hemoglobina
Hemoglobina to białko zawierające żelazo, znajdujące się w czerwonych krwinkach (erytrocytach), które odpowiada za transport tlenu z płuc do tkanek organizmu oraz dwutlenku węgla z tkanek do płuc. Składa się z czterech podjednostek – każda zawiera grupę hemową z atomem żelaza, który wiąże cząsteczkę tlenu.
Prawidłowe stężenie hemoglobiny różni się w zależności od płci, wieku i innych czynników. U dorosłych mężczyzn wynosi zwykle 14-18 g/dl, a u kobiet 12-16 g/dl. Obniżone wartości hemoglobiny są głównym wskaźnikiem anemii, podczas gdy podwyższone mogą wskazywać na czerwienicę prawdziwą, odwodnienie lub przebywanie na dużych wysokościach.
Hemoglobina występuje w kilku wariantach, w tym hemoglobina A (dorosła), hemoglobina F (płodowa) oraz hemoglobina S (odpowiedzialna za anemię sierpowatokrwinkową). Zaburzenia struktury lub syntezy hemoglobiny prowadzą do hemoglobinopatii, takich jak talasemia czy anemia sierpowatokrwinkowa, które są jednymi z najczęstszych chorób genetycznych na świecie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Diagnostyka i diagnoza
Erytrocytoza definiowana jest jako podwyższenie hemoglobiny powyżej 18,5 g/dl u mężczyzn i 16,5 g/dl u kobiet oraz hematokrytu powyżej 52% u mężczyzn i 48% u kobiet. Diagnostyka wymaga rozróżnienia erytrocytozy względnej (zmniejszenie objętości osocza) od bezwzględnej (wzrost masy erytrocytów) oraz podziału na erytrocytozę pierwotną i wtórną. Kluczowe badania obejmują morfologię krwi, rozmaz, oznaczenie poziomu erytropoetyny (EPO) oraz badania genetyczne w kierunku mutacji JAK2 (V617F lub ekson 12), obecnych u 95-98% pacjentów z czerwienicą prawdziwą (polycythemia vera). Niski poziom EPO wskazuje na erytrocytozę pierwotną, natomiast prawidłowy lub podwyższony na wtórną. Diagnostyka rozszerzona obejmuje badanie szpiku, gazometrię krwi tętniczej, pomiar karboksyhemoglobiny oraz badania genetyczne w kierunku wrodzonych mutacji (EPOR, VHL, EGLN1, EPAS1, BPGM) i wariantów hemoglobiny o wysokim powinowactwie do tlenu.
badanie szpiku kostnego, biopsja szpiku kostnego, czerwienica prawdziwa, czerwona krwinka, erytrocytoza, erytrocytoza bezwzględna, erytrocytoza idiopatyczna, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza wrodzona, erytrocytoza wtórna, erytrocytoza względna, erytropoetyna, gazometria krwi tętniczej, hematokryt, hemoglobina, hipoksemia, hydroksymocznik, karboksyhemoglobina, leczenie cytoredukcyjne, morfologia krwi, mutacja genu JAK2, objętość osocza, policytemia, rozmaz krwi obwodowej, saturacja krwi tlenem, upust krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketipinor 200 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwetiapiny (substancji czynnej Ketipinoru) wykazały brak działania genotoksycznego zarówno in vivo, jak i in vitro, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany fizjologiczne specyficzne dla gatunku: u szczurów zmiany pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, spadek hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie rogówki i zaćmę. W badaniach toksyczności rozwojowej na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu kończyn przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, towarzyszącą zmniejszonemu przyrostowi masy ciała samic ciężarnych, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje nieznane.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie toksyczne, ekspozycja leku, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormon T3, kohabitacja, krwinki białe, krwinki czerwone, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, płodność, prolaktyna, przykurcz, przyrost masy ciała, regulacja hormonalna rozrodu, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kandesar 8 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu, przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach, wykazały brak toksycznego wpływu na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. W dużych dawkach obserwowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co wiązano z obniżeniem perfuzji nerkowej w wyniku działania hipotensyjnego leku. Ponadto, kandesartan indukował rozrost i przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych. U młodych szczurów dawka 10 mg/kg mc. powodowała ekspozycję 7-78 razy wyższą niż u dzieci otrzymujących dawki terapeutyczne (0,2 mg/kg mc. u dzieci 1-6 lat oraz 16 mg u dzieci 6-17 lat), co wskazuje na ograniczoną możliwość bezpośredniego przeniesienia wyników na populację pediatryczną. Brak określenia NOEL ogranicza pełną ocenę marginesu bezpieczeństwa w kontekście wpływu na masę serca i masę ciała.
aparat przykłębuszkowy, blokada układu renina-angiotensyna, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, kanalik nerkowy, kandesartan, kreatynina, mutagenność, NOEL, parametr hematologiczny, perfuzja nerkowa, rozwój nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczek zasadochłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Anemia z niedoboru witamin – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Anemia z niedoboru witamin, głównie witaminy B12 i kwasu foliowego, charakteryzuje się produkcją makrocytarnych, nieprawidłowo funkcjonujących erytrocytów, co prowadzi do niedotlenienia tkanek i objawów takich jak zmęczenie, osłabienie, duszność oraz zawroty głowy. Diagnostyka opiera się na morfologii krwi wykazującej makrocytozę (zwiększone MCV), obniżonym poziomie hemoglobiny, hematokrytu oraz obniżonych stężeniach witaminy B12 i/lub kwasu foliowego. W przypadku niedoboru witaminy B12, podwyższone są także poziomy homocysteiny i kwasu metylomalonowego, a testy na obecność przeciwciał przeciwko czynnikowi wewnętrznemu i komórkom okładzinowym żołądka pomagają w rozpoznaniu anemii złośliwej. Leczenie obejmuje suplementację witaminy B12 (np. 1000 μg domięśniowo w fazie nasycenia) oraz kwasu foliowego (1-5 mg doustnie przez około 4 miesiące), z uwzględnieniem przyczyn niedoboru i monitorowaniem parametrów hematologicznych oraz neurologicznych.
anemia megaloblastyczna, anemia z niedoboru kwasu foliowego, anemia z niedoboru witamin, anemia złośliwa, antagonista receptora H2, atroficzne zapalenie błony śluzowej żołądka, cyjanokobalamina, czynnik wewnętrzny, demielinizacja, duszność, erytrocyt, folian, hematokryt, hemoglobina, hipersegmentowany neutrofil, hydroksykobalamina, inhibitor pompy protonowej, kwas foliowy, makrocyt, makrocytoza, megaloblast, metotreksat, neuropatia obwodowa, niedobór witaminy B12, pancytopenia, parestezje, szpik kostny, tachykardia, wada cewy nerwowej, zapalenie języka - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dabigatran eteksylat (110 mg, kapsułki twarde) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, które mogą wystąpić w dowolnej lokalizacji anatomicznej. Monitorowanie parametrów takich jak stężenie hemoglobiny, hematokryt oraz ciśnienie tętnicze jest kluczowe w trakcie terapii. W przypadku zagrażającego życiu lub nieopanowanego krwawienia dostępny jest swoisty czynnik odwracający – idarucyzumab, jednak jego skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały potwierdzone u pacjentów pediatrycznych. Alternatywne metody leczenia ciężkich krwawień obejmują hemodializę, przetoczenie świeżej krwi pełnej lub osocza świeżo mrożonego, podanie koncentratów czynników krzepnięcia (aktywowanych lub nieaktywowanych), rekombinowanego czynnika VIIa oraz przetoczenie płytek krwi.
agregacja płytek krwi, ciśnienie tętnicze krwi, dabigatran eteksylat, działanie przeciwzakrzepowe, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, hemostaza, idarucyzumab, klopidogrel, koncentrat czynników krzepnięcia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwzakrzepowy, leki hamujące agregację płytek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osocze świeżo mrożone, parametry laboratoryjne, płytki krwi, refluks żołądkowo-przełykowy, rekombinowany czynnik VIIa, ryzyko krwawienia, swoisty czynnik odwracający, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Hasco 500 mg
Paracetamol w formie czopków dostępny jest w dawkach 80 mg, 125 mg, 250 mg oraz 500 mg i charakteryzuje się niską toksycznością przy stosowaniu terapeutycznym. Niemniej jednak, może wywoływać działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Najpoważniejsze z nich to zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość i niedokrwistość, występujące bardzo rzadko (<1/10 000), które mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka infekcji i zaburzeń krzepnięcia. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się obrzęk krtani, stan zagrażający życiu, manifestujący się dusznością i trudnościami w oddychaniu, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego. Ponadto, bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia nerek, takie jak kolka nerkowa, niewydolność nerek oraz ropomocz, zwłaszcza u osób z wcześniejszymi schorzeniami nerek.
agranulocytoza, drogi moczowe, drogi żółciowe, duszność, enzymy wątrobowe, erytrocyty, granulocyty, hemoglobina, kolka nerkowa, lek przeciwbólowy, małopłytkowość, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol w czopkach, płytki krwi, pokrzywka, przedawkowanie leku, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropomocz, skurcz oskrzeli, układ chłonny, układ immunologiczny, układ oddechowy, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia krwi, zaburzenia krzepnięcia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lipanthyl NT 145 145 mg
Fenofibrat (Lipanthyl NT 145 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, nudności, wymioty i biegunka. W badaniu FIELD u 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2 zaobserwowano istotny wzrost częstości zapalenia trzustki (0,8% vs 0,5%; p=0,031) oraz zatorowości płucnej (1,1% vs 0,7%; p=0,022) w grupie leczonej fenofibratem w porównaniu z placebo. Ponadto, fenofibrat powoduje zwiększenie stężenia homocysteiny o średnio 6,5 µmol/l, co może przyczyniać się do ryzyka zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, choć kliniczne znaczenie tego efektu wymaga dalszych badań. Często obserwuje się także podwyższenie aktywności aminotransferaz, co wskazuje na potencjalne uszkodzenie hepatocytów, oraz zaburzenia mięśniowe, w tym mialgie i rzadkie przypadki rabdomiolizy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu statyn.
aminotransferazy, badanie kontrolowane placebo, biegunka, ból brzucha, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca typu 2, fenofibrat, hemoglobina, homocysteina, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, kolka żółciowa, kreatynina, leukocyty, mialgia, mocznik, nudność, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie homocysteiny, toksyczna nekroliza naskórka, wymioty, wzdęcia, zaburzenia trawienne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie mięśni, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tensart 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, substancji czynnej leku Tensart, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi w standardowych dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych stosowanie dawek toksycznych (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki ludzkiej 320 mg/dobę przeliczonej na mg/m²) prowadziło do hematologicznych zmian, takich jak zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, oraz do zmian w funkcji nerek, w tym wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny, rozrostu kanalików nerkowych i nefropatii. Obserwowano także przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te są uznawane za wynik farmakologicznego działania walsartanu i nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badania farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbicombi 16 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Karbicombi, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, wykazały, że połączenie tych substancji nie generuje nowych jakościowych efektów toksycznych w porównaniu do ich indywidualnego stosowania. Kandesartan w dużych dawkach wpływał głównie na układ nerkowy i hematologiczny, powodując zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie hemoglobiny i hematokrytu oraz zmiany nerkowe, takie jak procesy regeneracyjne i rozszerzenie kanalików nerkowych, bazofilia, a także podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Wpływ ten jest prawdopodobnie wtórny do działania hipotensyjnego leku. Dodanie hydrochlorotiazydu nasilało nefrotoksyczność kandesartanu, co wskazuje na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych nerkowych przy stosowaniu kombinacji.
aparat przykłębuszkowy, bazofilia kanalików nerkowych, ciśnienie tętnicze, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetylu, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, nefrotoksyczność, przepływ nerkowy, przerost komórek, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozwój płodu, toksyczność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar Combi 80 mg + 25 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa preparatu Zanacodar Combi, zawierającego telmisartan (80 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), opiera się na wcześniejszych badaniach skojarzonego podawania tych substancji u szczurów i psów. Dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie wywoływały dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. W badaniach telmisartanu zaobserwowano charakterystyczne efekty farmakologiczne, takie jak obniżenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reninową osocza oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. Dodatkowo, uszkodzenia śluzówki żołądka były możliwe do ograniczenia poprzez stosowanie doustnych roztworów elektrolitów i izolację zwierząt. U psów odnotowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co przypisuje się farmakologicznemu działaniu telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hipertrofia i hiperplazja, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórka aparatu przykłębuszkowego, kreatynina, parametr hematologiczny, telmisartan, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, wpływ na płodność, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci forte truskawkowy 40 mg/ml
Ibuprofen w stężeniu 40 mg/ml, zawarty w preparacie Nurofen dla dzieci Forte truskawkowy, wykazuje działania niepożądane, które są głównie zależne od dawki i mogą występować zarówno przy krótkotrwałym stosowaniu (do 1200 mg/dobę doustnie, 1800 mg/dobę czopki), jak i przy długotrwałej terapii wysokodawkowej (do 2400 mg/dobę). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują m.in. chorobę wrzodową żołądka, perforację, krwawienia, nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha oraz smoliste stolce. Istotne jest, że stosowanie ibuprofenu może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, zwłaszcza przy dawkach powyżej 2400 mg/dobę. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego przerwania leczenia w przypadku wystąpienia objawów reakcji nadwrażliwości, silnego bólu w nadbrzuszu, krwawych wymiotów lub smolistych stolców.
agranulocytoza, astma, ból nadbrzusza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba wrzodowa żołądka, depresja, hemoglobina, ibuprofen, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie żołądka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, sztywność karku, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności leku Co-Valsacor (320 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią kanalikową, podwyższonym stężeniem mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami w objętości i składzie moczu. Zmiany te obserwowano przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu i 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9× i 3,5× MRHD) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu i 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3× i 1,2× MRHD). Wysokie dawki powodowały także obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz hiperplazję tętniczek nerkowych, przy dawkach sięgających 100 mg/kg/dobę walsartanu i 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (3,0× i 12× MRHD) oraz 30 mg/kg/dobę i 9 mg/kg/dobę u małp (0,9× i 3,5× MRHD). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka odnotowano u małp przy dawkach 30 mg/kg/dobę i 9 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono działania mutagennego ani klastogennego dla obu substancji, a potencjalne działanie rakotwórcze hydrochlorotiazydu było niejednoznaczne i dotyczyło tylko pojedynczych modeli eksperymentalnych.
błona śluzowa żołądka, Co-Valsacor, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, renina, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, obejmujące modele in vitro i in vivo, nie wykazały właściwości genotoksycznych, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji zbliżonej do dawek klinicznych, zaobserwowano zmiany takie jak odkładanie barwnika w tarczycy u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia hormonu T3 u makaków jawajskich, a także zmiany hematologiczne, w tym spadek hemoglobiny i liczby erytrocytów. U psów stwierdzono zmętnienie soczewki i zaćmę. Znaczenie kliniczne tych obserwacji wymaga dalszej weryfikacji w badaniach klinicznych.
badanie toksykologiczne, ciąża urojona, diestrus, genotoksyczność, hemoglobina, hormon T3, in vitro, in vivo, krwinka czerwona, kwetiapina, makak jawajski, parametr hematologiczny, płodność, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, regulacja hormonalna, skrzywienie kości, tarczyca, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Bendamustyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Chlorowodorek bendamustyny może powodować mielosupresję, wymagającą cotygodniowego monitorowania liczby leukocytów, neutrofili, płytek krwi oraz stężenia hemoglobiny. Kolejny cykl leczenia można rozpocząć przy leukocytach >4000/μl i płytkach >100 000/μl. U pacjentów obserwowano ciężkie zakażenia bakteryjne i oportunistyczne, w tym PJP, VZV i CMV, a także przypadki postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML), szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu rytuksymabu lub obinutuzumabu. Bendamustyna wywołuje przedłużoną limfopenię (<600/μl) i obniżenie limfocytów T CD4+ (<200/μl) utrzymujące się 7-9 miesięcy po terapii, co zwiększa ryzyko zakażeń oportunistycznych. W przypadku limfocytopenii CD4+ <200/μl zaleca się profilaktykę przeciw PJP oraz ścisłą obserwację objawów ze strony układu oddechowego.
bendamustyna, hemoglobina, leukocyty, limfocyty T CD4+, limfopenia, mielosupresja, neutrofile, nieczerniakowy rak skóry, niewydolność nerek, niewydolność serca, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, płytki krwi, Pneumocystis jiroveci, posocznica, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, reaktywacja wirusa, szpik kostny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wirus cytomegalii, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wynaczynienie, zakażenia oportunistyczne, zapalenie płuc, zawał serca, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trójskładnikowego leku zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały przewidywalne, odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne u szczurów, takie jak zmniejszenie masy czerwonokrwinkowej (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt, retikulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zaobserwowano również miejscowe nadżerki w żołądku gruczołowym. Nie przeprowadzono badań genotoksyczności i rakotwórczości dla kombinacji, jednak każdy składnik był indywidualnie testowany i nie wykazał takich działań. Wpływ na płodność i rozwój potomstwa był obserwowany przy dawkach amlodypiny około 50-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg), obejmując opóźnienie porodu i zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznika, bazofilia, czerwone krwinki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, laktacja, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, potas, retykulocyt, rozród, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Działania niepożądane – DoriTri mięta 0,5 mg + 1 mg + 1,5 mg
Tabletki do ssania DoriTri mięta zawierają 1,0 mg benzalkoniowego chlorku, 1,5 mg benzokainy oraz 0,5 mg tyrotrycyny i mogą wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Do najważniejszych należą rzadkie reakcje alergiczne, zwłaszcza skórne, związane z benzokainą, szczególnie u pacjentów uczulonych na związki paragrupy (penicyliny, sulfonamidy, kosmetyki przeciwsłoneczne, kwas p-aminosalicylowy). Olejek miętowy może wywołać reakcje nadwrażliwości, w tym zespół zaburzeń oddechowych. Bardzo rzadko obserwowano methemoglobinemię, zwłaszcza u dzieci, przy stosowaniu na rozległe rany lub aerozoli z benzokainą. Sorbitol zawarty w preparacie może powodować działanie przeczyszczające przy większych dawkach. Dodatkowo rzadko występują zmieniona percepcja smaku, drętwienie języka oraz krwawienia po aplikacji tyrotrycyny na świeże rany.
benzokaina, chlorek benzalkoniowy, dieta niskosodowa, drętwienie języka, duszność, działanie przeczyszczające, ester kwasu p-aminobenzoesowego, hemoglobina, krwawienie, kwas p-aminosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, methemoglobina, methemoglobinemia, niedotlenienie tkanek, nietolerancja fruktozy, olejek miętowy, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, sacharoza, sinica, sorbitol, stosunek korzyści do ryzyka, sulfonamid, tachykardia, tyrotrycyna, uczulenie na związki paragrupy, zaburzenia krwi i układu chłonnego, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia układu immunologicznego, zaburzenia żołądka i jelit, zespół zaburzeń oddechowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Daruph 55 mg
Przedawkowanie dazatynibu, substancji czynnej leku Daruph, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu ryzyka mielosupresji stopnia 3. lub 4., co objawia się znacznym obniżeniem liczby elementów morfotycznych krwi. W badaniach klinicznych odnotowano przypadki przyjmowania dawki 221 mg/dobę przez tydzień, skutkujące istotną małopłytkowością i potencjalnie zagrażającą życiu mielosupresją. Objawy te obejmują neutropenię (ANC 0,5-1,0 × 10^9/l dla stopnia 3. i < 0,5 × 10^9/l dla stopnia 4.), małopłytkowość (25-50 × 10^9/l dla stopnia 3. i < 25 × 10^9/l dla stopnia 4.) oraz niedokrwistość (hemoglobina 65-80 g/l dla stopnia 3. i < 65 g/l dla stopnia 4.).
antidotum, czynniki wzrostu układu krwiotwórczego, dazatynib, dysfagia, elementy morfotyczne krwi, hemoglobina, leczenie objawowe, małopłytkowość, mielosupresja, mielosupresja stopnia 3 i 4, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, parametry hematologiczne, substancja czynna, toksyczność leku, zaburzenia krzepnięcia, zahamowanie szpiku kostnego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan Bluefish 40 mg
Profil bezpieczeństwa telmisartanu, w tym preparatu Telmisartan Bluefish, został szczegółowo oceniony w kontrolowanych badaniach klinicznych oraz długoterminowych obserwacjach obejmujących 21 642 pacjentów leczonych do 6 lat. Częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo i nie wykazywała zależności od dawki, płci, wieku ani rasy. Do ciężkich działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (≥1/10 000 do <1/1 000), a także ostra niewydolność nerek, które wymagają natychmiastowej interwencji. Często obserwowano niedociśnienie tętnicze, szczególnie u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem oraz u osób starszych, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. U pacjentów pochodzenia japońskiego odnotowano zwiększone ryzyko zaburzeń czynności wątroby, co sugeruje konieczność monitorowania funkcji wątroby w tej grupie. Ponadto, zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc, choć związek przyczynowy nie został jednoznacznie potwierdzony.
bradykardia, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, kwas moczowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, nieżyt żołądka, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, zaburzenie wątroby, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgien - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mibrex 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Mibrex, był oceniany w 19 badaniach fazy III oraz 3 badaniach pediatrycznych, łącznie u 69 608 dorosłych i 412 dzieci. Profil bezpieczeństwa leku charakteryzuje się przede wszystkim ryzykiem krwawień, wynikającym z mechanizmu przeciwzakrzepowego. Najczęściej obserwowane krwawienia to epistaksis (4,5%) oraz krwotoki z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość i nasilenie krwawień różnią się w zależności od wskazania terapeutycznego. Działania niepożądane sklasyfikowano według MedDRA, obejmując m.in. niedokrwistość, nadpłytkowość, małopłytkowość, zawroty głowy, krwotok mózgowy, reakcje anafilaktyczne, krwotok oczny, tachykardię, niedociśnienie tętnicze, krwiaki, eozynofilowe zapalenie płuc oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego.
anemia, eozynofilowe zapalenie płuc, hemoglobina, hipoperfuzja, krwiak, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok z odbytnicy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, naciek eozynofilowy, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płytki krwi, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, terapia przeciwzakrzepowa, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar Combi 40 mg + 12,5 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu Zanacodar Combi, zawierającego telmisartan (40 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), przeprowadzona na modelach zwierzęcych (szczury, psy) wykazała, że ekspozycja na skojarzenie tych substancji w dawkach porównywalnych z klinicznymi nie powodowała dodatkowych patologii poza tymi obserwowanymi przy podawaniu pojedynczych składników. Zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz morfologiczne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia śluzówki żołądka można było zapobiegać przez doustne podawanie roztworów elektrolitów i izolację zwierząt. U psów stwierdzono dodatkowo rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co przypisano farmakologicznemu działaniu telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie fetotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanalik nerkowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, zmiana hematologiczna, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flucorta 200 mg
Flukonazol, substancja czynna leku Flucorta dostępnego w dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii przeciwgrzybiczej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/10) obejmują ból głowy, ból brzucha, biegunkę, nudności, wymioty oraz podwyższone wartości enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, fosfataza alkaliczna) i wysypkę. W zakresie hematologicznym flukonazol może powodować niedokrwistość (często), agranulocytozę, leukopenię, trombocytopenię i neutropenię (niezbyt często). Ponadto, możliwe są reakcje immunologiczne, takie jak anafilaksja, oraz zaburzenia metaboliczne, w tym hipokaliemia, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia. W układzie nerwowym mogą wystąpić drgawki, parestezje, zawroty głowy i zmiany smaku, a w układzie sercowo-naczyniowym – wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, arytmia serca, biegunka, cholestaza, drgawki, dysfagia, działania niepożądane flukonazolu, flukonazol, fosfataza alkaliczna, hemoglobina, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hipokaliemia, kandydoza, lek przeciwgrzybiczny, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, parestezje, pokrzywka, torsade de pointes, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Daxanlo
Dabigatran eteksylan wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawienia, zwłaszcza u osób w wieku ≥75 lat, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (ClCr 30-50 mL/min), niską masą ciała (<50 kg) oraz przyjmujących jednocześnie inhibitory P-gp (np. amiodaron, werapamil) lub leki hamujące agregację płytek (ASA, klopidogrel, NLPZ, SSRI/SNRI). Krwawienia mogą wystąpić w dowolnej lokalizacji, a niewyjaśniony spadek hemoglobiny, hematokrytu lub ciśnienia tętniczego wymaga natychmiastowej diagnostyki. W przypadku ciężkich krwawień u dorosłych dostępny jest swoisty odwracacz idarucyzumab, a alternatywnie hemodializa. Monitorowanie działania przeciwzakrzepowego nie jest rutynowo wymagane, jednak w sytuacjach podejrzenia nadmiernej ekspozycji pomocne są testy dTT (>200 ng/mL), ECT (>3x ULN) i aPTT (>2x ULN), natomiast INR jest niewiarygodny i niezalecany.
ablacja cewnikowa, agregacja płytek krwi, amiodaron, bakteryjne zapalenie wsierdzia, chinidyna, choroba wieńcowa, czas kaolinowo-kefalinowy, czas trombinowy w rozcieńczonym osoczu, dabigatran eteksylat, działanie przeciwzakrzepowe, ekarynowy czas krzepnięcia, hemodializa, hemoglobina, idarucyzumab, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak rdzeniowy, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, refluks żołądkowo-przełykowy, udar niedokrwienny mózgu, werapamil, zawał mięśnia sercowego, zespół antyfosfolipidowy, znieczulenie rdzeniowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival Plus 20 mg + 12,5 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa produktu leczniczego Revival Plus, zawierającego olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, został oceniony w badaniach toksyczności wielokrotnego podania na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy oraz zmiany histopatologiczne w kanalikach nerkowych, wynikające z niedotlenienia spowodowanego zmniejszoną perfuzją nerkową. Dodatkowo, u szczurów stwierdzono zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu oraz redukcję masy serca, co jest zgodne z farmakologicznym działaniem antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych. Badania genotoksyczności nie wykazały aktywności genotoksycznej dla skojarzenia ani poszczególnych substancji, choć nie przeprowadzono specyficznych testów rakotwórczości.
antagonista receptora AT1, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kanaliki nerkowe, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie kanalików nerkowych, olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, parametry hematologiczne, perfuzja nerki, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bigetra
Dabigatran eteksylat (Bigetra, 75 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, które mogą wystąpić w dowolnym miejscu organizmu. Niewyjaśniony spadek hemoglobiny, hematokrytu lub ciśnienia tętniczego powinien skłonić do poszukiwania źródła krwawienia. W przypadku zagrażającego życiu lub nieopanowanego krwawienia u dorosłych dostępny jest swoisty czynnik odwracający działanie dabigatranu – idarucyzumab, którego skuteczność i bezpieczeństwo u dzieci i młodzieży nie zostały określone. Alternatywnie można zastosować hemodializę, świeżą krew, osocze świeżo mrożone, koncentraty czynników krzepnięcia, rekombinowany czynnik VIIa lub płytki krwi. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić czynniki ryzyka krwotoku, takie jak wiek ≥ 75 lat, umiarkowane zaburzenia czynności nerek (ClCr 30-50 ml/min), stosowanie inhibitorów P-gp (np. amiodaron, werapamil), niska masa ciała (< 50 kg), jednoczesne stosowanie ASA, klopidogrelu, NLPZ, SSRI/SNRI oraz obecność zapalenia błony śluzowej przewodu pokarmowego. Monitorowanie działania przeciwzakrzepowego nie jest rutynowo wymagane, ale pomocne mogą być testy dTT (> 67 ng/ml), aPTT (> 1,3 x GGN) i ECT, natomiast INR nie jest zalecane ze względu na fałszywie podwyższone wyniki.
amiodaron, bakteryjne zapalenie wsierdzia, chinidyna, czas kaolinowo-kefalinowy, czas trombinowego krzepnięcia, czynnik VIIa, czynniki krzepnięcia, dabigatran eteksylat, dysfagia, ekarynowy czas krzepnięcia, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, idarucyzumab, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, klarytromycyna, klopidogrel, krwiak rdzeniowy, krwiak zewnątrzoponowy, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niesteroidowe leki przeciwzapalne, płytki krwi, refluks żołądkowo-przełykowy, ropień śródczaszkowy, SSRI, udar niedokrwienny mózgu, werapamil, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zespół antyfosfolipidowy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan Orion 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały wpływ na parametry hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co jest charakterystyczne dla antagonistów receptora angiotensyny II. Ponadto, zaobserwowano istotne zmiany w funkcji nerek, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany nerek (poszerzenie i zanik kanalików nerkowych) u psów. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego były typowe dla leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednak nie miały istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, telmisartan wywoływał uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiegać poprzez doustne uzupełnienie soli.
aberracja chromosomowa, aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka błony śluzowej, parametr czerwonokrwinkowy, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu i hydrochlorotiazydu na szczurach i psach z prawidłowym ciśnieniem tętniczym wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodowały dodatkowych niepożądanych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu substancji osobno. Wśród obserwowanych zmian hematologicznych odnotowano zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu. W zakresie funkcji nerek stwierdzono hemodynamiczne zaburzenia prowadzące do wzrostu stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy. Ponadto, zaobserwowano zwiększoną aktywność reniny w osoczu oraz zmiany strukturalne nerek, takie jak hipertrofia lub hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego. Uszkodzenia przewodu pokarmowego, w tym śluzówki żołądka, można było ograniczyć poprzez doustne podawanie roztworu chlorku sodu i izolację zwierząt. U psów dodatkowo odnotowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z mechanizmem działania telmisartanu.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, dawka toksyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hipertrofia, kanalik nerkowy, kreatynina, renina, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie śluzówki żołądka, zaburzenie funkcji nerek, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Questax XR 400 mg
Lek Questax XR zawierający kwetiapinę w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 50 mg, 150 mg, 200 mg, 300 mg, 400 mg) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, ból głowy, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe), metaboliczne (wzrost trójglicerydów, cholesterolu LDL, spadek HDL, zwiększenie masy ciała), hematologiczne (zmniejszenie hemoglobiny) oraz suchość w ustach. Istotne jest monitorowanie parametrów metabolicznych, morfologii krwi, funkcji wątroby oraz EKG u pacjentów z ryzykiem sercowo-naczyniowym. Ponadto, należy zwrócić uwagę na objawy psychiczne, w tym myśli samobójcze, oraz neurologiczne, w tym pozapiramidowe, a także na wczesne objawy skórne.
akatyzja, cholesterol, ciężkie skórne działania niepożądane, DRESS, dyskineza, enzymy wątrobowe, hemoglobina, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, koszmary senne, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, lipidogram, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trójglicerydy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienny noworodków, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Erytrocytoza – Objawy
Erytrocytoza charakteryzuje się podwyższoną liczbą erytrocytów, co skutkuje wzrostem hematokrytu i stężenia hemoglobiny, często przekraczającym 60-65% i 18,0 g/dl odpowiednio, co koreluje z nasileniem objawów. Wczesne symptomy są niespecyficzne i obejmują bóle głowy, zawroty, zmęczenie, zaczerwienienie skóry oraz nadciśnienie tętnicze. W miarę progresji dochodzi do zwiększenia lepkości krwi, co predysponuje do powikłań zakrzepowych (udar mózgu, zawał serca, zatorowość płucna) oraz objawów takich jak świąd wodny, erytromelalgia, splenomegalia, zaburzenia krwawienia i dna moczanowa. Czerwienica prawdziwa (PV) cechuje się specyficznymi symptomami, w tym pruritus aquagenic, erytromelalgią i ryzykiem transformacji do mielofibrozy (6-14% w 15 lat) oraz ostrej białaczki szpikowej (5,5-18,7% w 15 lat). Wtórna erytrocytoza wynika z przewlekłego niedotlenienia i manifestuje się objawami związanymi z chorobą podstawową, z mniejszym ryzykiem powikłań zakrzepowych i brakiem transformacji nowotworowej.
bezdech senny, czerwienica prawdziwa, dna moczanowa, erytrocytoza, erytrocytoza pierwotna, erytrocytoza wtórna, erytrocyty, erytromelalgia, erytropoetyna, flebotomia, hematokryt, hemoglobina, hydroksymocznik, methemoglobinemia, mielofibroza, mutacja JAK2, nadciśnienie tętnicze, ostra białaczka szpikowa, splenomegalia, świąd wodny, terapia cytoredukcyjna, udar mózgu, zakrzepica, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polsart 80 mg
Telmisartan, dostępny w dawkach 40 mg i 80 mg (lek Polsart), wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych wynoszącą odpowiednio 41,4% vs 43,9% u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Nie stwierdzono zależności częstości działań niepożądanych od dawki, płci, wieku czy rasy. Do poważnych działań niepożądanych należą rzadkie reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10000 do <1/1000) oraz ostra niewydolność nerek, które wymagają ścisłego monitorowania. Hipotonia, szczególnie przy inicjacji terapii, jest często obserwowana u pacjentów stosujących telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. W badaniu PRoFESS odnotowano zwiększoną częstość posocznicy w grupie leczonej telmisartanem, co wymaga dalszych badań w celu wyjaśnienia mechanizmu.
bradykardia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, kwas moczowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie kreatyniny, tachykardia, telmisartan, toksyczne uszkodzenie skóry, wysypka polekowa, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgien - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Nutra Essential 325 mg
Paracetamol Nutra Essential w dawce 325 mg, stosowany jako granulat w saszetce, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Do rzadkich, ale klinicznie istotnych powikłań należą zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, niedokrwistość niehemolityczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego oraz małopłytkowość, które mogą prowadzić do osłabienia, bladości skóry, zwiększonej skłonności do krwawień i wybroczyn. Rzadko obserwuje się również obrzęki wskazujące na zaburzenia hemodynamiczne oraz poważne zaburzenia ze strony układu pokarmowego, w tym ostre i przewlekłe zapalenie trzustki, krwawienia z przewodu pokarmowego, bóle brzucha, nudności, wymioty, a także niewydolność i martwicę wątroby, co jest szczególnie niebezpieczne przy przedawkowaniu. Częstość występowania tych działań jest klasyfikowana jako rzadka (≥1/10 000 do <1/1000).
bilirubina, ból brzucha, działanie nefrotoksyczne, erytrocyt, hemoglobina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawy wymiot, małopłytkowość, martwica wątroby, nefropatia, niedokrwistość, niedokrwistość niehemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, paracetamol, plamica, płytka krwi, pokrzywka, smolisty stolec, toksyczna nekroliza naskórka, tubulopatia, wybroczynę, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie hemodynamiczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dafurag 10 mg/ml
Przedawkowanie furazydyny, zawartej w zawiesinie doustnej Dafurag (10 mg/ml), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilonych objawów toksyczności. Klinicznie obserwuje się objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (bóle i zawroty głowy), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty) oraz reakcje alergiczne, które mogą przyjmować formę od łagodnych wysypek po ciężkie wstrząsy anafilaktyczne. Dodatkowo, przedawkowanie może prowadzić do niedokrwistości wymagającej monitorowania morfologii krwi. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest szybkie wdrożenie płukania żołądka oraz dożylnego nawodnienia, a także monitorowanie parametrów laboratoryjnych, w tym funkcji wątroby i płuc.
czynność płuc, czynność wątroby, furazydyna, hemodializa, hemoglobina, hepatocyty, morfologia krwi, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, powikłania hematologiczne, powikłania oddechowe, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Krka 20 mg
Przedawkowanie dazatynibu stanowi poważne zagrożenie hematologiczne, głównie poprzez silne hamowanie czynności szpiku kostnego, co prowadzi do mielosupresji stopnia 3. lub 4. oraz znaczącego zmniejszenia liczby płytek krwi (trombocytopenia), co obserwowano u pacjentów przyjmujących dawkę 280 mg/dobę przez tydzień. Objawy przedawkowania obejmują również neutropenię, anemię oraz zwiększone ryzyko krwawień i infekcji bakteryjnych, co wynika z farmakologicznego wpływu leku na układ krwiotwórczy. Ze względu na ograniczone dane kliniczne, każda sytuacja przedawkowania wymaga indywidualnej, ostrożnej oceny i intensywnego monitorowania parametrów hematologicznych, zwłaszcza morfologii krwi z rozmazem.
anemia, antybiotykoterapia empiryczna, dazatynib, dysfagia, hemoglobina, infekcja zagrażająca życiu, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat płytek krwi, krwawienie, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, powikłanie hematologiczne, trombocytopenia, układ krwiotwórczy, zaburzenie hematologiczne, zahamowanie czynności szpiku, zahamowanie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Stada 140 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez tydzień, co stanowi dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki, wiąże się z ryzykiem ciężkiej mielosupresji stopnia 3-4, obejmującej trombocytopenię, neutropenię oraz anemię. Dominującym objawem jest istotne obniżenie liczby płytek krwi, co zwiększa ryzyko poważnych powikłań krwotocznych. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe wdrożenie ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych, w tym morfologii krwi, oraz leczenia podtrzymującego, które może obejmować przetoczenia koncentratów krwiopochodnych, podawanie czynników wzrostu (np. G-CSF) oraz profilaktykę przeciwinfekcyjną. Hospitalizacja pacjentów z przedawkowaniem jest wskazana ze względu na ryzyko pancytopenii i powikłań ogólnoustrojowych.
anemia, antybiotykoterapia, czynniki wzrostu, dazatynib, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, infekcje oportunistyczne, inhibitor kinaz tyrozynowych, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat płytek krwi, leczenie hemostatyczne, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, pancytopenia, parametry czerwonokrwinkowe, płytki krwi, powikłania krwotoczne, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie dazatynibu, szpik kostny, trombocytopenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gribero
Dabigatran eteksylan (Gribero) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, które mogą wystąpić w dowolnym miejscu organizmu. Szczególnie narażeni są pacjenci w wieku ≥75 lat, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (ClCr 30-50 mL/min), niską masą ciała (<50 kg) oraz ci, którzy jednocześnie stosują inhibitory P-gp (silne lub umiarkowane, np. amiodaron, werapamil, chinidyna, tikagrelor) lub leki hamujące agregację płytek krwi (klopidogrel, ASA, NLPZ). Monitorowanie obejmuje ocenę objawów krwawienia, spadek hemoglobiny i hematokrytu oraz ciśnienia tętniczego, a także funkcję nerek, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. W przypadku zagrażającego życiu krwawienia dostępny jest idarucyzumab jako swoisty antidotum, choć jego bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały potwierdzone u dzieci.
agregacja płytek krwi, ciśnienie tętnicze krwi, czynnik VIIa, czynniki krzepnięcia, dabigatran eteksylat, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, hamowanie agregacji płytek, hematokryt, hemodializa, hemoglobina, idarucyzumab, inhibitor P-gp, klopidogrel, krwawienie, krwotok, kwas acetylosalicylowy, monitorowanie pacjenta, niesteroidowe leki przeciwzapalne, osocze świeżo mrożone, parametry krzepnięcia, refluks żołądkowo-przełykowy, stosunek korzyści do ryzyka, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Osaver 10 mg
Przedkliniczne badania olmesartanu medoksomilu wykazały typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II (AT1) działania niepożądane, takie jak zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi (BUN) oraz kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie wskaźników czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histologicznie stwierdzono uszkodzenia nerek, w tym zmiany regeneracyjne nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Efekty te można było ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Zaobserwowano także wzrost aktywności reninowej osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla całej klasy inhibitorów ACE i antagonistów AT1 i nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy we krwi, cewka nerkowa, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, miedniczka nerkowa, mięsień sercowy, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, pęknięcie chromosomu, przeżywalność potomstwa, receptor AT1 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, obejmujące farmakologię, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach stosowanie dawek toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę), co odpowiada około 18-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg), prowadziło do zmniejszenia przeżywalności potomstwa, opóźnienia rozwoju i zmniejszenia przyrostu masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) wywoływały zmniejszenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak podwyższone stężenie mocznika, rozrost kanalików nerkowych i bazofilia, obserwowane również u małp szerokonosych, u których zmiany nerkowe były bardziej nasilone (nefropatia, podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny). Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u obu gatunków, jednak nie ma on znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ambrisentan AOP 5 mg
Ambrisentan, antagonista receptora endoteliny stosowany w terapii tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak obrzęki obwodowe (37%) i ból głowy (28%), nasilającymi się przy dawce 10 mg, zwłaszcza u pacjentów ≥65 lat. Kluczowe powikłania obejmują niedokrwistość (około 10% pacjentów), manifestującą się obniżeniem hemoglobiny średnio o 0,83 g/dl w ciągu pierwszych 4 tygodni leczenia, oraz hepatotoksyczność, z podwyższeniem enzymów wątrobowych u 2% chorych i ryzykiem autoimmunologicznego zapalenia wątroby. Niedokrwistość może wymagać transfuzji, a jej częstość i nasilenie korelują z wyższą dawką leku. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (8-18 lat) jest zbliżony do dorosłych, z dominującymi bólami głowy i przekrwieniem błony śluzowej nosa.
aminotransferazy wątrobowe, antagonista receptora endoteliny, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, biegunka, duszność, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemoglobina, hepatotoksyczność, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migrena, morfologia krwi, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność serca, nieżyt nosa, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, przekrwienie błony śluzowej, przetoczenie komórek krwi, szumy uszne, tętnicze nadciśnienie płucne, uszkodzenie wątroby, wymioty, zapalenie nosa i gardła, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie płynów, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex 160 mg
Dane niekliniczne dotyczące walsartanu, substancji czynnej leku Vanatex, wskazują na dobrą tolerancję w dawkach terapeutycznych u dorosłych oraz dzieci powyżej 1 roku życia. Badania farmakologiczne i toksykologiczne wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych podawanie walsartanu w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę (odpowiadających 6-18-krotności maksymalnej dawki u ludzi) powodowało zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne w nerkach oraz nefropatię z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego był efektem farmakologicznym związanym z długotrwałym niedociśnieniem tętniczym, jednak nie ma istotnego znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, małpa szerokonosa, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, toksyczność hematologiczna, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Candezek Combi, zawierającego kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji w dawkach klinicznych. Kandesartan nie wykazał ogólnoustrojowej toksyczności ani uszkodzeń narządów docelowych przy dawkach terapeutycznych, choć przy wysokich dawkach obserwowano obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki bazofilów i wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu. Zmiany te są prawdopodobnie wtórne do farmakologicznego działania obniżającego ciśnienie tętnicze, a nie bezpośrednią toksycznością. Ponadto, kandesartan indukował rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jednak nie ma znaczenia klinicznego w dawkach terapeutycznych. W zaawansowanej ciąży kandesartan może wykazywać działanie teratogenne. Badania mutagenności i karcynogenności nie wykazały aktywności mutagennej, klastogennej ani rakotwórczej.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, bazofil, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, kanalik nerkowy, kandesartan cyleksetyl, komórka Sertoliego, kreatynina, krwinka czerwona, mutageneza, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, spermatyda, testosteron, zapalenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart Plus 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Polsart Plus, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, przeprowadzone na szczurach i psach wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodowały dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy podawaniu poszczególnych składników. Charakterystyczne zmiany toksykologiczne telmisartanu obejmowały obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt), zmiany hemodynamiczne nerek skutkujące wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększoną aktywność reniny w osoczu, hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego oraz uszkodzenia śluzówki żołądka. U psów dodatkowo obserwowano rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania telmisartanu. Uszkodzeniom przewodu pokarmowego zapobiegano poprzez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy we krwi, badanie in vitro, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperplazja, hipertrofia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, komórki aparatu przykłębuszkowego, mutagenność, nadciśnienie tętnicze, potencjał genotoksyczny, renina w osoczu, telmisartan z hydrochlorotiazydem, uszkodzenie śluzówki żołądka, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ascofer (co odpowiada 23,2 mg jonów żelaza (II)) 200 mg
Ascofer, zawierający 23,2 mg jonów żelaza(II) w postaci 200 mg żelaza(II) glukonianu uwodnionego, jest wskazany do leczenia niedoboru żelaza w stanach związanych z utratą krwi, takich jak stany pourazowe, przewlekłe krwawienia (np. z przewodu pokarmowego lub dróg rodnych), okres po zabiegach operacyjnych, dializy oraz u kobiet z obfitymi krwawieniami miesiączkowymi. Ponadto preparat jest zalecany w sytuacjach fizjologicznego zwiększonego zapotrzebowania na żelazo, m.in. u dzieci w okresie intensywnego wzrostu, kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, gdzie dochodzi do zwiększonego zapotrzebowania na żelazo związane z rozwojem tkanek, łożyska i produkcją mleka.
biodostępność, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba trzewna, deplecja żelaza, glukonian żelaza, hemodializa, hemoglobina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas solny, niedobór żelaza, obfite krwawienie miesiączkowe, pasaż treści pokarmowej, przewlekłe krwawienie, resekcja żołądka, stan pourazowy, suplementacja żelaza, terapia niedoboru żelaza, uporczywa biegunka, utrata krwi, żelazo hemowe, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losartan Krka 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa losartanu potasowego wykazały brak istotnego ryzyka mutagennego i karcynogennego, co potwierdza jego względne bezpieczeństwo farmakologiczne przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Testy genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a badania długoterminowe na modelach zwierzęcych nie ujawniły działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek zaobserwowano zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, oraz zmiany biochemiczne nerek, w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia.
antagonista receptora angiotensyny, azot mocznikowy, badania przedkliniczne, błona śluzowa, ciśnienie tętnicze, działanie rakotwórcze, gospodarka wodno-elektrolitowa, hematokryt, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, losartan potasowy, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, przewód pokarmowy, ryzyko karcynogenne, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnych dawek, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy, zmiany hematologiczne