tachykardia
Tachykardia to stan, w którym częstość akcji serca przekracza 100 uderzeń na minutę w spoczynku. Jest to zaburzenie rytmu serca, które może mieć charakter fizjologiczny (np. podczas wysiłku fizycznego, stresu) lub patologiczny. Tachykardia patologiczna może być objawem różnych chorób, takich jak niewydolność serca, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, czy też być skutkiem działania niektórych leków lub substancji (np. kofeiny, nikotyny).
Wyróżnia się kilka rodzajów tachykardii, w tym tachykardię zatokową, nadkomorową (np. migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy) oraz komorową. Diagnostyka tachykardii obejmuje badanie EKG, badanie holterowskie, próbę wysiłkową, a w niektórych przypadkach badanie elektrofizjologiczne serca.
Leczenie tachykardii zależy od jej przyczyny, rodzaju i nasilenia. Może obejmować modyfikację stylu życia, farmakoterapię (m.in. beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne), kardiowersję elektryczną lub ablację przezskórną. W ciężkich przypadkach tachykardii komorowej może być konieczne wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Atropinum sulfuricum WZF 1% 10 mg/ml
Przedawkowanie atropiny siarczanu, szczególnie w postaci Atropinum Sulfuricum WZF 1% (10 mg/ml), może nastąpić zarówno przez nadmierne wchłonięcie z kropli do oczu, jak i przypadkowe spożycie. Objawy toksyczności wynikają z blokady receptorów muskarynowych i obejmują zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (ataksyjne zaburzenia równowagi, pobudzenie, omamy), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, niemiarowość), pokarmowego (suchość błon śluzowych, wzdęcia u niemowląt), moczowego (zatrzymanie moczu) oraz objawy ogólne (gorączka, senność, zmęczenie). W ciężkich przypadkach mogą wystąpić dermatologiczne zmiany zapalne (egzema) oraz uogólnione reakcje prowadzące do hipotensji i nasilających się zaburzeń oddychania, stanowiące zagrożenie życia.
arytmia, ataksja, atropina siarczan, chlorek benzalkoniowy, egzema, halucynacje, hipotensja, krążenie ogólne, niewydolność oddechowa, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, reakcja alergiczna, receptor muskarynowy, retencja moczu, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie oddychania, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi - Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Działania niepożądane
Alprazolam, będący benzodiazepiną, jest szeroko stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku panicznego oraz stanów lękowych związanych z depresją. Działania niepożądane są głównie związane z nadmiernym działaniem na ośrodkowy układ nerwowy i zależą od dawki, czasu leczenia oraz indywidualnej podatności pacjenta. Najczęściej obserwuje się senność u około 10% pacjentów, a także uspokojenie, ataksję, zaburzenia pamięci, mowy, zawroty głowy i bóle głowy (≥1/10). Często występują zaburzenia równowagi, koncentracji, letarg, drżenia, parestezje oraz dyskineza (≥1/100 do <1/10). Rzadziej notuje się niepamięć, omdlenia, napady częściowe i osłupienie (≥1/1000 do <1/100). W obrębie zaburzeń psychicznych bardzo często pojawiają się depresja, drażliwość i zaburzenia snu, a także splątanie, lęk, bezsenność i nerwowość. Zgłaszane są również reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja, urojenia i psychozy, szczególnie u osób starszych. Alprazolam może powodować niepamięć następczą, nasilającą się przy wyższych dawkach, oraz ryzyko rozwoju zależności fizycznej i psychicznej, z możliwością wystąpienia zespołu odstawienia o szerokim spektrum objawów, w tym napadów padaczkowych i omamów.
agranulocytoza, akatyzja, alprazolam, anafilaksja, ataksja, cholestaza, czynnościowe zaburzenia wątroby, depersonalizacja, derealizacja, dezorientacja, dysfagia, dyskineza, dystonia, hiperprolaktynemia, hipomania, mania, nadmierna potrzeba snu, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepamięć, niepamięć następcza, nieregularne miesiączkowanie, nietrzymanie moczu, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, reakcje paradoksalne, stany lękowe, suchość w jamie ustnej, tachykardia, uzależnienie, zaburzenia erekcji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia lękowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia seksualne, zaburzenia wytrysku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół lęku panicznego, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Airbufo Forspiro (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Produkt leczniczy Airbufo Forspiro zawiera budezonid (160 µg) oraz formoterol fumaran dwuwodny (4,5 µg) na dawkę inhalacyjną i wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla obu składników, bez zwiększenia ich częstości w porównaniu do stosowania pojedynczych substancji. Najczęściej obserwuje się drżenie mięśniowe i kołatanie serca, będące efektem działania agonistów receptorów beta-2-adrenergicznych, które zwykle ustępują po kilku dniach terapii. Istotnym działaniem miejscowym jest ryzyko rozwoju kandydozy jamy ustnej i gardła, które można ograniczyć poprzez płukanie jamy ustnej po inhalacji. Bardzo rzadko (<1/10 000) może wystąpić paradoksalny skurcz oskrzeli wymagający natychmiastowego odstawienia leku i zastosowania krótkodziałającego leku rozszerzającego oskrzela. Długotrwałe stosowanie wziewnych glikokortykosteroidów może prowadzić do objawów ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy, spowolnienie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma i jaskra, a także zwiększoną podatność na infekcje.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, budezonid, cecha cushingoidalna, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dysfonia, elektrokardiogram, formoterol fumaran dwuwodny, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hipokaliemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie płuc, zespół Cushinga, zmniejszenie gęstości mineralnej kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Stada 150 mg
Pregabalin Stada, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 25 mg do 300 mg, został poddany szerokim badaniom klinicznym obejmującym ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach podwójnie ślepych z kontrolą placebo. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się najczęściej łagodnymi do umiarkowanych działaniami niepożądanymi, z odsetkiem odstawień wynoszącym 12% w grupie pregabaliny wobec 5% w grupie placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które stanowią główne przyczyny przerwania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego, u których obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem potencjalnego wpływu choroby podstawowej i terapii skojarzonej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, dysfagia, dyskineza, fosfokinaza kreatynowa, hiperkinezja, hipoglikemia, hipokinezja, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niepamięć, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, skąpomocz, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kreon 35 000 35000 IU
Kreon 35 000 to preparat zawierający pankreatynę pochodzenia wieprzowego o wysokiej aktywności enzymatycznej: lipolitycznej (35 000 Ph.Eur.U), amylolitycznej (25 200 Ph.Eur.U) oraz proteolitycznej (1 400 Ph.Eur.U). W trakcie stosowania leku obserwowano działania niepożądane, głównie ze strony układu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, nudności, wymioty, zaparcia, wzdęcia i biegunka, które miały najczęściej charakter łagodny do umiarkowanego. Najpoważniejszymi powikłaniami są reakcje anafilaktyczne (tachykardia, niedociśnienie) oraz kolonopatia włókniejąca, objawiająca się zwężeniem odcinka krętniczo-kątniczego i jelita grubego, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek enzymów trzustkowych. Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany dzięki badaniom klinicznym na ponad 10 000 pacjentów, w tym dzieci i młodzieży, u których nie odnotowano specyficznych działań niepożądanych.
aktywność amylolityczna, aktywność lipolityczna, aktywność proteolityczna, biegunka, ból brzucha, enzym trzustkowy, kolonopatia włókniejąca, Kreon, mukowiscydoza, nadwrażliwość, niedociśnienie, nudności, obrzęk błony śluzowej, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk ust, pankreatyna, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, świąd, tachykardia, układ pokarmowy, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie oddechowe, zaparcie, zwężenie krętniczo-kątnicze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vesoligo 5 mg
Vesoligo (bursztynian solifenacyny) wykazuje działania niepożądane głównie o charakterze cholinolitycznym, z częstością i nasileniem zależnym od dawki. Najczęstszym efektem jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg/dobę i 22% przy 10 mg/dobę, w porównaniu do 4% w grupie placebo. Inne często obserwowane działania to zakażenia układu moczowego i zapalenie pęcherza moczowego (≥1/10), reakcje anafilaktyczne (≥1/100 do <1/10), zmniejszony apetyt oraz hiperkaliemia (≥1/100 do <1/10), które wymagają monitorowania elektrolitów, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek. Objawy neurologiczne i psychiatryczne, takie jak omamy, splątanie, majaczenie, senność, zaburzenia smaku, zawroty głowy i ból głowy, występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) i mogą wymagać modyfikacji terapii.
ból brzucha, bursztynian solifenacyny, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfagia, dysfonia, działanie cholinolityczne, hiperkaliemia, jaskra, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, omamy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, Vesoligo, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakażenie układu moczowego, zaklinowanie stolca, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atropinum sulfuricum WZF 1 mg/ml
Atropina siarczan (Atropinum sulfuricum WZF) w roztworze do wstrzykiwań (0,5 mg/ml lub 1 mg/ml) wykazuje działania niepożądane zależne od dawki, głównie wynikające z efektu antycholinergicznego. Nawet przy niskich dawkach obserwuje się zmniejszenie wydzielania śliny i potu, suchość w jamie ustnej, a także zmniejszenie wydzielania oskrzelowego, co może prowadzić do zagęszczenia wydzieliny i tworzenia czopów oskrzelowych, szczególnie niebezpiecznych u pacjentów z przewlekłymi chorobami układu oddechowego. Występuje również ryzyko anhydrozy i zaburzeń termoregulacji. Działania te nasilają się wraz ze wzrostem dawki leku.
anafilaksja, anhidroza, atropina siarczan, ciśnienie wewnątrzgałkowe, czop oskrzelowy, dezorientacja, działanie antycholinergiczne, hiperkaliemia, hipertermia, jaskra, migotanie przedsionków, mydriaza, nerwowość, perystaltyka jelit, pokrzywka, przerost prostaty, przewlekła choroba układu oddechowego, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz komorowy, suchość jamy ustnej, tachykardia, wydzielanie potu, wydzielanie śliny, wydzielanie żołądkowe, wydzielina oskrzelowa, zaburzenia akomodacji, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, złuszczanie naskórka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Voluven 10% 10% + 0,9%
Voluven 10% to roztwór do infuzji zawierający 100 g poli(O-2-hydroksyetylo)skrobi oraz 9 g chlorku sodu na 1000 ml. Działania niepożądane związane z jego stosowaniem obejmują głównie zaburzenia krzepnięcia krwi, które występują rzadko i są częstsze przy podawaniu dużych dawek, dodatkowo nasilane przez efekt rozcieńczenia krwi. Rzadko obserwuje się reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne, manifestujące się nadwrażliwością, objawami grypopodobnymi, bradykardią lub tachykardią, skurczem oskrzeli oraz obrzękiem płuc pochodzenia niesercowego. Długotrwałe podawanie dużych dawek może powodować świąd, a często obserwuje się wzrost stężenia amylazy w surowicy, co wynika z tworzenia kompleksów enzym-substrat i nie powinno być mylone z zapaleniem trzustki. Efekt rozcieńczenia krwi może także obniżać stężenia czynników krzepnięcia, białek osocza oraz hematokryt.
bradykardia, chlorek sodu, czynniki krzepnięcia, hematokryt, hydroksyetyloskrobia, kompleks enzym-substrat, obrzęk płuc, obrzęk płuc niesercowy, parametry hematologiczne, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rozcieńczenie krwi, roztwór do infuzji, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, układ immunologiczny, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia skórne, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lercaprel 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie Lercaprelu, zawierającego enalapryl maleinian (10 mg) i lerkanidypinę chlorowodorek (10 mg), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W dawkach od 100 mg do 1000 mg każdej substancji czynnej obserwuje się objawy takie jak znaczne niedociśnienie tętnicze (początek około 6 godzin po przyjęciu enalaprylu), bradykardia, tachykardia odruchowa, zamroczenie, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe, niewydolność nerek, niepokój, senność oraz ból w okolicy lędźwiowej. Farmakokinetycznie, po dawkach 300 mg i 440 mg enalaprylu stężenia aktywnego metabolitu enalaprylatu w osoczu były odpowiednio 100- i 200-krotnie wyższe niż terapeutyczne. Lerkanidypina w dużych dawkach powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, niedociśnienie, tachykardię, a przy bardzo dużych dawkach utratę selektywności z bradykardią i negatywnym działaniem inotropowym.
beta-adrenolityk, bradykardia, ciśnienie skurczowe, działanie farmakologiczne, efekt inotropowy ujemny, enalapryl maleinian, enalaprylat, hemodializa, hiperwentylacja, inhibitor ACE, kołatanie serca, kreatynina w surowicy, lerkanidypina chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, płukanie żołądka, pochodna dihydropirydyny, pozycja przeciwwstrząsowa, rozrusznik serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia, układ renina-angiotensyna, wiązanie z białkami osocza, wstrząs hipowolemiczny, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Ryluzol – Przedawkowanie
Ryluzol, stosowany w dawce 50 mg w preparatach Riluzol PMCS oraz Riluzole SUN, jest lekiem stosowanym w terapii stwardnienia zanikowego bocznego (SLA). Przedawkowanie ryluzolu prowadzi do poważnych objawów neurologicznych (zaburzenia świadomości, koordynacji, drgawki), psychicznych (pobudzenie, omamy, lęk), a także do ostrych stanów toksycznych, takich jak encefalopatia, osłupienie czy śpiączka. Dodatkowo może wystąpić methemoglobinemia, charakteryzująca się utlenieniem hemoglobiny do formy Fe³⁺, co upośledza transport tlenu i objawia się sinicą, dusznością, tachykardią oraz zawrotami głowy. W dokumentacji nie określono precyzyjnych dawek progowych wywołujących te objawy, jednak każdy przypadek przedawkowania wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i hospitalizacji.
błękit metylenowy, drgawka, drożność dróg oddechowych, duszność, encefalopatia toksyczna, halucynacja, intensywna opieka medyczna, leczenie objawowe, leczenie przeciwdrgawkowe, methemoglobina, methemoglobinemia, objaw psychiczny, oddział intensywnej terapii, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, pobudzenie psychoruchowe, sinica, śpiączka, splątanie, stwardnienie zanikowe boczne, sztywność mięśniowa, tachykardia, transport tlenu, utlenienie hemoglobiny, zaburzenie czucia, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie napięcia mięśniowego, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Duexon (25 mcg + 125 mcg)/dawkę odmierzoną
Przedawkowanie aerozolu inhalacyjnego Duexon, zawierającego 25 mikrogramów salmeterolu ksynafonianu oraz 125 mikrogramów flutykazonu propionianu na dawkę, wiąże się z ryzykiem objawów wynikających z nadmiernej stymulacji receptorów β2-adrenergicznych oraz zahamowania czynności kory nadnerczy. Typowe objawy przedawkowania salmeterolu obejmują zawroty głowy, wzrost ciśnienia skurczowego, drżenia mięśniowe, ból głowy, tachykardię (>100 uderzeń/min) oraz hipokaliemię, wymagającą monitorowania i ewentualnej suplementacji potasu. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania β2-agonisty zaleca się przerwanie podawania Duexonu, przy jednoczesnym kontynuowaniu terapii steroidem w celu zapobiegania pogorszeniu kontroli choroby podstawowej.
ból głowy, ciśnienie skurczowe krwi, drżenie, endogenne kortykosteroidy, flutykazonu propionian, hipokaliemia, jony potasu, kortykosteroid wziewny, kortyzol w osoczu, leczenie kortykosteroidami, parametry życiowe, potas w surowicy krwi, receptor β2-adrenergiczny, rezerwa nadnerczowa, rozszerzenie naczyń mózgowych, salmeterolu ksynafonian, stymulacja receptorów β2-adrenergicznych, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zawroty głowy, β2-agonista - Leksykon leków
Przedawkowanie – Punkamlar 1,5 mg
Przedawkowanie produktu leczniczego PUNKAMLAR, zawierającego 1,5 mg cytyzynikliny w tabletce, manifestuje się objawami typowymi dla zatrucia nikotyną, obejmującymi zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty), sercowo-naczyniowego (tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego), oddechowego (duszność, tachypnoe) oraz ośrodkowego układu nerwowego (drgawki kloniczne). Objawy te mogą prowadzić do stanu zagrożenia życia, dlatego wymagana jest szybka interwencja medyczna. W przypadku przedawkowania obserwuje się również złe samopoczucie ogólne oraz zaburzenia widzenia, co wskazuje na konieczność kompleksowej oceny stanu pacjenta i monitorowania funkcji życiowych, w tym EKG, ciśnienia tętniczego oraz parametrów oddechowych.
cytyzyniklina, dekontaminacja przewodu pokarmowego, diureza, drgawki kloniczne, duszność, EKG, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, niewydolność oddechowa, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, stan padaczkowy, tachykardia, tachypnoe, układ sercowo-naczyniowy, wahania ciśnienia tętniczego, wymioty, zaburzenia oddychania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu pokarmowego, zaburzenia widzenia, zatrucie nikotyną - Leksykon substancji czynnych
Lewocetyryzyna – Działania niepożądane
Lewocetyryzyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, stosowany w dawce 5 mg/dobę u dorosłych i młodzieży (12-71 lat), wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi u 15,1% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność (5,2% vs. 1,4% placebo), ból głowy (2,6% vs. 3,2%), suchość w jamie ustnej (2,6% vs. 1,6%) oraz zmęczenie (2,5% vs. 1,2%). W populacji pediatrycznej, przy dawkach 1,25 mg do 5 mg/dobę, najczęstsze działania obejmowały biegunkę (1,9%), zaparcia (1,3%), senność (1,9-2,9%) oraz zaburzenia snu (1,3%). Działania sedatywne (senność, zmęczenie, osłabienie) występowały istotnie częściej niż w grupie placebo (8,1% vs. 3,1%). Wycofanie z leczenia z powodu działań niepożądanych było rzadkie (1% w grupie lewocetyryzyny). Należy zwrócić uwagę na potencjalne upośledzenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, ból mięśniowy, ból stawowy, duszność, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, katar sienny, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, przerost prostaty, reakcja alergiczna, rotacyjne ruchy gałek ocznych, tachykardia, wykwity polekowe, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Claritine 1 mg/ml
Przedawkowanie loratadyny, substancji czynnej syropu Claritine (1 mg/ml), prowadzi do nasilenia objawów cholinolitycznych, takich jak senność, tachykardia oraz ból głowy. Senność wynika z nasilonego działania ośrodkowego leku, tachykardia jest efektem działania antycholinergicznego na układ sercowo-naczyniowy, natomiast ból głowy ma podłoże naczyniowe i ośrodkowe. Warto podkreślić, że dawka przyjęta w przypadku przedawkowania powinna być dokładnie oszacowana, zwłaszcza u dzieci, ze względu na stężenie loratadyny w syropie wynoszące 1 mg/ml.
ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, działanie ośrodkowe, efekt naczyniowy, hemodializa, kołatanie serca, leczenie objawowe, loratadyna, objawy cholinolityczne, płukanie żołądka, przyspieszenie czynności serca, sedacja, senność, spowolnienie psychoruchowe, syrop Claritine, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Przedawkowanie – Duloxetine +pharma 30 mg
Przedawkowanie duloksetyny, nawet w dawkach sięgających 5400 mg, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Objawy kliniczne obejmują zaburzenia świadomości (senność, śpiączka przy dawkach powyżej 1000 mg), tachykardię (>100 uderzeń/min), drgawki, wymioty oraz zespół serotoninowy charakteryzujący się hipertermią, sztywnością mięśniową i zaburzeniami autonomicznymi. Zespół serotoninowy jest szczególnie niebezpieczny i często występuje przy wysokich dawkach lub w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi. W literaturze opisano przypadki zgonów zarówno po przedawkowaniu samej duloksetyny, jak i w skojarzeniu z innymi substancjami, co podkreśla konieczność ścisłego monitorowania pacjentów z podejrzeniem zatrucia.
cyproheptadyna, drgawki, hemoperfuzja, hipertermia, konwulsja, leczenie objawowe, napad padaczkowy, nudności i wymioty, ośrodek toksykologiczny, płukanie żołądka, przedawkowanie duloksetyny, senność, śpiączka, spowolnienie psychoruchowe, sztywność mięśniowa, tachykardia, transfuzja wymienna, węgiel aktywny, wymuszona diureza, zaburzenie autonomiczne, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie świadomości, zatrucie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Beto 50 ZK 47,5 mg
Przedawkowanie bursztynianu metoprololu, substancji czynnej preparatu Beto ZK, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie objawami ze strony układu sercowo-naczyniowego (ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardia zatokowa, blok przedsionkowo-komorowy, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie czynności serca) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości, drgawki). Pierwsze symptomy pojawiają się w ciągu 20 minut do 2 godzin od przyjęcia leku, a w ciężkich przypadkach mogą utrzymywać się przez kilka dni mimo spadku stężenia metoprololu w osoczu. Współistniejące czynniki, takie jak alkohol, leki przeciwnadciśnieniowe, chinidyna czy barbiturany, mogą nasilać toksyczność. Pacjent wymaga hospitalizacji, preferencyjnie na oddziale intensywnej terapii, z ciągłym monitorowaniem EKG, gazometrii oraz parametrów biochemicznych krwi.
aminofilina, astma oskrzelowa, beta-sympatykomimetyk, Beto ZK, blok przedsionkowo-komorowy, ból dławicowy, bradykardia zatokowa, EKG, elektrostymulacja serca, gazometria, glukagon, hemodializa, jon wapnia, metoprolol bursztynian, nadciśnienie, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, przewlekła niewydolność serca, równowaga kwasowo-zasadowa, skurcz oskrzeli, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia świadomości, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zespół z odstawienia, zwolnienie rytmu zatokowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dulsevia 90 mg
Przedawkowanie duloksetyny, nawet w dawkach sięgających 5400 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, z udokumentowanymi przypadkami śmiertelnymi przy dawkach około 1000 mg, zarówno w monoterapii, jak i w połączeniu z innymi lekami. Klinicznie manifestuje się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (senność, śpiączka, drgawki, zespół serotoninowy), układu sercowo-naczyniowego (tachykardia >100 uderzeń/min, zaburzenia rytmu) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). Zespół serotoninowy charakteryzuje się trójobjawem: zaburzenia stanu psychicznego, nadpobudliwość autonomiczną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe, a ryzyko jego wystąpienia wzrasta przy dawkach >600 mg, zwłaszcza w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi.
antagonista receptorów serotoninowych, antidotum, cyproheptadyna, drgawki, drogi oddechowe, hemoperfuzja, intensywna terapia, intensywny nadzór medyczny, intoksykacja, monitorowanie kardiologiczne, napad drgawkowy, objawy przedmiotowe i podmiotowe, objętość dystrybucji, oczyszczanie pozaustrojowe, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie duloksetyny, senność, śpiączka, tachykardia, toksykologia kliniczna, transfuzja wymienna, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wymioty, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Reboksetyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Reboksetyna, substancja czynna preparatu Edronax, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią napadów drgawek, gdyż w badaniach klinicznych odnotowano rzadkie przypadki drgawek, a osoby z napadami w wywiadzie nie były włączane do badań. W przypadku wystąpienia drgawek leczenie należy natychmiast przerwać. Ponadto, reboksetyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), niesie ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, takich jak SSRI, inne SNRI, trójcykliczne i tetracykliczne leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, opioidy (np. buprenorfina), lit, buspiron, tryptofan czy preparaty z dziurawcem zwyczajnym. Objawy zespołu serotoninowego obejmują zmiany stanu psychicznego (splątanie, pobudzenie, omamy, majaczenie, śpiączka), niestabilność autonomiczną (tachykardia, niestabilne ciśnienie, hipertermia, pocenie się), nieprawidłowości nerwowo-mięśniowe (drżenie, sztywność, klonus, hiperrefleksja) oraz objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka).
buprenorfina, buspiron, choroba dwubiegunowa, drżenie, dziurawiec zwyczajny, hiperrefleksja, hipertermia, hipomania, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klonus, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lit, majaczenie, mania, napad drgawkowy, niestabilne ciśnienie tętnicze, omam, opioid, pobudzenie, reboksetyna, SNRI, splątanie, SSRI, sztywność mięśniowa, tachykardia, tryptan, tryptofan, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atofab 40 mg
Przedawkowanie atomoksetyny, stosowanej w preparacie Atofab, może wystąpić zarówno w formie ostrej, jak i przewlekłej, z objawami obejmującymi głównie układ pokarmowy, ośrodkowy układ nerwowy oraz układ sercowo-naczyniowy. Najczęściej obserwuje się łagodne do umiarkowanego nasilenia tachykardię, podwyższone ciśnienie tętnicze, mydriazę oraz suchość w jamie ustnej, a także objawy żołądkowo-jelitowe i zaburzenia behawioralne. Rzadkie, ale poważne powikłania to napady drgawkowe oraz wydłużenie odstępu QT, które mogą prowadzić do zagrażających życiu arytmii. W literaturze opisano zgony jedynie w przypadku jednoczesnego przedawkowania atomoksetyny i innych leków, co podkreśla ryzyko interakcji farmakologicznych. Dokumentacja kliniczna jest ograniczona, co utrudnia pełną ocenę zależności między dawką a nasileniem objawów.
atomoksetyna, działanie sympatomimetyczne, hemodializa, interakcja farmakologiczna, leczenie objawowe, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, nadzór bezpieczeństwa farmakoterapii, napad drgawkowy, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie układu współczulnego, produkt leczniczy, przedawkowanie atomoksetyny, reakcja skórna, rozszerzenie źrenic, stymulacja układu współczulnego, tachykardia, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Frimig Duo 85 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Frimig Duo zawiera sumatryptanu bursztynian (85 mg) oraz naproksen sodowy (500 mg), a jego profil bezpieczeństwa odzwierciedla działania niepożądane obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥2%) to zawroty głowy, senność, parestezje, nudności, suchość w jamie ustnej, niestrawność oraz dyskomfort w klatce piersiowej. Sumatryptan, jako agonista receptorów 5-HT1, może wywoływać rzadkie, ale poważne zdarzenia sercowe, takie jak skurcz tętnicy wieńcowej, zawał mięśnia sercowego czy arytmie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby wieńcowej. Naproksen natomiast wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań przewodu pokarmowego, w tym owrzodzeń i krwawień, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, naproksen może powodować reakcje hematologiczne, skórne oraz nefrotoksyczność, a także zaostrzać choroby zapalne jelit.
agonista receptorów 5-HT₁, agranulocytoza, bradykardia, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, drżenie, dystonia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, migotanie komór, mroczki, nadciśnienie tętnicze, naproksen sodowy, niedociśnienie, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, pancytopenia, parestezje, pseudoporfirię, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz tętnicy wieńcowej, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sumatryptan bursztynian, tachykardia, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dexak 50 50 mg
Deksak 50, zawierający deksketoprofen 50 mg/2 ml w postaci soli z trometamolem, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) to nudności, wymioty oraz reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia, takie jak ból, zapalenie, krwiaki czy krwotok. Szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku istnieje zwiększone ryzyko poważnych powikłań, w tym choroby wrzodowej żołądka, perforacji oraz krwawień z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu. Długotrwałe stosowanie wysokich dawek wiąże się z podwyższonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu. Ponadto, rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia hematologiczne (np. agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), neurologiczne (jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), nerkowe (ciężkie zaburzenia czynności nerek) oraz wątrobowe (miąższowe uszkodzenie wątroby).
agranulocytoza, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, deksketoprofen, duszność, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, hipoplazja szpiku, jadłowstręt, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ketonuria, krwawienie z żołądka, krwawy wymiot, małopłytkowość, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, perforacja, reakcja anafilaktyczna, skurcz dodatkowy, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wątrobowokomórkowe uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerek, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Interakcje leku – Symbicort Turbuhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.
Symbicort Turbuhaler zawiera budezonid (320 μg) i formoterol (9 μg) na dawkę inhalacyjną, które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Budezonid jest metabolizowany przez CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i itrakonazol (200 mg/dobę), mogą zwiększać stężenie budezonidu w osoczu odpowiednio do 6- i 4-krotności, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Formoterol, jako beta2-agonista, wchodzi w interakcje z beta-adrenolitykami (np. propranolol, metoprolol), które antagonizują jego działanie rozszerzające oskrzela, oraz z lekami wydłużającymi odstęp QTc (chinidyna, dyzopiramid, fenotiazyny), co zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Dodatkowo, inhibitory MAO i substancje takie jak lewodopa, lewotyroksyna, oksytocyna oraz alkohol mogą nasilać działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, w tym nadciśnienie i arytmie.
arytmia serca, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, budezonid i formoterol, chinidyna, CYP3A4, dyzopiramid, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, nefazodon, pochodna fenotiazyny, pozakonazol, prokainamid, tachykardia, telitromycyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berotec N 100 100 mcg/dawkę inh.
Fenoterolu bromowodorek, substancja czynna Berotec N 100, wykazuje niską toksyczność ostrą przy podaniu wziewnym, z dawkami LD50 w zakresie 0,58-670 mg/kg masy ciała u szczurów, psów i małp bez odnotowanej śmiertelności. W badaniach wielokrotnego podawania (do 78 tygodni) u myszy, szczurów i psów zaobserwowano typowe dla beta-sympatykomimetyków efekty toksyczne, takie jak hipokaliemia, tachykardia oraz przerost i uszkodzenie mięśnia sercowego, szczególnie u psów przy dawkach wziewnych >0,019 mg/kg/dobę. Badania reprodukcyjne nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego przy dawkach doustnych do 40 mg/kg/dobę, choć przy bardzo wysokich dawkach (300 mg/kg/dobę doustnie, 20 mg/kg/dobę dożylnie) odnotowano zwiększoną śmiertelność płodów i wady rozwojowe. Fenoterol nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo.
aktywność mitotyczna, działanie beta-adrenergiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie tokolityczne, fenoterolu bromowodorek, hipokaliemia, LD50, lek beta-adrenergiczny, lek beta-sympatykomimetyczny, mięśniak macicy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost mięśnia sercowego, tachykardia, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lacipil 6 mg
Lacydypina, antagonista kanałów wapniowych stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, w przypadku przedawkowania może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Objawy przedawkowania obejmują przedłużone rozszerzenie naczyń obwodowych, długotrwałe obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardię, bradykardię oraz zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Mechanizm toksycznego działania wynika z nadmiernej blokady kanałów wapniowych w mięśniówce gładkiej naczyń i układzie przewodzącym serca. Warto podkreślić, że każda tabletka Lacipilu zawiera 6 mg lacydypiny oraz 382,88 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
antagonista wapnia, blokowanie kanałów wapniowych, bradykardia, EKG, hipotensja, lacydypina, lek chronotropowy, lek presyjny, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja, obniżenie ciśnienia tętniczego, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń obwodowych, substancja czynna, tabletka powlekana, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lapixen 2 mg
Lacydypina, substancja czynna leku Lapixen, jest generalnie dobrze tolerowana, jednak może wywoływać działania niepożądane, głównie związane z mechanizmem rozszerzania naczyń obwodowych. Najczęściej obserwuje się bóle głowy i zawroty głowy (częstość ≥1/100 do <1/10), które są zwykle przemijające i ustępują podczas kontynuacji terapii. W obrębie układu sercowo-naczyniowego często występują kołatanie serca, tachykardia oraz nagłe zaczerwienienie skóry (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się omdlenia, niedociśnienie oraz nasilenie istniejącej dławicy piersiowej (≥1/1000 do <1/100), szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. W układzie pokarmowym często pojawiają się objawy niestrawności i nudności, a niezbyt często rozrost dziąseł. Działania skórne obejmują wysypkę, rumień i świąd (często), a rzadziej obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę. Ponadto, często obserwuje się wielomocz, osłabienie, obrzęki obwodowe oraz przemijające zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej.
antagonista wapnia, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, depresja, dławica piersiowa, drżenie, fosfataza alkaliczna, kołatanie serca, kurcze mięśni, lacydypina, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie, niestrawność, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, osłabienie, pokrzywka, rozrost dziąseł, rozszerzenie naczyń obwodowych, rumień, świąd skóry, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wielomocz, wysypka, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zwiększenie aktywności enzymatycznej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – FluControl Max 650 mg + 10 mg + 4 mg
Lek FluControl MAX zawiera 650 mg paracetamolu, 10 mg fenylefryny chlorowodorku oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki, ciężką niewydolnością wątroby i nerek, a także u osób z chorobami układu krążenia takimi jak nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, tachykardia i zaburzenia rytmu serca. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać objawy tych schorzeń, a chlorofenamina wykazuje działanie sedatywne. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadczynnością tarczycy, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania oraz u osób stosujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. FluControl MAX nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 12 lat oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na potencjalne ryzyko toksyczne i przenikanie substancji czynnych do mleka i łożyska.
arytmia, chlorofenamina, choroba wieńcowa, ciśnienie śródgałkowe, dławica piersiowa, działanie niepożądane, działanie sedatywne, fenylefryna, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, jaskra, jaskra z zamkniętym kątem, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, sympatykomimetyk, tachykardia, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Działania niepożądane
Itrakonazol, stosowany w terapii zakażeń grzybiczych, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący zarówno objawy łagodne, jak ból głowy (1,6%), nudności (1,6%) i ból brzucha (1,3%), jak i poważne powikłania zagrażające życiu. Do najcięższych należą ciężkie reakcje alergiczne (w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy), zastoinowa niewydolność serca, zapalenie trzustki, ciężka hepatotoksyczność z ostrą niewydolnością wątroby oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona i ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko kardiotoksyczności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, oraz na konieczność monitorowania funkcji wątroby ze względu na potencjalne ciężkie uszkodzenia narządu. Neuropatia obwodowa i utrata słuchu, choć rzadkie, stanowią istotne powikłania neurologiczne wymagające natychmiastowej interwencji.
azol przeciwgrzybiczny, choroba posurowicza, fosfokinaza kreatynowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, itrakonazol, kardiotoksyczność, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, nadwrażliwość na światło, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niewydolność lewokomorowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, substancja przeciwgrzybicza, szum uszny, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie erekcji, zaburzenie miesiączkowania, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Xaleba 60 mg
Przedawkowanie etorykoksybu, substancji czynnej leku Xaleba dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg i 120 mg, wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Badania kliniczne wykazały, że pojedyncze dawki do 500 mg oraz dawki powtarzane do 150 mg/dobę przez 21 dni nie wywoływały istotnych objawów toksyczności. Standardowe dawki terapeutyczne mieszczą się w zakresie 30-120 mg, a każde przekroczenie tych wartości powinno być traktowane jako potencjalne przedawkowanie. Objawy przedawkowania obejmują przede wszystkim dolegliwości żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja), zaburzenia czynności serca (tachykardia, arytmie, wzrost ciśnienia tętniczego) oraz zaburzenia czynności nerek (zatrzymanie płynów, obrzęki, zmniejszenie diurezy, wzrost kreatyniny), szczególnie niebezpieczne u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek.
biegunka, ból brzucha, dawka toksyczna, dializa otrzewnowa, dyspepsja, eliminacja etorykoksybu, etorykoksyb, hemodializa, hiperkreatynemia, monitoring kardiologiczny, nadciśnienie tętnicze, nudność, obrzęk, oliguria, płukanie żołądka, profil bezpieczeństwa etorykoksybu, przedawkowanie etorykoksybu, retencja płynów, tachykardia, toksyczność, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, XALEBA, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Letizen 10 mg
Przedawkowanie cetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej Letizenu, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, pojawiające się przy dawkach ≥ 50 mg (5-krotność zalecanej dawki dobowej 10 mg). Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia neurologiczne (splątanie, zawroty głowy, senność, osłupienie), objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka), objawy przeciwcholinergiczne (mydriaza, zatrzymanie moczu), a także tachykardię i drżenia. Występuje również zmęczenie, bóle głowy, niepokój ruchowy oraz świąd skóry. Objawy te wynikają z działania cetyryzyny na ośrodkowy układ nerwowy oraz efektów przeciwcholinergicznych leku.
cetyryzyna dichlorowodorek, dawka dobowa, dekontaminacja, działanie przeciwcholinergiczne, hemodializa, leczenie objawowe, Letizen, mydriaza, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie cetyryzyny, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, rozszerzenie źrenic, splątanie, substancja czynna, tachykardia, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Poltram Retard 200 200 mg
Poltram Retard 200, zawierający 200 mg tramadolu chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej (>10%) występują nudności oraz zawroty głowy, które mogą znacząco obniżać komfort pacjenta. Rzadziej obserwuje się reakcje alergiczne (np. duszność, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia psychiczne (omamy, dezorientacja, zaburzenia snu), a także poważne powikłania neurologiczne, takie jak drgawki pochodzenia mózgowego. W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą pojawić się kołatanie serca, tachykardia, hipotonia ortostatyczna oraz zapaść, szczególnie po podaniu dożylnym. Ponadto, rzadko notuje się zaburzenia mikcji, osłabienie siły mięśniowej oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, co wymaga monitorowania funkcji wątroby.
astma oskrzelowa, ból głowy, bradykardia, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki pochodzenia mózgowego, dysforia, enzymy wątrobowe, hiperkineza, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, nadmierna potliwość, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, senność, skurcz oskrzeli, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, tramadolu chlorowodorek, uzależnienie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia mikcji, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Noctis Forte 25 mg
Przedawkowanie doksylaminy, substancji czynnej leku Noctis Forte, rzadko stanowi bezpośrednie zagrożenie życia, a objawy zwykle ustępują w ciągu 24-48 godzin. W praktyce klinicznej często obserwuje się zatrucia wielolekowe, które mogą komplikować obraz kliniczny. Przedawkowanie dzieli się na łagodne/umiarkowane, objawiające się sennością, pobudzeniem OUN, objawami antycholinergicznymi (rozszerzenie źrenic, suchość w jamie ustnej, tachykardia, nadciśnienie), oraz ciężkie, z majaczeniem, psychozami, depresją oddechową, śpiączką i potencjalnym ryzykiem zgonu. Kluczowym powikłaniem ciężkiego przedawkowania jest rabdomioliza, która może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Rabdomioliza występuje przy dawce około 13 mg/kg masy ciała, a dawka śmiertelna to około 25 mg/kg, co stanowi niemal 100-krotność dawki terapeutycznej. Śmiertelność w ciężkich przypadkach rabdomiolizy wynosi około 5%, jednak większość przypadków ma łagodny przebieg, a ostra niewydolność nerek jest zazwyczaj odwracalna.
alkalizacja moczu, antidotum, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, depresja OUN, dializa otrzewnowa, drgawki, hemodializa, hemofiltracja, kinaza kreatynowa, krystaloid, lek wazopresyjny, majaczenie, metoda nerkozastępcza, mleczan Ringera, nadciśnienie tętnicze, nawadnianie, niedociśnienie, niewydolność nerek, objawy antycholinergiczne, ostra niewydolność nerek, pobudzenie OUN, przedawkowanie doksylaminy, psychoza, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, roztwór chlorku sodu, śpiączka, substancja czynna, tachykardia, wymuszona diureza, zaburzenie świadomości, zatrucie wielolekowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Srivasso 18 mcg
Produkt leczniczy Srivasso zawierający bromek tiotropiowy jednowodny w dawce 18 µg, stosowany w terapii schorzeń układu oddechowego, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z 28 badań klinicznych obejmujących 9647 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest suchość błony śluzowej jamy ustnej (ok. 4%), prowadząca do przerwania terapii u 0,2% pacjentów. Inne działania niepożądane związane z przeciwcholinergicznym mechanizmem działania obejmują rzadkie, ale poważne powikłania takie jak jaskra, zaparcia, niedrożność jelit (w tym porażenna) oraz zatrzymanie moczu, szczególnie istotne u osób starszych i pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od często występujących (suchość jamy ustnej) po rzadkie (skurcz oskrzeli, jaskra, reakcje anafilaktyczne), co wymaga szczególnej uwagi klinicznej i monitorowania pacjentów, zwłaszcza w grupie podeszłej wiekowo.
bezsenność, ból głowy, bromek tiotropiowy, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, dysfonia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, krwawienie z nosa, mechanizm przeciwcholinergiczny, migotanie przedsionków, niedrożność jelit, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, odwodnienie, pokrzywka, porażenna niedrożność jelit, próchnica zębów, reakcja anafilaktyczna, rozrost gruczołu krokowego, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, suchość skóry, świąd, tachykardia, wysypka, zaburzenia smaku, zakażenie układu moczowego, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie krtani, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Viatris 80 mg
Profil bezpieczeństwa telmisartanu został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych oraz długoterminowych, obejmujących 21 642 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Do poważnych działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥ 1/10 000 do <1/1 000), które mogą prowadzić do zagrażających życiu obstrukcji dróg oddechowych. Inne istotne działania to ostra niewydolność nerek oraz posocznica, obserwowana częściej w grupie leczonej telmisartanem w badaniu PRoFESS. Częstość działań niepożądanych nie koreluje z dawką, płcią, wiekiem ani rasą, jednak pacjenci japońscy wykazują zwiększone ryzyko zaburzeń czynności wątroby, co sugeruje podłoże genetyczne. Hipotonia jest częstym działaniem u pacjentów z już kontrolowanym ciśnieniem tętniczym, a zgłaszano także przypadki choroby śródmiąższowej płuc, choć związek przyczynowy nie jest jednoznaczny.
bezsenność, bradykardia, choroba śródmiąższowa płuc, depresja, dna moczanowa, duszność, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatyninowa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, tachykardia, toksyczny wykwit skórny, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgien, zapalenie zatok - Leksykon substancji czynnych
Etoksybenzamid – Działania niepożądane
Etoksybenzamid, stosowany w preparacie Koferina w dawce 100 mg na tabletkę, jest substancją o działaniu przeciwbólowym, podawaną w skojarzeniu z 300 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 50 mg kofeiny. Profil bezpieczeństwa tego preparatu należy oceniać kompleksowo, uwzględniając działania niepożądane wszystkich składników. Kwas acetylosalicylowy jest głównym czynnikiem ryzyka powikłań ze strony przewodu pokarmowego (bóle brzucha, zgaga, nudności, zapalenie przewodu pokarmowego, krwawienia, w tym zagrażające życiu), wątroby (przemijające zaburzenia czynności), układu krwiotwórczego (zwiększone ryzyko krwawień, małopłytkowość) oraz nerek (martwica brodawek nerkowych, śródmiąższowe zapalenie nerek). Kofeina może wywoływać zaburzenia neuropsychiatryczne (bezsenność, niepokój) oraz objawy sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, przemijający wzrost ciśnienia tętniczego). Długotrwałe stosowanie preparatu może prowadzić do paradoksalnych bólów głowy.
astma oskrzelowa, bezsenność, ból brzucha, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drogi moczowe, dyspepsja, etoksybenzamid, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, nudności, preparat złożony, przewlekła niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tachykardia, układ krwiotwórczy, układ nerwowy, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do mózgu, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia neuropsychiatryczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie przewodu pokarmowego, zawroty głowy, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxycyclinum TZF 20 mg/ml
Doksycyklina w postaci roztworu do infuzji (20 mg/ml) wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest głównie nieznana lub bardzo rzadka. W trakcie terapii mogą pojawić się miejscowe zakażenia skóry i nabłonka wywołane przez niewrażliwe mikroorganizmy, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego czy gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy. Zgłaszano również hematologiczne zaburzenia, w tym niedokrwistość hemolityczną, małopłytkowość, neutropenię oraz porfirię. Reakcje nadwrażliwości obejmują objawy choroby posurowiczej, obrzęk naczynioruchowy, plamicę anafilaktyczną, wstrząs anafilaktyczny oraz reakcję Jarischa-Herxheimera. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do brązowo-czarnych przebarwień tarczycy bez zaburzeń jej funkcji. Rzadko obserwuje się zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, niewydolność wątroby z żółtaczką oraz zapalenie trzustki. Ponadto, mogą wystąpić liczne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka, które stanowią zagrożenie życia.
choroba posurowicza, Clostridioides difficile, doksycyklina, eozynofilia, fotoonycholiza, fotowrażliwość, gronkowcowe zapalenie jelita, małopłytkowość, nadciśnienie śródczaszkowe, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przełyku, plamica anafilaktyczna, porfiria, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, tachykardia, tetracykliny, trudności w przełykaniu, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie jamy ustnej, zapalenie osierdzia, zapalenie pochwy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Anafilaksja – Objawy
Anafilaksja to ostra, uogólniona reakcja nadwrażliwości, rozwijająca się zwykle w ciągu 5-30 minut po ekspozycji na alergen, charakteryzująca się zaangażowaniem wielu układów: skórnego (80-90%), oddechowego (70%), pokarmowego (30-45%), sercowo-naczyniowego (10-45%) oraz nerwowego (10-15%). Przebieg anafilaksji obejmuje cztery stadia, od łagodnych objawów skórnych (świąd, pokrzywka, rumień) przez nasilające się objawy obrzękowe i oddechowe (obrzęk twarzy, duszność, świszczący oddech), aż do ciężkich manifestacji wstrząsu anafilaktycznego z hipotensją, tachykardią lub bradykardią (odruch Bezolda-Jarischa), niewydolnością wielonarządową i ryzykiem zatrzymania krążenia. Wstrząs anafilaktyczny może prowadzić do śmierci w ciągu 15-30 minut bez natychmiastowej interwencji. U 5-20% pacjentów obserwuje się reakcję dwufazową, z nawrotem objawów do 72 godzin po początkowej reakcji, co wymaga długotrwałej obserwacji.
adrenalina, anafilaksja dwufazowa, bazofil, bradykardia, ciśnienie tętnicze, drgawki, epinefryna, hipotensja, komórki tuczne, nietrzymanie moczu, niewydolność wielonarządowa, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, odruch Bezolda-Jarischa, perfuzja tkanek, podanie dożylne, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja dwufazowa, reakcja nadwrażliwości, rumień, sinica, skurcz oskrzeli, stridor, świszczący oddech, tachykardia, układ immunologiczny, wstrząs anafilaktyczny, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Betafact 500 IU 500 j.m./fiolkę
BETAFACT, zawierający ludzki czynnik IX krzepnięcia, jest stosowany w leczeniu hemofilii B w dawkach 250, 500 oraz 1000 j.m. Najpoważniejszymi działaniami niepożądanymi są rzadkie reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, tachykardia, świszczący oddech oraz potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Występowanie tych reakcji może być powiązane z wytworzeniem inhibitorów czynnika IX, które manifestują się klinicznie niewystarczającą odpowiedzią na leczenie. Do tej pory odnotowano dwa przypadki powstania inhibitorów – u pacjenta wcześniej nieleczonego oraz u pacjenta uprzednio leczonego BETAFACT. Ponadto, u pacjentów z inhibitorami i reakcjami alergicznymi opisano zespół nerczycowy po próbie indukcji tolerancji immunologicznej, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych jest niskie dzięki wysokiej czystości preparatu, choć takie zdarzenia jak zawał mięśnia sercowego czy DIC były opisywane przy preparatach o niższej czystości.
czynnik IX krzepnięcia, DIC, hemofilia B, indukcja tolerancji immunologicznej, inhibitor czynnika IX, klasyfikacja MedDRA, niedociśnienie, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, produkt leczniczy, przeciwciało neutralizujące, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, świszczący oddech, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żylna, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Panadol Femina 500 mg + 10 mg
Panadol Femina zawiera paracetamol (500 mg) oraz hioscyny butylobromek (10 mg), których przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań, w tym niewydolności wątroby i zespołu antycholinergicznego. Przedawkowanie paracetamolu ≥5 g jednorazowo manifestuje się początkowo niespecyficznymi objawami (nudności, wymioty, nadmierna potliwość, senność, osłabienie) w ciągu pierwszych kilku-kilkunastu godzin, które mogą ustąpić mimo rozwijającego się uszkodzenia wątroby. Objawy hepatotoksyczności pojawiają się po 24-48 godzinach (ból w nadbrzuszu, powrót nudności, żółtaczka), osiągając szczyt nasilenia po 4-6 dniach. Ciężkie zatrucie może skutkować niewydolnością wątroby, koniecznością przeszczepu lub zgonem, a także ostrym zapaleniem trzustki. Przedawkowanie hioscyny butylobromku objawia się zespołem antycholinergicznym: suchością w jamie ustnej, tachykardią, ospałością i przemijającymi zaburzeniami widzenia; w ciężkich przypadkach (opisanych w badaniach na zwierzętach) mogą wystąpić wstrząs, depresja oddechowa, drgawki i śpiączka.
butylobromek hioscyny, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, hepatotoksyczność, hioscyny butylobromek, intensywna terapia, jaskra, metionina, N-acetylocysteina, nadmierna potliwość, neostygmina, niewydolność wątroby, nudności, objawy antycholinergiczne, oddech Cheyne-Stokesa, ostre zapalenie trzustki, paracetamol, pilokarpina, przemijające zaburzenia widzenia, rozpieranie w nadbrzuszu, senność, śpiączka, suchość w jamie ustnej, tachykardia, węgiel aktywny, wstrząs, wymioty, zespół antycholinergiczny, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teicopix
Teikoplanina, antybiotyk glikopeptydowy o wąskim spektrum działania przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego oraz zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN). Podawanie leku powinno unikać bolusów dożylnych na rzecz 30-minutowej infuzji, aby zmniejszyć ryzyko zespołu czerwonego człowieka. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości lub reakcji skórnych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiednich działań ratunkowych. Teikoplanina nie jest wskazana do monoterapii zakażeń o niepotwierdzonej wrażliwości patogenu, a jej stosowanie zaleca się głównie u pacjentów z ciężkimi zakażeniami, u których standardowe leczenie jest niewystarczające lub przeciwwskazane.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, cisplatyna, cyklosporyna, działanie neurotoksyczne, furosemid, kolistyna, kwas etakrynowy, lek moczopędny, małopłytkowość, morfologia krwi, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na wankomycynę, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, podanie dokomorowe, pokrzywka, szum uszny, tachykardia, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Allertec Kids 5 mg/5 ml
Cetyryzyna, będąca selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H₁, stosowana jest w leczeniu objawów alergii i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 3200 pacjentów, przy dawce 10 mg/dobę, najczęściej obserwowano działania niepożądane o łagodnym do umiarkowanego nasileniu, takie jak senność (9,63% vs 5,00% placebo), zmęczenie, bóle i zawroty głowy. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–12 lat) profil działań niepożądanych jest podobny, z częstością senności 1,8% (vs 1,4% placebo) oraz biegunką 1,0% (vs 0,6% placebo). Rzadziej występowały zaburzenia czynności wątroby (zwiększona aktywność aminotransferaz, fosfatazy alkalicznej, γ-GT, bilirubiny), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs 0,82% placebo) oraz zaburzenia ze strony układu moczowego, w tym bardzo rzadkie przypadki zatrzymania moczu.
aktywność cholinolityczna, amnezja, antagonista receptorów H1, ból stawów, drgawki, dyskineza, dystonia, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, mimowolne oddawanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tachykardia, tiki, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji oka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia pamięci, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ditropan 5 mg
Ditropan (oksybutyniny chlorowodorek) w dawce 5 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie wynikających z działania antycholinergicznego. Najczęściej obserwowane objawy dotyczą ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, senność, ból głowy – ≥1/10), układu pokarmowego (zaparcia, suchość w ustach, nudności – ≥1/10), narządu wzroku (nieostre widzenie – ≥1/10) oraz skóry (suchość skóry – ≥1/10). Często występują także kołatanie serca i zaczerwienienie twarzy (≥1/100 do <1/10), biegunka, wymioty, zmniejszone łzawienie oraz zatrzymanie moczu. Rzadziej, ale klinicznie istotne, są zaburzenia poznawcze, drgawki, arytmie, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, reakcje alergiczne, rzekoma niedrożność jelit i udar cieplny, które mogą wymagać pilnej interwencji medycznej.
arytmia, cewnikowanie pęcherza moczowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, drgawki, dysfagia, działanie antycholinergiczne, jaskra z zamkniętym kątem, krwawienie z nosa, nadwrażliwość na światło, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, oksybutynina, omamy, przerost prostaty, refluks żołądkowo-przełykowy, rozszerzenie źrenic, rzekoma niedrożność, suchość skóry, suchość w ustach, tachykardia, udar cieplny, uzależnienie od oksybutyniny, zaburzenia poznawcze, zaburzenie mięśniowe, zakażenie układu moczowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gripex Max 500 mg + 30 mg + 15 mg
Produkt leczniczy Gripex Max, zawierający 500 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 15 mg dekstrometorfanu bromowodorku, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Wśród najpoważniejszych, choć bardzo rzadkich (<1/10 000), obserwowano zaburzenia hematologiczne takie jak granulocytopenia, agranulocytoza i małopłytkowość, które wymagają natychmiastowej interwencji. Rzadko występują reakcje nadwrażliwości typu I, w tym obrzęk alergiczny i reakcje anafilaktyczne. Z nieznaną częstością zgłaszano objawy neurologiczne, takie jak omamy, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES), zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych (RCVS), senność i zawroty głowy, które mogą prowadzić do poważnych powikłań. Ponadto, możliwe jest wystąpienie tachykardii i nieznacznego podwyższenia ciśnienia tętniczego, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu krążenia.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, dekstrometorfan, granulocytopenia, kamica moczowa, kolka nerkowa, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość typu I, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, nudności, obrzęk alergiczny, omamy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, paracetamol, pseudoefedryna, reakcja alergiczna skórna, reakcja anafilaktyczna, rozrost gruczołu krokowego, rumień, senność, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zaburzenia układu krwiotwórczego, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii