznym rozłożeniu pokarmów na prostsze związki chemiczne.
Głównym miejscem wchłaniania jest jelito cienkie, którego powierzchnia jest znacznie zwiększona przez obecność kosmków i mikrokosmków. Różne składniki odżywcze są absorbowane za pomocą różnych mechanizmów: od dyfuzji prostej (np. alkohol, niektóre leki), przez dyfuzję ułatwioną (glukoza), transport aktywny (aminokwasy, witaminy), do endocytozy (witamina B12).
Zaburzenia wchłaniania mogą prowadzić do zespołów złego wchłaniania (malabsorpcji), które charakteryzują się niedoborami pokarmowymi pomimo prawidłowej diety. Przyczyny obejmują choroby takie jak celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, mukowiscydoza czy niedobór enzymów trawiennych. Diagnostyka obejmuje badania krwi, kału, testy oddechowe oraz endoskopię z biopsją.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Korzenie goryczki – Właściwości farmakokinetyczne
Korzenie goryczki (Gentiana lutea L.) stanowią kluczowy składnik nalewki gorzkiej (Amara tinctura) w produkcie leczniczym Krople żołądkowe Amara, gdzie nalewka ta występuje w ilości 25 ml na 100 ml preparatu. Pomimo szerokiego zastosowania, brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących biodostępności, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania związków aktywnych korzeni goryczki w tym produkcie. Nalewka przygotowywana jest w stosunku surowiec-ekstrahent DER 1:3,5 z użyciem 70% etanolu (V/V), co wpływa na profil ekstraktów i potencjalnie na ich farmakokinetykę. Dodatkowo, obecność innych składników roślinnych (liście bobrka Menyathes trifoliata L., owocnia pomarańczy gorzkiej Citrus aurantium L.) oraz współwystępowanie z innymi nalewkami (ziele dziurawca, liście mięty pieprzowej, korzeń kozłka) komplikuje ocenę farmakokinetyczną korzeni goryczki.
biodostępność, biodostępność składników aktywnych, dystrybucja, dystrybucja tkankowa, ekstrahent, etanol 70%, forma farmaceutyczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń goryczki, krople doustne, krople żołądkowe, liść bobrka, metabolizm, nalewka gorzka, nalewka z kozłka, nalewka z mięty pieprzowej, owocnia pomarańczy gorzkiej, przewód pokarmowy, śluzówka jamy ustnej, stosunek surowiec-ekstrahent, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg z dziurawca, wydalanie, związek biologicznie czynny - Leksykon substancji czynnych
Męczennica cielista – Właściwości farmakokinetyczne
Passiflora incarnata, będąca składnikiem leków takich jak Valused i Sedalia, charakteryzuje się brakiem kompletnych danych farmakokinetycznych. W preparacie Valused stosowany jest wyciąg suchy z ziela o stosunku surowca do produktu gotowego (DER) 2-3:1 lub DER natywny 4-6:1, ekstrahowany etanolem 90% V/V, z zawartością 40 mg substancji aktywnej w jednej kapsułce miękkiej. W produkcie Sedalia męczennica występuje w formie rozcieńczenia homeopatycznego 3 DH, w ilości 1,5 g na 100 g syropu. Pomimo tych danych, brak jest szczegółowych informacji dotyczących procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania związków aktywnych zawartych w tej roślinie.
dane farmakokinetyczne, dystrybucja, działanie uspokajające, ekstrakcja etanolem, męczennica cielista, metabolizm, preparat homeopatyczny, produkt roślinny, rozcieńczenie homeopatyczne, substancja aktywna, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, współczynnik DER, wyciąg suchy z ziela, wydalanie związków aktywnych - Leksykon leków
Interakcje leku – Proursan 500 mg
Kwas ursodeoksycholowy, substancja czynna leku Proursan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami wiążącymi kwasy żółciowe (np. kolestyramina, kolestypol) oraz preparatami zawierającymi związki glinu, które znacznie obniżają biodostępność kwasu ursodeoksycholowego; zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między dawkami. W przypadku cyklosporyny konieczne jest monitorowanie jej stężenia w surowicy i ewentualna korekta dawki ze względu na zmienioną absorpcję. Ponadto, kwas ursodeoksycholowy może wpływać na metabolizm i stężenia innych leków, takich jak cyprofloksacyna, statyny (np. rozuwastatyna 20 mg/dobę, gdzie obserwuje się nieznaczny wzrost stężenia statyny), antagoniści wapnia (np. nitrendypina, u której zmniejsza się Cmax i AUC), oraz dapson, co wymaga ścisłego monitorowania efektów terapeutycznych i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
antagonista wapnia, antybiotyk, biodostępność, budezonid, choroba cholestatyczna, cyklosporyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450 3A, dapson, działanie hepatotoksyczne, fibrat, hormon estrogenowy, immunosupresant, indukcja enzymatyczna, interakcja lekowa, kamica żółciowa, klofibrat, kolestypol, kolestyramina, kwas ursodeoksycholowy, lek zobojętniający, metabolizm wątrobowy, nitrendypina, pierwotne zapalenie dróg żółciowych, rozuwastatyna, statyna, substancja wiążąca kwasy żółciowe, terapia skojarzona, wchłanianie, złogi cholesterolowe, związek glinu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metafen Ibuprofen Caps 200 mg
Ibuprofen zawarty w produkcie Metafen IBUPROFEN CAPS (200 mg) charakteryzuje się dwuetapowym wchłanianiem – częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim, co zapewnia efektywną biodostępność. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizm ibuprofenu zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydroksylację, karboksylację i koniugację, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów eliminowanych głównie przez nerki (około 90%) oraz w mniejszym stopniu z żółcią. Okres półtrwania u osób zdrowych wynosi od 1,8 do 3,5 godziny. U dzieci procesy farmakokinetyczne są podobne do dorosłych, co umożliwia ekstrapolację danych.
AUC, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, dystrybucja, eliminacja, enancjomer ibuprofenu, frakcja wolna leku, hemodializa, hydroksylacja, inwersja ibuprofenu, karboksylacja, koniugacja, marskość wątroby, metabolit nieaktywny, metabolizm, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, powinowactwo do białek osocza, skala Child-Pugh, wchłanianie, wchłanianie w jelicie cienkim, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Taflotan 15 mcg/ml
Taflotan, zawierający tafluprost w stężeniu 15 μg/ml, jest podawany okulistycznie w dawce 0,3 ml roztworu jednodawkowego, co odpowiada 4,5 μg substancji czynnej, a pojedyncza kropla dostarcza około 0,45 μg tafluprostu. Po aplikacji do obu oczu, tafluprost szybko się wchłania, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 26,2-26,6 pg/ml już po 10 minutach, z szybkim spadkiem poniżej granicy wykrywalności (<10 pg/ml) w ciągu godziny. Profil farmakokinetyczny jest stabilny, bez istotnych różnic między dniem 1 a 8 stosowania, a także pomiędzy formulacjami z i bez konserwantu. Tafluprost wykazuje niskie powinowactwo do melaniny, co potwierdzają badania na małpach, a jego dystrybucja obejmuje głównie rogówkę, powieki, twardówkę i tęczówkę, z obecnością także w narządach odpowiedzialnych za metabolizm i wydalanie (nerki, wątroba, pęcherzyk żółciowy, pęcherz moczowy).
acetylocholinoesteraza, albumina surowicy, badanie autoradiograficzne, beta-oksydacja, biodostępność ogólnoustrojowa, butylocholinoesteraza, ciało rzęskowe, cytochrom P450, dystrybucja leku, eliminacja leku, esteraza karboksylowa, glukuronidacja, interakcje lekowe, krople do oczu, metabolit aktywny, nabłonek barwnikowy siatkówki, podanie okulistyczne, pojemnik jednodawkowy, powinowactwo do melaniny, stan stacjonarny leku, stężenie osoczowe, tafluprost, wchłanianie, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, znakowanie radioaktywne - Leksykon substancji czynnych
Ziele rzepiku – Właściwości farmakokinetyczne
Ziele rzepiku (Agrimoniae herba) stanowi 100% składu produktu leczniczego Ziele Rzepiku w formie ziół do zaparzania. Pomimo szerokiego zastosowania w fitoterapii, brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tego surowca. W dokumentacji medycznej nie uwzględniono informacji o procesach takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie substancji czynnych. Brak jest danych dotyczących parametrów farmakokinetycznych, w tym biodostępności, wiązania z białkami osocza, dystrybucji w tkankach, biotransformacji w wątrobie, dróg eliminacji metabolitów oraz okresu półtrwania związków aktywnych.
biodostępność, biotransformacja wątrobowa, charakterystyka farmakokinetyczna, dystrybucja, dystrybucja tkankowa, eliminacja metabolitów, fitoterapia, interakcje lekowe, metabolizm, okres półtrwania, procesy farmakokinetyczne, wchłanianie, wchłanianie substancji aktywnych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie substancji czynnych, ziele rzepiku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Histigen 16 mg
Lek Histigen zawiera dichlorowodorek betahistyny i jest dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg oraz 16 mg. Standardowa dawka dla dorosłych wynosi 8-16 mg trzy razy na dobę, co daje dawkę dobową 24-48 mg, a maksymalna dopuszczalna dawka to 48 mg (6 tabletek). Tabletki należy przyjmować doustnie podczas posiłków, aby poprawić wchłanianie i zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Tabletki 16 mg można dzielić na dwie równe dawki po 8 mg, co ułatwia dostosowanie terapii. Zalecany czas leczenia wynosi od 2 do 3 miesięcy, z możliwością przedłużenia w zależności od przebiegu choroby.
betahistyna, dawkowanie leku, dichlorowodorek betahistyny, działania niepożądane przewodu pokarmowego, Histigen, linia podziału tabletki, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, tabletki 16 mg, wchłanianie, zaburzenia czynności, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Vincetoxicum hirundinaria – Właściwości farmakokinetyczne
Substancja czynna Vincetoxicum hirundinaria, obecna w preparacie Engystol w trzech homeopatycznych rozcieńczeniach D6, D10 oraz D30, każdorazowo w ilości 75 mg, nie posiada dostępnych danych farmakokinetycznych. Brak informacji obejmuje kluczowe parametry takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz wydalanie tej substancji po podaniu preparatu. Ze względu na wysokie rozcieńczenia charakterystyczne dla homeopatii, standardowe wskaźniki farmakokinetyczne, w tym biodostępność, okres półtrwania, wiązanie z białkami osocza oraz klirens, nie zostały określone dla Vincetoxicum hirundinaria w preparacie Engystol.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Woda do wstrzykiwań CSL Behring –
Woda do wstrzykiwań CSL Behring, stosowana jako rozpuszczalnik do sporządzania leków parenteralnych, nie posiada właściwości farmakokinetycznych, co oznacza, że nie podlega procesom takim jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie. Produkt ten jest bezbarwnym, przezroczystym płynem, który pełni wyłącznie funkcję medium do rozpuszczania lub rozcieńczania substancji leczniczych przeznaczonych do podania pozajelitowego, nie wykazując przy tym aktywności farmakologicznej wymagającej oceny parametrów farmakokinetycznych.
Woda do wstrzykiwań CSL Behring dostępna jest w różnych objętościach: 2, 2,5, 3, 4, 5, 5,6, 10, 15, 20, 40 oraz 50 ml, co pozwala na elastyczne przygotowanie preparatów parenteralnych zgodnie z wymaganiami konkretnych substancji leczniczych. W związku z tym wszelkie rozważania dotyczące farmakokinetyki powinny odnosić się do rozpuszczonej substancji aktywnej, a nie do samego rozpuszczalnika, który nie wpływa na parametry farmakokinetyczne leku.
- Leksykon substancji czynnych
Amara – Właściwości farmakokinetyczne
Amara, stanowiąca 25 g nalewki gorzkiej (Amara tinctura) w produkcie leczniczym Krople żołądkowe Aflofarm, jest otrzymywana poprzez ekstrakcję etanolem 70% (V/V) z DER wynoszącym 1:3,8-4,5. Produkt zawiera również nalewki z kozłka lekarskiego, mięty pieprzowej oraz intraktum z dziurawca, każdy w ilości 25 g, a jego postać farmaceutyczna to krople doustne o zawartości etanolu 65-72% (V/V). Pomimo standaryzacji ekstraktu, brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki amara, w tym procesów absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i wydalania (ADME), co jest typowe dla wielu tradycyjnych preparatów roślinnych. Wysoka zawartość etanolu może wpływać na właściwości farmakokinetyczne składników, jednak brak jest naukowych dowodów potwierdzających ten efekt.
absorpcja, dystrybucja, ekstrakt, intraktum z dziurawca, krople doustne, metabolizm, nalewka amara, nalewka gorzka, nalewka z kozłka, nalewka z kozłka lekarskiego, nalewka z mięty, nalewka z mięty pieprzowej, polipragmazja, procesy ADME, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik DER, wydalanie, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Penicillinum procainicum L TZF 2 400 000 j.m.
Penicillinum Procainicum L TZF zawiera benzylopenicylinę prokainową lecytynowaną, dostępną w dawkach 1 200 000 j.m. oraz 2 400 000 j.m., charakteryzującą się powolnym wchłanianiem po podaniu domięśniowym i hydrolizą do aktywnej benzylopenicyliny. Lek wiąże się z białkami osocza w 45-65%, co umożliwia jego dystrybucję do różnych tkanek i płynów ustrojowych, takich jak płyn opłucnowy, osierdziowy, otrzewnowy, torebka stawowa, żółć, nerki, błony śluzowe, mocz, z ograniczoną penetracją do płynu owodniowego, krwi płodu, mięśni oraz płynu mózgowo-rdzeniowego (do 5% stężenia surowiczego w stanie zapalnym). Penicylina wykazuje niską penetrację do tkanki kostnej, mózgowej, cieczy wodnistej oka oraz mleka matki. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 30 minut, z dużą zmiennością osobniczą, u pacjentów z niewydolnością nerek może się wydłużyć do 10 godzin.
bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, benzylopenicylina, benzylopenicylina prokainowa, biotransformacja, błona śluzowa, ciecz wodnista oka, dystrybucja leku, eliminacja nerkowa, hydroliza, kwas penicyloilowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, okres półtrwania, penetracja tkankowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn osierdziowy, płyn otrzewnowy, płyn owodniowy, tkanka kostna, torebka stawowa, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie substancji czynnej, żółć - Leksykon substancji czynnych
Korzeń pokrzywy – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy Korzeń Pokrzywy (Urticae radix), zawierający 100% substancji czynnej w postaci korzenia pokrzywy, dostępny jest w formie ziół do zaparzania w opakowaniu 50 g. Aktualnie brak jest szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tego preparatu, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie oraz wydalaniu składników aktywnych. Charakterystyka produktu nie zawiera parametrów farmakokinetycznych, co jest typowe dla wielu preparatów roślinnych ze względu na ich złożony skład chemiczny i wielokierunkowy mechanizm działania.
decyzja terapeutyczna, doświadczenie kliniczne, dystrybucja, korzeń pokrzywy, mechanizm działania, metabolizm, parametry farmakokinetyczne, pochodzenie roślinne, produkt leczniczy, skład chemiczny, składniki aktywne, substancja czynna, substancja roślinna, tradycyjne zastosowanie, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Digestonic –
Produkt leczniczy Digestonic w postaci płynu doustnego zawiera kombinację wyciągów roślinnych, w tym ziele dziurawca, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, korzeń rzewienia, owoc róży, owoc kopru włoskiego oraz owoc kolendry. W 1 ml preparatu proporcje poszczególnych składników wynoszą odpowiednio: 5,70 cz. Hyperici herba, 2,84 cz. Chamomillae flore, 2,84 cz. Menthae piperitae folio, 2,86 cz. Rhei radice, 2,84 cz. Rosae fructu, 1,46 cz. Foeniculi fructu oraz 1,46 cz. Coriandri fructu. Produkt zawiera 60,0-68,0% (V/V) etanolu, a istotnym składnikiem są związki antranoidowe z korzenia rzewienia, których stężenie wynosi 0,31-0,45 mg/ml (w przeliczeniu na reinę). Nie przeprowadzono jednak specyficznych badań farmakokinetycznych oceniających wchłanianie, dystrybucję, metabolizm czy wydalanie substancji czynnych.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, Chamomillae flore, Coriandri fructu, dane farmakodynamiczne, Digestonic, droga eliminacji, dystrybucja, etanol, Foeniculi fructu, hyperici herba, korzeń rzewienia, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, Menthae piperitae folio, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, owoc kolendry, owoc kopru włoskiego, owoc róży, płyn doustny, płynny wyciąg, reina, Rhei radice, Rosae fructu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wyciąg roślinny, wydalanie substancji czynnej, ziele dziurawca, związek antranoidowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oksazepam TZF 10 mg
Oksazepam, substancja czynna leku Oksazepam TZF w dawce 10 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 92% po podaniu doustnym, co wskazuje na efektywne wchłanianie i minimalny efekt pierwszego przejścia. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawce 30 mg wynosi około 450 ng/ml i osiągane jest po około 3 godzinach (Tmax), co należy uwzględnić przy planowaniu schematów terapeutycznych. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza na poziomie 85%, co może mieć znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami. Oksazepam przenika przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, barierę łożyskową oraz do mleka matki, co jest istotne przy rozważaniu stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, bariera łożyska, benzodiazepina, białka osocza, biodostępność, biotransformacja oksazepamu, cytochrom P450, dystrybucja, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, faza eliminacji, glukuronian oksazepamu, interakcja lekowa, metabolizm, metabolizm wątrobowy, mleko matki, okres półtrwania, praktyka kliniczna, przewód pokarmowy, stężenie maksymalne we krwi, substancja czynna, wchłanianie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sonoxen 12,5 mg
Doksylamina wodorobursztynian, substancja czynna leku Sonoxen, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny z efektywnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 120 ng/ml po 2-3 godzinach (Tmax). Dostępność biologiczna leku w dawce 25 mg nie ulega istotnym zmianom pod wpływem obecności pokarmu, co potwierdzają porównywalne wartości Cmax, AUCt (~1712-1747 ng·h/ml) oraz okres półtrwania (T1/2el) około 13 godzin. Doksylamina charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (24%), co sprzyja wysokiej frakcji wolnej substancji czynnej i efektywnemu przenikaniu przez barierę krew-mózg, tłumacząc jej działanie sedatywne.
Metabolizm doksylaminy jest złożony i zachodzi głównie w wątrobie, obejmując szlaki N-demetylacji, N-oksydacji, hydroksylacji, N-acetylacji, N-desalkilacji oraz rozszczepienia eteru. Pomimo braku pełnej identyfikacji enzymów odpowiedzialnych za biotransformację, wiadomo, że lek ulega szybkiemu metabolizmowi. Okres półtrwania u osób starszych wydłuża się do 12-16 godzin, co należy uwzględnić w terapii ze względu na zmniejszoną funkcję wątroby i nerek. Eliminacja doksylaminy odbywa się głównie przez nerki, z wydalaniem około 60% dawki w postaci niezmienionej oraz metabolitów nordoksylaminy i dinordoksylaminy. Brak danych dotyczących farmakokinetyki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby sugeruje konieczność ostrożności, gdyż ekspozycja na lek może być w tych grupach zwiększona.
bariera krew-mózg, dinordoksylamina, doksylamina, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dystrybucja, hydroksylacja, indukcja cytochromu P450, metabolizm, N-acetylacja, N-demetylacja, N-desalkylacja, N-oksydacja, nordoksylamina, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie w osoczu, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Noctofer 1 mg
Lormetazepam, substancja czynna leku Noctofer, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny, który sprzyja jego skuteczności w leczeniu zaburzeń snu. Po podaniu doustnym (dawki 0,5 mg lub 1 mg) lek charakteryzuje się szybką absorpcją z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 60 minut po podaniu. Stężenie stacjonarne uzyskiwane jest po 3 dniach regularnego stosowania, bez kumulacji substancji czynnej ani metabolitów. Lormetazepam wiąże się z białkami osocza w około 85%, a jego okres półtrwania wynosi 10-12 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę bez ryzyka efektu „hangover”. Substancja przenika przez barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, łożysko oraz do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne w terapii kobiet w ciąży i karmiących piersią.
absorpcja z przewodu pokarmowego, bariera krew-płyn mózgowo-rdzeniowy, benzodiazepiny, biotransformacja w wątrobie, demetylacja, dystrybucja, efekt hangover, faza eliminacji, glukuronidacja, kwas glukuronowy, lormetazepam, maksymalne stężenie we krwi, metabolizm, N-demetylolormetazepam, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakokinetyczny, przenikanie do mleka ludzkiego, przenikanie przez łożysko, receptor GABA, stężenie stacjonarne, wchłanianie, wiązanie z białkami krwi, wydalanie, zaburzenia snu - Leksykon substancji czynnych
Liść bobrka trójlistnego – Właściwości farmakokinetyczne
Liść bobrka trójlistnego (Menyanthes trifoliata L.) jest składnikiem nalewki gorzkiej (Amara tinctura), stanowiącej 25% składu produktu leczniczego Krople Żołądkowe. Nalewka gorzka zawiera również korzenie goryczki żółtej (Gentiana lutea L.) oraz owocnię pomarańczy gorzkiej (Citrus aurantium L. subspecies aurantium). Ekstrakcja liścia bobrka trójlistnego odbywa się za pomocą 70% etanolu (V/V) w stosunku surowiec:ekstrahent 1:3,8-4,5, co pozwala na wyodrębnienie gorzkich glikozydów irydoidowych. Produkt końcowy zawiera 67-72% (V/V) etanolu, co może wpływać na rozpuszczalność, wchłanianie i biodostępność składników aktywnych po podaniu doustnym.
Amara tinctura, biodostępność składnika aktywnego, Citrus aurantium, dystrybucja, Gentiana lutea, Hyperici intractum, korzeń goryczki żółtej, krople żołądkowe, liść bobrka trójlistnego, Menthae piperitae tinctura, Menyanthes trifoliata, metabolizm, nalewka gorzka, nalewka z liści mięty pieprzowej, owocnia pomarańczy gorzkiej, produkt leczniczy pochodzenia roślinnego, tradycyjny produkt leczniczy, Valerianae tinctura, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wyciąg z ziela dziurawca, wydalanie, związek biologicznie czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piascledine 100 mg + 200 mg
Produkt leczniczy Piascledine zawiera 300 mg niezmydlających się frakcji oleju awokado i oleju sojowego w każdej kapsułce twardej, w tym 100 mg frakcji niezmydlającej się oleju awokado oraz 200 mg frakcji niezmydlającej się oleju sojowego. Pomimo stosowania tego preparatu, obecnie brak jest dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących jego składników aktywnych. Wynika to z istotnych ograniczeń metodologicznych, gdyż nie istnieje specyficzna i dokładna metoda analityczna umożliwiająca oznaczanie tych frakcji w płynach biologicznych, co uniemożliwia precyzyjne śledzenie ich losu metabolicznego w organizmie. Brak danych farmakokinetycznych obejmuje wszystkie etapy przetwarzania leku, w tym wchłanianie (brak informacji o szybkości i stopniu absorpcji po podaniu doustnym), dystrybucję (brak danych o rozmieszczeniu w tkankach i płynach ustrojowych), metabolizm (brak informacji o biotransformacji składników) oraz eliminację (brak danych o czasie półtrwania i drogach wydalania metabolitów). Złożoność mieszanin naturalnych składników olejów roślinnych oraz trudności analityczne w ich identyfikacji i ilościowym oznaczaniu w matrycach biologicznych stanowią główną przyczynę braku szczegółowych parametrów farmakokinetycznych dla Piascledine.
absorpcja składników, biotransformacja, czas półtrwania, dystrybucja leku, eliminacja leku, frakcja niezmydlająca oleju awokado, frakcja niezmydlająca oleju sojowego, kapsułka twarda, los metaboliczny, metabolizm leku, metoda analityczna, niezmydlająca się frakcja oleju, parametr farmakokinetyczny, płyn biologiczny, płyn ustrojowy, podanie doustne, składnik aktywny, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie metabolitów - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sedalia –
Produkt leczniczy Sedalia w formie syropu zawiera substancje czynne: Chamomilla vulgaris 9 CH, Gelsemium 9 CH, Hyoscyamus niger 9 CH, Kalium bromatum 9 CH, Passiflora incarnata 3 DH oraz Stramonium 9 CH. W dokumentacji brak jest danych dotyczących farmakokinetyki tych składników, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie oraz eliminacji. Ze względu na charakterystykę preparatu homeopatycznego, który cechuje się wysokim stopniem rozcieńczenia substancji czynnych, standardowe parametry farmakokinetyczne, takie jak biodostępność, okres półtrwania czy wiązanie z białkami osocza, nie zostały określone.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność, Chamomilla vulgaris, dystrybucja, eliminacja substancji czynnych, Gelsemium, Hyoscyamus niger, Kalium bromatum, metabolizm, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, Passiflora incarnata, produkt homeopatyczny, Stramonium, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Punkamlar 1,5 mg
Cytyzyniklina, substancja aktywna leku PUNKAMLAR w dawce 1,5 mg, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym u ludzi, osiągając średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 15,55 ng/mL w czasie około 0,92 godziny (Tmax). Farmakokinetyka u ludzi charakteryzuje się niskim stopniem metabolizmu, co skutkuje dominującą obecnością substancji w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 4 godziny, a średni czas przebywania leku w organizmie (MRT) około 6 godzin. Główną drogą eliminacji jest wydalanie nerkowe, z 64% dawki usuwanej z moczem w ciągu 24 godzin. Dane zwierzęce wskazują na preferencyjną dystrybucję do wątroby, nadnerczy i nerek oraz znaczące wydalanie z żółcią, co sugeruje istotną rolę wątroby i dróg żółciowych w eliminacji leku.
bariera krew-mózg, biodostępność, cytyzyniklina, czas przebywania leku, droga podania, drogi żółciowe, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Liść Porzeczki czarnej –
Produkt leczniczy Liść Porzeczki Czarnej (Ribis nigri folium), stosowany w formie ziół do zaparzania, nie posiada dostępnych danych farmakokinetycznych. W dokumentacji medycznej brak jest informacji dotyczących parametrów takich jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm oraz wydalanie składników czynnych po podaniu doustnym. Biodostępność związków aktywnych zawartych w liściach porzeczki czarnej również nie została określona, co ogranicza pełne zrozumienie ich działania farmakologicznego.
badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, biodostępność związków aktywnych, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja, liść porzeczki czarnej, mechanizm działania, medycyna tradycyjna, metabolizm, napar, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, Ribis nigri folium, składnik aktywny, substancja biologicznie aktywna, substancja czynna, surowiec roślinny, wchłanianie, wydalanie składników czynnych, zioła do zaparzania - Leksykon substancji czynnych
Ekstrakt z szałwii lekarskiej – Właściwości farmakokinetyczne
Ekstrakt z liści szałwii lekarskiej (Salviae officinalis folium) stanowi aktywny składnik preparatu Maść szałwiowa, w którym jest zawieszony w wazelinie białej po ekstrakcji etanolem. Aktualnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących tego ekstraktu stosowanego miejscowo, co oznacza nieznajomość parametrów takich jak biodostępność przezskórna, stopień wchłaniania do krążenia ogólnego, metabolizm oraz eliminacja składników aktywnych po aplikacji na skórę. Ta luka w wiedzy utrudnia precyzyjną ocenę ryzyka interakcji lekowych oraz wpływu na pacjentów z chorobami współistniejącymi, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności podczas stosowania preparatu w praktyce klinicznej. Brak danych farmakokinetycznych podkreśla konieczność prowadzenia dalszych badań ukierunkowanych na określenie profilu wchłaniania, dystrybucji i eliminacji składników aktywnych ekstraktu szałwii po aplikacji miejscowej. Uzyskanie tych informacji pozwoliłoby na optymalizację schematów terapeutycznych oraz lepsze zrozumienie bezpieczeństwa i skuteczności Maści szałwiowej. W obecnym stanie wiedzy decyzje terapeutyczne powinny opierać się przede wszystkim na obserwacji klinicznej, a stosowanie preparatu wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści u każdego pacjenta.
aplikacja przezskórna, choroba współistniejąca, dane farmakokinetyczne, dystrybucja, ekstrakt z szałwii lekarskiej, eliminacja składników aktywnych, etanol jako ekstrahent, interakcja lekowa, liść szałwii lekarskiej, maść szałwiowa, metabolizm, protokół terapeutyczny, Salviae officinalis folium, wazelina biała, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pyrosal
Produkt leczniczy Pyrosal w formie syropu zawiera 1 g/10 g wyciągu płynnego złożonego, składającego się z liścia podbiału (25%), kwiatu bzu czarnego (30%), kwiatu lipy (30%) oraz kory wierzby (15%). Ze względu na złożony charakter preparatu oraz obecność wielu substancji czynnych pochodzenia roślinnego, brak jest dostępnych danych dotyczących farmakokinetyki, w tym procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania. Metodologiczne trudności w badaniu farmakokinetyki złożonych preparatów ziołowych, zwłaszcza w formie syropu, tłumaczą brak tych informacji.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gripex Hot (650 mg + 50 mg + 10 mg)/sasz.
Gripex Hot to preparat złożony zawierający paracetamol (650 mg), kwas askorbinowy (50 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (10 mg). Paracetamol charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w surowicy po około 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza wynosi 10-30% przy dawkach terapeutycznych, a okres półtrwania to 2-4 godziny, co przekłada się na działanie przeciwbólowe trwające 4-6 godzin i przeciwgorączkowe 6-8 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym sprzęganiem z kwasem glukuronowym (około 90%) oraz sprzęganiem z kwasem siarkowym, szczególnie u dzieci. Toksyną pośrednią jest NAPQI (około 5%), który w warunkach fizjologicznych jest unieczynniany przez glutation, jednak w przypadku przedawkowania może dojść do uszkodzenia hepatocytów i ostrej niewydolności wątroby. Chlorowodorek fenylefryny wykazuje biodostępność około 40% z maksymalnym stężeniem po 1-2 godzinach i okresem półtrwania 2-3 godziny; metabolizowany jest głównie w wątrobie przez sprzęganie z kwasem siarkowym i glukuronowym oraz oksydacyjną deaminację. Kwas askorbinowy wchłania się w 70-80%, osiąga maksymalne stężenie po 2-3 godzinach, wiąże się z białkami osocza w 25%, a jego metabolizm obejmuje utlenianie do dehydroaskorbinianu z częściową regeneracją pod wpływem glutationu.
biodostępność, biodostępność fenylefryny, chlorowodorek fenylefryny, dehydroaskorbinian, farmakokinetyka fenylefryny, farmakokinetyka kwasu askorbowego, farmakokinetyka paracetamolu, glutation wątrobowy, Gripex Hot, kwas askorbowy, kwas glukuronowy, kwas siarkowy, martwica hepatocytów, metabolizm paracetamolu, metabolizm pierwszego przejścia, N-acetylo-p-benzochinoimina, okres półtrwania, oksydacyjna deaminacja, ostra niewydolność wątroby, paracetamol, przedawkowanie paracetamolu, stężenie we krwi, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Everolimus Synthon 10 mg
Ewerolimus dostępny jest w formie tabletek o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, które zawierają odpowiednio 74,3 mg, 148,5 mg oraz 297,0 mg laktozy jako substancji pomocniczej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Po podaniu doustnym lek wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny obejmujący wchłanianie z przewodu pokarmowego, dystrybucję w organizmie z określonym profilem tkankowym oraz metabolizm głównie w wątrobie. Proces eliminacji i metabolizmu determinuje czas półtrwania ewerolimusu oraz ryzyko kumulacji przy podawaniu wielokrotnym. Znajomość liniowości farmakokinetyki jest kluczowa dla optymalizacji dawkowania i przewidywania stężeń terapeutycznych w osoczu.
czas półtrwania, dystrybucja, dystrybucja tkankowa, eliminacja z organizmu, ewerolimus, liniowość farmakokinetyki, metabolizm, nietolerancja laktozy, odpowiedź kliniczna, parametr farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, schemat dawkowania, stężenie leku w osoczu, stężenie terapeutyczne, wchłanianie, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Krople nasercowe –
Produkt leczniczy Krople nasercowe zawiera nalewki roślinne: ziela konwalii (50,0 g/100 g), kwiatostanu głogu (25,0 g/100 g) oraz korzenia kozłka (25,0 g/100 g), przygotowane na bazie etanolu o stężeniu 60-70% (V/V), z całkowitą zawartością etanolu w produkcie wynoszącą 61,0%–67,0% (V/V). Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych określających parametry takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie poszczególnych składników. Brak jest również danych dotyczących biodostępności, okresu półtrwania, wiązania z białkami osocza oraz dróg eliminacji substancji aktywnych zawartych w nalewkach roślinnych.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, drogi wydalania, dystrybucja, krople nasercowe, metabolizm, nalewka roślinna, nalewka z korzenia kozłka, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z ziela konwalii, okres półtrwania, proces farmakokinetyczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie, związek biologicznie czynny - Leksykon substancji czynnych
Czerwiec kaktusowy – Właściwości farmakokinetyczne
Czerwiec kaktusowy (Dactylopius coccus) jest substancją czynną w homeopatycznym preparacie Malia Kaszel w potencji D6, co odpowiada rozcieńczeniu 10⁻⁶. W dokumentacji produktu brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących tej substancji, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie oraz wydalaniu. Taka sytuacja jest typowa dla preparatów homeopatycznych, gdzie klasyczne parametry farmakokinetyczne mogą nie mieć bezpośredniego zastosowania ze względu na wysokie rozcieńczenia substancji czynnych. Preparat występuje w formie syropu, co teoretycznie może wpływać na biodostępność, jednak brak jest badań potwierdzających ten wpływ.
badanie farmakokinetyczne, biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, czerwiec kaktusowy, farmakokinetyka, forma farmaceutyczna, koszenila, Malia Kaszel, mechanizm działania, potencja D6, potencja homeopatyczna, preparat homeopatyczny, produkt homeopatyczny, rozcieńczenie substancji, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancje pomocnicze, syrop, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie substancji - Leksykon substancji czynnych
Tabacum – Właściwości farmakokinetyczne
Tabacum 4 CH jest jednym ze składników aktywnych produktu leczniczego Cocculine, występującym w dawce 0,375 mg na tabletkę, wraz z Cocculus indicus 4 CH, Nux vomica 4 CH oraz Petroleum rectificatum 4 CH. Aktualnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących Tabacum w stężeniu homeopatycznym 4 CH, w tym informacji o wchłanianiu, dystrybucji, metabolizmie i wydalaniu tej substancji. Taki brak danych jest charakterystyczny dla preparatów homeopatycznych o bardzo niskich stężeniach substancji aktywnych i jest zgodny z obowiązującymi wymogami regulacyjnymi dla tego typu produktów.
charakterystyka produktu leczniczego, Cocculine, Cocculus indicus, dystrybucja, metabolizm, Nux vomica, Petroleum rectificatum, preparat homeopatyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, stężenie homeopatyczne, stężenie substancji aktywnej, substancja pomocnicza, substancje pomocnicze, Tabacum, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Stepcil 100 mg
Cylostazol, stosowany w dawce 100 mg dwa razy na dobę, osiąga stan stacjonarny po 4 dniach terapii u pacjentów z chorobą naczyń obwodowych. Farmakokinetyka leku charakteryzuje się mniej niż proporcjonalnym wzrostem Cmax wraz ze wzrostem dawki, podczas gdy AUC rośnie proporcjonalnie. Okres półtrwania cylostazolu wynosi około 10,5 godziny, a lek jest metabolizowany głównie do dwóch aktywnych metabolitów: dehydrocylostazolu (4-7-krotnie silniejszy efekt przeciwagregacyjny) oraz 4′-trans-hydroksycylostazolu (około 20% aktywności cylostazolu). Stężenia metabolitów w osoczu stanowią odpowiednio około 41% i 12% AUC cylostazolu. Cylostazol wiąże się z białkami osocza w 95-98%, głównie z albuminami, a metabolity wykazują różne stopnie wiązania (dehydrometabolit 97,4%, 4′-trans-hydroksymetabolit 66%).
4′-trans-hydroksycylostazol, albuminy, AUC, białka osocza, choroba naczyń obwodowych, ciężka niewydolność nerek, Cmax, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, dehydrocylostazol, dystrybucja, działanie przeciwagregacyjne, eliminacja, enzymy mikrosomalne wątroby, klirens kreatyniny, metabolizm, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płytki krwi, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wchłanianie - Leksykon substancji czynnych
Krwawnik kanadyjski – Właściwości farmakokinetyczne
Aktualnie brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących krwawnika kanadyjskiego (Sanguinaria canadensis) zawartego w produkcie leczniczym Limfodrenaż-Pascoe Basic. Substancja ta występuje w rozcieńczeniu D8, co odpowiada 0,01 g w 10 g produktu (10,5 ml). Ze względu na wysokie rozcieńczenie oraz homeopatyczny charakter preparatu, klasyczne parametry farmakokinetyczne takie jak biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania czy klirens nie są dostępne ani nie mają zastosowania w tradycyjnym ujęciu. Produkt jest podawany w formie kropli doustnych zawierających 39% (V/V) etanolu, co może wpływać na wchłanianie składników aktywnych, jednak brak jest danych potwierdzających ten efekt dla krwawnika kanadyjskiego.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja leku, glistnik jaskółcze ziele, gorzknik kanadyjski, jeżówka, klirens, krople doustne, krwawnik kanadyjski, kwas arsenowy, Limfodrenaż-Pascoe Basic, metabolizm leku, mniszek lekarski, nagietek lekarski, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, rozcieńczenie homeopatyczne, Sanguinaria canadensis, substancja aktywna, szkarłatka amerykańska, wchłanianie, widłak goździsty, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie leku - Leksykon substancji czynnych
Ziele krwawnika pospolitego – Właściwości farmakokinetyczne
Ziele krwawnika pospolitego (Achillea millefolium L., herba) jest jednym z siedmiu składników aktywnych produktu leczniczego Imupret, występującym w dawce 4,00 mg na tabletkę drażowaną. Produkt zawiera również ziele skrzypu (10,00 mg), korzeń prawoślazu (8,00 mg), liście orzecha włoskiego (12,00 mg), ziele mniszka lekarskiego (4,00 mg), kwiat rumianku (6,00 mg) oraz korę dębu (4,00 mg). Charakterystyka produktu wskazuje brak określonych danych farmakokinetycznych dla ziela krwawnika oraz pozostałych składników, co jest typowe dla preparatów roślinnych o złożonym składzie chemicznym i trudnej do precyzyjnego pomiaru biodostępności poszczególnych związków. Tabletki drażowane Imupret, o średnicy 8,0-8,3 mm, mogą wpływać na opóźnione uwalnianie substancji czynnych, jednak brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu postaci farmaceutycznej na farmakokinetykę.
biodostępność, charakterystyka produktu leczniczego, dystrybucja, działanie synergistyczne, efekt terapeutyczny, flawonoid, garbnik, glukoza ciekła, glukoza jednowodna, Imupret, indeks terapeutyczny, interakcja farmakokinetyczna, kora dębu, korzeń prawoślazu, kwiat rumianku, laktoza jednowodna, liść orzecha włoskiego, metabolizm, olejek eteryczny, przeciwwskazanie, sacharoza, tabletka drażowana, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wskazanie rejestracyjne, wydalanie, ziele krwawnika pospolitego, ziele mniszka lekarskiego, ziele skrzypu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Depulol (5 g + 5 g + 6 g)/100 g
Produkt leczniczy Depulol w postaci żelu zawiera trzy substancje czynne: olejek eukaliptusowy (5 g/100 g żelu), olejek rozmarynowy (5 g/100 g żelu) oraz balsam peruwiański (6 g/100 g żelu). Pomimo określonych stężeń składników aktywnych, dostępne dane dotyczące ich farmakokinetyki po aplikacji zewnętrznej są niewystarczające. Brak kompleksowych badań uniemożliwia pełną charakterystykę procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji tych substancji po aplikacji na skórę. Postać żelu oraz indywidualne czynniki, takie jak stan skóry, miejsce aplikacji czy grubość warstwy rogowej naskórka, mogą wpływać na penetrację i biodostępność składników aktywnych, jednak brak szczegółowych danych farmakokinetycznych ogranicza precyzyjną ocenę tych procesów.
aplikacja zewnętrzna, balsam peruwiański, bariera skórna, biodostępność, dystrybucja, eliminacja substancji czynnych, Eucalyptus globulus, metabolizm, Myroxylon balsamum, olejek eukaliptusowy, olejek rozmarynowy, penetracja substancji czynnych, profil farmakokinetyczny, reakcja indywidualna, Rosmarinus officinalis, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie, wchłanianie przezskórne, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Paracetamol Hasco 80 mg
Paracetamol podany doodbytniczo charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu po około 2-3 godzinach, co jest istotne przy planowaniu terapii przeciwbólowej i przeciwgorączkowej. Po absorpcji lek ulega szerokiej dystrybucji, przenikając do większości tkanek, w tym przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego. Paracetamol wykazuje niski, ale zmienny stopień wiązania z białkami osocza, który wzrasta proporcjonalnie do stężenia leku w osoczu.
bariera łożyskowa, cysteina, dystrybucja, glutation zredukowany, hepatocyt, kwas glukuronowy, kwas merkapturowy, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm, mleko kobiece, N-acetylo-p-benzochinoimina, niewydolność wątroby, produkt sprzęgania, przedawkowanie leku, stężenie w osoczu, wątroba, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – ApoMigra 100 mg
Sumatryptan, substancja czynna leku ApoMigra, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając 70% maksymalnego stężenia w osoczu już po 45 minutach, a maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 100 mg wynosi 54 ng/ml. Biodostępność sumatryptanu jest niska i wynosi około 14%, co wynika z metabolizmu przedukładowego oraz niecałkowitego wchłaniania z przewodu pokarmowego. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (14-21%) oraz dużą objętość dystrybucji (170 litrów). Okres półtrwania wynosi około 2 godzin, z możliwą dłuższą fazą eliminacji. Całkowity klirens sumatryptanu to około 1160 ml/min, z klirensem nerkowym stanowiącym 260 ml/min (około 20%), a pozanerkowym – około 80%, co wskazuje na dominującą rolę metabolizmu wątrobowego, głównie przez oksydazę monoaminową. Głównym metabolitem jest analog kwasu 3-indolilooctowego, wydalany z moczem, nieaktywny farmakologicznie względem receptorów 5HT1 i 5HT2.
białko osocza, biodostępność, całkowita ekspozycja, efekt pierwszego przejścia, glukuronid, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, klirens pozanerkowy, kwas 3-indolilooctowy, maksymalne stężenie, metabolizm przedukładowy, metabolizm utleniający, napad migreny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza monoaminowa, parametr AUC, parametr Cmax, parametr farmakokinetyczny, receptor 5HT1, receptor 5HT2, sumatryptan, wchłanianie, wydalanie leku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Inventum 10 mg
Tadalafil, substancja czynna produktu Tadalafil Inventum (10 mg tabletki powlekane), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) średnio po 2 godzinach. Jego farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę. Tadalafil wykazuje dużą objętość dystrybucji (~63 L) i silne wiązanie z białkami osocza (94%). Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do nieaktywnego metabolitu glukuronianu metylokatecholu. Okres półtrwania wynosi około 17,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku, co umożliwia jego stosowanie niezależnie od posiłków i pory dnia.
cukrzyca, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolit nieaktywny, metabolizm leku, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny leku, stężenie leku w osoczu, stosunek korzyści do ryzyka, tadalafil, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia erekcji - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gastrosan fix (1,0 g + 0,66 g + 0,34 g)/saszetkę
Produkt leczniczy GASTROSAN fix, zawierający mieszankę ziół: kwiat rumianku (1,00 g), korzeń prawoślazu (0,66 g) oraz liść mięty pieprzowej (0,34 g) na saszetkę, nie posiada dostępnych danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych. Nie przeprowadzono badań określających parametry takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm czy wydalanie składników aktywnych po podaniu doustnym. Złożony skład chemiczny mieszanki roślinnej utrudnia precyzyjne określenie tych parametrów, co jest typowe dla wielu preparatów ziołowych stosowanych w formie zaparzanek.
białko osocza, biotransformacja, droga eliminacji, dystrybucja, interakcja farmakokinetyczna, korzeń prawoślazu, kwiat rumianku, liść mięty pieprzowej, metabolizm, mieszanka ziołowa, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, skład chemiczny, składnik roślinny, substancja czynna, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, wchłanianie, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Apo-Nastrol 1 mg
Anastrozol, stosowany w dawce 1 mg w preparacie Apo-Nastrol, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 2 godzin po podaniu na czczo. Po 7 dniach stosowania stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 90-95% wartości maksymalnej, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Lek wiąże się z białkami osocza w około 40%, a jego okres półtrwania u dorosłych wynosi 40-50 godzin. Metabolizm anastrozolu zachodzi głównie przez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a głównym metabolitem jest triazol, nieaktywny wobec aromatazy. Mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a metabolity eliminowane są głównie drogą nerkową.
anastrozol, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, eliminacja leku, farmakokinetyka anastrozolu, GFR, ginekomastia pokwitaniowa, glukuronidacja, hydroksylacja, inhibitor aromatazy, klirens anastrozolu, marskość wątroby, metabolit, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny leku, wchłanianie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zincas 5,5 mg Zn2+
Produkt leczniczy Zincas, zawierający 5,5 mg jonów cynku w postaci 31 mg cynku wodoroasparaginianu dwuwodnego, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na aktywnym transporcie jonów cynku głównie w jelicie cienkim, zwłaszcza w jelicie czczym. Biodostępność cynku z preparatu wynosi od 10% do 40% podanej dawki i jest modulowana przez czynniki dietetyczne (zawartość i dostępność cynku, obecność innych minerałów i witamin), genetyczne, hormonalne, a także środowiskowe i psychospołeczne. Po wchłonięciu cynk wiąże się z metalotioneiną w enterocytach, co umożliwia jego transport do krwi i dystrybucję do licznych tkanek i narządów, w tym elementów morfotycznych krwi, mięśni, kości, skóry, nerek, wątroby, trzustki, siatkówki oraz gruczołu krokowego.
białko indukowane, biodostępność, cynk wodoroasparaginian dwuwodny, element morfotyczny krwi, enterocyt, gruczoł krokowy, jelito cienkie, jelito czcze, jon cynku, krążenie jelitowo-wątrobowe, krwinka czerwona, krwiobieg, metalotioneina, narząd miąższowy, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, równowaga hormonalna, siatkówka oka, transport aktywny, wchłanianie, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie z kałem, wydzielanie do przewodu pokarmowego, wydzielanie z żółcią, związek mineralny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Liść Ortosyfonu –
Produkt leczniczy Liść Ortosyfonu (Orthosiphonis folium), dostępny w formie ziół do zaparzania, nie posiada udokumentowanych danych dotyczących farmakokinetyki. W szczególności brak jest informacji o kluczowych parametrach takich jak czas osiągnięcia stężenia maksymalnego (Tmax), stężenie maksymalne (Cmax), biodostępność, wiązanie z białkami osocza, objętość dystrybucji, metabolizm wątrobowy oraz drogi eliminacji substancji czynnych zawartych w liściu ortosyfonu. Produkt zawiera 100 g liścia ortosyfonu na 100 g preparatu, stosowany jest w postaci ziół do zaparzania, co dodatkowo komplikuje ocenę farmakokinetyczną ze względu na złożony skład chemiczny surowca roślinnego.
biodostępność, Cmax, drogi eliminacji, dystrybucja, liść ortosyfonu, metabolizm, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, Orthosiphonis folium, parametry farmakokinetyczne, produkt ziołowy, substancja czynna, surowiec roślinny, Tmax, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie substancji czynnych, zioła do zaparzania - Leksykon substancji czynnych
Feniramina – Właściwości farmakokinetyczne
Feniraminy maleinian wykazuje dobrą biodostępność po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w przypadku preparatu Theraflu ExtraGRIP po 1-2,5 godzinach, natomiast w Fenirex brak dokładnych danych dotyczących tego parametru. Okres półtrwania w osoczu feniraminy wynosi około 1-1,5 godziny w preparacie Fenirex, natomiast w Theraflu ExtraGRIP średni okres półtrwania eliminacyjnego jest znacznie dłuższy i wynosi 16-19 godzin. Feniramina wykazuje wysokie powinowactwo do tkanek, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydalaniem 70-83% dawki w postaci niezmienionej lub metabolitów w przypadku Theraflu ExtraGRIP. Różnice farmakokinetyczne między preparatami mogą być związane z różnicami w dawkowaniu (Fenirex 25 mg vs. Theraflu ExtraGRIP 20 mg), składzie preparatów oraz metodologią pomiarów.
absorpcja z przewodu pokarmowego, dawka leku, dystrybucja, eliminacja, feniramina maleinian, fenylefryny chlorowodorek, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit, metabolizm, okres półtrwania w fazie eliminacji, okres półtrwania w osoczu, paracetamol, parametr farmakokinetyczny, postać niezmieniona, powinowactwo do tkanek, proces metaboliczny, substancja czynna, szlak metaboliczny, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimal 10 mg + 5 mg
Ramipryl, po podaniu doustnym, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1 godzina) i biodostępnością co najmniej 56%. Jego aktywny metabolit, ramiprylat, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Ramipryl wiąże się z białkami osocza w 73%, a ramiprylat w 56%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki, z klirensem nerkowym ramiprylatu proporcjonalnym do klirensu kreatyniny. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany farmakokinetyczne, w tym wydłużone okresy półtrwania i zwiększone stężenia w osoczu. U dzieci z nadciśnieniem klirens ramiprylatu koreluje z masą ciała i wiekiem, a dawki 0,05 mg/kg dają ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych.
biodostępność, biodostępność amlodypiny, dystrybucja związków, eliminacja z osocza, enzym konwertujący angiotensynę, faza eliminacji, klirens amlodypiny, klirens doustny, klirens nerkowy, klirens ramiprylatu, metabolizm ramiprylu, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramiprylat, stan stacjonarny, stężenie ramiprylatu, stężenie w osoczu, substancje czynne, wchłanianie, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aripiprazole +pharma 15 mg
Arypiprazol wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym (87%) oraz szybkie osiąganie maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 3-5 godzin, niezależnie od spożycia posiłków. Lek charakteryzuje się szeroką dystrybucją (objętość dystrybucji 4,9 l/kg) i wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>99%, głównie albuminy). Metabolizm arypiprazolu zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, które katalizują dehydrogenację, hydroksylację oraz N-dealkilację. Aktywny metabolit dehydroarypiprazol stanowi około 40% AUC leku, co ma istotne znaczenie farmakodynamiczne. Okres półtrwania arypiprazolu jest zmienny i wynosi około 75 godzin u szybkich metabolizerów CYP2D6 oraz 146 godzin u wolnych metabolizerów, co wpływa na dawkowanie i monitorowanie terapii. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolizm wątrobowy, z wydalaniem 60% radioaktywnego materiału z kałem i 27% z moczem, przy czym mniej niż 1% leku jest wydalane w formie niezmienionej z moczem.
arypiprazol, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dehydroarypiprazol, dehydrogenacja, dystrybucja, działanie teratogenne, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, genotoksyczność, hydroksylacja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, kamica żółciowa, klirens, klirens wątrobowy, lipofuscyna, metabolizm, metabolizm przedukładowy, mineralizacja kości, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, rakotwórczość, szybki metabolizer, toksyczność nadnerczy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wchłanianie, wiązanie z białkami surowicy, wolny metabolizer - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kora dębu 1 g/g
Produkt leczniczy KORA DĘBU w formie ziół do zaparzania o stężeniu 1 g/g, zawierający korę dębu z gatunków Quercus robur L., Quercus petraea (Matt.) Liebl. oraz Quercus pubescens Willd., nie wymaga przeprowadzania badań farmakokinetycznych. Zgodnie z wytycznymi dotyczącymi tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych stosowanych miejscowo, parametry takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie nie muszą być szczegółowo określane, co wynika z charakteru i sposobu aplikacji preparatu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biofuroksym 750 mg
Biofuroksym, zawierający cefuroksym sodowy w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką z szybkim osiąganiem stężeń terapeutycznych po podaniu domięśniowym (Cmax 27-35 µg/ml dla 750 mg w 30-60 minut) oraz dożylnym (Cmax do 100 µg/ml dla 1500 mg w 15 minut). Cefuroksym wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (33-50%) i objętość dystrybucji 9,3-15,8 l/1,73 m². Lek penetruje do wielu tkanek i płynów ustrojowych, osiągając stężenia powyżej MIC w migdałkach, zatokach, oskrzelach, kościach, płynach opłucnowym, stawowym, maziowym, śródmiąższowym, żółci, plwocinie oraz ciele szklistym. Przenikanie przez barierę krew-mózg jest możliwe jedynie przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. Cefuroksym nie ulega metabolizmowi, jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki (klirens nerkowy 114-170 ml/min/1,73 m²), z okresem półtrwania około 70 minut i wysokim odzyskiem w moczu (85-90% w 24 h). Nie obserwuje się kumulacji przy dawkowaniu 1500 mg co 8 godzin.
bariera krew-mózg, Biofuroksym, cefuroksym, dializa otrzewnowa, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka cefuroksymu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, liniowość dawki, metabolizm, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Wodorotlenek glinu – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Wodorotlenek glinu, stosowany jako substancja czynna w lekach zobojętniających kwas solny (np. Maalox) oraz jako adiuwant w szczepionkach (NeisVac-C, Szczepionka tężcowa adsorbowana), charakteryzuje się ograniczonymi danymi dotyczącymi wpływu na płodność i reprodukcję zarówno u ludzi, jak i zwierząt. W przypadku Maalox brak jest danych dotyczących wpływu na płodność, a stosowanie u kobiet w ciąży jest zalecane wyłącznie w razie konieczności, ze względu na potencjalne ryzyko zaparć i spowolnienia pasażu jelitowego wywołane przez jony glinu i magnezu. Szczepionka tężcowa adsorbowana może być stosowana po 28. tygodniu ciąży, natomiast NeisVac-C nie posiada wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży, choć badania na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność i płód. W przypadku szczepionek takich jak Infanrix-IPV brak jest danych klinicznych i badań toksyczności reprodukcyjnej, co skutkuje zaleceniem unikania ich stosowania w ciąży.
adiuwant, alkohol benzylowy, choroba meningokokowa, Infanrix-IPV, jony glinu i magnezu, kwasica metaboliczna, lek zobojętniający kwas solny, meningokok grupy C, NeisVac-C, pasaż jelitowy, preparat zobojętniający, produkt leczniczy, szczepionka błonicza, szczepionka tężcowa, wchłanianie, wodorotlenek glinu, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, zaburzenie trawienne, zaparcie - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja –
Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja nie posiada dostępnych danych farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania składników aktywnych. Preparat zawiera wyciąg płynny (1:1,46) z kwiatu dziewanny, kwiatu lipy, kory wierzby oraz kwiatu bzu czarnego w proporcjach 2,5/3,0/1,5/3,0, stanowiący 10 g na 100 g syropu. Ekstrahentem jest etanol 60% (V/V), a zawartość etanolu w produkcie finalnym nie przekracza 5,1% (m/m), co może wpływać na farmakokinetykę, jednak brak jest szczegółowych danych w tym zakresie.
badanie farmakokinetyczne, bariera krew-mózg, biodostępność, droga eliminacji, dystrybucja, ekstrahent, etanol, kora wierzby, kwiat bzu czarnego, kwiat dziewanny, kwiat lipy, metabolizm, metabolizm wątrobowy, sacharoza, substancja pomocnicza, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wyciąg płynny, wydalanie składników aktywnych - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibum Express Forte 400 mg
Ibum Express Forte to preparat zawierający 400 mg ibuprofenu w formie roztworu zamkniętego w miękkiej kapsułce żelatynowej, co umożliwia szybkie uwolnienie i wchłanianie substancji czynnej z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 1-2 godzin po podaniu, a ibuprofen wykazuje wysokie (około 99%) wiązanie z białkami osocza. Lek przenika do płynu maziowego stawów, co jest istotne w terapii stanów zapalnych układu kostno-stawowego. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa nieaktywne metabolity, które wraz z niezmienionym lekiem są wydalane przez nerki. Okres półtrwania (t1/2) wynosi około 2 godziny, co wskazuje na szybkie tempo eliminacji.
białka osocza, biotransformacja, dostępność biologiczna, dystrybucja, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, eliminacja ibuprofenu, kapsułka miękka, metabolizm, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, płyn maziowy, roztwór leku, sok żołądkowy, sorbitol, stężenie ibuprofenu w osoczu, stężenie leku, Tmax, wchłanianie, wydalanie przez nerki, zapalenie układu kostno-stawowego - Leksykon substancji czynnych
Mizoprostol – Właściwości farmakokinetyczne
Mizoprostol wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie aktywnego metabolitu – kwasu mizoprostolowego – w osoczu około 30 minut po podaniu (Tmax = 30 min). Okres półtrwania (t½) kwasu mizoprostolowego waha się od 20 do 45 minut w zależności od preparatu (Angusta 45 min, Arthrotec 30 min, Cytotec 20-40 min). Substancja wiąże się z białkami osocza w stopniu poniżej 90%, a około 73% dawki jest wydalane z moczem w postaci nieaktywnych metabolitów. Podawanie mizoprostolu z pokarmem nie wpływa na biodostępność (AUC), jednak zmniejsza maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) i nieznacznie opóźnia wchłanianie. Nie stwierdzono kumulacji metabolitu po wielokrotnym podawaniu, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 2 dni.
aktywny metabolit, AUC, białka osocza, białka surowicy, biodostępność, biorównoważność, całkowita niewydolność nerek, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, interakcje farmakokinetyczne, kumulacja substancji, kwas mizoprostolowy, metabolizm pierwszego przejścia, mizoprostol, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole powierzchni pod krzywą, półokres eliminacji, profil farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Melissed –
Produkt leczniczy MELISSED w postaci syropu o stężeniu 490 mg/5 ml zawiera wyciągi płynne z ziela melisy (Melissa officinalis L., herba), kwiatostanu głogu (Crataegus spp., folium cum flore), kwiatu lipy (Tilia spp., flos) oraz kwiatu rumianku (Matricaria recutita L., flos) w proporcjach 2/2/2/1,5. Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dotyczących wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu ani wydalania tego preparatu, co wynika z jego złożonego składu roślinnego oraz obecności licznych związków biologicznie czynnych o różnorodnych właściwościach fizykochemicznych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heligen Neo 20 mg
Omeprazol, substancja czynna leku Heligen Neo dostępnego w kapsułkach dojelitowych (20 mg i 40 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w jelicie cienkim z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach oraz okresem wchłaniania trwającym 3-6 godzin. Biodostępność po jednorazowym podaniu doustnym wynosi około 40%, a przy wielokrotnym dawkowaniu raz na dobę wzrasta do około 60%. Objętość dystrybucji u zdrowych osób wynosi około 0,3 l/kg masy ciała, a omeprazol wiąże się z białkami osocza w 97%, co może mieć znaczenie w kontekście interakcji lekowych. Okres półtrwania leku w osoczu jest krótki, poniżej 1 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (80%) i kałem (20%).
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka omeprazolu, hamowanie kompetycyjne, hydroksyomeprazol, interakcje metaboliczne, kapsułki dojelitowe, klirens ogólnoustrojowy, klirens omeprazolu, kumulacja leku, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, omeprazol, peletki, podawanie wielokrotne, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, sól magnezowa, środowisko kwaśne, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, sulfon omeprazolu, układ enzymatyczny, wchłanianie, wiązanie z białkami, wolny metabolizm, wydzielanie kwasu solnego, wydzielanie żółciowe, zaburzenia czynności wątroby