Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Traumuscol 100 mg/g

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Traumuscol

Analizując dane toksykologiczne dotyczące etofenamatu stosowanego na skórę w postaci żelu, należy wziąć pod uwagę stopień absorpcji substancji aktywnej przez skórę. Jest to istotny czynnik wpływający na bezpieczeństwo stosowania preparatu Traumuscol 100 mg/g.¹

Toksyczność ostra

Badania dotyczące toksyczności ostrej etofenamatu przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, w tym na szczurach, myszach, świnkach morskich oraz królikach. W badaniach wykorzystano różne postaci farmaceutyczne leku. Uzyskane wyniki pozwoliły oszacować margines bezpieczeństwa w przypadku stosowania etofenamatu na skórę u ludzi jako współczynnik przekraczający wartość 100, co świadczy o wysokim profilu bezpieczeństwa substancji przy aplikacji miejscowej.²

Toksyczność subchroniczna i przewlekła

Toksyczność subchroniczna etofenamatu była przedmiotem badań na różnych gatunkach zwierząt. Przeprowadzono trwające rok badania z podaniem doustnym u szczurów oraz ssaków naczelnych. U szczurów zastosowano dawki 7, 27 i 100 mg/kg/dobę, a u ssaków naczelnych dawki wynosiły 7, 26 i 100 mg/kg/dobę.³

W grupie szczurów otrzymujących najwyższą dawkę (100 mg/kg/dobę) zaobserwowano poważne działania niepożądane w postaci krwawień z przewodu pokarmowego oraz owrzodzeń. Komplikacje te były powikłane zapaleniem otrzewnej i skutkowały zwiększoną śmiertelnością. U ssaków naczelnych, którym podawano duże dawki etofenamatu, odnotowano zmniejszenie masy ciała, masy grasicy oraz obniżenie poziomu hemoglobiny.⁴

Właściwości mutagenne i rakotwórcze

Przeprowadzono szereg badań in vitro oraz in vivo mających na celu ocenę potencjalnego wpływu etofenamatu na indukcję mutacji genowych i chromosomowych. Wszystkie badania dały wyniki negatywne, co pozwoliło z wystarczającą pewnością wykluczyć działanie mutagenne substancji.⁵

W celu oceny potencjału rakotwórczego etofenamatu przeprowadzono długookresowe badania na szczurach i myszach, którym podawano lek doustnie. Szczury otrzymywały dawki 7, 21 i 63 mg/kg/dobę, natomiast myszy 15, 45 i 140 mg/kg/dobę. Badania nie wykazały, aby etofenamat stymulował powstawanie guzów u badanych zwierząt.⁶

Toksyczny wpływ na reprodukcję

Badania przedkliniczne wykazały, że etofenamat przenika przez barierę łożyskową. W trakcie badań na zwierzętach zaobserwowano, że dawka toksyczna dla płodu była niższa niż dawka toksyczna dla organizmu matki, co wskazuje na szczególną wrażliwość rozwijającego się organizmu na działanie etofenamatu.⁷

U potomstwa szczurów, których ciężarnym samicom podawano etofenamat doustnie w dawkach od 21 mg/kg/dobę (w okresie od 6 do 15 dnia ciąży), zaobserwowano zwiększoną częstość występowania poszerzenia miedniczek nerkowych. Z kolei u szczeniąt, których matkom (sukom) podawano etofenamat w dawkach od 7 mg/kg/dobę (również w okresie od 6 do 15 dnia ciąży), stwierdzono zwiększoną częstość występowania dodatkowej, 14. pary żeber.⁸

Badania wykazały również, że etofenamat przenika do mleka matki w postaci kwasu flufenamowego, jednak stężenie substancji w mleku jest na tyle niskie, że krótkotrwałe miejscowe leczenie małych powierzchni ciała nie stanowi podstawy do przerwania karmienia piersią.⁹