SIB

SIB (ang. Self-Injurious Behavior) to zachowania autoagresywne, polegające na celowym i powtarzającym się zadawaniu sobie bólu lub uszkadzaniu własnego ciała bez intencji samobójczych. Do typowych form SIB należą: samookaleczenia (cięcie, przypalanie, drapanie skóry), uderzanie głową lub kończynami o twarde powierzchnie, gryzienie się, wyrywanie włosów czy spożywanie szkodliwych substancji.

SIB występuje w różnych kontekstach klinicznych, w tym w zaburzeniach ze spektrum autyzmu, niepełnosprawności intelektualnej, zaburzeniach osobowości (szczególnie typu borderline), oraz jako mechanizm radzenia sobie z silnymi emocjami czy traumą. Neurobiologiczne podłoże tych zachowań wiąże się z zaburzeniami układu dopaminergicznego, serotoninergicznego i opioidowego, co może tłumaczyć tymczasową ulgę emocjonalną po akcie samouszkodzenia.

Leczenie SIB wymaga podejścia wielokierunkowego, obejmującego psychoterapię (szczególnie DBT – dialektyczną terapię behawioralną), farmakoterapię (stabilizatory nastroju, leki przeciwdepresyjne, niekiedy antypsychotyki), oraz interwencje behawioralne. Kluczowe jest zidentyfikowanie czynników wyzwalających zachowania autoagresywne oraz rozwijanie alternatywnych, adaptacyjnych strategii radzenia sobie z trudnymi emocjami.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl