parestezje
Parestezje to subiektywne zaburzenia czucia, które manifestują się nieprawidłowymi doznaniami w postaci mrowienia, drętwienia, pieczenia, kłucia czy też odczucia „chodzenia mrówek po skórze”. Dolegliwości te nie są wywoływane przez bodźce zewnętrzne, lecz powstają w wyniku dysfunkcji układu nerwowego.
Parestezje mogą być objawem różnorodnych schorzeń, takich jak: neuropatie obwodowe, uszkodzenia rdzenia kręgowego, choroby demielinizacyjne (np. stwardnienie rozsiane), migrena, udar mózgu czy zespoły uciskowe (np. zespół cieśni nadgarstka). Mogą również towarzyszyć niedoborom witamin (szczególnie B12), zaburzeniom metabolicznym (np. cukrzyca) czy być efektem ubocznym stosowania niektórych leków.
Diagnostyka parestezji powinna obejmować dokładny wywiad, badanie neurologiczne oraz badania dodatkowe, takie jak: badania elektrofizjologiczne (EMG, elektroneurografia), badania obrazowe (MRI, CT) czy badania laboratoryjne. Leczenie parestezji jest ukierunkowane na przyczynę podstawową i może obejmować farmakoterapię, fizykoterapię, modyfikację stylu życia lub interwencję chirurgiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml
Przedawkowanie oksaliplatyny (Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml) stanowi stan zagrożenia życia, charakteryzujący się nasileniem typowych działań niepożądanych, w tym ciężką mielosupresją (leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, anemia), neurotoksycznością (parestezje, dyzestezje, ataksja, drgawki), zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, nefrotoksycznością (podwyższone stężenia kreatyniny i mocznika), hepatotoksycznością (wzrost transaminaz, bilirubiny, fosfatazy alkalicznej) oraz zaburzeniami elektrolitowymi (hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia). Brak specyficznego antidotum wymaga natychmiastowego wdrożenia intensywnego monitoringu hematologicznego, neurologicznego, nerkowego i wątrobowego oraz leczenia objawowego, w tym transfuzji, suplementacji elektrolitów, nawadniania i terapii przeciwwymiotnej.
anemia, antidotum, ataksja, biegunka, bilirubina, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, czynność nerek, czynność wątroby, drgawki, duszność, dyzestezje, fosfataza alkaliczna, funkcja neurologiczna, funkcja oddechowa, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotensja, kortykosteroid, kreatynina, lek cytotoksyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwymiotny, leukopenia, mielosupresja, monitoring kardiologiczny, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, neutropenia, nudności, obrzęk, oksaliplatyna, parametr hematologiczny, parestezje, płytka krwi, powikłanie infekcyjne, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, suplementacja elektrolitów, transaminazy, trombocytopenia, wymioty, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diosminex 500 mg
Diosminex 500 mg, zawierający zmikronizowaną diosminę, jest wskazany do leczenia objawów przewlekłej niewydolności żylnej u dorosłych, obejmujących żylaki kończyn dolnych, owrzodzenia żylne, teleangiektazje, uczucie ciężkości, ból, obrzęki, świąd, parestezje oraz zmiany skórne. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii w początkowych stadiach choroby, jak i jako uzupełnienie terapii w zaawansowanych stadiach (C0–C6 wg klasyfikacji CEAP). Ponadto Diosminex jest wskazany w leczeniu nasilonych dolegliwości związanych z żylakami odbytu, takich jak ból, świąd, pieczenie i krwawienie. Tabletki zawierają 500 mg diosminy, 40 mg laktozy jednowodnej oraz barwnik E 110, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych substancji.
choroba hemoroidalna, diosmina zmikronizowana, dyskomfort odbytu, klasyfikacja CEAP, kompresjoterapia, laktoza jednowodna, leczenie chirurgiczne, nocne skurcze nóg, obrzęk kończyn dolnych, owrzodzenie żylne, parestezje, przewlekła niewydolność żylna, rumień, skleroterapia, teleangiektazje, układ żylny, zmiany skórne, żylaki kończyn dolnych, żylaki odbytu, żyły siatkowate - Leksykon leków
Działania niepożądane – Prestarium 2,5 mg 2,5 mg
Prestarium 2,5 mg (peryndopryl z argininą), inhibitor ACE, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych typowym dla tej grupy leków. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze (≥1/100, <1/10), zawroty głowy, ból głowy, parestezje, kaszel, duszność oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty). Rzadziej występują poważniejsze zdarzenia, w tym dławica piersiowa, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, udar mózgu oraz reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy. Wśród działań hematologicznych odnotowano eozynofilię (niezbyt często) oraz bardzo rzadko agranulocytozę, pancytopenię, leukopenię, niedokrwistość hemolityczną u pacjentów z niedoborem G-6PDH i małopłytkowość. W zakresie zaburzeń elektrolitowych obserwowano hipoglikemię, hiperkaliemię i hiponatremię, a także rzadko zespół SIADH.
agranulocytoza, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, neutropenia, niedobór G-6PDH, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezje, pemfigoid, peryndopryl, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, tachykardia, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zahron Combi 20 mg + 10 mg
Lek Zahron Combi, będący połączeniem rozuwastatyny i amlodypiny, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu substancji czynnych. Rozuwastatyna często (≥1/100) może indukować rozwój cukrzycy, a także rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) małopłytkowość i reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, który wymaga natychmiastowej interwencji. Amlodypina natomiast często (≥1/100) powoduje zawroty głowy, ból głowy i senność, a bardzo rzadko (<1/10 000) leukopenię, małopłytkowość oraz hiperglikemię. Zaburzenia psychiczne, takie jak bezsenność, koszmary senne i depresja, występują z częstością nieznaną do niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Neurologiczne działania niepożądane, w tym zawroty głowy i ból głowy, są często obserwowane przy stosowaniu obu składników, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
amlodypina, bezsenność, ból głowy, cukrzyca typu 2, depresja, dezorientacja, drżenie, duszność, hiperglikemia, koszmary senne, leukopenia, małopłytkowość, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, parestezje, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, rozuwastatyna, rozuwastatyna i amlodypina, zaburzenia lipidowe, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, Zahron Combi, zawroty głowy, zmiany nastroju - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esogno
Esogno (eszopiklon) w dawkach 1 mg, 2 mg i 3 mg jest wskazany do leczenia bezsenności, jednak przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie zdiagnozować przyczynę zaburzeń snu i monitorować pacjenta, zwłaszcza jeśli objawy utrzymują się powyżej 7-14 dni. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością oddechową oraz przy jednoczesnym stosowaniu opioidów ze względu na ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. Eszopiklon może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, wyższych dawkach, obecności zaburzeń psychicznych lub historii nadużywania substancji. Nagłe odstawienie może wywołać zespół abstynencyjny obejmujący bóle głowy, niepokój, zaburzenia poznawcze, a w ciężkich przypadkach omamy i napady padaczkowe. Po zakończeniu terapii możliwe jest wystąpienie bezsenności z odbicia, która zwykle ustępuje samoistnie.
amnezja następcza, amnezja wsteczna, bezsenność z odbicia, depresja, depresja oddechowa, derealizacja, eszopiklon, napad padaczkowy, niewydolność oddechowa, opioidy, parestezje, przeczulica słuchowa, reakcja paradoksalna, somnambulizm, splątanie, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zaburzenia psychomotoryczne, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Doksylamina – Działania niepożądane
Doksylamina, lek przeciwhistaminowy I generacji, jest stosowana głównie w leczeniu bezsenności oraz w terapii nudności i wymiotów u kobiet w ciąży (w skojarzeniu z pirydoksyną). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi, występującymi u 1-9% pacjentów, są senność oraz objawy związane z działaniem przeciwcholinergicznym, takie jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, niewyraźne widzenie, zatrzymanie moczu, nasilenie wydzielania oskrzelowego i zawroty głowy. Senność pojawia się u ≥5% kobiet ciężarnych stosujących doksylaminę z pirydoksyną, co wymaga ostrożności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych na OUN lub alkoholu. U osób powyżej 65. roku życia ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone ze względu na współistniejące schorzenia i polipragmazję. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane w celu minimalizacji działań niepożądanych.
agranulocytoza, bezsenność, drgawki, dyzuria, działanie przeciwcholinergiczne, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy, leukopenia, małopłytkowość, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, nudności i wymioty, obrzęk obwodowy, pancytopenia, parestezje, pirydoksyna, podwójne widzenie, stan splątania, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wydzielina oskrzelowa, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychoruchowe, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, złe samopoczucie, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Fluocynolon – Działania niepożądane
Acetonid fluocynolonu w stężeniu 0,25 mg/ml, stosowany miejscowo w połączeniu z cyprofloksacyną (produkty Cetraxal Plus, Ciprotic), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia ucha i błędnika, takie jak ból ucha, świąd, uczucie dyskomfortu (≥1/100 do <1/10), a także zaburzenia neurologiczne, w tym dysgeuzja i zawroty głowy. Niezbyt często obserwuje się infekcje oportunistyczne (kandydoza, grzybicze zapalenie ucha), niedosłuch, szum w uszach, wyciek z ucha, a także objawy skórne (łuszczenie, wysypka rumieniowata) oraz reakcje ogólne, takie jak rozdrażnienie i zmęczenie (≥1/1000 do <1/100). Występują również rzadkie reakcje alergiczne o nieznanej częstości, w tym potencjalnie zagrażające życiu obrzęki i zapaść sercowo-naczyniowa.
acetonid fluocynolonu, ból głowy, ból ucha, cyprofloksacyna, dren tympanostomijny, duszność, dysgeuzja, działanie niepożądane, fluorochinolon, grzybicze zapalenie ucha, infekcja oportunistyczna, kandydoza, kortykosteroid miejscowy, krople do uszu, nadwrażliwość, niedosłuch, nieostre widzenie, obrzęk krtaniowy, obrzęk małżowiny usznej, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, reakcja alergiczna, rozdrażnienie, świąd, świąd ucha, szum w uszach, tinnitus, tkanka ziarninowa, układ przedsionkowy, uszkodzenie ścięgna, wyciek z ucha, wymioty, wysypka, wysypka rumieniowata, zaburzenia błony bębenkowej, zaburzenia smaku, zaczerwienienie, zakażenie grzybicze, zapalenie ucha środkowego, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy, ziarnina, złuszczanie skóry, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ezetimibe Genoptim 10 mg
Ezetimib w dawce 10 mg, stosowany w leczeniu hipercholesterolemii, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych trwających do 112 tygodni oraz w długoterminowych badaniach obserwacyjnych, takich jak IMPROVE-IT i SHARP. Działania niepożądane były zwykle łagodne i przemijające, a częstość ich występowania była porównywalna z placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały ból głowy, ból mięśni, zmęczenie, ból brzucha, biegunkę oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT i/lub AspAT) w surowicy, które występowało u około 2,5% pacjentów w skojarzeniu z symwastatyną. Miopatia i rabdomioliza były rzadkie, z częstością odpowiednio 0,2% i 0,1% w grupie ezetymibu z symwastatyną, co nie różniło się istotnie od grupy leczonej samą statyną. U dzieci i młodzieży obserwowano niskie ryzyko podwyższenia enzymów wątrobowych i brak przypadków miopatii.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cholecystektomia, choroba wieńcowa, działanie niepożądane, ezetymib, fenofibrat, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperlipidemia mieszana, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, małopłytkowość, miopatia, monoterapia, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pęcherzyk żółciowy, przewlekła choroba nerek, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, statyna, uszkodzenie nerek, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Boostrix Polio
Przed podaniem szczepionki Boostrix Polio konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekarskiego, ze szczególnym uwzględnieniem wcześniejszych szczepień oraz ewentualnych działań niepożądanych, takich jak gorączka ≥ 40,0ºC w ciągu 48 godzin, epizody hipotoniczno-hiporeaktywne, przewlekły płacz ≥ 3 godzin czy drgawki w ciągu 3 dni po szczepieniu. Szczepionka powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi oraz u osób z trombocytopenią lub innymi zaburzeniami krzepnięcia, gdzie zalecane jest podanie podskórne z 2-minutowym uciskiem miejsca iniekcji. Należy zapewnić możliwość natychmiastowego leczenia reakcji anafilaktycznych, a podanie donaczyniowe jest bezwzględnie przeciwwskazane. Warto podkreślić, że stany takie jak drgawki gorączkowe w wywiadzie, zakażenie HIV czy działania niepożądane po szczepieniu DTP w wywiadzie rodzinnym nie stanowią przeciwwskazań do szczepienia.
drgawki gorączkowe, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, fenyloketonuria, krztusiec, nietypowy płacz, odpowiedź immunologiczna, parestezje, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychogenna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, wysoka gorączka, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odporności, zaburzenie widzenia, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Cefaklor – Działania niepożądane
Cefaklor, cefalosporyna II generacji, charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu. W badaniach klinicznych z Ceclor MR działania niepożądane wymuszające przerwanie terapii wystąpiły u 1,7% pacjentów. Najczęstsze objawy to biegunka (3,4%), nudności (2,5%), wymioty i niestrawność, a także reakcje nadwrażliwości skórnych (wysypka, pokrzywka, świąd u 1,7%). Rzadziej obserwowano poważniejsze reakcje, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, reakcje podobne do choroby posurowiczej (rumień wielopostaciowy, zapalenie stawów), a także ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym zespół Stevensa-Johnsona i anafilaksję, szczególnie u pacjentów uczulonych na penicyliny. Zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna) oraz przemijające zaburzenia czynności wątroby i nerek również zostały odnotowane, choć rzadko.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, cefaklor, choroba posurowicza, czas protrombinowy, drgawki, duszność, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kandydoza, kortykosteroid, lek antyhistaminowy, leukopenia, limfocytoza, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadpobudliwość, nefropatia toksyczna, nerwowość, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, pobudzenie, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, świąd, test Coombsa, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wzmożone napięcie, zaburzenie czynności nerek, zapalenie jelita grubego, zapalenie pochwy, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Riluzole SUN 50 mg
Profil bezpieczeństwa ryluzolu u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (SLA) został potwierdzony w badaniach III fazy, gdzie najczęściej obserwowano astenię, nudności oraz nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność – wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, z tendencją do powrotu do wartości poniżej 2-krotnej górnej granicy normy w ciągu 2-6 miesięcy, nawet przy kontynuacji leczenia. W przypadkach, gdy ALT przekraczała 5-krotność normy (u 20 pacjentów), leczenie było przerywane. Występują istotne różnice etniczne – u pacjentów azjatyckich nieprawidłowe wyniki wątroby pojawiały się częściej (3,2%) niż u rasy kaukaskiej (1,8%). Ponadto, częstość działań niepożądanych obejmuje niedokrwistość (często), ostrą neutropenię (rzadziej, ale wymagającą przerwania terapii), reakcje anafilaktoidalne i obrzęk naczynioruchowy (częstość nieznana), a także objawy neurologiczne takie jak ból głowy, zawroty głowy, parestezje i senność, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
aminotransferaza alaninowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba śródmiąższowa płuc, hepatotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktoidalna, ryluzol, senność, stwardnienie zanikowe boczne, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, wymioty, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Działania niepożądane
Alprazolam, będący benzodiazepiną, jest szeroko stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku panicznego oraz stanów lękowych związanych z depresją. Działania niepożądane są głównie związane z nadmiernym działaniem na ośrodkowy układ nerwowy i zależą od dawki, czasu leczenia oraz indywidualnej podatności pacjenta. Najczęściej obserwuje się senność u około 10% pacjentów, a także uspokojenie, ataksję, zaburzenia pamięci, mowy, zawroty głowy i bóle głowy (≥1/10). Często występują zaburzenia równowagi, koncentracji, letarg, drżenia, parestezje oraz dyskineza (≥1/100 do <1/10). Rzadziej notuje się niepamięć, omdlenia, napady częściowe i osłupienie (≥1/1000 do <1/100). W obrębie zaburzeń psychicznych bardzo często pojawiają się depresja, drażliwość i zaburzenia snu, a także splątanie, lęk, bezsenność i nerwowość. Zgłaszane są również reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja, urojenia i psychozy, szczególnie u osób starszych. Alprazolam może powodować niepamięć następczą, nasilającą się przy wyższych dawkach, oraz ryzyko rozwoju zależności fizycznej i psychicznej, z możliwością wystąpienia zespołu odstawienia o szerokim spektrum objawów, w tym napadów padaczkowych i omamów.
agranulocytoza, akatyzja, alprazolam, anafilaksja, ataksja, cholestaza, czynnościowe zaburzenia wątroby, depersonalizacja, derealizacja, dezorientacja, dysfagia, dyskineza, dystonia, hiperprolaktynemia, hipomania, mania, nadmierna potrzeba snu, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedociśnienie tętnicze, niepamięć, niepamięć następcza, nieregularne miesiączkowanie, nietrzymanie moczu, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, reakcje paradoksalne, stany lękowe, suchość w jamie ustnej, tachykardia, uzależnienie, zaburzenia erekcji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia lękowe, zaburzenia równowagi, zaburzenia seksualne, zaburzenia wytrysku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół lęku panicznego, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Heviran Comfort 50 mg/g
Preparat Heviran Comfort w postaci kremu zawiera 50 mg acyklowiru na gram i wykazuje przede wszystkim miejscowe działania niepożądane, które występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) lub rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000). Do najczęstszych objawów należą łagodne wysuszenie lub złuszczenie skóry, przemijające uczucie pieczenia, kłucia lub mrowienia oraz świąd w miejscu aplikacji. Rzadziej obserwuje się rumień oraz kontaktowe zapalenie skóry, które jest częściej wywołane przez składniki podłoża kremu niż przez sam acyklowir. Substancje pomocnicze takie jak alkohol cetostearylowy (67,5 mg/g), glikol propylenowy (400 mg/g) i sodu laurylosiarczan (7,5 mg/g) mogą również przyczyniać się do występowania działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów predysponowanych.
- Leksykon substancji czynnych
Lewocetyryzyna – Działania niepożądane
Lewocetyryzyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, stosowany w dawce 5 mg/dobę u dorosłych i młodzieży (12-71 lat), wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi u 15,1% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to senność (5,2% vs. 1,4% placebo), ból głowy (2,6% vs. 3,2%), suchość w jamie ustnej (2,6% vs. 1,6%) oraz zmęczenie (2,5% vs. 1,2%). W populacji pediatrycznej, przy dawkach 1,25 mg do 5 mg/dobę, najczęstsze działania obejmowały biegunkę (1,9%), zaparcia (1,3%), senność (1,9-2,9%) oraz zaburzenia snu (1,3%). Działania sedatywne (senność, zmęczenie, osłabienie) występowały istotnie częściej niż w grupie placebo (8,1% vs. 3,1%). Wycofanie z leczenia z powodu działań niepożądanych było rzadkie (1% w grupie lewocetyryzyny). Należy zwrócić uwagę na potencjalne upośledzenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
anafilaksja, atopowe zapalenie skóry, ból mięśniowy, ból stawowy, duszność, działanie sedatywne, enzym wątrobowy, katar sienny, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, przerost prostaty, reakcja alergiczna, rotacyjne ruchy gałek ocznych, tachykardia, wykwity polekowe, zaburzenie smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Allospes 300 mg
Allopurynol, substancja czynna leku Allospes (dostępnego w dawkach 100 mg i 300 mg), wykazuje stosunkowo rzadkie działania niepożądane, które najczęściej mają łagodne nasilenie. Najczęściej obserwowanymi działaniami są wysypka skórna oraz podwyższone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) we krwi, występujące z częstością ≥1/100 do <1/10. Rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje obejmują zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (≥1/10 000 do <1/1 000), reakcję anafilaktyczną (<1/10 000) oraz ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza i niedokrwistość aplastyczna (<1/10 000). Ryzyko działań niepożądanych wzrasta u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby, przy stosowaniu wysokich dawek oraz w terapii skojarzonej z innymi lekami. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów, w tym skórę, układ hematologiczny, nerwowy, pokarmowy, wątrobowy oraz nerkowy.
agranulocytoza, allopurynol, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bradykardia, choroba nerek, choroba wątroby, dławica piersiowa, dysfagia, eozynofilia, ginekomastia, hormon tyreotropowy, kamica moczowa, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktyczna, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa, zaćma, zespół Stevensa-Johnsona, ziarniniakowe zapalenie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Frimig Duo 85 mg + 500 mg
Produkt leczniczy Frimig Duo zawiera sumatryptanu bursztynian (85 mg) oraz naproksen sodowy (500 mg), a jego profil bezpieczeństwa odzwierciedla działania niepożądane obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥2%) to zawroty głowy, senność, parestezje, nudności, suchość w jamie ustnej, niestrawność oraz dyskomfort w klatce piersiowej. Sumatryptan, jako agonista receptorów 5-HT1, może wywoływać rzadkie, ale poważne zdarzenia sercowe, takie jak skurcz tętnicy wieńcowej, zawał mięśnia sercowego czy arytmie, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka choroby wieńcowej. Naproksen natomiast wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań przewodu pokarmowego, w tym owrzodzeń i krwawień, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, naproksen może powodować reakcje hematologiczne, skórne oraz nefrotoksyczność, a także zaostrzać choroby zapalne jelit.
agonista receptorów 5-HT₁, agranulocytoza, bradykardia, choroba Leśniowskiego-Crohna, częstoskurcz komorowy, dławica piersiowa, drżenie, dystonia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, migotanie komór, mroczki, nadciśnienie tętnicze, naproksen sodowy, niedociśnienie, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, pancytopenia, parestezje, pseudoporfirię, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skurcz tętnicy wieńcowej, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sumatryptan bursztynian, tachykardia, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vivacor 12,5 mg
Profil bezpieczeństwa karwedylolu, substancji czynnej leku Vivacor, obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych, których częstość występowania jest podobna we wszystkich wskazaniach terapeutycznych, takich jak przewlekła niewydolność serca, dysfunkcja lewej komory po zawale, nadciśnienie i choroba wieńcowa. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) to zawroty głowy, ból głowy, niedociśnienie, niewydolność serca oraz osłabienie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, u których podczas zwiększania dawki karwedylolu może dojść do nasilenia objawów niewydolności i zatrzymania płynów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zwykle niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. U pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca, uogólnioną chorobą naczyń i zaburzeniami czynności nerek obserwowano odwracalne pogorszenie funkcji nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, depresja, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, gammaglutamylotransferaza, hipercholesterolemia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, karwedylol, kontrola glikemii, leukopenia, liszaj płaski, łuszczyca, małopłytkowość, nadciśnienie, nadwrażliwość, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, objaw Raynauda, obrzęk płuc, omdlenie, osłabienie, ostry zawał serca, parestezje, pokrzywka, przekrwienie błony śluzowej nosa, przewlekła niewydolność serca, rumień wielopostaciowy, świąd skóry, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uogólniona choroba naczyń, wymioty, wysypka alergiczna, zaburzenia erekcji, zaburzenia mikcji, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Meropenem – Działania niepożądane
Meropenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, stosowany w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej biegunkę (2,3%), wysypkę skórną (1,4%), nudności/wymioty (1,4%) oraz odczyny zapalne w miejscu podania (1,1%). W badaniach klinicznych u ponad 4800 pacjentów zaobserwowano także trombocytozę (1,6%) oraz wzrost aktywności enzymów wątrobowych w zakresie 1,5-4,3%. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów, z uwzględnieniem częstości występowania, obejmując m.in. zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna), reakcje alergiczne (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy), poważne reakcje skórne (toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, DRESS, AGEP) oraz zaburzenia neurologiczne (drgawki, majaczenie). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich powikłań, takich jak zapalenie jelita związanego z antybiotykoterapią, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile.
agranulocytoza, aminotransferazy, anafilaksja, bilirubina we krwi, ciężkie zakażenie bakteryjne, Clostridioides difficile, dehydrogenaza mleczanowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, karbapenemy, leukopenia, majaczenie, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół wieńcowy, parestezje, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, trombocytoza, zakażenie drożdżakowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jelita, zespół AGEP, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Herpetyczne białaczki palców – Diagnostyka i diagnoza
Herpetyczne białaczki palców (herpetic whitlow) to bolesna infekcja wirusowa skóry wokół paznokcia, wywołana przez wirus opryszczki pospolitej (HSV) typu 1 lub 2. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, obejmującym obrzęk, ból, pęcherzyki na rumieniowej podstawie oraz objawy ogólne, takie jak podwyższona temperatura. W przypadkach niejednoznacznych stosuje się badania laboratoryjne: posiew wirusologiczny (złoty standard), test PCR (wysoka czułość i typowanie HSV), test Tzancka (czułość ok. 70%, wysoka swoistość) oraz bezpośredni test immunofluorescencyjny (DFA). Diagnostyka serologiczna obejmuje wykrywanie przeciwciał IgM (ostre zakażenie) i IgG (przebyte zakażenie). Różnicowanie obejmuje zanokcicę bakteryjną, zastrzał, inne zakażenia wirusowe i kandydozę. Nacięcie chirurgiczne jest przeciwwskazane, gdyż może prowadzić do rozszerzenia infekcji i powikłań.
acyklowir, antybiotyk, famcyklowir, forma latentna, gorączka, HSV, kandydoza, leczenie profilaktyczne, leki przeciwbólowe, leki przeciwwirusowe, nacięcie chirurgiczne, obrzęk, parestezje, paronychia, pęcherzyki, pęcherzyki skórne, posiew wirusologiczny, powikłania, powikłania jatrogenne, przeciwciała IgG, przeciwciała IgM, reakcja łańcuchowa polimerazy, rumień, test immunofluorescencyjny, test PCR, test Tzancka, walacyklowir, wirus HIV, wirus opryszczki pospolitej, wtórne zakażenie bakteryjne, wysięk, zaczerwienienie skóry, zastrzał, złe samopoczucie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Metocard ZK 47,5 mg
Metocard ZK (metoprololu bursztynian) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, klasyfikowane zgodnie z MedDRA od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Działania te dotyczą wielu układów narządowych, w tym hematologicznego (małopłytkowość, leukopenia), endokrynologicznego (zaostrzenie utajonej cukrzycy), psychicznego (depresja, zaburzenia koncentracji, omamy), nerwowego (zawroty głowy, parestezje), sercowo-naczyniowego (bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, zaostrzenie niewydolności serca), naczyniowego (niedociśnienie ortostatyczne, zespół Raynauda), oddechowego (skurcz oskrzeli, duszność wysiłkowa), żołądkowo-jelitowego (nudności, biegunka, zaparcia), wątrobowego (nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby), skórnego (wysypka, łuszczycopodobne zmiany) oraz mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, ból stawów). Warto podkreślić, że częstość występowania większości działań niepożądanych jest nieznana, a ich związek przyczynowy z metoprololem nie zawsze został potwierdzony.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Peyroniego, chromanie przestankowe, duszność wysiłkowa, działanie niepożądane, impotencja, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, MedDRA, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, ostra niewydolność oddechowa, parestezje, skurcz oskrzeli, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utajona cukrzyca, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zespół Raynauda - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lipegis 10 mg
Ezetymib, stosowany w terapii hipolipemizującej, może wpływać na funkcje psychomotoryczne pacjenta, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Chociaż nie przeprowadzono dedykowanych badań oceniających bezpośredni wpływ ezetymibu na zdolność prowadzenia pojazdów, zgłaszane działania niepożądane takie jak zawroty głowy (częstość nieznana), ból głowy (często), parestezje (niezbyt często), zmęczenie (często) oraz osłabienie (niezbyt często) mogą negatywnie oddziaływać na sprawność psychoruchową. Dodatkowo, obserwuje się zaburzenia układu nerwowego, mięśniowe (ból, osłabienie, skurcze) oraz psychiczne (depresja o nieznanej częstości), które również mogą wpływać na zdolności psychomotoryczne pacjenta.
badanie kliniczne, ból głowy, ból mięśni, depresja, działanie niepożądane, ezetymib, farmakoterapia, funkcja psychomotoryczna, ordynacja leku, osłabienie mięśni, parestezje, skurcze mięśni, sprawność psychomotoryczna, sprawność psychoruchowa, zaburzenia czucia, zaburzenia mięśniowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia układu nerwowego, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budenofalk 2 mg/dawkę
Budenofalk w postaci pianki doodbytniczej zawiera 2 mg budezonidu na jedno rozpylenie i wykazuje przede wszystkim miejscowe działanie przeciwzapalne z ograniczonym ryzykiem działań ogólnoustrojowych w porównaniu do systemowych glikokortykosteroidów. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęściej obserwowane działania obejmują zespół Cushinga, niestrawność, zwiększone ryzyko infekcji, bóle mięśniowo-szkieletowe, bóle głowy, zaburzenia psychiczne (depresja, drażliwość, euforia) oraz miejscowe reakcje w odbytnicy (pieczenie, ból). Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak jaskra, zaćma, martwica kości czy zespół rzekomego guza mózgu u młodzieży.
astenia, brak miesiączki, budezonid, cholestaza, choroba wrzodowa, depresja, działanie ogólnoustrojowe, glikokortykosteroid ogólnoustrojowy, glikokortykosteroid systemowy, hirsutyzm, impotencja, infekcja, infekcja dróg moczowych, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, konwencja MedDRA, leukocytoza, martwica kości, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość psychomotoryczna, niedoczynność kory nadnerczy, nieostre widzenie, niestrawność, obniżona tolerancja glukozy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, odczyn Biernackiego, osteoporoza, parestezje, pianka doodbytnicza, podbiegnięcie krwawe, szczelina odbytu, trądzik steroidowy, twarz księżycowata, wybroczyny, zaburzenie wydzielania hormonów płciowych, zaćma, zakrzepica, zanik kory nadnerczy, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zaparcie, zespół Cushinga, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen/Paracetamol Sandoz 200 mg + 500 mg
Preparat Ibuprofen/Paracetamol Sandoz (200 mg + 500 mg) wykazuje profil działań niepożądanych zgodny z monoterapią obu składników aktywnych, jednak ze względu na ich połączenie należy monitorować pełne spektrum potencjalnych reakcji. Bardzo rzadkie (<1/10 000) zaburzenia hematologiczne obejmują agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną i hemolityczną, leukopenię, neutropenię, pancytopenię oraz małopłytkowość, manifestujące się gorączką, bólem gardła, owrzodzeniami błony śluzowej jamy ustnej, objawami grypopodobnymi, wyczerpaniem oraz krwawieniami. Reakcje nadwrażliwości występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), obejmując pokrzywkę i świąd, a bardzo rzadko (poniżej 1/10 000) mogą prowadzić do ciężkich reakcji anafilaktycznych, w tym obrzęku naczynioruchowego i wstrząsu. Neurologiczne działania niepożądane, takie jak jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, parestezje czy zapalenie nerwu wzrokowego, również należą do rzadkich, podobnie jak zaburzenia psychiczne (splątanie, depresja, omamy) oraz zaburzenia widzenia i słuchu.
agranulocytoza, anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tramadol Aurobindo 50 mg
Tramadol, nawet przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, może znacząco upośledzać sprawność psychomotoryczną pacjentów, co przekłada się na obniżoną zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy (≥10% pacjentów) oraz senność (≥1/100 do <1/10), które bezwzględnie wykluczają prowadzenie pojazdów. Ponadto, tramadol może powodować zaburzenia widzenia (nieostre widzenie, mioza, mydriaza), zaburzenia koordynacji ruchowej, bóle głowy, parestezje, drżenia, a także rzadziej omamy, dezorientację, zaburzenia percepcji i omdlenia. Szczególne ryzyko występuje przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu, stosowaniu innych leków psychotropowych oraz po wysiłku fizycznym, co może nasilać działania niepożądane i prowadzić do nagłej utraty przytomności.
ból głowy, dezorientacja, drżenie, dysforia, działanie sedacyjne, hipotonia ortostatyczna, lek opioidowy, mimowolne skurcze mięśni, mioza, mydriaza, nieostre widzenie, objawy lękowe, omamy, parestezje, senność, substancja psychotropowa, tramadol, uzależnienie, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia narządu wzroku, zaburzenia percepcji, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zaburzenia układu krążenia, zaburzenia układu nerwowego, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Scandivin 30 mg/ml
Scandivin, zawierający chlorowodorek mepiwakainy w stężeniu 30 mg/ml, jest środkiem do znieczulenia miejscowego typu amidowego, którego profil bezpieczeństwa jest zbliżony do innych leków z tej grupy. Działania niepożądane są zwykle zależne od dawki i mogą wynikać z wysokiego stężenia mepiwakainy w osoczu, spowodowanego przedawkowaniem, szybkim wchłanianiem lub przypadkowym wstrzyknięciem donaczyniowym. Najpoważniejsze reakcje obejmują obrzęk krtani i gardła, skurcz oskrzeli, wczesne objawy depresji ośrodkowego układu nerwowego (pobudzenie, lęk, drżenia, zaburzenia mowy) oraz zaburzenia neurologiczne, takie jak parestezje i niedoczulica w obrębie warg, języka i jamy ustnej. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne zaburzenia kardiologiczne u pacjentów z chorobami serca oraz ryzyko niedotlenienia i hiperkapnii wtórnych do niewydolności oddechowej lub napadów drgawkowych.
astma, ból neuropatyczny, chlorowodorek mepiwakainy, choroba niedokrwienna serca, depresja OUN, dysfagia, hiperkapnia, idiosynkrazja, mepiwakaina, nadwrażliwość, napady drgawkowe, nerw trójdzielny, nerwoból, neuropatia, niedoczulica, niedotlenienie, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pokrzywka, przeczulica, przedawkowanie, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, skurcz oskrzeli, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenia mowy, znieczulenie miejscowe amidowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Febuxostat Aurovitas 120 mg
Febuxostat Aurovitas, zawierający substancję czynną febuksostat w dawce 120 mg, może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Do najważniejszych objawów należą senność, zawroty głowy, parestezje oraz niewyraźne widzenie, które mogą zaburzać koncentrację, koordynację ruchową, orientację przestrzenną oraz precyzję oceny sytuacji na drodze. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentem ryzyko związane z tymi objawami, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, oraz zalecić zachowanie szczególnej ostrożności, wstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do momentu ustabilizowania stanu psychofizycznego pacjenta.
choroba współistniejąca, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, febuksostat, funkcje poznawcze, historia choroby, koordynacja ruchowa, lek o działaniu ośrodkowym, niewyraźne widzenie, orientacja przestrzenna, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, reakcja niepożądana, senność, substancja czynna, świadoma zgoda pacjenta, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Uldiulan 12,5 mg
Lek Uldiulan zawierający chlortalidon w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg może wywoływać liczne działania niepożądane, z których najistotniejsze klinicznie są zaburzenia gospodarki elektrolitowej, takie jak hipokaliemia (często), hiponatremia i hipomagnezemia (rzadko), a także hiperkalcemia (bardzo rzadko). Hipokaliemia może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i nasilenia działania glikozydów nasercowych. Ponadto, lek może indukować hiperurykemię, co u predysponowanych pacjentów może wywołać napady dny moczanowej. Wśród innych działań niepożądanych obserwuje się hiperglikemię i glikozurię (rzadko), które mogą pogarszać kontrolę metaboliczną u chorych na cukrzycę lub ujawniać utajoną cukrzycę. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują agranulocytozę, alergiczne śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie trzustki oraz cholestazę wewnątrzwątrobową. Często zgłaszane są objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, osłabienie) oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niedociśnienie i ortostatyczne zaburzenia regulacji ciśnienia tętniczego.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, anoreksja, arytmia, białkomocz, biegunka, ból głowy, chlortalidon, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cukrzyca typu 2, dna moczanowa, duszność, eozynofilia, glikozydy nasercowe, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipotonia mięśniowa, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie, nudności, obrzęk płuc idiosynkratyczny, parestezje, reakcja alergiczna skórna, skurcz mięśni, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość w jamie ustnej, utajona cukrzyca, wymioty, wysięk naczyniówkowo-twardówkowy, zaburzenia erekcji, zaburzenia ortostatyczne, zaburzenia widzenia, zakażenie, zapalenie trzustki, zaparcia, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals 10 mg + 10 mg
Perindopril + Amlodipine Teva Pharmaceuticals to preparat złożony łączący inhibitor ACE – perindopryl oraz antagonista wapnia – amlodypinę, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Profil bezpieczeństwa leku odzwierciedla sumę działań niepożądanych obu składników, z częstością ich występowania sklasyfikowaną według systemu MedDRA. Najczęstsze działania niepożądane perindoprylu obejmują zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy ośrodkowe, ból głowy, parestezje), układu krążenia (niedociśnienie tętnicze), układu oddechowego (kaszel, duszność) oraz żołądkowo-jelitowego (ból brzucha, nudności, wymioty). Amlodypina najczęściej powoduje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz obrzęki obwodowe. Działania niepożądane o potencjalnym zagrożeniu życia to m.in. niedociśnienie tętnicze, reakcje alergiczne z obrzękiem naczynioruchowym, zaburzenia funkcji nerek oraz hiperkaliemia.
amlodypina, antagonista wapnia, dławica piersiowa, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kołatanie serca, laktoza jednowodna, MedDRA, nagłe zaczerwienienie, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, peryndopryl, podwójne widzenie, szumy uszne, tachykardia, zaburzenia smaku, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon substancji czynnych
Daptomycyna – Przedawkowanie
Daptomycyna, antybiotyk peptydowy o działaniu na bakterie Gram-dodatnie, dostępna w dawkach 350 mg i 500 mg, charakteryzuje się powolną eliminacją z organizmu, co komplikuje leczenie przedawkowania. W przypadku toksycznej ekspozycji brak jest specyficznego antidotum, dlatego podstawą terapii jest leczenie podtrzymujące oraz ścisłe monitorowanie parametrów życiowych i laboratoryjnych, w tym poziomu fosfokinazy kreatynowej (CPK), funkcji nerek (mocznik, kreatynina, GFR), elektrolitów, morfologii krwi, enzymów wątrobowych (ALT, AST, bilirubina) oraz EKG. Objawy przedawkowania obejmują nasilone zaburzenia mięśniowe (miopatia, wzrost CPK), neuropatie obwodowe, nefrotoksyczność, reakcje alergiczne, zaburzenia hematologiczne, hepatotoksyczność oraz kardiotoksyczność (zaburzenia rytmu, hipotensja, bradykardia).
antidotum, antybiotyk peptydowy, bakterie Gram-dodatnie, bradykardia, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane leku, enzymy wątrobowe, eozynofilia, filtracja kłębuszkowa, fosfokinaza kreatynowa, funkcja nerek, hemodializa, hepatotoksyczność, hipotensja, leczenie podtrzymujące, miopatia, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neutropenia, parametry życiowe, parestezje, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przedawkowanie daptomycyny, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, szpik kostny, trombocytopenia, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Wapń dobezylan jednowodny – Wskazania do stosowania
Wapń dobezylan jednowodny, dostępny w preparacie Galvenox w dawce 500 mg w kapsułkach twardych, jest stosowany przede wszystkim w leczeniu zaburzeń naczyniowych o podłożu mikronaczyniowym i żylnym. Wskazania obejmują retinopatię cukrzycową, gdzie substancja poprawia mikrokrążenie i zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych, co wspomaga ochronę siatkówki. Ponadto, wapń dobezylan jednowodny jest efektywny w łagodzeniu objawów przewlekłej niewydolności żylnej kończyn dolnych, takich jak bóle, kurcze mięśni, parestezje, obrzęki oraz zmiany skórne, poprzez redukcję lepkości krwi i poprawę mikrokrążenia. W terapii zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych pełni rolę leczenia wspomagającego, uzupełniając standardowe leczenie przeciwzakrzepowe i przeciwzapalne. W przypadku żylaków odbytu preparat pomaga w łagodzeniu objawów związanych z zastojem żylnym, jednak zawsze w ramach kompleksowego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego modyfikację stylu życia i inne metody leczenia.
Galvenox, hemoroidy, kompresjoterapia, kontrola glikemii, leczenie przeciwzakrzepowe, lek flebotropowy, mikrokrążenie, parestezje, powikłanie mikronaczyniowe, przepuszczalność naczyń włosowatych, przewlekła niewydolność żylna, retinopatia cukrzycowa, wapń dobezylan jednowodny, zakrzepowe zapalenie żył, zastój żylny, żylaki odbytu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Poltram 50 mg
Poltram zawierający tramadolu chlorowodorek charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które mogą dotyczyć układu nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, immunologicznego oraz innych układów. Najczęściej (>10%) występują nudności oraz zawroty głowy, a także senność i bóle głowy. Rzadkie, ale poważne reakcje nadwrażliwości obejmują duszność, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy i wstrząs anafilaktyczny, wymagające natychmiastowego przerwania terapii. W zakresie układu nerwowego obserwuje się m.in. drgawki pochodzenia mózgowego, depresję oddechową (zwłaszcza przy dużych dawkach lub współstosowaniu leków obniżających próg drgawkowy), parestezje, zaburzenia koordynacji oraz zespół serotoninowy. Tramadol może również powodować zaburzenia psychiczne, takie jak niepokój, omamy, dezorientacja, zaburzenia snu i ryzyko uzależnienia. W układzie sercowo-naczyniowym odnotowano kołatanie serca, tachykardię, hipotonię ortostatyczną oraz rzadko bradykardię i wzrost ciśnienia tętniczego. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego to głównie nudności, wymioty, zaparcia i suchość w jamie ustnej.
astma oskrzelowa, bradykardia, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, drgawki mózgowe, duszność, enzymy wątrobowe, hipotonia ortostatyczna, koszmary senne, nadmierna potliwość, napady paniki, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie mięśni, paranoja, parestezje, reakcje skórne, rozszerzenie źrenic, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, tachykardia, tramadol chlorowodorek, uzależnienie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia łaknienia, zaburzenia nastroju, zaburzenia psychiczne, zaburzenia snu, zahamowanie oddychania, zaparcia, zapaść naczyniowo-sercowa, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Polfenon 300 mg
Przedawkowanie propafenonu chlorowodorku, substancji czynnej leku Polfenon, prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym wydłużenia odstępu PQ, poszerzenia zespołu QRS, bloków przedsionkowo-komorowych, a także groźnych arytmii komorowych takich jak częstoskurcz, trzepotanie i migotanie komór. Ujemne działanie inotropowe skutkuje niedociśnieniem tętniczym, które w ciężkich przypadkach może przejść w wstrząs kardiogenny. Objawy neurologiczne obejmują bóle i zawroty głowy, zaburzenia widzenia, parestezje, drżenie kończyn, a w ciężkich zatruciach drgawki kloniczno-toniczne, senność, śpiączkę oraz zatrzymanie czynności oddechowej. Dodatkowo obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego (nudności, zaparcia, suchość w jamie ustnej) oraz układu rozrodczego (zaburzenia erekcji, zmniejszenie liczby plemników). Warto podkreślić, że zatrucie propafenonem może prowadzić do zgonu.
arytmia komorowa, automatyzm węzła zatokowego, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz komorowy, defibrylacja, diazepam, dopamina, drgawki kloniczno-toniczne, działanie antycholinergiczne, działanie inotropowe ujemne, działanie kardiotoksyczne, hemodializa, hemoperfuzja, izoproterenol, lek inotropowy dodatni, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, odstęp PQ, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, propafenon chlorowodorek, trzepotanie komór, układ bodźco-przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie oddychania, zespół QRS - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linezolid Polpharma 2 mg/ml
Linezolid w postaci roztworu do infuzji (2 mg/ml) wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęstsze działania niepożądane to biegunka (8,4%), ból głowy (6,5%), nudności (6,3%) oraz wymioty (4,0%), co prowadzi do przerwania leczenia u około 3% pacjentów. Istotnym działaniem niepożądanym jest niedokrwistość, występująca u 2,0% pacjentów leczonych do 28 dni oraz u 12,3% pacjentów leczonych powyżej 28 dni, z ciężką niedokrwistością wymagającą transfuzji u 9% i 15% odpowiednio. Ponadto, rzadko obserwuje się poważne zdarzenia, takie jak zespół serotoninowy, neuropatia nerwu wzrokowego, zapalenie nerwu wzrokowego oraz zaburzenia widzenia, które mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia wzroku. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych.
anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, drgawki, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kwasica mleczanowa, leukopenia, linezolid, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezje, przemijający napad niedokrwienny, roztwór do infuzji, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, utrata widzenia, wymioty, zaburzenia smaku, zahamowanie czynności szpiku, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmiana pola widzenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Aristo 90 mg
Przedawkowanie cynakalcetu, stosowanego w postaci tabletek powlekanych Cinacalcet Aristo (30 mg, 60 mg, 90 mg), niesie ryzyko rozwoju hipokalcemii, która może manifestować się parestezjami, drętwieniem kończyn, skurczami mięśni, tężyczką, drgawkami oraz wydłużeniem odcinka QT w EKG. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych dawki do 300 mg/dobę były dobrze tolerowane bez istotnych objawów niepożądanych. U pacjentów pediatrycznych dializowanych odnotowano objawy przedawkowania (ból brzucha, nudności, wymioty) przy dawce 3,9 mg/kg mc./dobę. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy oraz obserwacja kliniczna są kluczowe w diagnostyce i leczeniu przedawkowania.
ból brzucha, chlorowodorek cynakalcetu, cynakalcet, drętwienie kończyn, drgawki, dyskomfort w jamie brzusznej, farmakokinetyka leku, glukonian wapnia, hemodializa, hipokalcemia, leczenie objawowe, nudności, pacjent pediatryczny, parestezje, skurcz mięśni, stężenie wapnia w surowicy, tabletka powlekana, tężyczka, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odcinka QT, wymioty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoxetine Aurovitas 20 mg
Fluoxetine Aurovitas, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą wystąpić zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Najczęściej obserwowane objawy to bóle głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie oraz biegunka. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10000 do <1/1000), a ich intensywność zwykle zmniejsza się podczas kontynuacji terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na myśli i zachowania samobójcze, które mogą pojawić się zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie dawki, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Ponadto, u pacjentów powyżej 50. roku życia odnotowano zwiększone ryzyko złamań kości, co może być związane z wpływem serotoniny na metabolizm kostny. Objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenia i bóle głowy, występują często i zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku.
akatyzja, arytmia komorowa, ataksja, bezsenność, choroba posurowicza, depersonalizacja, drgawki, dysfagia, dysfunkcja seksualna, dyskineza, dystymia, działanie niepożądane, fluoksetyna, halucynacje, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, idiosynkratyczne zapalenie wątroby, krwotok poporodowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, mioklonie, myśli samobójcze, neutropenia, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie wzrostu, parestezje, priapizm, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, toksyczna martwica naskórka, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia erekcji, zaburzenia krwi, zaburzenia mikcji, zapalenie naczyń, zatrzymanie moczu, zespół Lyella, zespół odstawienny, zespół policzkowo-językowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie libido, zwiększona aktywność aminotransferaz - Leksykon substancji czynnych
Miglustat – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Miglustat, substancja czynna leku Miglustat Accord, wykazuje nieistotny ogólny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, jednak może powodować działania niepożądane ze strony układu nerwowego, które pośrednio obniżają bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym. Do najważniejszych należą zawroty głowy, występujące często, które bezwzględnie dyskwalifikują pacjenta z prowadzenia pojazdów do czasu ustąpienia objawów. Inne istotne działania niepożądane to drżenie (≥1/10 pacjentów), neuropatia obwodowa, ataksja, parestezje, niedoczulica oraz ból głowy. Dodatkowo, zmęczenie, astenia, zaburzenia funkcji poznawczych, depresja i bezsenność mogą wpływać na zdolność koncentracji i szybkiego reagowania, co wymaga szczególnej uwagi lekarza podczas oceny pacjenta. W badaniach klinicznych 247 pacjentów leczonych dawkami 50–200 mg miglustatu trzy razy na dobę przez średnio 2,1 roku wykazywało głównie łagodne do umiarkowanych objawy niepożądane.
astenia, ataksja, badanie przewodzenia nerwowego, bezsenność, ból głowy, depresja, drżenie, działanie niepożądane, miglustat, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niepamięć, parestezje, terapia miglustatem, zaburzenia czucia, zaburzenia funkcji poznawcze, zaburzenia nastroju, zaburzenia psychiczne, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imatinib Fresenius Kabi 100 mg
Ocena działań niepożądanych imatynibu u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami, takimi jak przewlekła białaczka szpikowa (CML) i nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), jest utrudniona ze względu na nakładanie się objawów choroby podstawowej i terapii wielolekowej. W badaniach klinicznych odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił od 2,4% u pacjentów z nowo rozpoznaną CML do 5% w fazie przełomu blastycznego oraz 4% u chorych na GIST. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) obejmowały zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha), zmęczenie, bóle mięśniowo-szkieletowe (bóle mięśni, kurcze) oraz wysypkę skórną. Obrzęki powierzchowne, zwłaszcza okołoczodołowe i kończyn dolnych, były powszechne, zwykle łagodne i ustępowały po zastosowaniu diuretyków lub zmniejszeniu dawki. Mielosupresja była częstsza u pacjentów z CML, natomiast krwawienia z przewodu pokarmowego i wewnątrz guza dominowały u chorych na GIST, z ciężkimi przypadkami krwawień (stopień 3-4 CTC) u 5% pacjentów z GIST, co mogło prowadzić do zgonu.
anoreksja, choroba śródmiąższowa płuc, dławica piersiowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipofosfatemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, krwotok mózgowy, krwotok płucny, kurcze mięśniowe, martwica jałowa, mielosupresja, migotanie przedsionków, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie płucne, nadciśnienie śródczaszkowe, neuropatia obwodowa, niedoczulica, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nowotwór złośliwy, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, nudności, obrzęk mózgu, obrzęk plamki żółtej, obrzęk płuc, ostra białaczka limfoblastyczna, pancytopenia, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, przewlekła białaczka szpikowa, rabdomioliza, tamponada serca, tarcza zastoinowa, toksyczna nekroliza naskórka, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku, zakrzepica, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół Raynauda, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Karboplatyna – Działania niepożądane
Karboplatyna, pochodna platyny stosowana w chemioterapii nowotworów złośliwych, wywołuje istotną mielosupresję, będącą głównym ograniczeniem dawkowania. W badaniach obejmujących 1893 pacjentów, trombocytopenia z liczbą płytek poniżej 50 000/mm³ wystąpiła u 25%, neutropenia z granulocytami <1 000/mm³ u 18%, a leukopenia z białymi krwinkami <2 000/mm³ u 14%. Nadir morfologii krwi przypada około 21. dnia terapii, z powrotem do normy po 35-42 dniach. Mielosupresja jest nasilona u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w złym stanie ogólnym, powyżej 65. roku życia oraz po wcześniejszym leczeniu cisplatyną. Powikłania infekcyjne i krwotoczne występują u 4-5% chorych, prowadząc do zgonu u <1%. Toksyczność nerkowa manifestuje się spadkiem klirensu kreatyniny poniżej 60 ml/min u 27% pacjentów, z odwracalnymi zaburzeniami biochemicznymi (wzrost mocznika u 14%, kreatyniny u 6%, kwasu moczowego u 5%). Karboplatyna jest przeciwwskazana przy klirensie <30 ml/min, a dawkowanie wymaga modyfikacji przy umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek.
astenia, chemioterapia nowotworów złośliwych, dusznica bolesna, encefalopatia, gorączka neutropeniczna, granulocyty, hiponatremia, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, leki przeciwwymiotne, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica komórek wątroby, mielosupresja, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka promielocytowa, parestezje, płytki krwi, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcje uczuleniowe, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, stężenie kwasu moczowego, stężenie mocznika, supresja szpiku kostnego, szumy uszne, trombocytopenia, udar mózgu, uszkodzenie słuchu, utrata wzroku, wstrząs anafilaktyczny, wymioty i nudności, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia zmysłów, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Kounisa, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Milgamma 100 100 mg + 100 mg
Milgamma 100 zawiera 100 mg benfotiaminy (witamina B1) oraz 100 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) w postaci drażetek. Benfotiamina cechuje się szerokim przedziałem terapeutycznym, a w praktyce klinicznej nie opisano objawów jej przedawkowania, co wskazuje na niskie ryzyko toksyczności. Natomiast pirydoksyna, przy długotrwałym stosowaniu w dawkach przekraczających 500 mg/dobę przez ponad 2 miesiące, może wywoływać neurotoksyczne efekty uboczne, głównie neuropatię obwodową. Standardowa dawka dobowa pirydoksyny w Milgamma 100 wynosi 100 mg, co stanowi jedynie 1/5 dawki potencjalnie toksycznej.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dopegyt 250 mg
Lek Dopegyt (metyldopa) 250 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się dodatni test Coombsa (≥1/10), co wskazuje na immunologiczne podłoże hemolizy i wymaga monitorowania parametrów hematologicznych. Rzadziej występują anemia hemolityczna, leukopenia, granulocytopenia i trombocytopenia. Z nieznaną częstością zgłaszano depresję szpiku kostnego oraz obecność przeciwciał przeciwjądrowych, komórek LE i czynnika reumatoidalnego. Bardzo rzadko mogą pojawić się poważne zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia. W zakresie układu nerwowego odnotowano rzadkie przypadki parkinsonizmu, samoistnego porażenia nerwu twarzowego, ruchów choreatetotycznych, a także zaburzeń psychicznych, takich jak koszmary nocne, łagodne psychozy i depresja. Do częstych objawów neurologicznych należą bóle głowy, sedacja, astenia, zawroty głowy i parestezje.
anemia hemolityczna, azot mocznikowy, bradykardia zatokowa, brak miesiączki, cholestaza, depresja szpiku kostnego, dławica piersiowa, egzema, eozynofilia, ginekomastia, gorączka polekowa, granulocytopenia, hiperprolaktynemia, hipotonia ortostatyczna, impotencja, leukopenia, liszaj, metyldopa, mlekotok, nadciśnienie tętnicze, parestezje, parkinsonizm, porażenie nerwu twarzowego, przeciwciała przeciwjądrowe, ruchy choreatetotyczne, test Coombsa, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia krążenia mózgowego, zapalenie jelit, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyń, zapalenie osierdzia, zapalenie ślinianek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół Lyella, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lignocainum Jelfa 20 mg/g
Lignocainum Jelfa w postaci żelu o stężeniu 20 mg/g zawiera lidokainę chlorowodorek, której miejscowe stosowanie może prowadzić do miejscowych reakcji uczuleniowych oraz działań ogólnoustrojowych po wchłonięciu do krwiobiegu. Ryzyko i nasilenie działań niepożądanych zależy od stężenia lidokainy w surowicy, na które wpływają dawka, miejsce aplikacji, stan pacjenta, wydolność wątroby, wiek, masa ciała oraz współistniejące choroby, takie jak choroby serca czy nadczynność tarczycy. Do najważniejszych działań niepożądanych należą: bradykardia, zapaść sercowo-naczyniowa, hipotensja, zawroty głowy, parestezje, senność (wczesny objaw toksyczności), zaburzenia psychiczne (pobudzenie, niepokój, dezorientacja), zmiany skórne, pokrzywka, obrzęki oraz reakcje anafilaktyczne, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
bradykardia, choroba serca, dezorientacja, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe, hipotensja, lidokainy chlorowodorek, nadczynność tarczycy, niepokój, obrzęk, parestezje, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja uczuleniowa, senność, stężenie w surowicy krwi, toksyczność OUN, wydolność wątroby, zaburzenia perfuzji narządowej, zaburzenia świadomości, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zmiany skórne