Właściwości farmakokinetyczne winpocetyny

Właściwości farmakokinetyczne leku Vincetan (substancja czynna: winpocetyna) obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis poszczególnych etapów przemian leku w organizmie, wraz z danymi dotyczącymi jego zachowania w specyficznych grupach pacjentów.^{1}

Wchłanianie

Winpocetyna charakteryzuje się szybkim procesem wchłaniania po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie substancji w osoczu osiągane jest po 1 godzinie od momentu przyjęcia preparatu. Proces absorpcji zachodzi głównie w górnym odcinku przewodu pokarmowego.^{2}

Dystrybucja

Badania przeprowadzone na szczurach z zastosowaniem znakowanej winpocetyny wykazały, że maksymalne stężenie substancji w tkankach występuje po 2-4 godzinach od podania. Najwyższe koncentracje stwierdzono w wątrobie oraz przewodzie pokarmowym. Warto zaznaczyć, że stężenie znakowanej winpocetyny w mózgu nie przekraczało wartości oznaczanych we krwi.^{3}

U ludzi winpocetyna wiąże się z białkami osocza w 66%. Całkowita dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 7%. Objętość dystrybucji substancji osiąga wartość 246,7 ± 88,5 litrów, co świadczy o znacznym związaniu z tkankami. Klirens winpocetyny wynosi 66,7 l/godz. i jest większy niż klirens wątrobowy (50 l/godz.), wskazując tym samym na pozawątrobowy metabolizm substancji.^{4}

Metabolizm

Głównym metabolitem winpocetyny jest kwas apowinkaminowy (AVA), stanowiący 25-30% wszystkich metabolitów u ludzi. Po podaniu doustnym pole pod krzywą stężenia AVA jest dwukrotnie większe niż po podaniu dożylnym, co wskazuje na tworzenie się tego metabolitu podczas efektu pierwszego przejścia winpocetyny.^{5}

Poza kwasem apowinkaminowym, do metabolitów winpocetyny zaliczamy:

• Hydroksywinpocetynę
• Hydroksy-AVA
• Dihydroksy-AVA-glicynian
• Połączenia powyższych związków z glukuronianami i/lub siarczanami

Należy podkreślić, że u wszystkich badanych gatunków zwierząt, ilość winpocetyny wydalanej w postaci niezmienionej stanowiła zaledwie kilka procent podanej dawki.^{6}

Eliminacja

Okres półtrwania winpocetyny u ludzi wynosi 4,83 ± 1,29 godz. Badania z wykorzystaniem związku znakowanego radioaktywnie wykazały, że substancja wydalana jest głównie z moczem (60%) oraz z kałem (40%). U szczurów i psów większość znakowanej dawki pochodziła z dróg żółciowych, jednakże nie potwierdzono znacznego stężenia winpocetyny w krążeniu jelitowo-wątrobowym.^{7}

Kwas apowinkaminowy jest wydalany przez nerki poprzez prosty mechanizm przesączania kłębuszkowego. Jego okres półtrwania zmienia się w zależności od dawki i drogi podania winpocetyny.^{8}

Liniowość farmakokinetyki

Podczas wielokrotnego podawania doustnych dawek 5 mg i 10 mg winpocetyny zaobserwowano, że stężenia w osoczu w stanie równowagi wynosiły odpowiednio 1,2 ± 0,27 ng/ml oraz 2,1 ± 0,33 ng/ml. Dane te wskazują na liniową farmakokinetykę substancji, co oznacza proporcjonalny wzrost stężenia leku w osoczu wraz ze zwiększeniem dawki.^{9}

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Ponieważ winpocetyna jest wskazana głównie do stosowania u osób starszych, szczególne znaczenie mają dane dotyczące właściwości farmakokinetycznych leku w tej grupie wiekowej. U pacjentów w podeszłym wieku mogą występować takie zmiany parametrów farmakokinetycznych jak:

• Zmniejszone wchłanianie
• Zmiany w dystrybucji i metabolizmie
• Zmniejszone wydalanie

Badania wykazały jednak, że właściwości farmakokinetyczne winpocetyny u osób starszych nie różnią się w sposób istotny od tych obserwowanych u młodszych pacjentów. Co więcej, nie dochodzi do kumulacji substancji podczas długotrwałego stosowania.^{10}

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania, ponieważ winpocetyna nie ulega kumulacji nawet podczas długotrwałego stosowania w tych populacjach chorych.^{11}