parestezje

Parestezje to subiektywne zaburzenia czucia, które manifestują się nieprawidłowymi doznaniami w postaci mrowienia, drętwienia, pieczenia, kłucia czy też odczucia „chodzenia mrówek po skórze”. Dolegliwości te nie są wywoływane przez bodźce zewnętrzne, lecz powstają w wyniku dysfunkcji układu nerwowego.

Parestezje mogą być objawem różnorodnych schorzeń, takich jak: neuropatie obwodowe, uszkodzenia rdzenia kręgowego, choroby demielinizacyjne (np. stwardnienie rozsiane), migrena, udar mózgu czy zespoły uciskowe (np. zespół cieśni nadgarstka). Mogą również towarzyszyć niedoborom witamin (szczególnie B12), zaburzeniom metabolicznym (np. cukrzyca) czy być efektem ubocznym stosowania niektórych leków.

Diagnostyka parestezji powinna obejmować dokładny wywiad, badanie neurologiczne oraz badania dodatkowe, takie jak: badania elektrofizjologiczne (EMG, elektroneurografia), badania obrazowe (MRI, CT) czy badania laboratoryjne. Leczenie parestezji jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować farmakoterapię, fizykoterapię, modyfikację stylu życia lub interwencję chirurgiczną.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Fluoresceina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Fluoresceina, stosowana w stężeniu 100 mg/ml w preparatach takich jak Fluoresceine SERB i Fluorescite, jest kluczowym środkiem diagnostycznym w angiografii fluoresceinowej, jednak jej podanie wiąże się z czasowym pogorszeniem ostrości widzenia spowodowanym rozszerzeniem źrenic. To przejściowe zaburzenie widzenia znacząco ogranicza zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, co wymaga od lekarza jasnego poinformowania pacjenta o konieczności powstrzymania się od tych czynności do czasu pełnej normalizacji widzenia. Dodatkowo, fluoresceina może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania, takie jak ból głowy, zawroty głowy, parestezje, a w rzadkich przypadkach utratę przytomności, omdlenia czy drgawki, które stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów.
afazja, angiografia fluoresceinowa, bradykardia, drgawki, fluoresceina, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niedoczulica, obrzęk krtani, obrzęk płuc, ostrość widzenia, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, rozszerzenie źrenic, skurcz oskrzeli, tachykardia, utrata przytomności, wstrząs, zaburzenia smaku, zaburzenia układu nerwowego, zakrzepowe zapalenie żył, zapaść krążeniowa, zatrzymanie czynności oddechowej, zatrzymanie czynności serca, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie paniczne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zaburzenie paniczne to przewlekłe zaburzenie lękowe charakteryzujące się nawracającymi, nagłymi atakami paniki, objawiającymi się zarówno symptomami psychicznymi (intensywny lęk, strach, uczucie zbliżającej się katastrofy), jak i fizycznymi (kołatanie serca, pocenie się, drżenie, duszność, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, parestezje). Ataki te mogą prowadzić do rozwoju agorafobii (około 26% przypadków) lub fobii społecznej (33% przypadków), a także do znacznego pogorszenia jakości życia, izolacji społecznej i zwiększonego ryzyka depresji oraz nadużywania substancji psychoaktywnych. Kompleksowa ocena pielęgniarska obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, ocenę stanu psychicznego oraz monitorowanie parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem intensywności lęku, częstotliwości ataków, czynników wyzwalających oraz ryzyka samobójczego. Diagnozy pielęgniarskie koncentrują się na lęku, nieskutecznym radzeniu sobie, izolacji społecznej, ryzyku autoagresji oraz deficycie wiedzy o chorobie i leczeniu.
agorafobia, atak paniki, badanie fizykalne, ból w klatce piersiowej, czynniki wyzwalające, diagnozy pielęgniarskie, edukacja zdrowotna, fobia społeczna, głębokie oddychanie, grupa wsparcia, higiena snu, kołatanie serca, kontrolowane oddychanie, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwlękowy, mechanizmy radzenia sobie, myśli samobójcze, objawy fizyczne, objawy psychiczne, ocena stanu psychicznego, parametry życiowe, parestezje, pocenie się, progresywna relaksacja mięśni, relacja terapeutyczna, ryzyko samobójstwa, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, techniki relaksacyjne, terapia poznawczo-behawioralna, współwystępujące zaburzenia, zaburzenia związane z używaniem substancji psychoaktywnych, zaburzenie lękowe, zaburzenie paniczne, zarządzanie stresem, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Anagrelide Sandoz 0,5 mg

Analiza bezpieczeństwa stosowania anagrelidu w dawce średniej około 2 mg/dobę, przeprowadzona na łącznie 4602 pacjentach (w tym 56 leczonych do 4-5 lat), wykazała, że najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (ok. 14%), kołatanie serca (ok. 9%), zatrzymanie płynów i nudności (po ok. 6%), a także biegunka (ok. 5%). Mechanizm działania jako inhibitora fosfodiesterazy III tłumaczy występowanie objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego, takich jak tachykardia, częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków czy zastoinowa niewydolność serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko udaru mózgu, którego częstość nie została dokładnie określona, ale wymaga monitorowania. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a ich spektrum obejmuje również zaburzenia neurologiczne, żołądkowo-jelitowe, oddechowe, nerkowe oraz ogólne, co podkreśla konieczność stopniowego dostosowywania dawki w celu minimalizacji ryzyka.
alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, anagrelid, biegunka, ból głowy, ból stawów, choroba śródmiąższowa płuc, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, depresja, dławica piersiowa, duszność, enzymy wątrobowe, inhibitor fosfodiesterazy III, jadłowstręt, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, kardiomiopatia, kołatanie serca, kreatynina we krwi, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwotok z przewodu pokarmowego, łysienie, migotanie przedsionków, migrena, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, pancytopenia, parestezje, podwójne widzenie, szum w uszach, tachykardia, torsade de pointes, udar mózgu, wybroczyny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia rytmu serca, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Navelbine 10 mg/ml

Winorelbina (Navelbine), dostępna w postaci koncentratu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejszą toksycznością jest mielosupresja, szczególnie neutropenia. Neutropenia ciężkiego stopnia (G3) występuje u 24,3% pacjentów, a bardzo ciężkiego stopnia (G4) u 27,8%, zwykle ustępując w ciągu 5-7 dni bez kumulacji. Inne hematologiczne działania niepożądane to niedokrwistość (G3-4: 7,4%) oraz małopłytkowość (G3-4: 2,5%). Neurologiczne powikłania, takie jak zniesienie głębokich odruchów i parestezje, pojawiają się bardzo często, z ciężkim nasileniem u 2,7% pacjentów. Do często obserwanych należą także zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym zapalenie jamy ustnej (15%), nudności i wymioty (G1-2: 30,4%, G3-4: 2,2%), zaparcia (G3-4: 2,7%) oraz porażenna niedrożność jelit (G3-4: 4,1%). Warto podkreślić, że łysienie występuje bardzo często, choć ciężkie (G3-4) u 4,1% pacjentów. Miejscowe reakcje w miejscu podania, takie jak rumień i zapalenie żył, obserwuje się bardzo często (G3-4: 3,7%).
anafilaksja, anoreksja, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, duszność, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica miejscowa, mielosupresja, nadciśnienie, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, pancytopenia, parestezje, porażenna niedrożność jelita, posocznica, przebarwienie skóry, reakcja rzekomoanafilaktyczna, SIADH, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia neuromotoryczne, zaburzenia połykania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zaparcia, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół ręka-stopa, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon substancji czynnych
Nadtlenek benzoilu – Działania niepożądane

Nadtlenek benzoilu jest substancją aktywną o działaniu przeciwbakteryjnym, keratolitycznym i przeciwzapalnym, szeroko stosowaną w terapii przeciwtrądzikowej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są miejscowe reakcje skórne, takie jak rumień, łuszczenie i przesuszenie skóry, występujące bardzo często (≥1/10), zwykle o łagodnym nasileniu. Często pojawia się także uczucie pieczenia w miejscu aplikacji. Rzadziej występują zapalenie skóry, świąd, wysypka rumieniowa oraz pogorszenie trądziku (≥1/1 000 do <1/100). Reakcje alergiczne i anafilaktyczne mają częstość nieznaną, ale mogą stanowić poważne zagrożenie. W badaniach klinicznych preparatu Benzacne Duo odnotowano wzrost częstości łagodnego łuszczenia (z 6% do 17%) i przesuszenia skóry (z 6% do 15%) podczas terapii, przy jednoczesnym niewielkim wzroście umiarkowanego rumienia (z 3% do 5%).
biegunka, biegunka krwotoczna, ból brzucha, działanie fotosensybilizujące, emolient, fotowrażliwość, łuszczenie, nadtlenek benzoilu, odbarwienie skóry, parestezje, pokrzywka, postępowanie przeciwalergiczne, przesuszenie skóry, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, rumień, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, świąd, terapia przeciwtrądzikowa, terminologia MedDRA, uczucie pieczenia, właściwości keratolityczne, właściwości przeciwbakteryjne, właściwości przeciwzapalne, wysypka rumieniowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie okrężnicy, zapalenie skóry
Leksykon leków
Przedawkowanie – Zahron 20 mg

Przedawkowanie rozuwastatyny, substancji czynnej leku Zahron (20 mg w postaci soli wapniowej), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Brak specyficznego protokołu leczenia wymusza postępowanie objawowe z monitorowaniem funkcji życiowych. Kluczowe jest ścisłe kontrolowanie enzymów wątrobowych (ALT, AST) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), której podwyższony poziom może wskazywać na uszkodzenie mięśni. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji rozuwastatyny, co ogranicza możliwości terapeutyczne w ciężkich przypadkach przedawkowania.
aminotransferazy, enzymy wątrobowe, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, mialgia, mioglobina, niewydolność nerek, oliguria, parestezje, rabdomioliza, rozuwastatyna, sól wapniowa, statyna, uszkodzenie mięśni, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, Zahron
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ciprinol 250 mg

Cyprofloksacyna, składnik leku Ciprinol, może indukować szerokie spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości, obejmujących układy krwiotwórczy, immunologiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, wątrobowy, skórny, mięśniowo-szkieletowy oraz moczowy. Najczęściej obserwuje się nudności i biegunkę, natomiast poważne, potencjalnie zagrażające życiu reakcje obejmują agranulocytozę, pancytopenię, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie okrężnicy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, a także komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT. Dodatkowo, u pacjentów stosujących fluorochinolony odnotowano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty z ryzykiem pęknięcia. Warto podkreślić ryzyko hipoglikemii prowadzącej do śpiączki oraz zaburzeń psychicznych, w tym depresji i reakcji psychotycznych, które mogą skutkować myślami samobójczymi.
agranulocytoza, artropatia, badanie kliniczne, choroba posurowicza, cyprofloksacyna, drgawki, eozynofilia, guz rzekomy mózgu, hipoglikemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niedomykalność zastawki serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, próba samobójcza, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipoglikemiczna, szpik kostny, tachykardia, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia poznawcze, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Przedawkowanie – Uldiulan 12,5 mg

Przedawkowanie chlortalidonu, substancji czynnej leku Uldiulan, prowadzi do poważnych zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, manifestujących się m.in. zawrotami głowy, osłabieniem, nudnościami, bólami i skurczami mięśni, tachykardią oraz niedociśnieniem tętniczym. W ciężkich przypadkach obserwuje się hipowolemię, hemokoncentrację, drgawki, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniową oraz ostrą niewydolność nerek. Szczególnie niebezpieczna jest hipokaliemia, której objawy obejmują zmęczenie, parestezje, niedowład, apatię, a także groźne arytmie serca. Wartości elektrolitów, zwłaszcza potasu, są kluczowe w ocenie stanu pacjenta, gdyż ich znaczne obniżenie może prowadzić do porażennej niedrożności jelit lub śpiączki hipokaliemicznej.
arytmia serca, chlortalidon, drgawki, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemokoncentracja, hipokaliemia, hiponatremia, hipoperfuzja nerek, hipotensja, hipowolemia, letarg, meteoryzm, niedociśnienie tętnicze, niedowład, odwodnienie, osłabienie mięśniowe, ostra niewydolność nerek, parestezje, płukanie żołądka, porażenna niedrożność jelit, regulacja ortostatyczna, śpiączka hipokaliemiczna, splątanie, tachykardia, węgiel aktywowany, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pramatis 10 mg

Pramatis, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, wykazuje działania niepożądane typowe dla SSRI, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch tygodniach terapii, z tendencją do ustępowania przy kontynuacji leczenia. Do najczęstszych należą ból głowy (bardzo często), nudności (bardzo często), zaburzenia snu, zawroty głowy, lęk, zmiany apetytu oraz zaburzenia funkcji seksualnych. Istotne są także rzadkie, ale poważne działania, takie jak zespół serotoninowy, reakcje anafilaktyczne, małopłytkowość, hiponatremia, wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes, szczególnie u pacjentów z hipokaliemią lub chorobami serca. U pacjentów powyżej 50. roku życia odnotowano zwiększone ryzyko złamań kości. Przerwanie terapii, zwłaszcza nagłe, może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, pobudzenie psychoruchowe, objawy żołądkowo-jelitowe i wegetatywne, które zwykle mają łagodny lub umiarkowany przebieg, ale mogą być ciężkie i długotrwałe.
akatyzja, anorgazmia, bezsenność, bradykardia, bruksizm, chwiejność emocjonalna, depersonalizacja, drżenie, dyskinezy, escytalopram, hipokaliemia, hiponatremia, impotencja, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok poporodowy, lęk, małopłytkowość, mania, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie ADH, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tachykardia, torsade de pointes, zaburzenia czucia, zaburzenia łaknienia, zaburzenia snu, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy
Leksykon chorób i schorzeń
Neuralgia poprzeczna – Diagnostyka i diagnoza

Neuralgia poprzeczna (Post-herpetic neuralgia, PHN) to przewlekły ból neuropatyczny utrzymujący się co najmniej 3 miesiące po epizodzie półpaśca, charakteryzujący się piekącym, przeszywającym bólem, allodynią, parestezjami, świądem i hiperalgezją w obszarze dermatomu objętego wysypką. Diagnoza opiera się głównie na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z uwzględnieniem czynników ryzyka takich jak zaawansowany wiek, ciężki ból prodromalny, lokalizacja półpaśca w dermatomach nerwu trójdzielnego lub splotu ramiennego oraz obecność allodynii mechanicznej u około 50% pacjentów. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć zakażenia HSV, liszajec, kandydozę, kontaktowe zapalenie skóry, autoimmunologiczne choroby pęcherzowe oraz inne przyczyny bólu neuropatycznego. W większości przypadków nie są wymagane badania dodatkowe, jednak w atypowych sytuacjach pomocne mogą być testy PCR na VZV (czułość >95%, swoistość 99-100%), badania immunofluorescencyjne, serologia oraz MRI, które może wykazać zmiany w pniu mózgu i rdzeniu szyjnym u pacjentów z PHN.
allodynia, allodynia mechaniczna, badania obrazowe, badanie fizykalne, badanie immunofluorescencyjne, badanie PCR, ból neuropatyczny, ból przeszywający, choroba pęcherzowa, herpes zoster, hiperalgezja, hodowla wirusowa, kandydoza, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec, nerw trójdzielny, neuralgia popółpaścowa, neuralgia poprzeczna, parestezje, pleksopatia, pleocytoza, płyn mózgowo-rdzeniowy, radikulopatia, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, splot ramienny, świąd, wirus opryszczki zwykłej, wirus półpaśca, wysypka półpaścowa, zoster sine herpete
Leksykon substancji czynnych
Potasu chlorek – Przedawkowanie

Przedawkowanie potasu chlorku prowadzi do hiperkaliemii, definiowanej jako stężenie potasu w osoczu powyżej normy 3,5-5,0 mmol/l, co stanowi poważne zagrożenie zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Objawy kliniczne hiperkaliemii są zależne od poziomu potasu i szybkości jego narastania, obejmując parestezje (5,5-6,0 mmol/l), osłabienie mięśni (6,0-6,5 mmol/l), porażenie mięśni (6,5-7,0 mmol/l), zaburzenia rytmu serca i zmiany w EKG (6,0-7,5 mmol/l), blok serca (7,0-8,0 mmol/l) oraz zatrzymanie akcji serca przy stężeniach >8,0 mmol/l. Diagnostyka powinna obejmować oznaczenie potasu, EKG, ocenę funkcji nerek oraz równowagi kwasowo-zasadowej i innych elektrolitów. Czynniki ryzyka to m.in. niewydolność nerek, stosowanie leków oszczędzających potas, kwasica metaboliczna oraz szybkie podanie potasu.
asystolia, azotemia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dializoterapia, diuretyk pętlowy, ekstrasystolia, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, homeostaza potasowa, kwasica metaboliczna, lek β2-adrenergiczny, leki oszczędzające potas, migotanie komór, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, obrzęk płucny, odstęp PR, osłabienie mięśni, paraliż wiotki, parestezje, polistyrenosulfonian sodu, porażenie mięśni, przedawkowanie potasu chlorku, przewodnienie, salbutamol, stężenie potasu, wodorowęglan sodu, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie wydzielania aldosteronu, załamek T, zatrzymanie akcji serca, zespół QRS, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Symescital 5 mg

Escytalopram (Symescital) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla SSRI, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi pojawiającymi się w pierwszych dwóch tygodniach terapii, takimi jak nudności i ból głowy (>1/10). Często obserwuje się również bezsenność, zawroty głowy, zaburzenia funkcji seksualnych oraz zmęczenie (1/100 do <1/10). Istotne są potencjalnie poważne działania niepożądane, w tym zespół serotoninowy, arytmie komorowe (w tym torsade de pointes), myśli i zachowania samobójcze oraz reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT lub chorobami serca. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, nudności, drżenia i zaburzenia snu, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drżenie, dyskineza, hiponatremia, jadłowstręt, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok poporodowy, łysienie, mania, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierna potliwość, napad lęku, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, splątanie, szum uszny, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złamanie kości
Leksykon leków
Działania niepożądane – Meropenem Genoptim 1000 mg

Meropenem Genoptim, karbapenemowy antybiotyk dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w badaniach klinicznych obejmujących 4872 pacjentów i 5026 zastosowań. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są biegunka (2,3%), wysypka skórna (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz reakcje zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach laboratoryjnych najczęściej występowały trombocytoza (1,6%) oraz podwyższone enzymy wątrobowe (aminotransferazy, fosfataza alkaliczna, dehydrogenaza mleczanowa) w zakresie 1,5-4,3%. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, z uwzględnieniem potencjalnie ciężkich reakcji, takich jak anafilaksja, ciężkie zmiany skórne (m.in. zespół Stevensa-Johnsona), drgawki, zapalenie okrężnicy związane z antybiotykami oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna).
agranulocytoza, aminotransferazy, anafilaksja, biegunka, bilirubina, Clostridioides difficile, dehydrogenaza mleczanowa, drgawki, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, karbapenemy, kreatynina, leukopenia, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, meropenem trójwodny, mocznik, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, osutka polekowa, parestezje, pokrzywka, reakcja zapalna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, trombocytemia, trombocytopenia, trombocytoza, wysypka skórna, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie okrężnicy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Isoptin SR 120 mg

Isoptin SR (werapamil chlorowodorek) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży, w wieku rozrodczym oraz karmiących piersią. Brak jest odpowiednich, kontrolowanych badań dotyczących stosowania werapamilu w ciąży, a jego działanie teratogenne u ludzi nie zostało jednoznacznie potwierdzone ani wykluczone. Lek przenika przez barierę łożyska (obecny w krwi pępowinowej) oraz do mleka matki, gdzie niemowlę otrzymuje od 0,1% do 1% dawki przyjętej przez matkę. Stosowanie Isoptin SR w tych grupach jest dopuszczalne wyłącznie, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka karmionego piersią. Należy poinformować pacjentkę o możliwych działaniach niepożądanych, takich jak zaburzenia sercowo-naczyniowe (np. rzadkoskurcz, niedociśnienie), neurologiczne (bóle głowy, zawroty), żołądkowo-jelitowe oraz obrzęki i zmęczenie, a także o rzadkich, ale poważnych powikłaniach wymagających natychmiastowej interwencji (hiperkaliemia, blok przedsionkowo-komorowy, niewydolność serca).
asystolia, bariera łożyska, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz, duszność, działanie teratogenne, elektrostymulacja serca, hemodializa, hiperkaliemia, kołatanie serca, kwasica metaboliczna, lek wazopresyjny, metabolity leku, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność oddechowa, parestezje, resuscytacja, rzadkoskurcz, stymulacja β-adrenergiczna, układ sercowo-naczyniowy, werapamilu chlorowodorek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Doxium 500 500 mg

Doxium 500, zawierający 500 mg wapnia dobesylanu w kapsułce, jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z klinicznymi objawami przewlekłej niewydolności żylnej kończyn dolnych, takimi jak ból nóg, skurcze mięśni łydek, parestezje, obrzęki oraz zmiany skórne wynikające z zastoju krwi. Lek ten jest również zalecany w leczeniu łagodnej do umiarkowanej nieproliferacyjnej retinopatii cukrzycowej, gdzie ma na celu opóźnienie progresji choroby w jej wczesnych stadiach. Preparat powinien być stosowany wyłącznie u dorosłych, gdyż bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały ustalone.
ból nóg, kapsułka twarda, kompresjoterapia, kontrola glikemii, nieproliferacyjna retinopatia cukrzycowa, obrzęk, owrzodzenie, parestezje, przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych, siatkówka oka, skurcze nóg, uczucie ciężkości nóg, wapń dobesylan, zmiany troficzne skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Anemia z niedoboru witamin – Objawy

Anemia z niedoboru witamin, głównie witaminy B12 (kobalaminy) i kwasu foliowego (B9), charakteryzuje się upośledzoną erytropoezą prowadzącą do makrocytarnej anemii i objawów klinicznych takich jak zmęczenie, bladość, duszność i kołatanie serca. Niedobór witaminy B12 dodatkowo manifestuje się specyficznymi objawami neurologicznymi, w tym parestezjami, ataksją, osłabieniem mięśni oraz zaburzeniami neuropsychiatrycznymi (depresja, zaburzenia poznawcze, psychoza). Diagnostyka powinna uwzględniać oznaczenie poziomu witaminy B12, kwasu foliowego, homocysteiny oraz kwasu metylomalonowego, które pomagają w identyfikacji biochemicznego niedoboru i ocenie stopnia zaawansowania choroby. Warto podkreślić, że objawy neurologiczne mogą wystąpić nawet przy braku wyraźnej anemii, co wymaga wysokiej czujności klinicznej, zwłaszcza u osób starszych, u których symptomy mogą być mylone z demencją lub chorobą Alzheimera.
anemia z niedoboru witamin, ataksja, choroba Alzheimera, choroba sercowo-naczyniowa, czerwona krwinka, demencja, demielinizacja nerwów, glossitis, homocysteina, kobalamina, kwas metylomalonowy, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12, niewydolność serca, parestezje, podostre złożone zwyrodnienie rdzenia, powikłanie neurologiczne, rak jelita grubego, surowica, synteza DNA, uszkodzenie układu nerwowego, wada cewy nerwowej, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie odpowiedzi immunologicznej, zapalenie języka
Leksykon chorób i schorzeń
Anemia z niedoboru witamin – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Anemia z niedoboru witamin, głównie witaminy B12 i kwasu foliowego, charakteryzuje się produkcją makrocytarnych, nieprawidłowo funkcjonujących erytrocytów, co prowadzi do niedotlenienia tkanek i objawów takich jak zmęczenie, osłabienie, duszność oraz zawroty głowy. Diagnostyka opiera się na morfologii krwi wykazującej makrocytozę (zwiększone MCV), obniżonym poziomie hemoglobiny, hematokrytu oraz obniżonych stężeniach witaminy B12 i/lub kwasu foliowego. W przypadku niedoboru witaminy B12, podwyższone są także poziomy homocysteiny i kwasu metylomalonowego, a testy na obecność przeciwciał przeciwko czynnikowi wewnętrznemu i komórkom okładzinowym żołądka pomagają w rozpoznaniu anemii złośliwej. Leczenie obejmuje suplementację witaminy B12 (np. 1000 μg domięśniowo w fazie nasycenia) oraz kwasu foliowego (1-5 mg doustnie przez około 4 miesiące), z uwzględnieniem przyczyn niedoboru i monitorowaniem parametrów hematologicznych oraz neurologicznych.
anemia megaloblastyczna, anemia z niedoboru kwasu foliowego, anemia z niedoboru witamin, anemia złośliwa, antagonista receptora H2, atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka, cyjanokobalamina, czynnik wewnętrzny, demielinizacja, duszność, erytrocyt, folian, hematokryt, hemoglobina, hipersegmentowany neutrofil, hydroksykobalamina, inhibitor pompy protonowej, kwas foliowy, makrocyt, makrocytoza, megaloblast, metotreksat, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, pancytopenia, parestezje, szpik kostny, tachykardia, wada cewy nerwowej, zapalenie języka
Leksykon substancji czynnych
Karwedylol – Działania niepożądane

Karwedylol, lek beta-adrenolityczny z działaniem alfa-adrenolitycznym, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca oraz niewydolności serca, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych. Najczęściej (≥1/10) obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy, astenia, niewydolność serca oraz niedociśnienie tętnicze. Często (≥1/100 do <1/10) występują infekcje dróg oddechowych i moczowych, niedokrwistość, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, obrzęki, niedociśnienie ortostatyczne, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenia kontroli glikemii u chorych na cukrzycę, wzrost masy ciała i hipercholesterolemia. Działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak nasilenie niewydolności serca, ciężkie niedociśnienie, bradykardia i blok przedsionkowo-komorowy, mogą stanowić poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z istniejącą niewydolnością serca. Częstość występowania większości działań niepożądanych jest niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki.
alfa-adrenolityk, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, duszność, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, karwedylol, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk, obrzęk płuc, parestezje, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka
Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Działania niepożądane

Amitryptylina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny (TLPD), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia układu nerwowego (senność, drżenie, zawroty głowy, ból głowy, dyzartria), psychiczne (agresja, stan splątania, zmniejszone libido), sercowo-naczyniowe (kołatanie serca, tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie ortostatyczne) oraz żołądkowo-jelitowe (suchość jamy ustnej, zaparcia, nudności). Szczególnie istotne jest ryzyko kardiotoksyczności, w tym arytmii, torsade de pointes oraz poważnych zaburzeń przewodnictwa serca. W badaniach diagnostycznych często obserwuje się wydłużenie odstępu QT, hiponatremię oraz zwiększenie masy ciała. Działania niepożądane mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także zwiększać ryzyko upadków i urazów, zwłaszcza u osób starszych.
agranulocytoza, akatyzja, anoreksja, arytmia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, cholestatyczna choroba wątroby, choroba afektywna dwubiegunowa, częstoskurcz komorowy, drgawki, drżenie, dyzartria, hepatotoksyczność, hipertermia, hipomania, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, kołatanie serca, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mania, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, obniżone libido, obrzęk języka, omamy, pancytopenia, parestezje, polineuropatia, porażenna niedrożność jelita, powiększenie gruczołów ślinowych, rozszerzenie źrenic, senność, suchość jamy ustnej, suchość oka, system MedDRA, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia akomodacji, zaburzenia mowy, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia uwagi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Chlorchinaldin o smaku czarnej porzeczki 2 mg

Przedawkowanie chlorochinaldolu, substancji czynnej w tabletkach do ssania Chlorchinaldin (2 mg), jest zjawiskiem niezwykle rzadkim ze względu na niską dawkę i ograniczone wchłanianie systemowe. Mimo braku udokumentowanych przypadków, nadmierna ekspozycja na chlorowcopochodne chinoliny, do których należy chlorochinaldol, może prowadzić do rozwoju podostrej neuropatii rdzeniowo-wzrokowej. Objawy prodromalne obejmują uporczywą biegunkę i bóle brzucha, natomiast charakterystyczne, patognomoniczne symptomy przedawkowania to zielone zabarwienie moczu i języka. Pełnoobjawowa neuropatia manifestuje się zaburzeniami czucia (parestezje, dyzestezje), osłabieniem mięśniowym, bólami neuropatycznymi oraz zaburzeniami widzenia, co wskazuje na uszkodzenie zarówno dróg ruchowych, jak i komponentu wzrokowego układu nerwowego.
ataksja, ból brzucha, ból neuropatyczny, Chlorchinaldin, chlorowcopochodne chinoliny, dyzestezje, leczenie objawowe, objawy prodromalne, parestezje, płukanie żołądka, podostra neuropatia rdzeniowo-wzrokowa, uporczywa biegunka, uszkodzenie nerwu obwodowego, wchłanianie systemowe, wywoływanie wymiotów, zabarwienie moczu, zaburzenie ostrości wzroku, zaburzenie pola widzenia, zespół neurologiczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Betaloc 1 mg/ml

Metoprolol winianowy, zawarty w preparacie Betaloc, jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu, najczęściej dotyczące układu sercowo-naczyniowego, nerwowego oraz przewodu pokarmowego. Do najczęściej obserwowanych należą bradykardia, zmęczenie, zawroty głowy, nudności i bóle brzucha. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak wstrząs kardiogenny u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, nasilenie niewydolności serca czy zgorzel u osób z ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, obejmując m.in. małopłytkowość (rzadko), depresję i bezsenność (często), hipotensję ortostatyczną (często), duszność wysiłkową (często) oraz zapalenie wątroby (rzadko). Warto podkreślić, że większość działań niepożądanych wynika z farmakologicznej blokady receptorów β1-adrenergicznych, co wpływa na funkcje serca, układ nerwowy, naczyniowy oraz metabolizm glukozy.
antagonista receptorów β1-adrenergicznych, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, bradykardia, chromanie przestankowe, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, łuszczyca, małopłytkowość, metoprolol winianowy, niewydolność serca, nudności, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, skurcz oskrzeli, szumy uszne, wstrząs kardiogenny, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Raynauda
Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluxemed 20 mg

Fluxemed (fluoksetyna, 20 mg), jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnego monitorowania w trakcie terapii. Na podstawie danych klinicznych obejmujących 9297 pacjentów oraz raportów spontanicznych najczęściej obserwuje się ból głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie i biegunkę. Istotne jest, że nasilenie tych objawów zwykle zmniejsza się podczas kontynuacji leczenia, a przerwanie terapii jest rzadko konieczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zachowań samobójczych, zespół serotoninowy, zaburzenia sercowo-naczyniowe (w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes), krwawienia z przewodu pokarmowego i ginekologiczne, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka), zaburzenia endokrynologiczne (zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, hiponatremia) oraz idiosynkratyczne zapalenie wątroby. Objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, bezsenność, astenia i lęk, występują najczęściej przy nagłym przerwaniu leczenia, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, anoreksja, astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, bruksizm, choroba posurowicza, depersonalizacja, duszność, dyskinezja, fluoksetyna, hipomania, hiponatremia, idiosynkratyczne zapalenie wątroby, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwotok poporodowy, leukopenia, łysienie, mania, mioklonie, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierne wydzielanie prolaktyny, napady drgawek, nastrój euforyczny, neutropenia, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, plamica, pobudzenie, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suchość w jamie ustnej, świąd, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czucia, zaburzenia orgazmu, zaburzenia połykania, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia snu, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmęczenie
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bisoprolol VP

Bisoprolol VP, jako selektywny beta-adrenolityk, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością krążenia, astmą oskrzelową, obturacyjną chorobą płuc, cukrzycą, tyreotoksykozą oraz zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min) i wątroby. Terapia powinna być rozpoczynana od niskich dawek (np. 2,5 mg/dobę u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami narządowymi) i stopniowo zwiększana do dawki maksymalnej 10 mg/dobę, z jednoczesnym monitorowaniem funkcji układu oddechowego, glikemii oraz stanu klinicznego. U pacjentów z astmą wskazane jest wykonanie czynnościowego badania układu oddechowego przed terapią, a w trakcie leczenia konieczne jest stosowanie leków rozszerzających oskrzela. Bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii i nadczynności tarczycy, co wymaga szczególnej uwagi i częstszego monitorowania. Ponadto, u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, dusznicą Prinzmetala, zaburzeniami krążenia obwodowego oraz guzem chromochłonnym nadnerczy (przed blokadą receptorów α) stosowanie bisoprololu wymaga ścisłej kontroli i odpowiedniego przygotowania.
adrenalina, astma oskrzelowa, badanie czynnościowe płuc, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, cukrzyca, dławica piersiowa, dusznica Prinzmetala, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, klirens kreatyniny, leczenie odczulające, lek rozszerzający oskrzela, łuszczyca, marskość wątroby, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążenia, obturacyjna choroba płuc, parestezje, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia krążenia obwodowego, zapalenie wątroby, zawał serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Konaten 25 mg

Atomoksetyna, stosowana w kapsułkach twardych w dawkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze u dzieci to ból głowy (19%), ból brzucha (18%) oraz zmniejszenie łaknienia (16%). Zmniejszenie łaknienia może prowadzić do przejściowego spowolnienia przyrostu masy ciała i wzrostu, jednak długoterminowo pacjenci zazwyczaj osiągają przewidywane wartości. Inne często obserwowane działania to nudności, wymioty i senność (10-11%), zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu i przemijającym charakterze. Wśród działań niepożądanych istotne są również zaburzenia psychiczne, takie jak drażliwość, wahania nastroju, bezsenność, pobudzenie, a także rzadziej występujące poważne zaburzenia, w tym zachowania samobójcze i psychozy, które wymagają natychmiastowej interwencji. W układzie nerwowym mogą pojawić się bóle głowy, zawroty, omdlenia oraz rzadkie, ale poważne napady drgawek.
anoreksja, atomoksetyna, bezsenność, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz zatokowy, drżenie, duszność, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, napad drgawek, niedociśnienie ortostatyczne, niestrawność, niewyraźne widzenie, obniżony nastrój, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, parestezje, pobudzenie, priapizm, rozszerzenie źrenic, senność, tachykardia, tiki, torsade de pointes, układ noradrenergiczny, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zachowania samobójcze, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Raynauda, zmniejszenie łaknienia
Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml

Przedawkowanie oksaliplatyny (Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie medyczne, które wymaga natychmiastowej interwencji. Nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego postępowanie opiera się na intensywnym monitorowaniu i leczeniu objawowym. Kluczowe jest codzienne monitorowanie morfologii krwi z rozmazem w celu oceny nasilenia mielosupresji, a także regularna ocena parametrów biochemicznych (AspAT, AlAT, bilirubina, kreatynina, mocznik, GFR) oraz poziomu elektrolitów (K+, Na+, Mg2+, Ca2+). Należy również kontrolować parametry życiowe i przeprowadzać ocenę neurologiczną w celu wykrycia neurotoksyczności, która może manifestować się ostrą lub przewlekłą neuropatią obwodową i parestezjami nasilonymi przez niskie temperatury.
anemia, antagonista receptora 5-HT3, antagonista receptora NK1, antidotum, biegunka, ciężka neutropenia, cytostatyk, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, enzymy wątrobowe, gabapentyna, hepatotoksyczność, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, infekcja oportunistyczna, koncentrat krwinek czerwonych, kortykosteroid, leczenie przeciwwymiotne, lek przeciwdrgawkowy, leukopenia, loperamid, mielosupresja, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niewydolność wątroby, nudności, oksaliplatyna, oktreotyd, pancytopenia, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, parametry życiowe, parestezje, płytki krwi, pregabalina, preparat krwiopochodny, profilaktyka antybiotykowa, rozmaz krwi, roztwór do infuzji, saturacja, supresja szpiku kostnego, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wymioty, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Przedawkowanie – Cisplatin – Ebewe 1 mg/ml

Przedawkowanie cisplatyny stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, manifestując się ostrą toksycznością narządową, w tym niewydolnością nerek, wątroby, głuchotą, toksycznym uszkodzeniem narządu wzroku, ciężkim zahamowaniem czynności szpiku kostnego, opornymi nudnościami i wymiotami oraz zapaleniem nerwów. Dawka krytyczna przekraczająca 200 mg/m² powierzchni ciała może dodatkowo prowadzić do depresji ośrodka oddechowego oraz zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Objawy te są nasileniem typowych działań niepożądanych cisplatyny i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
anemia, bariera krew-mózg, depresja ośrodka oddechowego, diureza osmotyczna, drgawki, encefalopatia wątrobowa, enzymy wątrobowe, filtracja kłębuszkowa, głuchota, hemodializa, kwasica metaboliczna, leczenie podtrzymujące, mielosupresja, neuritis, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, odwarstwienie siatkówki, oliguria, pancytopenia, parestezje, poziom kreatyniny, przedawkowanie cisplatyny, śpiączka, toksyczność oczna, trombocytopenia, utrata słuchu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 225 mg

Pregabalin Reddy, zawierający pregabalinę w kapsułkach o dawkach od 25 mg do 300 mg, wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych z udziałem ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wyniósł 12% w grupie leczonej pregabaliną versus 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Działania niepożądane obejmują m.in. zaburzenia psychiczne (często: nastrój euforyczny, splątanie, dezorientacja, bezsenność), neurologiczne (bardzo często: bóle głowy, ataksja, parestezje), okulistyczne (często: nieostre i podwójne widzenie), sercowe (rzadko: tachykardia, blok AV I stopnia), oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (często: nudności, wymioty, zaparcia). Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi: sennością, gorączką i zakażeniami górnych dróg oddechowych.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne mięśni, duszność, dyskineza, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezje, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, splątanie, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Azithromycin Teva 500 mg

Azytromycyna w formie tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej (250 mg i 500 mg) może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Do najważniejszych działań niepożądanych należą rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, zaburzenia hematologiczne takie jak małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, neutropenia i leukopenia, które mogą zwiększać ryzyko krwawień i podatność na infekcje. Wśród objawów neurologicznych często występują zawroty głowy, bóle głowy, parestezje oraz zaburzenia smaku i czucia. Infekcje grzybicze i bakteryjne, w tym kandydoza i zapalenie płuc, pojawiają się niezbyt często (≥1/1000 do <1/100).
azytromycyna, drożdżakowe zakażenie jamy ustnej, działanie niepożądane, eozynofilia, jadłowstręt, kandydoza, leukopenia, małopłytkowość, Mycobacterium avium, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, nieżyt żołądka i jelit, niszczenie czerwonych krwinek, parestezje, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, zaburzenia smaku, zaburzenie hematologiczne, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie prątkami, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie pochwy, zawiesina doustna, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Travoprost + Timolol Medical Valley (40 mcg + 5 mg)/ml

Travoprost + Timolol Medical Valley to okulistyczny preparat złożony zawierający trawoprost (analog prostaglandyny F2α, 40 µg/mL) oraz tymolol (nieselektywny β-adrenolityk, 5 mg/mL) w formie kropli do oczu. W badaniach klinicznych na 2170 pacjentach najczęstszym działaniem niepożądanym było przekrwienie oka, występujące bardzo często (≥1/10, 12,0%). Inne często obserwowane działania obejmują punkcikowate zapalenie rogówki, ból oka, zaburzenia widzenia, suchość i świąd oka oraz dyskomfort i podrażnienie. Działania niepożądane mogą wynikać zarówno z miejscowego działania obu substancji, jak i z ich wchłaniania ogólnoustrojowego, szczególnie tymololu, który może wywoływać objawy typowe dla β-adrenolityków, takie jak bradykardia, zaburzenia rytmu serca, zmiany ciśnienia tętniczego, duszność, skurcz oskrzeli, a także objawy neurologiczne i psychiczne (np. zawroty głowy, depresja, lęk).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, astma, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromaturia, hipoglikemia, miastenia, nadwrażliwość, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, odwarstwienie naczyniówki, opryszczka oczna, parestezje, POChP, pokrzywka, przebarwienie tęczówki, przekrwienie oka, skurcz oskrzeli, światłowstręt, tachykardia, trawoprost, tymolol, wrzód trawienny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaćma, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie komory przedniej oka, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie tęczówki, zespół Raynauda, zespół suchego oka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Setaloft 100 mg 100 mg

Setaloft, zawierający sertralinę w dawkach 50 mg i 100 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwuje się nudności (15%) oraz bóle głowy (22%) i bezsenność (21%), szczególnie u pacjentów pediatrycznych. W leczeniu zespołu lęku społecznego u 14% mężczyzn wystąpiły zaburzenia seksualne, takie jak niezdolność do ejakulacji, co jest istotne klinicznie. Działania niepożądane są zwykle zależne od dawki i mają charakter przemijający. Profil działań niepożądanych jest podobny u pacjentów z depresją, ZO-K, napadami paniki, PTSD i zespołem lęku społecznego. W badaniach klinicznych z udziałem 2542 pacjentów leczonych sertraliną oraz 2145 na placebo odnotowano także poważne, choć rzadsze działania, takie jak wydłużenie odcinka QT, próby samobójcze, drgawki, zaburzenia pozapiramidowe oraz hiponatremię, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku.
agresja, albuminuria, anoreksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból w klatce piersiowej, bruksizm, częstomocz, depresja, drgawki, drżenie, gorączka, hiperkinezja, hiperwentylacja, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, koszmary nocne, krwiomocz, labilność emocjonalna, łysienie, mania, migrena, napady paniki, niedokrwistość, niestrawność, nudności, omamy, opryszczka, parestezje, plamica, pobudzenie, pokrzywka, próby samobójcze, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, sertralina, suchość w jamie ustnej, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wielomocz, wydłużenie odcinka QT, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia seksualne, zaburzenia widzenia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zapalenie pęcherza, zapalenie skóry, zawroty głowy, zespół lęku społecznego, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucorta 200 mg

Flukonazol, substancja czynna leku Flucorta dostępnego w dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii przeciwgrzybiczej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty oraz podwyższone wartości enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna) i wysypkę. W zakresie hematologicznym flukonazol może powodować niedokrwistość (często), agranulocytozę, leukopenię, trombocytopenię i neutropenię (niezbyt często). Ponadto, możliwe są reakcje immunologiczne, takie jak anafilaksja, oraz zaburzenia metaboliczne, w tym hipokaliemia, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia. W układzie nerwowym mogą wystąpić drgawki, parestezje, zawroty głowy i zmiany smaku, a w układzie sercowo-naczyniowym – wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, arytmia serca, biegunka, cholestaza, drgawki, dysfagia, działania niepożądane flukonazolu, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hemoglobina, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezje, pokrzywka, torsade de pointes, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Actimodan 100 mg

W praktyce klinicznej istotne jest uwzględnienie wpływu modafinilu (substancji czynnej preparatu Actimodan) na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Mimo działania stymulującego, modafinil nie gwarantuje pełnej normalizacji czuwania u pacjentów z nadmierną sennością, co wymaga regularnej oceny stopnia senności. Do najczęstszych działań niepożądanych wpływających na funkcje psychomotoryczne należą bóle głowy (≥10%), zawroty głowy (≥1/100 do ≤1/10), senność (≥1/100 do ≤1/10) oraz niewyraźne widzenie (≥1/1 000 do ≤1/100). Ponadto obserwuje się parestezje, dyskinezę, brak koordynacji ruchów, zaburzenia mowy, splątanie oraz rzadkie omamy (≥1/10 000 do <1/1 000), które mogą znacząco upośledzać zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
bezsenność, ból głowy, ból w klatce piersiowej, brak koordynacji ruchów, częstoskurcz, dezorientacja, drażliwość, drżenie, dyskineza, hiperkineza, lęk, modafinil, nadciśnienie, nadmierna senność, niepamięć, niepokój ruchowy, nieprawidłowe widzenie, niewyraźne widzenie, omamy, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, rzadkoskurcz, splątanie, zaburzenie mowy, zaburzenie myślenia, zaburzenie ruchowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawroty głowy, zespół suchego oka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 12,5 mg

Przedawkowanie hydrochlorotiazydu stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, głównie z powodu zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, takich jak hipokaliemia, hiponatremia oraz alkaloza metaboliczna. Najwyższe odnotowane dawki zatrucia u dzieci wynosiły 500 mg u 14-latki oraz 125 mg u 2,5-letniego dziecka, przy czym nie opisano dotąd przypadków zgonów. Klinicznie obserwuje się objawy sercowo-naczyniowe (tachykardia, niedociśnienie, wstrząs), neurologiczne (stany splątania, zawroty głowy, parestezje, utrata świadomości), mięśniowe (skurcze, osłabienie) oraz ze strony układu moczowego (poliuria, oliguria, anuria) i przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, pragnienie). Szczególnie niebezpieczne jest podwyższone stężenie azotu mocznikowego u pacjentów z niewydolnością nerek, co wymaga intensywnego monitorowania i leczenia.
alkaloza, anuria, azot mocznikowy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipernatremia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, niedociśnienie, niewydolność nerek, oliguria, ostra niewydolność nerek, parestezje, płukanie żołądka, poliuria, pozycja Trendelenburga, skurcz mięśni łydek, stan splątania, tachykardia, tlenoterapia, węgiel aktywny, wstrząs
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pramatis 20 mg

Escytalopram (Pramatis) jest związany z licznymi działaniami niepożądanymi, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu w trakcie dalszego leczenia. Najczęstsze objawy to ból głowy oraz nudności (≥1/10 pacjentów), a także zaburzenia snu, zmęczenie, zawroty głowy i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (≥1/100 do <1/10 pacjentów). W sferze neurologicznej obserwuje się parestezje, drżenie, a w sferze psychicznej lęk, niepokój psychoruchowy, nietypowe marzenia senne oraz zmniejszenie popędu płciowego. Rzadziej występują napady paniki, stan splątania, bruksizm, agresja, depersonalizacja, omamy oraz zespół serotoninowy. Szczególnie istotne jest ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza na początku terapii lub po nagłym odstawieniu leku. W zakresie układu sercowo-naczyniowego mogą wystąpić tachykardia, bradykardia, wydłużenie odstępu QT oraz zagrażające życiu komorowe zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes, szczególnie u kobiet i pacjentów z predyspozycjami (hipokaliemia, wcześniejsze wydłużenie QT, choroby serca).
akatyzja, anorgazmia, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskinezy, hipokalemia, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, małopłytkowość, mlekotok, myśli samobójcze, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, priapizm, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji seksualnych, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Pitamet 4 mg

Przedawkowanie pitawastatyny, substancji czynnej leku Pitamet, stanowi poważne wyzwanie kliniczne, wymagające natychmiastowego zaprzestania podawania leku oraz wdrożenia leczenia objawowego i wspomagającego. Pitawastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, może w nadmiernych dawkach prowadzić do hepatotoksyczności (monitorowanej poprzez podwyższone wartości enzymów wątrobowych: ALT, AST, bilirubina) oraz miopatii z towarzyszącym wzrostem aktywności kinazy kreatynowej (CK), co w skrajnych przypadkach może skutkować rabdomiolizą. W przypadku rabdomiolizy konieczne jest także oznaczenie mioglobiny w surowicy i moczu oraz kontrola funkcji nerek. Dodatkowo, mogą wystąpić zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, parestezje) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka).
antidotum, enzymy wątrobowe, funkcja nerek, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, mioglobina, miopatia, parestezje, Pitamet, pitawastatyna, przedawkowanie statyn, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, statyna, uszkodzenie mięśni szkieletowych, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Orungal 100 mg

Orungal (itrakonazol) wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony na podstawie analizy danych z 107 badań klinicznych obejmujących 8499 pacjentów, w tym 165 dzieci w wieku 1-17 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi u dorosłych były ból głowy (1,6%), nudności (1,6%) oraz ból brzucha (1,3%), natomiast u dzieci częstotliwość tych objawów była wyższa: ból głowy i wymioty po 3,0%, ból brzucha i biegunka po 2,4%, zaburzenia czynności wątroby, niedociśnienie tętnicze, nudności i pokrzywka po 1,2%. Rzadziej (<1%) występowały m.in. leukopenia, nadwrażliwość, zaburzenia smaku, parestezje, szumy uszne, zaburzenia czynności wątroby i hiperbilirubinemia, a także zmiany skórne i zaburzenia układu rozrodczego. Profil działań niepożądanych u dzieci jest podobny, lecz z wyższą częstością występowania.
ból brzucha, ból głowy, duszność, dysgeuzja, fosfokinaza kreatynowa, grzybica skóry i paznokci, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipertriglicerydemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, pseudoaldosteronizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, utrata słuchu, wielomocz, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia widzenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół choroby posurowiczej, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucofast 50 mg

Flukonazol, stosowany w terapii przeciwgrzybiczej, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to ból głowy, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, fosfataza alkaliczna) oraz wysypka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) oraz zespół DRESS, które mogą prowadzić do poważnych powikłań wielonarządowych. W zakresie hepatotoksyczności odnotowano przypadki cholestazy, niewydolności wątroby, zapalenia wątroby, żółtaczki oraz martwicy komórek wątrobowych, co wymaga natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia postępowania ratunkowego. Ponadto, flukonazol może indukować zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami kardiologicznymi lub stosujących inne leki wpływające na repolaryzację serca.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, cholestaza, drgawki, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, leukopenia, łysienie, martwica komórek wątrobowych, neutropenia, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parestezje, pokrzywka, senność, suchość jamy ustnej, świąd, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wysypka polekowa, wzdęcia, zaburzenia rytmu serca, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zespół DRESS, zespół Lyella, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Carboplatin-Ebewe 10 mg/ml

Karboplatyna, cytostatyk z grupy związków platyny, charakteryzuje się istotnym profilem toksyczności, w którym dominującym działaniem niepożądanym jest mielosupresja. U pacjentów z prawidłowymi wyjściowo parametrami hematologicznymi obserwuje się małopłytkowość (<50 000/mm³) u 25%, neutropenię (<1000/mm³) u 18% oraz leukopenię (<2000/mm³) u 14% pacjentów, z najniższymi wartościami około 21. dnia po podaniu leku. Niedokrwistość ze stężeniem hemoglobiny <8 g/dl występuje u 15% chorych. Mielosupresja może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zakażenia (4%) i krwotoki (5%), a w rzadkich przypadkach (<1%) do zgonu. Częstość i nasilenie toksyczności wzrasta u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, wcześniejszym leczeniem cisplatyną, w złym stanie ogólnym oraz u osób powyżej 65. roku życia. Ponadto, karboplatyna wywołuje często nudności i wymioty (65%, z ciężkim nasileniem u 1/3), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neuropatię obwodową (4%), ototoksyczność (15%) oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby, w tym zmniejszenie klirensu kreatyniny u 27% pacjentów z wyjściową wartością ≥60 ml/min. Hiponatremia i hipomagnezemia występują u 29% chorych, a hipokaliemia i hipokalcemia u 20-22%.
AspAT, fosfataza zasadowa, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, klirens kreatyniny, leczenie przeciwwymiotne, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, mielosupresja, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty, parestezje, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wtórny nowotwór złośliwy, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia słuchu, zaburzenia zmysłów, zapalenie błony śluzowej, zapalenie trzustki, zdarzenia sercowo-naczyniowe, zespół hemolityczno-mocznicowy, związki platyny
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg

Produkt leczniczy Candepres HCT, zawierający kandesartan cyleksetyl oraz hydrochlorotiazyd, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych o charakterze psychomotorycznym. Do najczęstszych objawów należą zawroty głowy (często ≥1/100 do <1/10), uczucie zmęczenia, bóle głowy oraz uczucie pustki w głowie, które mogą znacząco zaburzać koordynację, czujność i koncentrację. Hydrochlorotiazyd dodatkowo może powodować niedociśnienie ortostatyczne (≥1/1000 do <1/100), przemijające nieostre widzenie (≥1/10 000 do <1/1000) oraz parestezje, co również wpływa na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów. Działania te mają przeważnie charakter łagodny i przemijający, jednak ich wystąpienie wymaga szczególnej uwagi, zwłaszcza w początkowym okresie terapii lub przy zmianie dawki.
ból głowy, Candepres HCT, działanie niepożądane, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kandesartan cyleksetyl, niedociśnienie ortostatyczne, nieostre widzenie, obsługiwanie maszyn, omdlenie, osłabienie mięśniowe, parestezje, politerapia, produkt leczniczy, prowadzenie pojazdów, pustka w głowie, terapia hipotensyjna, zaburzenia snu, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy obwodowe, zawroty głowy ośrodkowe, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Heligen Neo 40 mg

Omeprazol, substancja czynna leku Heligen Neo, wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (1-10% pacjentów) obejmują bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Rzadkie, ale istotne działania niepożądane dotyczą układu krwiotwórczego (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia), układu immunologicznego (reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja), zaburzeń elektrolitowych (hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia) oraz poważnych powikłań wątroby (zapalenie, niewydolność, encefalopatia). Działania neurologiczne obejmują ból głowy (często), zawroty głowy, parestezje i senność (niezbyt często), a także rzadkie zaburzenia widzenia i skurcze oskrzeli. Profil działań niepożądanych u dzieci jest zbliżony do dorosłych, jednak brak jest danych dotyczących wpływu długoterminowego na rozwój i wzrost.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dezorientacja, encefalopatia wątrobowa, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość na światło, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omeprazol, pancytopenia, parestezje, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość błony śluzowej jamy ustnej, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wzdęcie, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diazepam Grindeks

Podczas terapii diazepamem należy uwzględnić ryzyko rozwoju tolerancji oraz uzależnienia psychicznego i fizycznego, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia. Nagłe odstawienie leku może wywołać zespół odstawienia z objawami takimi jak bóle głowy, bóle mięśniowe, skrajny lęk, splątanie, a w ciężkich przypadkach omamy, napady padaczkowe i utratę poczucia rzeczywistości. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki pod kontrolą lekarza, aby uniknąć zespołu odstawienia oraz zespołu odbicia, charakteryzującego się nasileniem objawów pierwotnych wskazań do leczenia, takich jak zaburzenia snu i lęk. Diazepam może również powodować amnezję następczą oraz reakcje paradoksalne, w tym pobudzenie, agresję, urojenia i psychozy, szczególnie u dzieci i osób starszych, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i konsultacji lekarskiej.
amnezja następcza, benzodiazepiny, bezsenność, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, interakcja diazepamu z opioidami, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, omamy, parestezje, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, reakcja paradoksalna, sedacja, terapia detoksykacyjna, tolerancja lekowa, uzależnienie od leków, zaburzenia lękowe, zespół odbicia, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Przedawkowanie

Iwermektyna, stosowana zarówno w medycynie ludzkiej, jak i weterynaryjnej, wymaga ścisłego przestrzegania dawek terapeutycznych ze względu na ryzyko poważnych powikłań przedawkowania. Objawy toksyczności obejmują głównie układ nerwowy (zmniejszenie poziomu świadomości od senności do śpiączki, drgawki, ataksja), pokarmowy (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, odwodnienie) oraz skórny (wysypka, kontaktowe zapalenie skóry, pokrzywka, obrzęk). Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony układu oddechowego, takie jak duszność, niewydolność oddechowa i hipoksja. Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie preparatów weterynaryjnych u ludzi. W przypadku kremu Soolantra (10 mg/g) nie odnotowano przedawkowań, jednak istnieje potencjalne ryzyko przy ekspozycji na duże ilości.
ataksja, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki, ekspozycja dermalna, ekspozycja wziewna, hipoksja, iwermektyna, kontaktowe zapalenie skóry, niewydolność oddechowa, obniżenie świadomości, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, płukanie żołądka, pokrzywka, przedawkowanie iwermektyny, przekaźnictwo GABA-ergiczne, Soolantra, śpiączka, tlenoterapia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cinie 50 50 mg

Terapia sumatryptanem, substancją czynną preparatu Cinie 50, wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych obejmujących układy nerwowy, sercowo-naczyniowy, immunologiczny oraz inne. Najczęściej obserwowane objawy to zawroty głowy, senność, zaburzenia czucia, nudności, wymioty, duszność oraz uczucie ciężkości w różnych częściach ciała, w tym klatce piersiowej i gardle. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne powikłania kardiologiczne, takie jak bradykardia, tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, skurcz tętnicy wieńcowej, dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego, a także przemijające zmiany niedokrwienne w EKG. Po podaniu leku może wystąpić przemijające zwiększenie ciśnienia tętniczego, niedociśnienie oraz objaw Raynauda. Ryzyko drgawek dotyczy zarówno pacjentów z padaczką, jak i bez wyraźnych czynników predysponujących. Zaburzenia widzenia, w tym migotanie światła, podwójne widzenie, ograniczenie pola widzenia oraz trwała utrata wzroku, również stanowią istotne działania niepożądane.
anafilaksja, biegunka, bradykardia, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, duszność, dysfagia, dystonia, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, lek przeciwmigrenowy, migotanie światła, mroczki, nadmierne pocenie, nadwrażliwość skórna, niedociśnienie, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, nudności i wymioty, objaw Raynauda, oczopląs, ograniczenie pola widzenia, parestezje, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz tętnicy wieńcowej, sumatryptan, sztywność karku, tachykardia, utrata widzenia, zaburzenia czucia, zaczerwienienie skóry twarzy, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zmiany niedokrwienne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 12,5 mg

Karwedylol, substancja czynna preparatu Carvetrend 12,5 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, niewydolność serca (15,4% u pacjentów po zawale mięśnia sercowego), niedociśnienie, bradykardię (częstość zależna od dawki), astenia oraz zaburzenia widzenia nasilające się wraz ze wzrostem dawki. U pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się ryzyko nasilenia objawów i retencji płynów podczas zwiększania dawki. Inne często występujące działania to zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, niedokrwistość, zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hipoglikemia, hipercholesterolemia), depresja, nudności, biegunka oraz bóle kończyn. Rzadziej występują małopłytkowość, leukopenia, reakcje alergiczne, zaburzenia snu, zaparcia, suchość błon śluzowych, a także ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, biegunka, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, duszność, gammaglutamylotransferaza, halucynacje, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperwolemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, liszaj płaski, łysienie, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezje, pokrzywka, retencja płynów, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wysypka alergiczna, zaburzenia erekcji, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pantoprazol Zentiva 40 mg

Pantoprazol Zentiva w dawce 40 mg, podawany dożylnie w postaci roztworu o stężeniu 4 mg/ml, może wywoływać działania niepożądane u około 5% pacjentów. Do najpoważniejszych należą rzadkie zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia i pancytopenia, które zwiększają ryzyko ciężkich infekcji i krwawień. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny, występują rzadko, ale wymagają natychmiastowej interwencji. Zaburzenia elektrolitowe, w tym hiponatremia, hipomagnezemia, hipokalcemia i hipokaliemia, mogą prowadzić do objawów neurologicznych i mięśniowych, a hipokalcemia i hipokaliemia często współistnieją z hipomagnezemią. Często obserwuje się także zaburzenia psychiczne (np. zaburzenia snu, depresję, dezorientację) oraz neurologiczne (ból i zawroty głowy). Ze strony przewodu pokarmowego występują polipy dna żołądka, biegunka, nudności, wzdęcia i mikroskopowe zapalenie jelita grubego. Monitorowanie parametrów wątrobowych jest wskazane ze względu na możliwość uszkodzenia wątroby, żółtaczki i niewydolności komórek wątroby.
agranulocytoza, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezje, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczna nekroliza naskórka, triglicerydy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zakrzepowe zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Duosol zawierający 4 mmol/l potasu –

Przedawkowanie roztworu Duosol zawierającego 4 mmol/l potasu podczas hemofiltracji może prowadzić do poważnych zaburzeń homeostazy, w tym przewodnienia lub odwodnienia, które manifestują się zmianami parametrów hemodynamicznych takich jak ciśnienie tętnicze, centralne ciśnienie żylne, częstość akcji serca oraz płucne ciśnienie tętnicze. Najpoważniejsze powikłania obejmują zastoinową niewydolność serca, zastój krwi w płucach, zaburzenia elektrolitowe oraz równowagi kwasowo-zasadowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zasadowicy metabolicznej spowodowanej przedawkowaniem wodorowęglanów, co może skutkować hipokalcemią i tężyczką – objawami nerwowo-mięśniowymi wymagającymi natychmiastowej interwencji.
akcja serca, centralne ciśnienie żylne, ciśnienie krwi, drętwienie, Duosol, duszność, elektrolity, hemofiltracja, hipokalcemia, homeostaza, objawy nerwowo-mięśniowe, obrzęki obwodowe, odstęp QT, parametry hemodynamiczne, parestezje, płucne ciśnienie tętnicze, powiększenie wątroby, równowaga kwasowo-zasadowa, sinica, skurcz krtani, tężyczka, trzeszczenia nad polami płucnymi, ultrafiltracja, wodorowęglan, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia rytmu serca, zasadowica metaboliczna, zastoinowa niewydolność serca, zastój krwi w płucach, zastój w krążeniu płucnym, zjonizowany wapń
Leksykon substancji czynnych
Flukonazol – Działania niepożądane

Flukonazol, szeroko stosowany lek przeciwgrzybiczy, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy często ≥1/100 do <1/10, drgawki, parestezje, zawroty głowy niezbyt często ≥1/1 000 do <1/100), pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka często ≥1/100 do <1/10), wątroby (częste podwyższenie ALT, AST, ALP; cholestaza, żółtaczka i wzrost bilirubiny niezbyt często), układu krwiotwórczego (niedokrwistość niezbyt często, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000) oraz skóry (wysypka często, ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka i zespół DRESS o częstości nieznanej). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne (rzadko) oraz poważne zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT (rzadko), zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca lub zaburzeniami elektrolitowymi (np. hipokaliemia). Monitorowanie parametrów biochemicznych i hematologicznych jest wskazane podczas długotrwałej terapii, a objawy takie jak żółtaczka, gorączka, wysypka z pęcherzami, czy objawy anafilaksji wymagają natychmiastowej interwencji i przerwania leczenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholestaza, drgawki, fosfataza alkaliczna, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza narządów płciowych, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezje, reakcja anafilaktyczna, torsade de pointes, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvetrend 25 mg

Karwedylol w dawce 25 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które są zbliżone we wszystkich wskazaniach klinicznych, z wyjątkiem niektórych grup pacjentów, np. z przewlekłą niewydolnością serca czy zaburzeniami czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego. Działania takie jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia i bradykardia wykazują zależność od dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to niewydolność serca (bardzo często), niedociśnienie (bardzo często), zawroty głowy i ból głowy (bardzo często), a także zapalenia oskrzeli, zapalenie płuc, niedokrwistość, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, obrzęk, duszność, nudności i biegunka (często). Rzadziej występują małopłytkowość, leukopenia, ciężkie reakcje skórne (rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), a także nietrzymanie moczu u kobiet (bardzo rzadko).
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, cukrzyca utajona, dławica piersiowa, duszność, gospodarka węglowodanowa, halucynacje, hipercholesterolemia, hipoglikemia, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niskie ciśnienie tętnicze, obrzęk płuc, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezje, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, stan przedomdleniowy, stężenie glukozy, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie snu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka
Leksykon substancji czynnych
Salmonella enterica – Działania niepożądane

Salmonella enterica serowar Typhi Ty21a, zawarta w szczepionce Vivotif, jest żywym szczepem bakteryjnym stosowanym w profilaktyce duru brzusznego. Profil bezpieczeństwa tej szczepionki został potwierdzony na podstawie podania ponad 1,4 mln kapsułek w badaniach klinicznych oraz dystrybucji ponad 100 milionów dawek. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości „często” (≥1/100 do <1/10) obejmują zaburzenia żołądka i jelit (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka), zaburzenia układu nerwowego (ból głowy), zaburzenia skóry (wysypka) oraz zaburzenia ogólne (gorączka). Działania te mają zazwyczaj łagodne nasilenie i ustępują samoistnie. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest porównywalny do obserwowanego u dorosłych.
anafilaksja, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, ból stawów, choroba grypopodobna, dreszcze, dur brzuszny, gorączka, nadwrażliwość, nudności, parestezje, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozdęcie brzucha, Salmonella enterica, świąd, szczepionka Vivotif, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zapalenie skóry, zawroty głowy, złe samopoczucie, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ultravist 370 768,86 mg/ml

Ultravist 370, zawierający 768,86 mg/ml jopromidu (odpowiadający 370 mg jodu/ml), jest środkiem kontrastowym o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w badaniach przed- i porejestracyjnych obejmujących ponad 78 000 pacjentów. Najczęstsze działania niepożądane (≥4%) to bóle głowy, nudności oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych. Najpoważniejsze reakcje obejmują wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zaburzenia neurologiczne (śpiączka, udar, drgawki), kardiologiczne (zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie akcji serca) oraz oddechowe (obrzęk płuc, niewydolność oddechowa). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz częstość nieznana.
aspiracja, ból głowy, bradykardia, częstoskurcz, drgawki, duszność, encefalopatia, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, ERCP, jopromid, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedowład, niemiarowość, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nudności, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, parestezje, porażenie, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sinica, skurcz naczyń, skurcz oskrzeli, śpiączka, środek kontrastowy, udar, wstrząs, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie odczuwania smaku, zapalenie trzustki, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddechu, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona