hemoglobina
Hemoglobina to białko zawierające żelazo, znajdujące się w czerwonych krwinkach (erytrocytach), które odpowiada za transport tlenu z płuc do tkanek organizmu oraz dwutlenku węgla z tkanek do płuc. Składa się z czterech podjednostek – każda zawiera grupę hemową z atomem żelaza, który wiąże cząsteczkę tlenu.
Prawidłowe stężenie hemoglobiny różni się w zależności od płci, wieku i innych czynników. U dorosłych mężczyzn wynosi zwykle 14-18 g/dl, a u kobiet 12-16 g/dl. Obniżone wartości hemoglobiny są głównym wskaźnikiem anemii, podczas gdy podwyższone mogą wskazywać na czerwienicę prawdziwą, odwodnienie lub przebywanie na dużych wysokościach.
Hemoglobina występuje w kilku wariantach, w tym hemoglobina A (dorosła), hemoglobina F (płodowa) oraz hemoglobina S (odpowiedzialna za anemię sierpowatokrwinkową). Zaburzenia struktury lub syntezy hemoglobiny prowadzą do hemoglobinopatii, takich jak talasemia czy anemia sierpowatokrwinkowa, które są jednymi z najczęstszych chorób genetycznych na świecie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pinexet 300 mg 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej Pinexet) wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co eliminuje potencjał mutagenny i klastogenny tego leku. W długoterminowych badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany specyficzne dla gatunku: u szczurów zmiana pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie rogówki i zaćmę. Zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych, co sugeruje ich gatunkową specyficzność.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, faza międzyrujowa, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, krwinki, kwetiapina, pigmentacja tarczycy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, prolaktyna, przykurcz, toksyczność, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – VIXARGIO 15mg; 20 mg
VIXARGIO (rywaroksaban) w dawkach 15 mg i 20 mg jest lekiem przeciwzakrzepowym o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, zwłaszcza z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%), co wynika z mechanizmu działania leku. Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: w profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego wynosi 6,8%, a w leczeniu ZŻG i ZP aż 23%. Krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, której objawy obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, ból głowy, duszność oraz wstrząs. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych, w tym u kobiet nasilone krwawienia miesiączkowe lub nieprawidłowe krwawienia z pochwy.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, dławica piersiowa, hematokryt, hemoglobina, hemostaza, krwawienie, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z pochwy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krzepnięcie krwi, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obniżona perfuzja, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
W badaniach przedklinicznych leku Losartan Hydrochlorotiazyd Krka nie wykazano istotnego ryzyka genotoksycznego ani farmakologicznego dla ludzi. Przewlekłe podawanie skojarzenia losartan/hydrochlorotiazyd przez okres do 6 miesięcy u szczurów i psów ujawniło głównie efekty toksyczne związane z losartanem, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, wzrost stężenia azotu mocznikowego oraz sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Zaobserwowano również zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia.
azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, błona śluzowa, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwinki czerwone, losartan hydrochlorotiazyd, nadliczbowe żebra, nadżerka, owrzodzenie, śmierć płodu, teratogenność, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Działania niepożądane – Toptelmi 40 mg
Lek Toptelmi (telmisartan) jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego oraz w celu zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. Profil bezpieczeństwa telmisartanu jest porównywalny z placebo, z częstością działań niepożądanych odpowiednio 41,4% vs 43,9%. Działania niepożądane nie wykazują zależności od dawki, płci, wieku ani rasy. Do ciężkich działań niepożądanych należą reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy (częstość ≥1/10 000 do <1/1000), ostra niewydolność nerek (≥1/1000 do <1/100), a także posocznica, która może prowadzić do zgonu. W badaniu PRoFESS zaobserwowano zwiększoną częstość posocznicy u pacjentów leczonych telmisartanem w porównaniu do placebo. Rzadko zgłaszano również zaburzenia czynności wątroby, głównie u pacjentów japońskiego pochodzenia, co sugeruje możliwe uwarunkowania genetyczne.
bradykardia, choroby sercowo-naczyniowe, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, kinaza kreatynowa, kreatynina, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, placebo, posocznica, reakcja anafilaktyczna, rwa kulszowa, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, tachykardia, telmisartan, wysypka polekowa, zaburzenia wątroby, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgna, zapalenie zatok - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bespres 80 mg
Bespres 80 mg, zawierający walsartan, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na mechanizmie blokady receptorów angiotensyny II. Działania niepożądane obejmują hiperkaliemię (częstość nieznana, ale istotne ryzyko u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek), hiponatremię, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, neutropenię, trombocytopenię, zawroty głowy (niewielka częstość), suchy kaszel, bóle brzucha, wzrost enzymów wątrobowych i bilirubiny, reakcje skórne (obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, wysypka, świąd), ból mięśni oraz zaburzenia czynności nerek, w tym niewydolność i wzrost kreatyniny w surowicy. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (6-17 lat) jest podobny do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%), przy czym dzieci z przewlekłą chorobą nerek wykazują wyższe ryzyko hiperkaliemii (12,9%). U dzieci w wieku 1-6 lat najczęściej obserwowano wymioty (1,6%) i biegunkę (1,1%), a hiperkaliemia wystąpiła sporadycznie.
aldosteron, azot mocznikowy, bilirubina, choroba posurowicza, działania niepożądane, enzymy wątrobowe, hematokryt, hemoglobina, hepatocyty, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, receptory angiotensyny II, trombocytopenia, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników oddzielnie. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), hormonalne (wzrost aktywności reniny) oraz strukturalne (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Dodatkowo, u psów stwierdzono rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z farmakologiczną aktywnością telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwone krwinki, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, renina w osoczu, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon leków
Działania niepożądane – Walsartan Krka 320 mg
Walsartan Krka w dawce 320 mg, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, po zawale mięśnia sercowego oraz w niewydolności serca, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z farmakologicznym działaniem leku. W badaniach klinicznych częstość działań niepożądanych była porównywalna do placebo i nie zależała od dawki, czasu terapii, płci, wieku ani rasy pacjentów. Najczęściej obserwowane działania niepożądane u dorosłych z nadciśnieniem obejmują hiperkaliemię, zawroty głowy, kaszel, bóle brzucha, zmęczenie oraz zaburzenia czynności nerek i wątroby. U pacjentów po zawale i z niewydolnością serca częściej występują niedociśnienie, zawroty głowy ortostatyczne, niewydolność nerek i serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii u dzieci i młodzieży z przewlekłą chorobą nerek, zwłaszcza w wieku 1-5 lat, oraz na konieczność monitorowania parametrów morfologii krwi, funkcji nerek i elektrolitów.
aminotransferazy wątrobowe, badania kliniczne, choroba posurowicza, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, stenoza tętnicy nerkowej, stężenie bilirubiny, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, transaminazy wątrobowe, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib SUN 80 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez tydzień, prowadzi do ciężkiej mielosupresji, z dominującą trombocytopenią, która zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych. Oprócz trombocytopenii obserwuje się również leukopenię, neutropenię oraz anemię, co potęguje ryzyko infekcji i osłabienia pacjenta. W normalnym dawkowaniu dazatynib może wywoływać mielosupresję stopnia 3. lub 4., a przedawkowanie nasila te efekty toksyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi, osób starszych oraz tych stosujących leki nasilające mielosupresję.
anemia, antidotum, białka osocza, czynniki wzrostu kolonii granulocytów, hemodializa, hemoglobina, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, parametry hematologiczne, płytki krwi, powikłania krwotoczne, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie dazatynibu, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipper-Mono 320 mg
Dipper-Mono zawierający walsartan w dawce 320 mg jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, potwierdzonym w badaniach klinicznych oraz nadzorze farmakoterapii. Częstość działań niepożądanych u dorosłych pacjentów była porównywalna z placebo i nie wykazywała zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmowały hiperkaliemię, zawroty głowy, bóle mięśni, zaburzenia czynności wątroby oraz niewydolność nerek, z częstością występowania od niezbyt często do często (np. zawroty głowy błędnikowe niezbyt często, niedociśnienie tętnicze często). Profil bezpieczeństwa u pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z niewydolnością serca różni się, wykazując m.in. częstsze występowanie niedociśnienia ortostatycznego i niewydolności nerek.
aminotransferazy, azot mocznikowy, choroba posurowicza, działania niepożądane leku, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, leki przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, tabletka powlekana, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe - Leksykon chorób i schorzeń
Giardioza – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w zakażeniu Giardia intestinalis jest generalnie dobre, z niskim ryzykiem śmiertelności, choć wyższe u niemowląt i niedożywionych dzieci z ciężkim odwodnieniem. Infekcje mają zwykle charakter samoograniczający się, ustępując w ciągu kilku tygodni, jednak bez leczenia objawy mogą utrzymywać się od 2 do 6 tygodni, a pasożyt pozostaje w kale, co sprzyja reinfekcji. Terapia antybiotykowa, choć skuteczna u większości pacjentów, może napotkać na oporność – w badaniu londyńskim niepowodzenie leczenia metronidazolem sięgało 40%, a u pacjentów z HIV 24% wymagało powtórnych kursów terapii. Interesującym obserwowanym czynnikiem była wyższa hemoglobina u pacjentów z niepowodzeniem leczenia, co wymaga dalszych badań.
biegunka podróżnych, ból brzucha, czynnościowa dyspepsja, eradykacja zakażenia, Giardia duodenalis, Giardia intestinalis, Giardia lamblia, giardioza, hemoglobina, infekcja pasożytnicza, metronidazol, niedobór disacharydazy, niedożywienie, nietolerancja laktozy, odwodnienie, oporność na leki, przewlekła biegunka, przewlekłe zmęczenie, reinfekcja, stolce tłuszczowe, terapia empiryczna, wzdęcia, zaburzenie wchłaniania, zahamowanie wzrostu, zakażenie Giardia, zespół jelita drażliwego, zespół złego wchłaniania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan EGIS 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także charakterystyczne zmiany strukturalne nerek u psów, takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te są typowe dla grupy antagonistów receptora angiotensyny II i inhibitorów konwertazy angiotensyny, jednak prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Dodatkowo, u szczurów i psów stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie chlorku sodu, co jest związane z mechanizmem działania telmisartanu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, badanie in vitro, chlorek sodu, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Plavocorin 75 mg
Przedawkowanie klopidogrelu, substancji czynnej leku Plavocorin, prowadzi do istotnego wydłużenia czasu krwawienia, co zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych, zarówno powierzchownych (wybroczyny, krwawienia z nosa i dziąseł), jak i zagrażających życiu (krwawienia z przewodu pokarmowego, wewnątrzczaszkowe). Brak swoistej odtrutki wymaga od klinicystów szczególnej uwagi na monitorowanie parametrów układu krzepnięcia, w tym czasu krwawienia, morfologii krwi, poziomu hemoglobiny i hematokrytu, a także stosowania badań obrazowych w celu wykrycia ewentualnych krwawień wewnętrznych. W przypadku objawów krwawienia konieczne jest wdrożenie odpowiednich interwencji terapeutycznych dostosowanych do lokalizacji i nasilenia krwawienia.
agregacja płytek, antagonista witaminy K, działanie przeciwpłytkowe, hematokryt, hemoglobina, heparyna, klopidogrel, koncentrat płytek krwi, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie wewnętrzne, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, morfologia krwi, podbiegnięcie krwawe, powikłanie krwotoczne, przetoczenie masy płytkowej, siarczan protaminy, smolisty stolec, środek hemostatyczny, swoista odtrutka, układ krzepnięcia, wstrząs hipowolemiczny, wybroczyna, wydłużony czas krwawienia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Retrovir 250 mg
Retrovir w postaci kapsułek twardych 250 mg, zawierający zydowudynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są ciężkie zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia z liczbą granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10⁹/l oraz anemia z hemoglobiną poniżej 7,5 g/100 ml (4,65 mmol/l). U noworodków stosowanie leku jest przeciwwskazane przy hiperbilirubinemii wymagającej leczenia innego niż fototerapia oraz przy aktywności aminotransferaz przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy, co wskazuje na ryzyko nasilenia uszkodzenia wątroby.
aminotransferazy, anemia, bilirubina, dysfunkcja wątroby, enzymy wątrobowe, farmakoterapia, fototerapia, granulocyty obojętnochłonne, hemoglobina, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kapsułki twarde, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedokrwistość, nukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, parametry hematologiczne, reakcja nadwrażliwości, reakcje krzyżowe, Retrovir, uszkodzenie wątroby, zaburzenia hematologiczne, zydowudyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Irbesartan Aurovitas 300 mg
Profil bezpieczeństwa irbesartanu, oceniany na podstawie badań kontrolowanych placebo obejmujących 1965 pacjentów, wykazał, że częstość występowania działań niepożądanych jest porównywalna z placebo (56,2% vs 56,5%). Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych było rzadsze w grupie irbesartanu (3,3% vs 4,5%). Działania niepożądane nie wykazywały zależności od dawki w zalecanym zakresie, płci, wieku, rasy ani czasu leczenia. Wśród istotnych działań wymienia się hiperkaliemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i chorobami nerek, gdzie stężenie potasu ≥ 5,5 mEq/l wystąpiło u 29,4% pacjentów z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek oraz u 46,3% pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem, co stanowi istotne ryzyko zaburzeń rytmu serca. Ponadto, u 0,5% pacjentów obserwowano ortostatyczne zawroty głowy i hipotonię ortostatyczną, a u 1,7% wzrost aktywności kinazy kreatynowej bez klinicznych objawów mięśniowo-szkieletowych. Zgłaszano także zmniejszenie stężenia hemoglobiny u 1,7% pacjentów z zaawansowaną nefropatią cukrzycową.
białkomocz, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, kinaza kreatynowa, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ortostatyczne zawroty głowy, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, szumy uszne, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, żółtaczka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Quetiapine Fair-Med 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (Quetiapine Fair-Med) wykazały brak działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano specyficzne zmiany narządowe i hematologiczne: u szczurów odkładanie barwnika w tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach rozwojowych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu kończyn płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, co wiązało się z obniżonym przyrostem masy ciała samic ciężarnych. W badaniach płodności na szczurach odnotowano marginalne zmniejszenie płodności samców, występowanie ciąż urojonych, wydłużenie faz międzyrujowych i zmniejszenie odsetka ciąż, prawdopodobnie związane z hiperprolaktynemią, jednak ze względu na różnice międzygatunkowe nie można bezpośrednio ekstrapolować tych wyników na ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, faza międzyrujowa, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, krwinki, kwetiapina fumaran, laktoza jednowodna, płodność, prolaktyna, przykurcz, regulacja hormonalna, rozwój płodowy, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tkanka tarczycy, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorista 50 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa losartanu potasowego, substancji czynnej leku Lorista, wykazała brak istotnych działań niepożądanych w podstawowych funkcjach fizjologicznych oraz negatywnego wpływu genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności dawek wielokrotnych zaobserwowano jednak zmniejszenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, a także wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadyczne podwyższenie kreatyniny w surowicy. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy serca bez zmian histopatologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia.
antagonista receptora angiotensyny II, azot mocznikowy, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, dawka wielokrotna, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kreatynina, krwawienie z przewodu pokarmowego, losartan potasowy, nadżerka, obumarcie płodu, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, rozwój prenatalny, układ krwiotwórczy, układ renina-angiotensyna, uszkodzenie błony śluzowej, wada rozwojowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telexer 110 mg
Lek Telexer, zawierający 110 mg dabigatranu eteksylanu, został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 otrzymywało dabigatran. Profil bezpieczeństwa wskazuje na różną częstość działań niepożądanych w zależności od wskazania: 9% po planowych zabiegach wymiany stawu biodrowego/kolanowego (do 42 dni), 22% u pacjentów z migotaniem przedsionków (do 3 lat), 14% w leczeniu ŻChZZ/ZP oraz 15% w prewencji ŻChZZ/ZP. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, występujące u 10,5-19,4% pacjentów w zależności od badania i wskazania. Poważne krwawienia, choć rzadkie, mogą zagrażać życiu lub prowadzić do kalectwa. Działania niepożądane sklasyfikowano według układów i częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, czynność nerek, dabigatran eteksylat, duże krwawienie, hemoglobina, krwawienie, krwiomocz, krwioplucie, krwotok domięśniowy, krwotok płucny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z odbytnicy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, niedokrwistość, nieprawidłowa czynność wątroby, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, uszkodzenie wątroby, wrzód żołądka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kefrenex 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej Kefrenex) wskazują na brak działania genotoksycznego w badaniach in vivo i in vitro, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku. U szczurów zaobserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, natomiast u małp z rodziny Cynomolgus stwierdzono hipertrofię komórek pęcherzykowych tarczycy oraz istotne zmniejszenie stężenia trójjodotyroniny (T3), hemoglobiny, leukocytów i erytrocytów. U psów odnotowano zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy. Badania na królikach wykazały zwiększoną częstość zagięcia nadgarstkowego/stępowego u płodów, związane z działaniami niepożądanymi u matek, przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, erytrocyt, gruczoł tarczowy, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, kontrola hormonalna, krew obwodowa, krwinka biała, krwinka czerwona, kwetiapina, leukocyt, narząd wzroku, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, soczewka oka, trójjodotyronina, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Amlodypina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania amlodypiny na gryzoniach wykazały toksyczny wpływ na procesy rozrodcze jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg, przeliczone na mg/kg masy ciała). W tych warunkach obserwowano opóźnienie porodu, wydłużenie jego czasu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Natomiast badania płodności przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (około 8-krotnie większych niż dawka terapeutyczna w przeliczeniu na mg/m² powierzchni ciała) nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na płodność. U samców szczurów podawanie amlodypiny w dawce porównywalnej do ludzkiej przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu, zmniejszeniem gęstości nasienia oraz liczby dojrzałych spermatyd i komórek Sertoliego, co wskazuje na możliwe zaburzenia funkcji rozrodczych przy długotrwałym stosowaniu.
amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, komórka Sertoliego, kreatynina, masa czerwonokrwinkowa, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, płodność, potas, preparat złożony, proces rozrodczy, przeżywalność potomstwa, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Linorion 10 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, stosowanego w dawkach terapeutycznych od 2,5 mg do 25 mg (Linorion), może prowadzić do poważnych powikłań hematologicznych, które stanowią główny typ toksyczności ograniczającej dawkę. W badaniach klinicznych odnotowano ekspozycję na dawki sięgające 150 mg (wielokrotne) oraz nawet 400 mg (pojedyncza dawka), co wiązało się z występowaniem ciężkiej neutropenii, trombocytopenii i anemii. Objawy te zwiększają ryzyko infekcji, krwawień oraz znacznego osłabienia pacjenta. Dodatkowo mogą pojawić się zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, drgawki), choć zależność dawka-odpowiedź dla tych objawów nie została precyzyjnie określona.
anemia, antidotum, ciężka neutropenia, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, erytrocyt, G-CSF, hemoglobina, leczenie wspomagające, lenalidomid, Linorion, morfologia krwi, neutropenia, parametry hematologiczne, parestezja, płytki krwi, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie lenalidomidu, przetoczenie koncentratu krwinek czerwonych, tachykardia, toksyczność hematologiczna, toksyczność ograniczająca dawkę, transfuzja koncentratu płytek krwi, trombocytopenia, układ pokarmowy, zaburzenia układu krwiotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zanacodar 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu, substancji czynnej preparatu Zanacodar, wykazały istotne zmiany hematologiczne, w tym obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym, co wymaga monitorowania podczas terapii. W zakresie funkcji nerek zaobserwowano wzrost stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także morfologiczne zmiany takie jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów oraz przerost aparatu przykłębuszkowego u szczurów i psów. Zmiany te, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne) były obserwowane u szczurów i psów, jednak można im zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, potas w surowicy, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon chorób i schorzeń
Złamanie biodra – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Złamanie biodra u osób starszych stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wiążąc się z wysoką śmiertelnością, która w ciągu roku może być nawet 34-krotnie wyższa niż w populacji ogólnej. Śmiertelność 30-dniowa po operacji wynosi około 5,36-8,6%, natomiast roczna waha się od 16,6% do 34,7%. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują zaawansowany wiek, płeć męską, współistniejące choroby (m.in. nowotwór przerzutowy, POChP, niewydolność serca), zaburzenia poznawcze, stan funkcjonalny przed złamaniem oraz czas do operacji. Modele prognostyczne, takie jak Nottingham Hip Fracture Score (NHFS) z AUC 0,70-0,71 dla śmiertelności 30-dniowej oraz model regresji logistycznej (AUC 0,74 dla śmiertelności rocznej), wspomagają identyfikację pacjentów wysokiego ryzyka, choć ich przewaga nad oceną kliniczną lekarza jest ograniczona. Nowoczesne metody, w tym radiomika mięśni biodra (AUC 0,90 dla śmiertelności jednorocznej), oferują obiecujące narzędzia prognostyczne.
bisfosfonian, czynność życia codziennego, eBMD, gęstość mineralna kości, hemoglobina, Hip Fracture Estimator of Mortality Amsterdam, hipoalbuminemia, indeks Charlsona, klasyfikacja ASA, model predykcyjny, model regresji logistycznej, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, Nottingham Hip Fracture Score, nowotwór przerzutowy, osteoporoza, PLR, POChP, przewlekła choroba nerek, przewlekła obturacyjna choroba płuc, RDW, Rotterdam Hip Fracture Mortality Prediction-30 Days, stosunek płytek krwi do limfocytów, szerokość rozkładu erytrocytów, uczenie maszynowe, zaburzenie poznawcze, złamanie osteoporotyczne, złamanie podkrętarzowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Topotecan medac 1 mg/ml
Topotekan jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie w ośrodkach specjalistycznych pod nadzorem doświadczonych onkologów. W monoterapii raka jajnika i drobnokomórkowego raka płuca zalecana dawka początkowa wynosi 1,5 mg/m² powierzchni ciała na dobę, podawana dożylnie przez 30 minut przez 5 kolejnych dni, powtarzana co 3 tygodnie. Przed rozpoczęciem leczenia wymagane są parametry hematologiczne: granulocyty obojętnochłonne ≥ 1,5 x 10^9/l, płytki krwi ≥ 100 x 10^9/l oraz hemoglobina ≥ 9 g/dl. W terapii skojarzonej z cisplatyną (rak szyjki macicy) topotekan podaje się w dawce 0,75 mg/m² pc./dobę w dniach 1-3, a cisplatynę 50 mg/m² w dniu 1., powtarzając schemat co 21 dni przez 6 kursów lub do progresji choroby. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 20-39 ml/min) dawkę topotekanu w monoterapii redukuje się do 0,75 mg/m² pc./dobę.
bilirubina, chemioterapia, chemioterapia onkologiczna, cisplatyna, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, drobnokomórkowy rak płuca, dysfagia, granulocyt obojętnochłonny, hemoglobina, klirens kreatyniny, kreatynina, lek cytotoksyczny, marskość wątroby, monoterapia, neutropenia, neutropenia z gorączką, płytka krwi, progresja choroby, rak jajnika, rak szyjki macicy, terapia skojarzona, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Oksacylina – Działania niepożądane
Oksacylina, stosowana w dawce 1000 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji (Oxacilin Norameda), może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Do najpoważniejszych należą reakcje immunologiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko), wymagający natychmiastowej interwencji, oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridioides difficile. U pacjentów z niewydolnością nerek istnieje ryzyko encefalopatii objawiającej się zaburzeniami świadomości i drgawkami, zwłaszcza przy dużych dawkach. Immunoalergiczna ostra nefropatia śródmiąższowa stanowi kolejne poważne powikłanie, mogące prowadzić do niewydolności nerek. Często obserwuje się także zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, małopłytkowość i leukopenia, które zwykle ustępują po zakończeniu terapii. Wśród działań niepożądanych o nieznanej częstości występują gorączka, wysypka, obrzęk Quinckego oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty i biegunka.
AlAT, aminotransferaza, antybiotyk beta-laktamowy, AspAT, Clostridioides difficile, encefalopatia, enzym wątrobowy, erytrocyt, funkcja wątroby, hemoglobina, hepatotoksyczność, kandydoza pochwy, lek przeciwbakteryjny, leukocyt, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie grzybicze, nefropatia śródmiąższowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, oksacylina, penicylina, płytka krwi, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, układ chłonny, układ immunologiczny, układ pokarmowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Walsartan Krka 160 mg
Walsartan Krka w dawce 160 mg jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz schorzeń kardiologicznych. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo i nie wykazywała zależności od dawki, czasu terapii, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęściej zgłaszane działania obejmują hiperkaliemię, zawroty głowy, bóle głowy, zmęczenie, zaburzenia czynności nerek, a także reakcje skórne takie jak obrzęk naczynioruchowy i wysypka. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z niewydolnością serca profil działań niepożądanych różni się, m.in. częściej występuje niewydolność serca, niedociśnienie ortostatyczne oraz zaburzenia czynności nerek.
aminotransferaza wątrobowa, bilirubina, choroba posurowicza, enzym wątrobowy, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, małopłytkowość, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, schorzenie kardiologiczne, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bendamustine Accord
Bendamustine Accord (25 mg/ml koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko mielosupresji, ciężkich zakażeń oportunistycznych oraz poważnych reakcji skórnych. Zaleca się cotygodniową kontrolę morfologii krwi, z utrzymaniem leukocytów powyżej 4000/mikrolitr i płytek krwi powyżej 100 000/mikrolitr przed kolejnym cyklem terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na limfopenię (<600/mikrolitr) i obniżenie liczby limfocytów T CD4+ (<200/mikrolitr), które predysponują do zakażeń Pneumocystis jirovecii, VZV, CMV oraz ryzyka PML, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu rytuksymabu lub obinutuzumabu. W przypadku CD4+ <200/mikrolitr wskazana jest profilaktyka PJP oraz ścisła obserwacja objawów infekcji. U nosicieli HBV konieczne jest badanie przesiewowe przed terapią i monitorowanie w trakcie leczenia, aby zapobiec reaktywacji zakażenia. Ponadto, u pacjentów z chorobami serca należy kontrolować stężenie potasu (>3,5 mEq/l) i wykonywać badania EKG, ze względu na ryzyko zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca.
chlorowodorek bendamustyny, hemoglobina, leukocyty, limfocyty T CD4+, neutrofile, nieczerniakowy nowotwór skóry, niewydolność serca, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, płytki krwi, Pneumocystis jiroveci, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, reaktywacja zakażenia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wirus cytomegalii, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne połączenia telmisartanu z hydrochlorotiazydem wykazały, że dawki odpowiadające ekspozycji klinicznej nie powodują synergistycznych efektów toksycznych u zwierząt doświadczalnych (szczury, psy). Obserwowane zmiany toksykologiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny, zwiększona aktywność reniny oraz zmiany w aparacie przykłębuszkowym, są zgodne z farmakologicznym działaniem telmisartanu jako antagonisty receptora angiotensyny II. Uszkodzenia śluzówki żołądka można było ograniczyć poprzez podawanie chlorku sodu i izolację zwierząt, co sugeruje możliwość minimalizacji ryzyka działań niepożądanych przewodu pokarmowego. W badaniach nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperplazja, hipertrofia, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kreatynina, renina w osoczu, telmisartan z hydrochlorotiazydem, zanik kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lozap HCT 50 mg + 12,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania połączenia losartanu potasowego z hydrochlorotiazydem (50 mg + 12,5 mg) wskazują na brak istotnych zagrożeń dla populacji ludzkiej, potwierdzonych w badaniach farmakologicznych, genotoksyczności, rakotwórczości oraz toksyczności przewlekłej. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach, podawanie leku drogą doustną przez okres do 6 miesięcy wykazało głównie zmiany wywołane przez losartan, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadycznie kreatyniny w surowicy krwi. Zmiany te mają istotne znaczenie kliniczne i są zgodne z farmakologicznym działaniem obu składników. Ponadto, obserwowano zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia, nadżerki i krwawienia, co wymaga uwagi podczas stosowania Lozap HCT.
azot mocznikowy, błona śluzowa, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, kreatynina w surowicy, losartan potasowy z hydrochlorotiazydem, Lozap HCT, nadliczbowe żebra, nadżerki przewodu pokarmowego, owrzodzenia przewodu pokarmowego, parametry hematologiczne, przewód pokarmowy, śmiertelność płodowa, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Wasedoc 150 mg
Dabigatran eteksylanu (Wasedoc) w dawce 150 mg, stosowany jako lek przeciwzakrzepowy, był oceniany w badaniach klinicznych obejmujących około 64 000 pacjentów, z czego 35 000 otrzymywało ten lek. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Działania niepożądane występowały u 22% pacjentów z migotaniem przedsionków leczonych w profilaktyce udaru i zatorowości systemowej (do 3 lat), 14% pacjentów leczonych z powodu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG/ZP) oraz 15% w prewencji ZŻG/ZP. Najczęstszym działaniem niepożądanym były krwawienia, obserwowane u 16,6% pacjentów z migotaniem przedsionków oraz 14,4% pacjentów z ZŻG/ZP. W badaniach RE-MEDY i RE-SONATE częstość krwawień wynosiła odpowiednio 19,4% i 10,5%.
agranulocytoza, dabigatran eteksylat, hematokryt, hemoglobina, hemostaza, krwawienie, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, mechanizm działania leku, migotanie przedsionków, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, trombina, udar mózgu, układ krwiotwórczy, Wasedoc, zaburzenie hematologiczne, zatorowość systemowa, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG/ZP - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych, wykazały, że głównym narządem docelowym jest nerka. Uszkodzenia nerek obejmowały nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie objętości i elektrolitów w moczu, obserwowane przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9- i 3,5-krotność MRHD) oraz 10 + 3 mg/kg/dobę u małp (0,3- i 1,2-krotność MRHD). Wysokie dawki powodowały także zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz uszkodzenie błony śluzowej żołądka u małp. Hiperplazja tętniczek nerkowych występowała przy bardzo wysokich dawkach (600 + 188 mg/kg/dobę u szczurów i 30 + 9 mg/kg/dobę u małp), co wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i stymulacji reniny. Nie stwierdzono działania mutagennego, uszkadzającego chromosomy ani rakotwórczego dla obu substancji czynnych, a badania rozrodcze wykazały toksyczność u potomstwa przy dawkach walsartanu 600 mg/kg/dobę (około 18-krotność MRHD).
błona śluzowa żołądka, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, kreatynina w osoczu, małpa szerokonosa, mocznik w osoczu, morfologia krwi, narząd docelowy, nefropatia z bazofilią, objętość moczu, potas w surowicy, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, uszkodzenie chromosomów, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Działania niepożądane – Riluzol PMCS 50 mg
Riluzol PMCS, zawierający 50 mg ryluzolu w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w terapii stwardnienia zanikowego bocznego (SLA). Profil bezpieczeństwa leku został potwierdzony w badaniach klinicznych III fazy, gdzie najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak osłabienie, nudności oraz nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, zwłaszcza wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT). Wzrost ALT pojawia się zwykle w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii i jest zazwyczaj przejściowy, z powrotem do wartości poniżej dwukrotnej górnej granicy normy po 2-6 miesiącach. W przypadku przekroczenia pięciokrotności górnej granicy normy ALT, leczenie jest przerywane. U pacjentów azjatyckich częstość nieprawidłowości w testach wątrobowych wynosi 3,2%, podczas gdy u pacjentów rasy kaukaskiej 1,8%. Dodatkowo, częstość występowania nudności jest bardzo wysoka, a biegunka, ból brzucha i wymioty występują często. Rzadziej obserwuje się zapalenie trzustki, niedokrwistość, reakcje anafilaktoidalne, obrzęk naczynioruchowy oraz śródmiąższową chorobę płuc.
akcja serca, aminotransferaza alaninowa, ból brzucha, działania niepożądane produktów leczniczych, erytrocyty, funkcje wątroby, hemoglobina, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, nudności, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, reakcja anafilaktoidalna, ryluzol, śródmiąższowa choroba płuc, stosunek korzyści do ryzyka, stwardnienie zanikowe boczne, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, testy wątrobowe, tkanka śródmiąższowa płuc, wysypka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększenie śledziony (splenomegalia) – Zapobieganie i profilaktyka
Splenomegalia jest najczęściej manifestacją choroby podstawowej, dlatego profilaktyka powinna obejmować zarówno zapobieganie jej wystąpieniu, jak i ochronę powiększonej śledziony przed powikłaniami, zwłaszcza pęknięciem. Kluczowe działania profilaktyczne to kontrola chorób wątroby (np. ograniczenie alkoholu w celu zapobiegania marskości i nadciśnieniu wrotnemu), szczepienia przeciwko patogenom wywołującym splenomegalię (HBV, grypa, malaria, Hib, meningokoki, pneumokoki), leczenie chorób przewlekłych (cukrzyca, nadciśnienie, sarkoidoza), zdrowy styl życia oraz regularne badania kontrolne. U pacjentów z talasemią większą utrzymanie stężenia hemoglobiny przed transfuzją na poziomie ≥90 g/l zmniejsza ryzyko splenomegalii i konieczności splenektomii. W przypadku powiększonej śledziony zaleca się unikanie sportów kontaktowych, stosowanie pasów bezpieczeństwa, edukację pacjenta oraz regularne monitorowanie wielkości narządu.
bakterie otoczkowe, bakteriemia, choroba pasożytnicza, choroba reumatyczna, cukrzyca typu 2, Haemophilus influenzae, hemoglobina, malaria, marskość wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, nowotwór mieloproliferacyjny, pęknięcie śledziony, profilaktyka antybiotykowa, sarkoidoza, splenektomia, splenomegalia, szczepienie przeciwko grypie, szczepionka przeciwko meningokokom, szczepionka przeciwko pneumokokom, tężec, transfuzja krwi, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival Plus 20 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Revival Plus, zawierający olmesartan medoksomil i hydrochlorotiazyd, poddano szczegółowej ocenie toksyczności w badaniach przedklinicznych na szczurach i psach, trwających do 6 miesięcy. Głównym narządem docelowym toksyczności była nerka, gdzie zaobserwowano zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy oraz zmiany zwyrodnieniowe i regeneracyjne kanalików nerkowych przy wysokich dawkach. Mechanizm nefrotoksyczności wiąże się z niedociśnieniem i zmniejszoną perfuzją nerkową, prowadzącą do niedotlenienia i uszkodzenia kanalików. Dodatkowo odnotowano pogorszenie parametrów morfologii krwi (spadek liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu) oraz zmniejszenie masy serca u szczurów. Efekty te są zgodne z profilem toksyczności innych antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE i prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanaliki nerkowe, kreatynina, morfologia krwi, narządy docelowe toksyczności, nefrotoksyczność, niedotlenienie kanalików nerkowych, ocena bezpieczeństwa leku, olmesartan medoksomil, perfuzja nerki, toksyczność płodowa, właściwości rakotwórcze, zmiany patologiczne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lercaprel 20 mg + 10 mg
Lercaprel, zawierający 20 mg enalaprylu maleinianu oraz 10 mg lerkanidypiny chlorowodorku, wykazuje profil bezpieczeństwa wynikający z działań niepożądanych obu składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w badaniach klinicznych były kaszel (4,03%), zawroty głowy (1,67%) oraz ból głowy (1,67%). Działania niepożądane obejmują m.in. małopłytkowość, hiperkaliemię, tachykardię, niedociśnienie, bóle brzucha, zwiększenie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT), obrzęki naczynioruchowe oraz zaburzenia psychiczne i nerwowe. Występują one z różną częstością, od rzadkich po częste, i są zgodne z profilem bezpieczeństwa inhibitorów ACE oraz antagonistów wapnia.
agranulocytoza, antagonista wapnia, białkomocz, ból głowy, cholestaza, dławica piersiowa, enalapryl, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, kaszel, kołatanie serca, lerkanidypina, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szum uszny, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wielomocz, wrzód trawienny, zaburzenia erekcji, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ortostatyczne, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 80 mg tabletki powlekane 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne walsartanu, substancji czynnej leku Valsacor 80 mg, wykazały brak istotnego ryzyka genotoksycznego i rakotwórczego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach na szczurach podawanie walsartanu w dawkach toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi przeliczonej na mg/m²) w okresie ciąży i laktacji powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz opóźnienie rozwoju. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę, 6-18-krotność MRHD) indukowały u szczurów zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefrotoksyczne (rozrost kanalików nerkowych, wzrost stężenia mocznika). Podobne, lecz bardziej nasilone zmiany nerkowe obserwowano u małp szerokonosych, w tym nefropatię i wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w surowicy.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie nefrotoksyczne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, laktacja, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał genotoksyczny, reprodukcja, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, walsartan