badanie in vivo
Badanie in vivo to technika badawcza przeprowadzana na żywym organizmie, w jego naturalnym środowisku biologicznym. W przeciwieństwie do badań in vitro, które odbywają się w warunkach laboratoryjnych, badania in vivo pozwalają na obserwację procesów biologicznych w pełnym kontekście fizjologicznym organizmu.
W praktyce medycznej badania in vivo stanowią kluczowy etap w procesie rozwoju nowych leków, procedur diagnostycznych i terapeutycznych. Obejmują one eksperymenty na modelach zwierzęcych oraz badania kliniczne z udziałem ludzi, które są niezbędne do zrozumienia skuteczności, bezpieczeństwa i farmakokinetyki testowanych substancji.
Zaletą badań in vivo jest możliwość obserwacji złożonych interakcji między różnymi układami organizmu, co pozwala na bardziej kompleksową ocenę działania testowanych substancji lub procedur. Jednocześnie badania te podlegają ścisłym regulacjom etycznym i prawnym, szczególnie gdy dotyczą badań na zwierzętach lub badań klinicznych z udziałem pacjentów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lizat bakterii – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności lizatu bakterii zawartego w preparatach Ismigen i Luivac wykazały brak istotnej toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej. W badaniach jednorazowego podania na myszach i szczurach nie odnotowano przypadków śmiertelnych ani objawów toksyczności przy dawkach do 1500 mg/kg m.c. W badaniach wielokrotnego podawania trwających od 28 do 150 dni na szczurach, psach i małpach, stosując dawki przekraczające nawet 972-krotnie dawkę leczniczą, nie stwierdzono patologicznych zmian hematologicznych, biochemicznych ani morfologicznych. Długoterminowe badania (>6 miesięcy) preparatu Luivac potwierdziły brak objawów toksyczności przy dawkach 900-krotnie wyższych od terapeutycznych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mikroskopowe, funkcja rozrodcza, lizat bakterii, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność embrionalna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność subchroniczna, właściwość mutagenna, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, zmiana anatomopatologiczna, zmiana histopatologiczna - Leksykon substancji czynnych
Hydroksyzyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydroksyzyna wykazuje działanie przeciwlękowe, przeciwhistaminowe i uspokajające, a badania przedkliniczne potwierdzają jej bezpieczeństwo w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksykologicznych nie stwierdzono istotnego ryzyka dla pacjentów przy standardowym stosowaniu, choć w dawkach 50 mg/kg masy ciała u szczurów i królików zaobserwowano działanie teratogenne i embriotoksyczne, w tym wady rozwojowe płodu i poronienia. Elektrofizjologiczne badania serca wykazały, że hydroksyzyna w stężeniach 3 µM i 30 µM wpływa na czas trwania potencjału czynnościowego włókien Purkinjego, a hamowanie prądu potasowego IKr w kanałach hERG następuje przy IC50 = 0,62 µM, co jest 10-60-krotnie wyższym stężeniem niż terapeutyczne. W badaniach telemetrycznych na psach dawki do 36 mg/kg nie wpływały na odstęp QTc, choć obserwowano nieznaczne zwiększenie ciśnienia tętniczego, przyspieszenie akcji serca oraz skrócenie odstępów PR i QT.
badania farmakologiczne, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie telemetryczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie przeciwlękowe, działanie teratogenne, elektrofizjologia serca, embriotoksyczność, kanał hERG, kanał potasowy, odstęp PR, odstęp QT, odstęp QTc, potencjał czynnościowy, prąd potasowy, prąd sodowy, prąd wapniowy, rakotwórczość, receptor 5-HT2, receptor H1, repolaryzacja, teratogenność, wada rozwojowa płodu, włókno Purkinjego, zespół QRS - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memotropil 1200 mg
Dane przedkliniczne potwierdzają niski potencjał toksyczny piracetamu, zarówno po jednorazowym, jak i długotrwałym podaniu. W badaniach toksyczności ostrej, podanie pojedynczej dawki 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów i psów nie wywołało nieodwracalnych efektów toksycznych. Wielokrotne podawanie leku w dawkach do 4,8 g/kg mc./dobę u myszy oraz do 2,4 g/kg mc./dobę u szczurów nie wykazało toksyczności narządowej. Podanie dożylne w dawkach do 1 g/kg mc./dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów również nie spowodowało działań niepożądanych o charakterze toksycznym. W badaniu rocznym u psów, przy dawkach od 1 do 10 g/kg mc./dobę, zaobserwowano jedynie łagodne zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, zmiana konsystencji kału oraz zwiększone spożycie wody, mimo że dawki te wielokrotnie przekraczały terapeutyczne stosowane u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie niepożądane, efekt toksyczny, genotoksyczność, mutacja genetyczna, piracetam, podanie dożylne, podanie pojedynczej dawki, potencjał toksyczny, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Almozen 12,5 mg
Przedkliniczne badania almotryptanu, substancji aktywnej leku Almozen (12,5 mg), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Działania niepożądane oraz efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalne poziomy osiągane u ludzi. Badania obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po wielokrotnym podaniu oraz wpływ na reprodukcję, przy czym ryzyko działań niepożądanych w tych obszarach jest minimalne przy standardowej terapii. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności almotryptanu, a badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) potwierdziły brak działania kancerogennego, co podkreśla bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku.
agonista receptorów 5-HT1B/1D, almotryptan, almotryptanu jabłczan, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja farmakologiczna, genotoksyczność, migrena, powinowactwo do melaniny, rakotwórczość, tkanka oka, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 200 mg 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa hemifumaranu kwetiapiny, substancji czynnej leku Ketilept, obejmowały analizy toksykologiczne, genotoksyczne oraz wpływ na rozrodczość, przeprowadzone in vitro i in vivo. Nie wykazano potencjału genotoksycznego, co jest istotne dla oceny długoterminowego ryzyka karcynogennego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach teratogenności na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu nadgarstka/stępu u płodów, powiązaną z toksycznością matczyną i zmniejszonym przyrostem masy ciała, przy ekspozycjach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża rzekoma, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, hemoglobina, hormon T3, krwinki, narząd wzroku, okres międzyrujowy, płodność, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, przykurcz nadgarstka, ryzyko karcynogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, zaburzenie funkcji tarczycy, zaćma, zmętnienie soczewki, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefepim MIP Pharma 2 g
Dane przedkliniczne dotyczące cefepimu w postaci dichlorowodorku jednowodnego wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji. Badania in vitro i in vivo jednoznacznie wykazały brak właściwości genotoksycznych, co eliminuje ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego i potencjalnej inicjacji procesów nowotworowych. W testach na zwierzętach stosowano dawki do 10-krotnie wyższe niż zalecane u ludzi, nie obserwując negatywnego wpływu na płodność, rozwój embrionalny i płodowy, długość ciąży ani rozwój okołoporodowy i poporodowy. Cefepim nie wykazywał działania teratogennego ani embriotoksycznego, co potwierdza jego bezpieczeństwo w kontekście funkcji rozrodczych i rozwoju potomstwa.
antybiotyk, badanie in vivo, cefepim, dawka terapeutyczna, dichlorowodorek jednowodny, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój poporodowy, rozwój potomstwa, test in vitro, toksyczność reprodukcyjna, właściwość genotoksyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acidum folicum Hasco 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego ACIDUM FOLICUM HASCO, zawierającego 15 mg kwasu foliowego uwodnionego, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego ani farmakologicznego przy stosowaniu dawki terapeutycznej 15 mg. Badania obejmowały standardowe protokoły oceny bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności in vitro i in vivo oraz potencjalnego działania embriotoksycznego i teratogennego. Wyniki wskazują na brak efektów toksycznych, uszkodzeń genetycznych oraz negatywnego wpływu na rozwój zarodka i płodu, co jest szczególnie istotne w kontekście stosowania u kobiet w ciąży i w wieku rozrodczym.
badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo farmakologiczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, kwas foliowy, kwas foliowy uwodniony, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie genetyczne, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Axotret 20 mg
Izotretynoina wykazuje zróżnicowaną toksyczność ostrą w badaniach na zwierzętach, z wartościami LD50 wynoszącymi około 2000 mg/kg mc. u królików, 3000 mg/kg mc. u myszy oraz ponad 4000 mg/kg mc. u szczurów. W długoterminowych badaniach na szczurach (dawki 2, 8 i 32 mg/kg mc./dobę przez ponad 2 lata) zaobserwowano odwracalne objawy toksyczności, takie jak częściowe wypadanie włosów i podwyższone stężenie trójglicerydów w osoczu, bez zmian w komórkach wątrobowych charakterystycznych dla hiperwitaminozy A. Izotretynoina wykazuje silne działanie teratogenne i embriotoksyczne, co wymaga restrykcyjnych środków ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym. W badaniach na samcach nie stwierdzono negatywnego wpływu na parametry nasienia ani na rozwój zarodka po zapłodnieniu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, budowa plemnika, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna medialna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, parametry nasienia, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, ruchliwość plemników, stężenie trójglicerydów, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Luivac –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Luivac, zawierającego lizat bakteryjny, wykazały brak toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu doustnym w dawce do 1500 mg/kg m.c. u myszy i szczurów, co znacznie przekracza dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi. W badaniach podostrych i przewlekłych, prowadzonych na szczurach i małpach przez odpowiednio 28 dni i ponad 6 miesięcy, podawano dawki do 972- i 900-krotnie wyższe niż terapeutyczne, nie obserwując żadnych nieprawidłowości klinicznych, hematologicznych, morfologicznych ani histopatologicznych. Kompleksowa ocena wpływu na rozrodczość u szczurów i królików nie wykazała toksyczności embrionalnej, teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność, z wyjątkiem niewielkiego spadku liczebności miotu przy dawce 600-krotnie przekraczającej dawkę terapeutyczną, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania w warunkach klinicznych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramadol Vitabalans 50 mg
Przedkliniczne badania toksyczności tramadolu chlorowodorku, obejmujące okres od 6 do 26 tygodni u szczurów i psów oraz 12-miesięczne badanie u psów, nie wykazały istotnych zmian hematologicznych, biochemicznych ani histologicznych przy dawkach terapeutycznych. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak pobudzenie psychoruchowe, nasilone ślinienie, drgawki oraz ograniczenie przyrostu masy ciała, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Psy tolerowały dawki doustne i doodbytnicze do 20 mg/kg masy ciała, a koty dawki doustne do 10 mg/kg bez działań niepożądanych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥50 mg/kg/dobę powodowały toksyczność u samic, zwiększoną śmiertelność noworodków oraz zahamowanie rozwoju potomstwa, objawiające się zaburzeniami kostnienia i opóźnieniami rozwojowymi, natomiast płodność samic i samców nie ulegała zmianie. U królików toksyczność samic występowała od dawki 125 mg/kg, z zaburzeniami rozwoju kostnego u młodych.
badanie in vitro, badanie in vivo, drgawki, działanie niepożądane, działanie toksyczne, gruczolak wątroby, guz płuc, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, płodność, pobudzenie psychoruchowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność, tramadolu chlorowodorek, wpływ na rozród, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ceurolex SR 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ropinirolu (Ceurolex SR) wykazały, że lek wpływa na płodność u samic szczurów poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne u ludzi. W toksyczności rozwojowej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy ciała płodów przy dawce 60 mg/kg/dobę (~2× MRHD AUC), zwiększoną śmiertelność płodów przy 90 mg/kg/dobę (~3× MRHD AUC) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (~5× MRHD AUC). U królików nie stwierdzono wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (60× MRHD Cmax), jednak współpodawanie ropinirolu (10 mg/kg, 30× MRHD Cmax) z L-dopą zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców. Działania toksyczne obejmują zmiany zachowania, hiperprolaktynemię, hipotensję, bradykardię, ptozę oraz ślinienie się, wynikające z farmakologicznego mechanizmu działania na receptory dopaminergiczne i układ autonomiczny.
AUC, badanie in vitro, badanie in vivo, bezpieczeństwo kardiologiczne, bradykardia, Cmax, degeneracja siatkówki, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak jądra, hiperprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, kanał hERG, komórki Leydiga, maksymalna zalecana dawka dla człowieka, obumieranie płodów, organogeneza, ptoza, rakotwórczość, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, stężenie prolaktyny, teratogenność, wady wrodzone, wartość IC50 - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pramolan 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne opipramolu dichlorowodorku, substancji czynnej preparatu Pramolan, wykazały niską ostrą toksyczność, z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego przy dużych dawkach. W badaniach subchronicznych i chronicznych zaobserwowano toksyczność wielonarządową, obejmującą neurotoksyczność, hepatotoksyczność, uszkodzenia płuc, zmiany skórne oraz powstawanie zaćmy, jednak efekty te występowały przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Kompleksowe testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, co potwierdza brak ryzyka mutacji genowych i aberracji chromosomowych związanych z opipramolem.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, hepatotoksyczność, neurotoksyczność, opipramol dichlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, Pramolan, toksyczność matczyna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność subchroniczna, zaburzenie lękowe, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolmiles 2,5 mg
Przedkliniczne badania zolmitryptanu, substancji czynnej leku Zolmiles, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Badania toksyczności ostrej i przewlekłej potwierdziły, że działania niepożądane pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u pacjentów z migreną (2,5 mg i 5 mg). Stosunek dawki toksycznej do terapeutycznej wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa, co jest istotne w kontekście potencjalnej toksyczności ogólnoustrojowej. Ponadto, kompleksowa ocena genotoksyczności przeprowadzona in vitro i in vivo nie wykazała zdolności zolmitryptanu do uszkadzania materiału genetycznego, eliminując ryzyko genotoksyczne przy stosowaniu w zalecanych dawkach.
agonista receptora 5HT 1B/1D, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, farmakoterapia migreny, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tryptan, wiązanie z melaniną, Zolmiles, zolmitryptan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meloxistad 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne meloksykamu, substancji czynnej leku Meloxistad, potwierdziły, że jego profil bezpieczeństwa jest zgodny z charakterystyką innych NLPZ. Długotrwałe podawanie dużych dawek u dwóch gatunków zwierząt wywołało typowe działania niepożądane, takie jak choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, nadżerki błony śluzowej oraz martwica brodawek nerkowych. Wpływ na funkcje rozrodcze obejmował zmniejszenie liczby owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność przy dawkach ≥1 mg/kg u szczurów. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików. Dawki toksyczne przekraczały 5-10-krotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (7,5-15 mg), co wskazuje na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, profil toksykologiczny, resorpcja zarodka, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej, właściwość rakotwórcza, zaburzenie owulacji, zahamowanie implantacji - Leksykon substancji czynnych
Albendazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Albendazol, substancja czynna leku Zentel, wykazuje działanie teratogenne i embriotoksyczne potwierdzone w badaniach przedklinicznych na szczurach i królikach, co stanowi istotne przeciwwskazanie do stosowania u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. W badaniach mutagenności i genotoksyczności, przeprowadzonych zarówno in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono szkodliwego wpływu albendazolu na materiał genetyczny, co wskazuje na brak potencjału mutagennego i genotoksycznego tej substancji.
Ocena kancerogenności albendazolu została wykonana w długoterminowych badaniach na szczurach i myszach, którym podawano dawki 60-krotnie przekraczające zalecane u ludzi. W trakcie tych badań nie zaobserwowano rozrostu nowotworowego związanego z leczeniem, co potwierdza brak działania kancerogennego albendazolu w dawkach terapeutycznych. Podsumowując, albendazol charakteryzuje się określonym profilem bezpieczeństwa: mimo działania teratogennego, brak jest dowodów na mutagenność, genotoksyczność oraz kancerogenność, co uzasadnia jego stosowanie w populacjach niebędących w ciąży przy zachowaniu odpowiednich dawek.
albendazol, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności długoterminowej, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, lek przeciwpasożytniczy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, rozrost nowotworowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bazetham Retard 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej Bazetham Retard, przeprowadzono na myszach, szczurach i psach, obejmując zarówno pojedyncze, jak i wielokrotne dawki. Profil toksyczności odpowiada farmakologicznemu działaniu antagonistów receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo dużych dawkach, jednak nie mają one znaczenia klinicznego dla dawek terapeutycznych (0,4 mg). Ocena genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazała istotnych właściwości mutagennych, co wskazuje na brak ryzyka uszkodzenia DNA przy stosowaniu leku.
antagonista receptora adrenergicznego alfa1, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, EKG, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, karcynogenność, łagodny rozrost gruczołu krokowego, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, stężenie prolaktyny, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Risperidon Vipharm 1 mg
Przedkliniczne badania toksyczności rysperydonu wykazały dawkozależne efekty na gruczoły piersiowe i układ rozrodczy u szczurów i psów, związane z hiperprolaktynemią wynikającą z antagonizmu receptorów dopaminergicznych D2. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, jednak obserwowano negatywny wpływ na zachowania rodzicielskie, masę urodzeniową oraz przeżywalność potomstwa u szczurów, a także deficyty funkcji poznawczych u dorosłych osobników po ekspozycji prenatalnej. U młodych zwierząt odnotowano zwiększoną śmiertelność, opóźnienie rozwoju fizycznego i dojrzewania płciowego, przy czym dawka 3,6-krotnie wyższa od maksymalnej ludzkiej ekspozycji (1,5 mg/dobę) nie wpływała na wzrost kości długich u psów, natomiast dawka 15-krotna wywoływała negatywne efekty rozwojowe.
antagonista dopaminy, badanie in vitro, badanie in vivo, dojrzewanie płciowe, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, elektrokardiogram, funkcja poznawcza, gruczolak gruczołu mlecznego, gruczolak przysadki, gruczolak trzustki, hiperprolaktynemia, prolaktyna, przewodnictwo sercowe, receptor dopaminergiczny D2, rysperydon, toksyczność przewlekła, torsade de pointes, układ hormonalny, wydłużenie odstępu QT - Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne propranololu obejmowały szeroki zakres oceny bezpieczeństwa, w tym toksyczność ostrą i przewlekłą, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na układ rozrodczy. Doustna LD50 propranololu wyniosła około 600 mg/kg mc., co wskazuje na umiarkowaną toksyczność. W badaniach przewlekłych u szczurów i myszy, przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę przez okres do 18 miesięcy, nie stwierdzono działania rakotwórczego. Dane in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału genotoksycznego leku. Wpływ na układ rozrodczy u dorosłych zwierząt był dawko-zależny i odwracalny: u samic obserwowano działanie antyimplantacyjne przy dawce ≥4 mg/zwierzę podawanej domacicznie lub dopochwowo, natomiast u samców dawki ≥7,5 mg/kg mc. powodowały zmiany histopatologiczne jąder, obniżenie parametrów nasienia i poziomu testosteronu.
badanie in vitro, badanie in vivo, chlorowodorek propranololu, działanie antyimplantacyjne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, LD50, NOAEL, potencjał genotoksyczny, propranolol, rozwój neurologiczny, rozwój nowotworów, ruchliwość plemników, stężenie komórek plemników, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne - Leksykon substancji czynnych
Kwetiapina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza brak potencjału mutagennego i klastogennego tej substancji. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany w narządach, takie jak odkładanie się barwnika w tarczycy szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia T3 u małp Cynomolgus, a także zmniejszenie hemoglobiny i liczby leukocytów oraz erytrocytów. U psów stwierdzono zmętnienie rogówki i zaćmę. Warto podkreślić, że te zmiany nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi, co ogranicza ich bezpośrednie znaczenie kliniczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormonalna regulacja rozrodu, kohabitacja, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, mutacja genetyczna, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, przykurcz, stężenie prolaktyny, stężenie T3, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dalfaz SR 5 5 mg
Alfuzosyna, pochodna chinazoliny, działa jako selektywny antagonista obwodowych postsynaptycznych receptorów α1-adrenergicznych, zlokalizowanych w gruczole krokowym, podstawie pęcherza moczowego oraz części sterczowej cewki moczowej. Jej mechanizm polega na rozkurczu mięśni gładkich tych struktur, co zmniejsza przeszkodę podpęcherzową i obniża ciśnienie wewnątrzcewkowe, poprawiając przepływ moczu podczas mikcji. Badania in vivo wykazały, że alfuzosyna działa silniej na mięśnie gładkie cewki moczowej niż na mięśniówkę naczyń, co pozwala na stosowanie dawek minimalnie wpływających na ciśnienie tętnicze. Uroselektywność leku została potwierdzona w badaniach klinicznych, które wykazały skuteczność i wysoki profil bezpieczeństwa, także u pacjentów w podeszłym wieku oraz z nadciśnieniem tętniczym.
badanie in vivo, badanie kliniczne, chlorowodorek alfuzosyny, ciśnienie wewnątrzcewkowe, ciśnienie wyciekania moczu, dolny odcinek dróg moczowych, gruczoł krokowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, mięsień wypieracz, mikcja, mocz zalegający, nadciśnienie tętnicze, ostre zatrzymanie moczu, pochodna chinazoliny, receptor postsynaptyczny, receptor α1-adrenergiczny, skurcz wypieracza, uroselektywność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pentasa 1 g/100 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mesalazyny (Pentasa) wykazały nefrotoksyczność u wszystkich badanych gatunków zwierząt, jednak wartości NOAEL dla szczurów i małp przekraczały dawki terapeutyczne stosowane u ludzi o współczynnik 2-7,2, zarówno pod względem dawek, jak i stężeń w osoczu. Nie zaobserwowano istotnej toksyczności w obrębie przewodu pokarmowego, wątroby oraz układu krwiotwórczego. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, a długoterminowe badania kancerogenności na myszach i szczurach nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów związanych z mesalazyną. Ocena wpływu na funkcje rozrodcze nie wykazała negatywnego wpływu na płodność, przebieg ciąży, rozwój zarodka i płodu, poród ani rozwój pourodzeniowy potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, droga doustna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, hematopoeza, hepatotoksyczność, mesalazyna, nefrotoksyczność, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, przewód pokarmowy, ryzyko środowiskowe, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, wątroba, zawiesina doodbytnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Liv 52 –
Preparat ziołowy Liv.52 został poddany szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jego profil bezpieczeństwa, obejmującym toksyczność ostrą, przewlekłą, toksyczność rozwojową oraz potencjał mutagenny. W badaniach toksyczności ostrej podawano dawki do 5000 mg/kg m.c. szczurom i królikom, nie obserwując dawki śmiertelnej, co wskazuje na bardzo niski profil toksyczności. Długotrwałe podawanie doustne w dawkach 1000-3000 mg/kg m.c. przez 9 miesięcy nie wywołało działań niepożądanych ani zmian masy ciała u szczurów. Badania rozwojowe u szczurów nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, a analiza parametrów rozwojowych matek i płodów potwierdziła bezpieczeństwo stosowania w okresie ciąży i laktacji.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, dawka śmiertelna, długotrwała ekspozycja, doświadczenie kliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty ssaków, maksymalna dawka tolerowana, minimalna dawka śmiertelna, mutacje letalne, potencjalne zagrożenia, preparat ziołowy, rozwój płodu, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność jednorazowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ParoGen 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa paroksetyny obejmowały kompleksową ocenę toksykologiczną, genotoksyczną, rakotwórczą oraz wpływu na rozród i rozwój, przeprowadzoną na modelach zwierzęcych – małpach rezusach i szczurach albinosach. W trakcie badań toksykologicznych zaobserwowano fosfolipidozę u szczurów, typową dla amin lipofilnych, jednak nie stwierdzono jej u naczelnych nawet przy dawkach 6-krotnie przekraczających kliniczne zakresy. Długoterminowe badania rakotwórczości (2 lata) na myszach i szczurach nie wykazały działania rakotwórczego paroksetyny, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak właściwości genotoksycznych, co istotnie wspiera profil bezpieczeństwa leku ParoGen.
amina lipofilna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie na naczelnych, badanie toksykologiczne, fosfolipidoza, genotoksyczność, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, opóźnienie kostnienia, paroksetyna, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, śmiertelność noworodków, właściwość genotoksyczna, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apropol 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa opipramolu wykazały niską ostrą toksyczność, z dominującymi objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego, zgodnymi z klinicznymi obserwacjami przedawkowania. Długotrwałe podawanie bardzo dużych dawek u zwierząt wywołało efekty niepożądane, takie jak uszkodzenie wątroby (zmiany biochemiczne i histopatologiczne), uszkodzenie płuc, zmiany skórne oraz powstawanie zaćmy, jednak te zmiany występowały wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne stosowane u ludzi. Kompleksowe testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego opipramolu, co wskazuje na brak potencjału do indukcji mutacji genetycznych.
badanie in vivo, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, mutacja genetyczna, obraz histopatologiczny, opipramol, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, parametr biochemiczny, potencjał mutagenny, przedawkowanie, test in vitro, toksyczność matczyna, toksyczność okołoporodowa, uszkodzenie płuc, uszkodzenie wątroby, wada rozwojowa płodu, zaburzenie płodności, zaćma, zmiany skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine Plus (250 mg + 1,5625 mg Zn2+)/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa produktu leczniczego Neosine Plus, zawierającego inozynę pranobeks oraz cynku glukonian, wskazują na niski profil toksyczności obu składników. Inozyna pranobeks wykazała szeroki margines bezpieczeństwa, z LD50 wynoszącą 1500 mg/kg mc./dobę, co jest 50-krotnie wyższe od maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Badania toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) nie wykazały właściwości karcynogennych ani mutagennych, potwierdzając brak genotoksyczności inozyny pranobeksu. Ponadto, badania reprodukcyjne na myszach, szczurach i królikach, przy dawkach do 20-krotności zalecanej u ludzi, nie wykazały toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności, teratogenności ani zaburzeń czynności reprodukcyjnych.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, cynk glukonian, dawka śmiertelna, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność inozyny pranobeksu, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lekoklar mite 250 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały zależność działań niepożądanych od dawki i czasu ekspozycji, z wątrobą jako pierwszym narządem dotkniętym toksycznością, obserwowaną już po 14 dniach u psów i małp. Dawki toksyczne wynosiły około 300 mg/kg mc./dobę, znacznie przekraczając zalecane dawki terapeutyczne u ludzi. Oprócz wątroby, toksyczność dotyczyła także żołądka, grasicy, tkanek limfoidalnych oraz nerek. U psów dawki zbliżone do terapeutycznych wywoływały zapalenie spojówek i łzawienie, a dawki 400 mg/kg mc./dobę powodowały zmętnienie i obrzęk rogówki. Badania in vitro i in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego ani mutagennego klarytromycyny. W badaniach reprodukcyjnych u królików i małp zaobserwowano zwiększoną częstość samoistnych poronień przy dawkach odpowiednio dwukrotnie i dziesięciokrotnie wyższych niż kliniczne, związanych z toksycznością matczyną. U szczurów nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności, choć przy dawce 150 mg/kg mc./dobę odnotowano wady sercowo-naczyniowe, a u myszy przy dawkach 70-krotnie wyższych rozszczep podniebienia (3–30%). Klarytromycyna przenika do mleka samic w okresie laktacji.
antybiotyk makrolidowy, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, klarytromycyna, LD50, leukopenia, łzawienie, małopłytkowość, niedobór erytrocytów, obrzęk rogówki, rozszczep podniebienia, samoistne poronienie, toksyczność leku, uszkodzenie tkanki wątrobowej, zapalenie spojówek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bonogren SR 300 mg
Przedkliniczne badania kwetiapiny, substancji czynnej leku Bonogren SR, nie wykazały potencjału genotoksycznego ani mutagennego, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo. W badaniach toksyczności narządowej u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach rozwojowych na królikach stwierdzono zwiększoną częstość skrzywień nadgarstka i kości stępu przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieustalone.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, ekspozycja farmakologiczna, faza porujowa, genotoksyczność, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, potencjał genotoksyczny, ryzyko mutagenne, skrzywienie kości stępu, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, stężenie T3, toksyczność kwetiapiny, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Heviran Comfort MAX 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acyklowiru, substancji czynnej Heviran Comfort MAX, obejmowały szeroki zakres analiz in vitro i in vivo, które potwierdziły brak mutagenności i rakotwórczości leku. Testy genotoksyczności jednoznacznie wykazały, że acyklowir nie stanowi zagrożenia genetycznego dla człowieka, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Długotrwałe badania na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) nie wykazały właściwości onkogennych. Ponadto, standardowe badania embriotoksyczności i teratogenności na królikach, myszach i szczurach nie potwierdziły działania szkodliwego na rozwój płodu, choć w niestandardowych warunkach podania bardzo wysokich dawek podskórnych u samic szczura zaobserwowano wady płodów, co jednak może nie mieć znaczenia klinicznego ze względu na ekstremalne dawki i toksyczność u matek.
acyklowir, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne i teratogenne, działanie niepożądane, embriotoksyczność i teratogenność, Heviran, onkogeneza, płodność, spermatogeneza, toksyczność, układ rozrodczy, wady płodu, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, zaburzenia spermatogenezy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fanipos Plus (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Fanipos Plus, zawierającego flutykazon propionian i azelastynę chlorowodorku, wykazały, że flutykazon, typowy glikokortykosteroid, wywołuje efekty toksykologiczne związane z nadmierną aktywnością farmakologiczną, jednak przy donosowym stosowaniu w zalecanych dawkach ekspozycja ogólnoustrojowa jest minimalna, co ogranicza znaczenie kliniczne tych efektów. Badania genotoksyczności i kancerogenności flutykazonu nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego, a długoterminowe testy na myszach i szczurach potwierdziły brak zwiększonego ryzyka nowotworów. Wpływ na rozwój płodu, w tym ryzyko rozszczepu podniebienia i opóźnienia rozwoju wewnątrzmacicznego, obserwowany u zwierząt, jest prawdopodobnie nieistotny klinicznie przy donosowym stosowaniu w dawkach terapeutycznych.
aerozol donosowy, badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie kancerogenne, badanie toksyczności, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikokortykosteroid, opóźnienie rozwoju wewnątrzmacicznego, podanie donosowe, rozszczep podniebienia, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa układu kostnego, właściwość uczulająca, wskaźnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Macromax 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azytromycyny wykazały, że stosowanie tego antybiotyku makrolidowego w dawkach do 40-krotnie przekraczających kliniczne dawki terapeutyczne może powodować przemijającą fosfolipidozę, jednak bez klinicznie istotnych objawów toksyczności. W badaniach embriotoksyczności na myszach i szczurach nie stwierdzono działania teratogennego, choć przy wysokich dawkach 100-200 mg/kg mc./dobę u szczurów zaobserwowano niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz upośledzenie przybierania masy ciała u samic ciężarnych. Dodatkowo, dawka 50 mg/kg mc./dobę w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym powodowała opóźnienie kostnienia. Brak długoterminowych badań rakotwórczości jest uzasadniony krótkotrwałym stosowaniem azytromycyny w praktyce klinicznej, co minimalizuje ryzyko potencjalnej kancerogenności.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, kostnienie opóźnione, mutacja chromosomowa, mutacja genowa, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Len – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nasienie lnu (Linum usitatissimum L., semen) jest stosowane jako substancja czynna w produktach leczniczych, jednakże dostępne dane przedkliniczne dotyczące jego bezpieczeństwa są ograniczone. Nie przeprowadzono standardowych badań toksyczności ostrej, podostrej ani przewlekłej, a także brak jest danych dotyczących wpływu na rozrodczość, płodność, rozwój zarodka i płodu oraz przebieg ciąży i rozwój pourodzeniowy potomstwa. Ponadto, nie wykonano testów genotoksyczności, takich jak testy mutacji genowych czy aberracji chromosomowych, zarówno in vitro, jak i in vivo, co uniemożliwia ocenę potencjalnego działania mutagennego tej substancji roślinnej.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, długotrwała ekspozycja, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, kancerogeneza, medycyna tradycyjna, mutacja genowa, nasienie lnu, płodność, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azithromycin Teva 500 mg
Dane przedkliniczne dotyczące azytromycyny wskazują na jej względne bezpieczeństwo przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksykologicznych na modelach zwierzęcych, podawanie azytromycyny w dawkach do 40-krotności dawek klinicznych wywoływało przemijającą fosfolipidozę bez istotnych objawów toksyczności. Elektrofizjologicznie wykazano wydłużenie odstępu QT, co jest istotne z punktu widzenia ryzyka arytmii serca. Nie stwierdzono działania mutagennego ani teratogennego w standardowych testach in vitro i in vivo. Brak jest długoterminowych badań rakotwórczości, co jest uzasadnione krótkotrwałym stosowaniem azytromycyny w praktyce klinicznej.
antybiotyk, azytromycyna, badanie elektrofizjologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, czynność elektryczna serca, działanie karcinogenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność okołoporodowa, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atostat 80 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa atorwastatyny, substancji czynnej preparatu Atostat, wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego w serii 4 testów in vitro oraz 1 badaniu in vivo. Badania karcynogenności na szczurach i myszach ujawniły brak działania karcynogennego u szczurów, natomiast u myszy zaobserwowano gruczolaki i raki wątrobowokomórkowe przy ekspozycji systemowej (AUC 0-24h) 6-11-krotnie przekraczającej maksymalną dawkę terapeutyczną u ludzi. W standardowych dawkach atorwastatyna nie wykazuje działania karcynogennego, a zmiany nowotworowe pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne stosowanie.
aberracja chromosomowa, atorwastatyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, dystrybucja atorwastatyny, działanie karcynogenne, działanie teratogenne, ekspozycja systemowa, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, karcynogenność, klastogenność, mutacja genowa, mutagenność, potencjał klastogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, stężenie osoczowe, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, wpływ na płodność, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Septolete Junior 1,2 mg
Cetylopirydyniowy chlorek, substancja czynna preparatu Septolete Junior (1,2 mg na pastylkę), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności ostrej doustnej LD50 wynosiła 192-538 mg/kg u szczurów oraz 108-195 mg/kg u myszy, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawki terapeutycznej. Długotrwałe podawanie u królików nie wywołało zmian makropatologicznych, potwierdzając dobrą tolerancję substancji. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach nie wykazały toksyczności rozwojowej, zaburzeń okołoporodowych ani wpływu na płodność, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u populacji reprodukcyjnej.
badanie genotoksyczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, błona śluzowa, chlorek cetylopirydyniowy, czwartorzędowy związek amoniowy, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, działanie odkażające, działanie rakotwórcze, margines bezpieczeństwa leku, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gabacol 400 mg
Dane przedkliniczne dotyczące gabapentyny (Gabacol) wskazują na brak jednoznacznych dowodów na działanie rakotwórcze u myszy i szczurów, mimo że u samców szczurów poddanych najwyższej dawce 2000 mg/kg/dobę (około 10-krotnie wyższej niż maksymalne stężenia u ludzi przy dawce 3600 mg/dobę) zaobserwowano wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność czy przerzuty. Gabapentyna nie wykazała działania mutagennego w standardowych testach in vitro i in vivo, nie indukowała aberracji chromosomowych ani mikrojąderek w szpiku kostnym. W badaniach na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 2000 mg/kg (około 5-krotnie przekraczających dawkę ludzką w przeliczeniu na mg/m²).
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gabapentyna, genotoksyczność, mikrojąderko w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał rakotwórczy, teratogenność, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Reddy 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pregabaliny wykazały, że lek jest dobrze tolerowany przez zwierzęta laboratoryjne przy dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów i małp zaobserwowano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zmniejszenie lub nadmierna aktywność oraz ataksja. U starszych szczurów albinotycznych po długotrwałej ekspozycji na dawki ≥5-krotnie przekraczające ludzką ekspozycję stwierdzono zwiększoną częstość zaniku siatkówki. Pregabalina nie wykazuje działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Niekorzystny wpływ na płodność i narządy rozrodcze szczurów obserwowano wyłącznie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne, a zmiany te miały charakter przemijający lub były związane z procesami zwyrodnieniowymi o minimalnym znaczeniu klinicznym. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak działania genotoksycznego pregabaliny.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, bruksizm, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, pregabalin reddy, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność prenatalna, tolerancja leku, zanik siatkówki