jelito grube
Jelito grube to końcowy odcinek przewodu pokarmowego o długości około 1,5 metra, rozciągający się od jelita cienkiego do odbytu. Anatomicznie dzieli się na kilka części: kątnicę, okrężnicę (wstępującą, poprzeczną, zstępującą i esowatą) oraz odbytnicę.
Główną funkcją jelita grubego jest absorpcja wody i elektrolitów z treści pokarmowej, prowadząca do formowania stolca. Odpowiada również za fermentację niestrawionych resztek pokarmowych przy udziale mikrobioty jelitowej oraz wytwarzanie i wchłanianie witamin (głównie K i niektórych z grupy B).
Jelito grube jest miejscem występowania wielu istotnych klinicznie schorzeń, takich jak nowotwory (rak jelita grubego jest trzecim najczęstszym nowotworem na świecie), choroby zapalne (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), zespół jelita drażliwego, uchyłkowatość czy niedrożność. Diagnostyka obejmuje badania endoskopowe (kolonoskopia, sigmoidoskopia), radiologiczne oraz laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Laktuloza – Właściwości farmakodynamiczne
Laktuloza jest syntetycznym disacharydem o masie cząsteczkowej 342,30, składającym się z galaktozy i fruktozy, stosowanym jako lek przeczyszczający o działaniu osmotycznym oraz w terapii encefalopatii wątrobowej. Nie ulega trawieniu ani wchłanianiu w jelicie cienkim, docierając w formie niezmienionej do jelita grubego, gdzie podlega fermentacji bakteryjnej do kwasów organicznych (m.in. kwasu mlekowego, mrówkowego i octowego) oraz CO2. Mechanizm działania przeczyszczającego opiera się na zwiększeniu ciśnienia osmotycznego i stymulacji perystaltyki jelit poprzez obniżenie pH do 5-5,5, co prowadzi do zatrzymania wody w świetle jelita i rozluźnienia mas kałowych. Efekt ten pojawia się zwykle po 24-48 godzinach od podania.
amoniak we krwi, bakterie acidofilne, bakterie jelitowe, bakterie proteolityczne, bakterie sacharolityczne, Clostridium, disacharyd, encefalopatia wątrobowa, Escherichia coli, fermentacja bakteryjna, hiperamonemia, jelito cienkie, jelito grube, kwas mlekowy, kwasy organiczne, laktuloza, lek przeczyszczający, mechanizm osmotyczny, mikroflora jelitowa, objawy encefalopatii wątrobowej, okrężnica, pałeczki kwasu mlekowego, pasaż jelitowy, perystaltyka jelit, prebiotyk, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Ertapenem – Wskazania do stosowania
Ertapenem, antybiotyk z grupy karbapenemów, jest wskazany do leczenia poważnych zakażeń bakteryjnych u dzieci (od 3 miesięcy) i dorosłych, podawany wyłącznie drogą pozajelitową. Wskazania terapeutyczne obejmują powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne (w tym zapalenie otrzewnej i ropnie), pozaszpitalne zapalenie płuc, ostre zakażenia ginekologiczne oraz zakażenia skóry i tkanek miękkich, zwłaszcza w przebiegu stopy cukrzycowej. Preparaty dostępne są w dawce 1 g proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, a dawkowanie dostosowuje się do wieku i masy ciała pacjenta zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego. Ertapenem jest również stosowany profilaktycznie w zapobieganiu zakażeniom po planowych zabiegach chirurgicznych jelita grubego i odbytnicy.
antybiotykoterapia, droga pozajelitowa, ertapenem, infekcja wewnątrzbrzuszna, jelito grube, karbapenemy, lek przeciwbakteryjny, oporność bakterii, oporność na karbapenemy, powikłanie infekcyjne, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka okołooperacyjna, proszek do sporządzania koncentratu, ropień wewnątrzbrzuszny, roztwór do infuzji, stopa cukrzycowa, wrażliwość bakterii, zakażenie bakteryjne, zakażenie ginekologiczne, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie miednicy mniejszej, zapalenie otrzewnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Instillido 20 mg/ml
Instillido to żel zawierający chlorowodorek lidokainy w stężeniu 20 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach o pojemności 6 ml (120,6 mg lidokainy) lub 11 ml (221,1 mg lidokainy). Preparat stosowany jest do miejscowego znieczulenia i lubrykacji cewki moczowej u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2 lat, z dostosowaniem dawki do wieku i masy ciała. Wskazania obejmują procedury urologiczne takie jak cystoskopia, cewnikowanie oraz badania ultrasonograficzne przezcewkowe, a także endoskopowe badania dolnego odcinka przewodu pokarmowego, w tym proktoskopię i rektoskopię. Żel zapewnia skuteczne znieczulenie powierzchniowe, zmniejszając dyskomfort pacjenta oraz ułatwiając wprowadzenie narzędzi diagnostycznych dzięki właściwościom poślizgowym.
ampułko-strzykawka, badanie endoskopowe, cewka moczowa, cewnikowanie, charakterystyka produktu leczniczego, cystoskopia, dolegliwości bólowe, dolny odcinek przewodu pokarmowego, jelito grube, lidokaina chlorowodorek, odbytnica, pęcherz moczowy, proktoskopia, rektoskopia, ultrasonografia, zabiegi diagnostyczne, zapalenie pęcherza moczowego, znieczulenie miejscowe, znieczulenie powierzchniowe - Leksykon substancji czynnych
Sól sodowa sulfonowanej żywicy polistyrenowej – Właściwości farmakodynamiczne
Sól sodowa sulfonowanej żywicy polistyrenowej, substancja czynna preparatu Resonium A (kod ATC: V03AE01), jest żywicą kationowymienną stosowaną w leczeniu hiperkaliemii. Mechanizm działania opiera się na wymianie jonów sodu na jony potasu w przewodzie pokarmowym, głównie w jelicie grubym, gdzie stężenie potasu jest fizjologicznie wyższe. W wyniku tej wymiany dochodzi do obniżenia stężenia potasu w organizmie. Preparat dostępny jest w formie proszku o kremowym kolorze i zapachu waniliowym, podawany doustnie lub doodbytniczo. W 15 g proszku znajduje się 1,42 g jonów sodu (60,9 – 73,9 mmol), co ma istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z koniecznością ograniczenia podaży sodu, np. w niewydolności serca czy nadciśnieniu tętniczym.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asamax 250 250 mg
Lek Asamax dostępny jest w formie czopków doodbytniczych zawierających mesalazynę w dawkach 250 mg oraz 500 mg. W fazie aktywnej choroby zaleca się stosowanie dawki 500 mg trzy razy na dobę (łącznie 1500 mg/dobę), co zapewnia odpowiednie stężenie substancji czynnej w końcowym odcinku jelita grubego. Po uzyskaniu remisji klinicznej dawkę można zmniejszyć do 250 mg trzy razy na dobę (750 mg/dobę) w celu leczenia podtrzymującego i zapobiegania nawrotom. Terapia powinna być prowadzona zgodnie z zaleceniami lekarza, a modyfikacje dawkowania wymagają specjalistycznej oceny. Lek nie jest rutynowo zalecany u dzieci i młodzieży ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Neo-Pancreatinum Forte
Preparat NEO-PANCREATINUM FORTE zawiera pankreatynę o wysokiej aktywności enzymatycznej: lipazę 10 000 j.Ph.Eur., amylazę 8 000 j.Ph.Eur. oraz proteazy 500 j.Ph.Eur. Podawanie leku wymaga unikania kontaktu z pokarmem o pH powyżej 5,5, aby zapobiec przedwczesnej aktywacji enzymów i utracie skuteczności. Równoczesne stosowanie antagonistów receptorów H2 może obniżać efektywność terapii poprzez zmianę pH w przewodzie pokarmowym, co wpływa na uwalnianie enzymów z kapsułek dojelitowych. Preparat dostępny jest w formie kapsułek dojelitowych z peletkami pokrytymi otoczką, co zapewnia właściwe uwalnianie enzymów w odpowiednim odcinku przewodu pokarmowego.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Asamax 250 250 mg
Asamax to lek w postaci doodbytniczych czopków zawierających mesalazynę w dawkach 250 mg oraz 500 mg, stosowany w terapii chorób zapalnych jelit. Substancja czynna mesalazyna wykazuje działanie przeciwzapalne miejscowo w jelicie grubym, co jest możliwe dzięki formie podania doodbytniczemu. Czopki zawierają również substancje pomocnicze takie jak tłuszcz stały, alkohol cetylowy oraz sodu dokuzynian, które zapewniają odpowiednią konsystencję, stabilność i rozpuszczalność preparatu. Produkt jest pakowany w indywidualne opakowania z folii PVC/LDPE, co chroni go przed wilgocią i światłem, a standardowe opakowanie zawiera 30 czopków.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Salaza 500 mg
Przedawkowanie mesalazyny, substancji czynnej preparatu Salaza 500 mg w formie czopków, charakteryzuje się niskim ryzykiem toksyczności systemowej ze względu na ograniczone wchłanianie leku w jelicie grubym. Dotychczas nie odnotowano przypadków działania toksycznego związanego z przedawkowaniem tego preparatu. Teoretyczne objawy przedawkowania mogą obejmować nasilenie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz potencjalne zaburzenia funkcji nerek, zwłaszcza przy znacznym wchłonięciu substancji czynnej. W związku z tym zaleca się monitorowanie parametrów życiowych oraz funkcji nerek u pacjentów z podejrzeniem przedawkowania.
czynność nerek, działanie niepożądane, działanie toksyczne, funkcja nerek, funkcje życiowe, jelito grube, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, objawy nerkowe, objawy przewodu pokarmowego, postępowanie medyczne, postępowanie terapeutyczne, przedawkowanie mesalazyny, swoista odtrutka, toksyczność systemowa, wchłanianie mesalazyny - Leksykon substancji czynnych
Sodu laurylosulfooctan – Przedawkowanie
Sodu laurylosulfooctan, obecny w preparacie Microlax w stężeniu 0,0645 g na 5 ml roztworu doodbytniczego (70% roztwór), pełni funkcję surfaktantu anionowego obniżającego napięcie powierzchniowe, co ułatwia penetrację wody do mas kałowych i zmiękcza stolec. Preparat zawiera również sorbitol ciekły (4,4650 g) oraz sodowy cytrynian (0,4500 g) w tej samej objętości. Dotychczasowe dane porejestracyjne oraz literatura naukowa nie wskazują na specyficzne objawy przedawkowania sodu laurylosulfooctanu w formie doodbytniczej, a potencjalne działania niepożądane, takie jak miejscowe podrażnienie błony śluzowej odbytnicy czy zaburzenia wchłaniania wody w jelicie grubym, pozostają teoretyczne i nieudokumentowane klinicznie.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sulfasalazin EN Krka 500 mg
Sulfasalazin EN Krka w dawce 500 mg w postaci tabletek dojelitowych jest wskazany przede wszystkim w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) oraz chorób zapalnych jelit, takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna. W terapii RZS lek ten stosuje się jako lek drugiego rzutu, po nieskuteczności niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). W chorobach zapalnych jelit sulfasalazyna może być stosowana zarówno w fazie ostrej, jak i w leczeniu podtrzymującym remisję, szczególnie przy zajęciu okrężnicy. Postać dojelitowa tabletek zapewnia uwalnianie substancji czynnej bezpośrednio w jelicie, co zwiększa skuteczność terapeutyczną w tych jednostkach chorobowych.
choroba Crohna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, jelito cienkie, jelito grube, leczenie podtrzymujące, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra faza choroby, proces zapalny, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, sulfasalazyna, tabletka dojelitowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Salofalk 4 g/60 ml
Lek Salofalk w postaci zawiesiny doodbytniczej zawiera 4 g mesalazyny w 60 ml objętości i jest stosowany w postaci wlewów doodbytniczych, podawanych raz na dobę, najlepiej wieczorem przed snem. Zalecane jest wykonanie wlewu po uprzednim opróżnieniu jelit, co zwiększa skuteczność terapii. Pacjent powinien przyjąć pozycję leżącą na lewym boku z lewą kończyną dolną wyprostowaną i prawą zgiętą, a po aplikacji zawiesiny pozostać w tej pozycji przez minimum 30 minut, optymalnie przez całą noc, aby zapewnić równomierne rozprowadzenie leku w jelicie grubym. Długość terapii ustala lekarz indywidualnie, a kontynuacja leczenia po zakończeniu zaleconego okresu wymaga konsultacji medycznej.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Owix 250 mg
PYRANTELUM OWIX to preparat zawierający 250 mg pyrantelu (w postaci embonianu pyrantelu 720 mg) w formie tabletek, wskazany do leczenia owsicy wywołanej przez Enterobius vermicularis u pacjentów od 6 roku życia oraz dorosłych. Tabletki są okrągłe, obustronnie płaskie, z podziałką umożliwiającą precyzyjne dawkowanie, co jest szczególnie istotne w terapii dzieci. Pyrantel działa przeciwko nicieniom bytującym w jelicie grubym, eliminując pasożyty odpowiedzialne za objawy takie jak nocny świąd okolicy odbytu, charakterystyczny dla owsicy.
Ze względu na wysoki potencjał autoinfekcji i transmisji w środowiskach zamkniętych, leczenie powinno obejmować wszystkich domowników lub osoby z najbliższego otoczenia zakażonego, niezależnie od obecności objawów klinicznych. Skuteczna terapia wymaga nie tylko podania leku, ale także wdrożenia rygorystycznych zasad higieny, w tym częste mycie rąk, zmianę bielizny i pościeli oraz pranie w wysokich temperaturach, co jest kluczowe dla przerwania cyklu reinfekcji i ograniczenia rozprzestrzeniania się pasożyta.
- Leksykon chorób i schorzeń
Nietolerancja laktozy – Objawy
Nietolerancja laktozy wynika z niedoboru enzymu laktazy w błonie śluzowej jelita cienkiego, co prowadzi do niepełnego trawienia laktozy i jej przejścia do jelita grubego. Tam niestrawiona laktoza wywołuje efekt osmotyczny, przyciągając wodę i powodując biegunkę, oraz fermentację bakteryjną, skutkującą produkcją gazów (wodór, metan, CO2) i objawami takimi jak wzdęcia, bóle brzucha, nudności i borborygmy. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 15 minut do 2 godzin po spożyciu laktozy, a ich nasilenie zależy od ilości spożytej laktozy (do 12 g laktozy, czyli około szklanki mleka, jest tolerowane przez większość pacjentów), stopnia niedoboru laktazy oraz indywidualnej tolerancji. Czas trwania objawów wynosi zazwyczaj od 24 do 48 godzin, z szczytem nasilenia 5-10 godzin po spożyciu laktozy. Nietolerancja może mieć charakter pierwotny (genetyczny, postępujący z wiekiem) lub wtórny (przejściowy, związany z uszkodzeniem jelita cienkiego, np. w przebiegu infekcji, chorób zapalnych jelit czy chemioterapii).
arytmia serca, biegunka, błona śluzowa jelita cienkiego, celiakia, chemioterapia, choroba Crohna, choroba zapalna jelit, egzema, fermentacja bakteryjna, galaktooligosacharydy, gen LCT, jelito grube, laktaza, laktoza, niedobór enzymu, nietrwałość laktazy, osteopenia, osteoporoza, pierwotny niedobór laktazy, probiotyk, wtórna nietolerancja laktozy, wtórny niedobór laktazy, wzdęcia brzucha, zespół jelita drażliwego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kreon Travix
Podczas stosowania preparatu Kreon Travix, zawierającego 10 000 j.Ph.Eur. lipazy, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów ze zwłóknieniem torbielowatym trzustki. Wysokie dawki pankreatyny, zwłaszcza przekraczające 10 000 j.Ph.Eur. lipazy/kg masy ciała/dobę, wiążą się z ryzykiem rozwoju kolonopatii włókniejącej, objawiającej się zwężeniem odcinka krętniczo-kątniczego oraz jelita grubego. W związku z tym zaleca się regularne monitorowanie kliniczne oraz szybkie wdrożenie diagnostyki w przypadku wystąpienia nietypowych objawów ze strony przewodu pokarmowego, takich jak bóle brzucha, wzdęcia, zmiany w charakterystyce wypróżnień czy krwawienia.
biologiczny produkt leczniczy, choroby sercowo-naczyniowe, dolegliwości brzuszne, enzymy trzustkowe, jelito grube, kolonopatia włókniejąca, krwawienie z przewodu pokarmowego, lipaza trzustkowa, nadciśnienie tętnicze, objawy brzuszne, objawy jamy brzusznej, pankreatyna, przewód pokarmowy, zawartość sodu, zwężenie odcinka krętniczo-kątniczego, zwłóknienie torbielowate trzustki - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nasienie Płesznika –
Nasienie płesznika (Plantago psyllium L. i/lub Plantago indica L.) po podaniu doustnym ulega uwodnieniu, co prowadzi do znacznego zwiększenia objętości i powstania śluzu, wynikającego z częściowej rozpuszczalności składników w środowisku wodnym. Polisacharydy, główny składnik włókien pokarmowych, wymagają hydrolizy do monosacharydów, aby mogły zostać wchłonięte w jelicie. Ze względu na obecność wiązań β w strukturze ksylanu, enzymy trawienne człowieka nie rozkładają tych związków, co ogranicza ich trawienie. W żołądku zachodzi częściowa hydroliza śluzu (poniżej 10%), prowadząca do uwolnienia arabinozy, która jest wchłaniana w jelicie z efektywnością 85-93%.
- Leksykon substancji czynnych
Makrogol 4000 – Właściwości farmakodynamiczne
Makrogol 4000, będący głównym składnikiem aktywnym preparatu Fortrans (64,000 g w jednej saszetce), jest osmotycznym lekiem przeczyszczającym z grupy polimerów o dużej masie cząsteczkowej. Jego mechanizm działania opiera się na zdolności do tworzenia licznych wiązań wodorowych z cząsteczkami wody w świetle przewodu pokarmowego, co prowadzi do zwiększenia objętości płynów jelitowych. Substancja ta pozostaje niewchłonięta, co pozwala na skuteczne zwiększenie ciśnienia osmotycznego i stymulację perystaltyki jelitowej bez ingerencji w receptory czy enzymy, minimalizując ryzyko działań niepożądanych i zaburzeń równowagi elektrolitowej.
błona śluzowa, chlorek potasu, chlorek sodu, ciśnienie osmotyczne, efekt osmotyczny, efekt przeczyszczający, Fortrans, glikol polietylenowy 4000, jelito grube, lek złożony, makrogol 4000, osmotyczny lek przeczyszczający, pasaż jelitowy, PEG 4000, perystaltyka jelitowa, przewód pokarmowy, równowaga elektrolitowa, siarczan sodu bezwodny, środek przeczyszczający, wiązanie wodorowe, wodorowęglan sodu - Leksykon substancji czynnych
Aloes – Właściwości farmakodynamiczne
Aloes (Aloe capensis) jest lekiem przeczyszczającym kontaktowym z grupy ATC A06AB, którego głównymi związkami aktywnymi są pochodne 1,8-dihydroksyantracenu, w tym specyficzne glikozydy antrachinonowe: aloinozydy (C,O-diglikozydy) i aloina (C-glikozydy). W preparacie Alax, zawierającym wysuszony, sproszkowany sok z liści aloesu, znajduje się 18% związków antranoidowych, co odpowiada 10-15 mg aloiny na tabletkę. Substancje te nie ulegają rozkładowi w górnym odcinku przewodu pokarmowego i są minimalnie wchłaniane, a ich aktywacja następuje dopiero w jelicie grubym, gdzie bakterie jelitowe przekształcają je do aktywnego metabolitu – antron-9-emodyny. Działanie przeczyszczające aloesu opiera się na dwóch mechanizmach: hamowaniu pompy Na⁺/K⁺ oraz kanałów Cl⁻ w błonie śluzowej jelita grubego, co przyspiesza pasaż jelitowy, oraz stymulacji wydzielania śluzu i chlorków, prowadzącej do zwiększenia wydzielania płynów i rozrzedzenia stolca. Prawdopodobnym mediatorem tych efektów są prostaglandyny, które pośredniczą w pobudzeniu perystaltyki jelit.
8 dihydroksyantracenu, aloina, antron-9-emodyna, defekacja, efekt przeczyszczający, glikozyd antrachinonowy, jelito grube, kora kruszyny, lek przeczyszczający kontaktowy, mikroflora jelitowa, motoryka jelita grubego, pasaż treści jelitowej, perystaltyka jelit, pochodna 1, pompa Na⁺/K⁺, prostaglandyna, wydzielanie śluzu, związek antranoidowy, β-O-glikozyd - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba uchyłkowa jelit i zapalenie uchyłków – Objawy
Choroba uchyłkowa jelit (diverticular disease) charakteryzuje się obecnością uchyłków w okrężnicy, które u 75-80% pacjentów pozostają bezobjawowe. Objawy pojawiają się u około 25% chorych i obejmują przerywany, skurczowy ból w lewym dolnym kwadrancie brzucha, zmiany rytmu wypróżnień, wzdęcia oraz rzadziej obecność śluzu lub krwi w stolcu. Zapalenie uchyłków (diverticulitis) rozwija się u 10-20% pacjentów z uchyłkowatością i manifestuje się ostrym, stałym bólem brzucha, gorączką ≥38°C, dreszczami, nudnościami oraz zmianami rytmu wypróżnień. W przebiegu zapalenia uchyłków wyróżnia się postać niepowikłaną (80% przypadków) oraz powikłaną (20%), z ropniami, perforacją lub rozprzestrzenianiem się zapalenia, które mogą wymagać hospitalizacji lub interwencji chirurgicznej. U osób pochodzenia azjatyckiego ból może lokalizować się w prawym dolnym kwadrancie ze względu na genetyczne różnice w lokalizacji uchyłków.
ból brzucha, ból skurczowy, choroba uchyłkowa jelit, dreszcze, gorączka, jelito grube, krwawienie z odbytu, krwawienie z przewodu pokarmowego, nawracające zapalenie uchyłków, niedokrwistość, niedrożność jelit, niepowikłane zapalenie uchyłków, nudności, okrężnica, ostre zapalenie uchyłków, perforacja jelita, powikłane zapalenie uchyłków, przetoka, przewód pokarmowy, ropień, sepsa, uchyłkowatość, uchyłkowatość okrężnicy, wzdęcie, zaburzenia wypróżniania, zapalenie otrzewnej, zapalenie uchyłków, zaparcie, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie divertikul – Etiologia i przyczyny
Zapalenie uchyłków jelita grubego jest stanem zapalnym powstającym na tle uchyłkowatości, wynikającym z zapalenia lub zakażenia uchyłków, które powstają na skutek osłabienia warstwy mięśniowej jelita. Patogeneza obejmuje mechanizmy takie jak zablokowanie uchyłka przez bakterie lub kał, mikro- i makroperforacje, zwiększone ciśnienie wewnątrzjelitowe oraz niedokrwienie ściany uchyłka. Istotną rolę odgrywają także zmiany w mikrobiomie jelitowym oraz odpowiedzi immunologiczne. Czynniki genetyczne odpowiadają za około 40-53% ryzyka, zidentyfikowano 42 loci genetyczne powiązane z chorobą uchyłkową. Ryzyko wzrasta z wiekiem, szczególnie po 40. roku życia, a także u osób z rodzinnym wywiadem choroby, zwłaszcza przy wczesnej diagnozie. Występują różnice geograficzne i płciowe w lokalizacji i częstości zapalenia uchyłków.
bakterie jelitowe, błona śluzowa jelita, choroba uchyłkowa, dieta uboga w błonnik, jelito grube, kortykosteroidy, krwawienie z uchyłków, martwica jelita, mikrobiom jelitowy, motoryka okrężnicy, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odpowiedź immunologiczna, perforacja jelita, perforacja uchyłka, perystaltyka jelit, przewlekły stan zapalny, stan zapalny jelit, uchyłkowatość, wielotorbielowatość nerek, zapalenie uchyłków, zaparcia, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Williamsa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Senes Apteo Med 28 mg sennozydów/sasz.
Preparat Senes Apteo Med zawiera 28 mg sennozydów na saszetkę, pochodzących z liścia (825 mg) i owocu senesu (275 mg). Sennozydy, jako glikozydy antrachinonowe, nie ulegają absorpcji w górnym odcinku przewodu pokarmowego z powodu braku odpowiednich enzymów, natomiast w jelicie grubym są przekształcane przez mikroflorę bakteryjną do aktywnego metabolitu – reinoantronu, który odpowiada za efekt przeczyszczający. Wolne aglikony (sennidyny) mogą być częściowo wchłaniane w górnym odcinku przewodu pokarmowego i podlegają biotransformacji w wątrobie, głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym i resztami siarczanowymi, co ułatwia ich eliminację. Po 7 dniach stosowania dawki 20 mg sennozydów dziennie maksymalne stężenie reiny we krwi wynosiło 100 ng/ml, co wskazuje na ograniczone wchłanianie systemowe metabolitów.
biotransformacja wątrobowa, działanie przeczyszczające, ekspozycja ogólnoustrojowa, eliminacja z organizmu, eliminacja z żółcią, glikozyd antrachinonowy, glukuronid i siarczan, jelito grube, kwas glukuronowy, liść senesu, mikroflora jelitowa, owoc senesu, reina, reinoantron, reszta siarczanowa, sennidyna, sennozyd, wchłanianie systemowe, wolny aglikon, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Xenna Extra Comfort 150 – 220 mg
Xenna Extra Comfort zawiera suchy wyciąg z owoców senesu (Sennae angustifoliae fructus extractum siccum) w dawce 150-220 mg na tabletkę dojelitową, co odpowiada 20 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B. Substancja czynna, głównie sennozydy A i B, nie ulega absorpcji w górnym odcinku przewodu pokarmowego, a w jelicie grubym pod wpływem bakterii jelitowych przekształcana jest do aktywnego metabolitu – antronu reiny. Preparat należy do grupy kontaktowych leków przeczyszczających (kod ATC: A06AB06) i wykazuje działanie po 8-12 godzinach od podania, co wynika z konieczności przemiany sennozydów oraz wywołania odpowiedzi fizjologicznej w jelicie grubym. Mechanizm działania Xenna Extra Comfort opiera się na dwóch głównych efektach: motorycznym i wydzielniczym. Pierwszy polega na stymulacji motoryki jelita grubego, co przyspiesza pasaż treści jelitowej. Drugi mechanizm obejmuje działanie antyabsorpcyjne – hamowanie wchłaniania wody i jonów Na+ oraz Cl– przez nabłonek jelita grubego, oraz działanie wydzielnicze właściwe – zwiększenie przepuszczalności połączeń międzykomórkowych, co prowadzi do wzmożonej sekrecji wody i elektrolitów do światła jelita. Takie połączenie mechanizmów skutkuje efektywnym działaniem przeczyszczającym preparatu.
- Leksykon substancji czynnych
Etanol – Dawkowanie i sposób podawania
Etanol jest składnikiem aktywnym w wielu produktach leczniczych o zróżnicowanym stężeniu (od około 1% do 96% V/V) i różnych postaciach farmaceutycznych, stosowanych na skórę, błony śluzowe, doustnie oraz parenteralnie. Dawkowanie etanolu zależy od wskazań, wieku pacjenta oraz formy podania. Preparaty dezynfekcyjne (np. Desderman 73,4 g etanolu/100 g) stosuje się nierozcieńczone, z czasem kontaktu od 30 do 90 sekund i dawkami od 3 ml (higieniczna dezynfekcja rąk) do 10 ml (chirurgiczna dezynfekcja). Preparaty do stosowania na błony śluzowe (Skinsept mucosa 10,4 g etanolu/100 g) wymagają jednokrotnego naniesienia i pozostawienia na 60 sekund do 30 minut, zwłaszcza przy podejrzeniu HBV. W leczeniu wszawicy stosuje się preparaty o stężeniu 59-65% V/V (Artemisol, Delacet) z czasem ekspozycji 2-3 godziny, ograniczając częstotliwość do maksymalnie 2 razy w miesiącu. Roztwory do płukania jamy ustnej (Dentosept 60-70% V/V) wymagają rozcieńczenia do 15% u dorosłych i około 4% u dzieci powyżej 6 lat, stosowane do 3 razy dziennie. Nalewki i syropy zawierające etanol mają zróżnicowane dawkowanie, np. nalewka gorzka 0,6 ml (10-12 kropli) 3 razy dziennie, syrop prawoślazowy do 15 ml 3-4 razy dziennie, z ograniczeniem stosowania do 1 tygodnia u dzieci i dorosłych.
badanie radiologiczne, błony śluzowe, chirurgiczna dezynfekcja rąk, dawka nasycająca, dezynfekcja pola operacyjnego, dolegliwość trawienna, flora bakteryjna, higieniczna dezynfekcja rąk, indukcja porodu, jelito cienkie, jelito grube, karmustyna, lek inotropowy, lek rozszerzający naczynia, nakłucie stawu, nalewka gorzka, napięcie nerwowe, niestrawność, niewydolność serca, niewydolność żylna, oksytocyna, płukanie jamy ustnej, podanie parenteralne, podwójny kontrast, postać farmaceutyczna, preparat roślinny, przewód pokarmowy, Softasept N, środek kontrastowy, syrop prawoślazowy, wirus HBV, wlew dożylny, wszawica, zapalenie jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba hirschsprunga – Objawy
Choroba Hirschsprunga to wrodzona aganglionoza jelita grubego, najczęściej odbytniczo-esiczego, objawiająca się brakiem komórek nerwowych w mięśniówce okrężnicy, co prowadzi do zaburzeń motoryki i niedrożności jelita. Występuje u około 1 na 5000 żywych urodzeń. Typowym objawem jest brak wydalenia smółki w ciągu pierwszych 24-48 godzin życia u 80-90% noworodków, a także wzdęcie brzucha, wymioty, zaparcia i objawy enterokolitis związanej z chorobą Hirschsprunga (HAEC), która dotyka 30-50% pacjentów i charakteryzuje się gorączką, biegunką, wymiotami i ryzykiem sepsy z 25-30% śmiertelnością. W ciężkich przypadkach może dojść do toksycznego megacolon, perforacji jelita i sepsy. Diagnostyka i leczenie chirurgiczne, polegające na usunięciu aganglionowego odcinka jelita, są kluczowe dla poprawy rokowania.
biegunka, choroba Hirschsprunga, enterokolitis, ileostomia, jelito grube, komórka nerwowa, niedożywienie, niedrożność jelita grubego, nietrzymanie kału, perforacja, przeszczep jelita, przewlekłe zaparcie, resekcja jelita, sepsa, smółka, stomia, toxic megacolon, wzdęcie brzucha, zahamowanie rozwoju, złóg kałowy - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminosalicylowy – Właściwości farmakokinetyczne
Kwas 5-aminosalicylowy (mesalazyna) charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który determinuje jego skuteczność terapeutyczną. Wchłanianie leku jest największe w proksymalnych odcinkach jelit i maleje w kierunku dystalnym. Mesalazyna ulega metabolizmowi w błonie śluzowej jelit oraz w wątrobie do nieaktywnego metabolitu N-acetylo-5-aminosalicylowego (N-Ac-5-ASA), którego acetylacja nie zależy od fenotypu pacjenta. Wiązanie z białkami osocza wynosi 43% dla mesalazyny i 78% dla N-Ac-5-ASA. Eliminacja odbywa się głównie przez kał oraz nerki (20-50% całkowitej eliminacji, zależnie od formy i drogi podania), z minimalnym wydalaniem żółciowym. Około 1% dawki doustnej przenika do mleka kobiecego, głównie jako N-Ac-5-ASA.
acetylacja mesalazyny, bakterie jelitowe, białka osocza, błona śluzowa jelita, farmakokinetyka, fenotyp acetylacji, jelito grube, kwas 5-aminosalicylowy, kwas N-acetylo-5-aminosalicylowy, mesalazyna, N-Ac-5-ASA, okolica krętniczo-kątnicza, okrężnica wstępująca, postać farmaceutyczna, przewód pokarmowy, Salofalk, stan równowagi, stężenie maksymalne, tabletki dojelitowe, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Akarboza – Przedawkowanie
Akarboza, inhibitor alfa-glukozydazy stosowany w terapii cukrzycy typu 2, opóźnia trawienie węglowodanów złożonych poprzez hamowanie enzymów przewodu pokarmowego. Przedawkowanie tego leku, szczególnie w połączeniu z jednoczesnym spożyciem węglowodanów (polisacharydów, oligosacharydów, disacharydów), prowadzi do nasilenia działania farmakodynamicznego, skutkując przesunięciem niestrawionych cukrów do dalszych odcinków jelita cienkiego i ich fermentacją bakteryjną w jelicie grubym. Typowe objawy przedawkowania obejmują wzdęcia, wiatry (flatulencję) oraz biegunkę, które wynikają z nadmiernej produkcji gazów (H₂, CO₂, metan) i efektu osmotycznego niestrawionych węglowodanów. W przypadku przyjęcia akarbozy bez jednoczesnego spożycia węglowodanów ryzyko wystąpienia ostrych objawów żołądkowo-jelitowych jest znacznie mniejsze.
akarboza, biegunka, cukrzyca typu 2, disacharyd, efekt osmotyczny, fermentacja bakteryjna, flatulencja, Glucobay, inhibitor alfa-glukozydazy, jelito cienkie, jelito grube, laktoza, maltoza, objawy żołądkowo-jelitowe, odwodnienie, oligosacharyd, pasaż jelitowy, polisacharyd, przewód pokarmowy, sacharoza, skrobia, układ żołądkowo-jelitowy, węglowodany złożone, wzdęcia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enema (32,2 mg + 139 mg)/ml
Produkt leczniczy Enema, zawierający disodu fosforan dwunastowodny oraz sodu diwodorofosforan jednowodny, podawany doodbytniczo charakteryzuje się ograniczonym wchłanianiem substancji czynnych do krążenia ogólnego. Większość jonów fosforanowych pozostaje w świetle jelita grubego, gdzie wywiera działanie terapeutyczne. Wchłonięte jony fosforanowe dystrybuują się do przestrzeni pozanaczyniowej oraz śródkomórkowej, podlegając regulacji homeostatycznej gospodarki wodno-elektrolitowej. Substancje te nie ulegają istotnym przemianom metabolicznym, a ich eliminacja odbywa się głównie przez nerki z moczem, z mniejszym udziałem wydalania z kałem.
aplikacja doodbytnicza, disodu fosforan dwunastowodny, droga nerkowa, działanie terapeutyczne, farmakokinetyka, gospodarka wodno-elektrolitowa, jelito grube, jon fosforanowy, krążenie ogólne, mechanizm homeostatyczny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przestrzeń pozanaczyniowa, przestrzeń śródkomórkowa, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, roztwór doodbytniczy, sodu diwodorofosforan jednowodny, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – DHC Continus 60 mg
Dihydrokodeina jest półsyntetycznym opioidem o działaniu analgetycznym słabszym niż morfina, działającym poprzez aktywację receptorów opioidowych w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zmniejszenia percepcji bólu oraz redukcji lęku związanego z bólem. Ponadto wykazuje działanie przeciwkaszlowe poprzez hamowanie ośrodka kaszlu w rdzeniu przedłużonym, przy czym efekt ten może wystąpić przy dawkach niższych niż te stosowane w terapii przeciwbólowej. Należy zwrócić uwagę na ryzyko depresji oddechowej wynikającej z wpływu na ośrodek oddechowy w pniu mózgu, co wymaga monitorowania funkcji oddechowej pacjentów podczas terapii.
depresja oddechowa, dihydrokodeina, dwunastnica, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwkaszlowe, efekt terapeutyczny, jelito cienkie, jelito grube, lek opioidowy, mięśnie gładkie, napięcie mięśniowe, odruch kaszlu, odźwiernik, ośrodek kaszlu, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, perystaltyka jelitowa, pień mózgu, rdzeń przedłużony, receptor opioidowy, zaparcie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Parafina ciekła – Avena
Parafina ciekła (Paraffinum liquidum) jest stosowana w lecznictwie zarówno doustnie, jak i zewnętrznie. W preparacie Parafina ciekła – Avena zawartość parafiny wynosi 1 g na 1 g płynu. Doustnie parafina działa jako środek przeczyszczający, nie wchłaniając się z przewodu pokarmowego, zmiękczając masy kałowe poprzez zmniejszenie resorpcji wody w jelicie grubym oraz ułatwiając ich przesuwanie dzięki właściwościom poślizgowym. Wskazania do stosowania doustnego obejmują zaparcia nawykowe, wsparcie u pacjentów, którzy powinni unikać parcia (np. po zabiegach chirurgicznych czy w chorobach sercowo-naczyniowych) oraz przygotowanie do badań diagnostycznych przewodu pokarmowego. Lek powinien być stosowany wyłącznie pod kontrolą lekarza, ze względu na powolny czas działania (8-12 godzin) i konieczność ograniczenia stosowania czasowego.
badanie diagnostyczne przewodu pokarmowego, choroba sercowo-naczyniowa, defekacja, jelito grube, masa kałowa, masaż skóry, nacieranie skóry, naskórek, operacja jamy brzusznej, parafina ciekła, resorpcja wody, środek natłuszczający, środek przeczyszczający, warstwa okluzyjna, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zabieg chirurgiczny odbytu, zaparcie, zaparcie nawykowe