znieczulenie ogólne
Znieczulenie ogólne to kontrolowany, odwracalny stan braku świadomości, bezodczuwania bólu oraz amnezji, wywoływany farmakologicznie w celu przeprowadzenia zabiegów chirurgicznych lub diagnostycznych. Polega na podaniu leków anestetycznych dożylnych i/lub wziewnych, które działają na ośrodkowy układ nerwowy.
Procedura znieczulenia ogólnego składa się z kilku faz: premedykacji, wprowadzenia (indukcji), podtrzymania oraz wybudzenia. W czasie znieczulenia monitorowane są podstawowe parametry życiowe pacjenta, w tym ciśnienie tętnicze, czynność serca, saturacja, kapnografia oraz temperatura ciała. Znieczulenie może być prowadzone z zachowaniem oddechu własnego pacjenta lub z zastosowaniem wentylacji mechanicznej.
Znieczulenie ogólne jest przeprowadzane przez lekarza anestezjologa lub pod jego nadzorem. Przed kwalifikacją do znieczulenia ogólnego konieczne jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu lekarskiego, badania fizykalnego oraz odpowiednich badań laboratoryjnych w celu minimalizacji ryzyka powikłań. Do najczęstszych powikłań znieczulenia ogólnego należą: nudności i wymioty pooperacyjne, hipotermia, powikłania oddechowe oraz zaburzenia hemodynamiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Benzydamina – Właściwości farmakodynamiczne
Benzydamina, niesteroidowy lek przeciwzapalny o unikalnym mechanizmie działania, różni się od klasycznych NLPZ przede wszystkim hamowaniem syntezy prozapalnych cytokin (TNF-α, IL-1β, MCP-1) zamiast blokowania cyklooksygenazy. W stężeniach terapeutycznych nie hamuje znacząco COX ani LOX, a w wysokich stężeniach (≥10 μmol/l) wykazuje słabe hamowanie fosfolipazy A2 i lizofosfatydylo-acylotransferazy oraz stymuluje syntezę PGE2 w makrofagach. Benzydamina stabilizuje błony komórkowe i lizosomalne, hamuje adhezję leukocytów do śródbłonka (najsilniej przy 3-4 x 10 μmol/l), zmniejsza tworzenie wolnych rodników tlenowych (10 do 10 μmol/l), a także wykazuje działanie przeciwobrzękowe poprzez redukcję przepuszczalności naczyń. Ponadto, posiada miejscowe działanie przeciwbólowe i znieczulające, związane z modulacją kanałów kationowych oraz rozkurczem mięśni gładkich i poprzecznie prążkowanych, co potwierdzają obserwacje kliniczne przemijającego drętwienia i pieczenia po aplikacji.
adhezja leukocytów, aktywność przeciwwirusowa, białko chemotaktyczne monocytów, błona komórkowa, błona lizosomalna, chlorek cetylopirydyniowy, cyklooksygenaza, cytokina prozapalna, cytokina przeciwzapalna, czwartorzędowa sól amoniowa, czynnik martwicy nowotworów alfa, dysfagia, działanie antyseptyczne, działanie bakteriobójcze, działanie przeciwobrzękowe, działanie przeciwzapalne, fagocyt, fosfolipaza A2, inhibitor syntezy prostaglandyn, interleukina-1β, intubacja dotchawicza, kanał kationowy, kwas acetylosalicylowy, lipooksygenaza, lizofosfatydylo-acylotransferaza, mięsień gładki, mięsień poprzecznie prążkowany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, prostaglandyna E2, przepuszczalność naczyń, śródbłonek naczyniowy, struktura chemiczna, synteza prostaglandyn, właściwość przeciwgrzybicza, właściwości lipofilne, wolny rodnik tlenowy, zapalenie błony śluzowej, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie migdałków, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Metcrean
Metformina chlorowodorek, substancja czynna leku Metcrean, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z ostrym pogorszeniem czynności nerek, chorobami układu krążenia, zaburzeniami układu oddechowego czy posocznicą. Kwasica mleczanowa charakteryzuje się obniżeniem pH krwi poniżej 7,35, wzrostem stężenia mleczanów w osoczu powyżej 5 mmol/l, zwiększoną luką anionową oraz podwyższonym stosunkiem mleczanów do pirogronianów. Wskazane jest monitorowanie wartości GFR przed i w trakcie terapii, z przeciwwskazaniem do stosowania metforminy przy GFR <30 ml/min. Metformina powinna być tymczasowo odstawiona w stanach odwodnienia, przed i po badaniach z użyciem środków kontrastowych zawierających jod oraz przed zabiegami chirurgicznymi z zastosowaniem znieczulenia ogólnego, podpajęczynówkowego lub zewnątrzoponowego, z ponownym włączeniem leku po minimum 48 godzinach i potwierdzeniu stabilnej funkcji nerek.
alkoholizm, astenia, ból brzucha, choroby układu krążenia, cukrzyca, cukrzyca typu 2, duszność kwasicza, glikol propylenowy, głodzenie, hipoglikemia, hipotermia, insulina, ketoza, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, leki przeciwnadciśnieniowe, meglitynidy, metformina chlorowodorek, nefropatia kontrastowa, niedotlenienie tkanek, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pochodne sulfonylomocznika, posocznica, skurcze mięśni, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia układu oddechowego, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ektazja przewodów piersiowych – Leczenie
Ektazja przewodów piersiowych to łagodne, nieproliferacyjne schorzenie charakteryzujące się poszerzeniem przewodów mlekowych i zapaleniem otaczającej tkanki. W większości przypadków nie wymaga specyficznego leczenia, a objawy ustępują samoistnie. Postępowanie zachowawcze obejmuje ciepłe okłady, odpowiednie podtrzymanie piersi, higienę brodawki oraz unikanie wyciskania wydzieliny. W przypadku infekcji stosuje się antybiotykoterapię przez 10-14 dni, celując w patogeny takie jak Staphylococcus aureus, beztlenowe Streptococcus, Enterococcus i Bacteroides. Dolegliwości bólowe łagodzi się lekami przeciwbólowymi i NLPZ, a w wybranych przypadkach stosuje się leczenie hormonalne (bromokryptyna, kabergolina). U dzieci preferowane jest leczenie zachowawcze z obserwacją przez 6-9 miesięcy przed rozważeniem interwencji chirurgicznej.
acetaminofen, antybiotyk, aspiracja, biopsja, brodawka sutkowa, bromokryptyna, ektazja przewodów piersiowych, gruczoł piersiowy, ibuprofen, infekcja, kabergolina, lek przeciwbólowy, mammografia, mikrodochektomia, nacięcie i drenaż, niesteroidowy lek przeciwzapalny, otoczka brodawki, paracetamol, podwyższony poziom prolaktyny, posiew bakteryjny, poszerzenie przewodów mlekowych, ropień, stan zapalny, Staphylococcus aureus, ultrasonografia, wyciek z brodawki sutkowej, zaburzenie hormonalne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Celiprolol Vitabalans
Celiprolol Vitabalans 200 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U osób z klirensem kreatyniny 15-40 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki do 100 mg raz na dobę, natomiast lek jest przeciwwskazany przy klirensie poniżej 15 ml/min. W przypadku łagodnej do umiarkowanej niewydolności wątroby konieczne jest dokładne monitorowanie i rozważenie redukcji dawki, a ciężka niewydolność wątroby stanowi przeciwwskazanie do stosowania. Nagłe odstawienie celiprololu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca jest niewskazane; dawkę należy stopniowo redukować przez 1-2 tygodnie, aby uniknąć zaostrzenia dławicy piersiowej.
astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, glikogenoliza, hipoglikemia, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, nadczynność tarczycy, niewydolność wątroby, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, rozszerzanie oskrzeli, stymulacja adrenergiczna, wąski indeks terapeutyczny, wydzielanie insuliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Aerrane 100%
Izofluran, główny składnik Aerrane 100%, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne podczas znieczulenia ogólnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na nieselektywne inhibitory MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina), których stosowanie należy przerwać co najmniej 15 dni przed zabiegiem ze względu na ryzyko przełomu i niestabilności hemodynamicznej. β-sympatykomimetyki (izoprenalina) oraz alfa- i β-sympatykomimetyki (epinefryna, norepinefryna) zwiększają ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności. β-adrenolityki (propranolol, metoprolol) mogą nasilać niedociśnienie i negatywny efekt inotropowy izofluranu, jednak nie zaleca się ich odstawiania przed zabiegiem, a jedynie unikania gwałtownego zmniejszania dawki. Izoniazyd zwiększa ryzyko hepatotoksyczności i powinien być przerwany na 7 dni przed operacją, z wznowieniem po 15 dniach. Epinefryna w iniekcjach podskórnych lub podśluzówkowych powinna być ograniczona do 0,1 mg na 10 minut lub 0,3 mg na godzinę u dorosłych, a dawka podśluzówkowa nie powinna przekraczać 5 μg/kg ze względu na ryzyko arytmii komorowych.
adrenalina, amfetamina, antagonista wapnia, benzodiazepina, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, efedryna, efekt inotropowy, efekt inotropowy ujemny, epinefryna, fenelzyna, fentanyl, interakcja farmakodynamiczna, izofluran, izoniazyd, izoprenalina, komorowe zaburzenia rytmu serca, metoprolol, midazolam, minimalne stężenie pęcherzykowe, morfina, nadciśnienie tętnicze, neostygmina, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedociśnienie tętnicze, nieselektywny inhibitor MAO, niestabilność hemodynamiczna, norepinefryna, opioid, płytka nerwowo-mięśniowa, pochodna dihydropirydyny, podtlenek azotu, propranolol, środek zwiotczający mięśnie, tranylcypromina, znieczulenie ogólne, β-adrenolityk, β-sympatykomimetyk - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dabigatran Eteksylan Stada 110 mg
Dabigatran eteksylan po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnej formy – dabigatranu, z biodostępnością około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w 0,5-2 godzin u zdrowych ochotników, natomiast u pacjentów po zabiegach chirurgicznych obserwuje się opóźnienie do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia i porażenia mięśniówki przewodu pokarmowego. Spożycie pokarmu nie zmienia biodostępności, ale wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o około 2 godziny. Dabigatran wykazuje liniową farmakokinetykę, niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%) oraz umiarkowaną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 60-70 l). Metabolizm obejmuje sprzęganie z kwasem glukuronowym, a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (85% dawki), z okresem półtrwania 11-14 godzin u osób zdrowych, wydłużającym się u pacjentów z niewydolnością nerek.
acyloglukuronid, aktywna forma leku, CYP2C9, CYP3A4, dabigatran eteksylan, działanie przeciwzakrzepowe, eliminacja, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie osoczowe, stosunek PK/PD, wchłanianie dabigatranu, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Propofol – Dawkowanie i sposób podawania
Propofol jest anestetykiem dożylnym podawanym w postaci emulsji, stosowanym do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji w warunkach szpitalnych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz premedykacji. U dorosłych poniżej 55 lat dawka indukcyjna wynosi 1,5-2,5 mg/kg mc., podawana w bolusach około 40 mg co 10 sekund lub wlew dożylny 20-50 mg/min. U pacjentów powyżej 55 lat oraz z ASA III/IV dawki są zmniejszone (około 1 mg/kg mc., bolusy 20 mg co 10 sekund). Podtrzymanie znieczulenia wymaga wlewu 4-12 mg/kg mc./h u dorosłych, a u dzieci (powyżej 1 miesiąca życia) 9-15 mg/kg mc./h, z większymi dawkami u najmłodszych (1 miesiąc-3 lata). Propofol nie posiada właściwości przeciwbólowych, dlatego należy stosować go łącznie z lekami analgetycznymi. Podczas podawania konieczne jest monitorowanie układu krążenia i oddechowego oraz zapewnienie sprzętu do utrzymania drożności dróg oddechowych i wentylacji mechanicznej.
alfentanyl, atrakurium, chlorowodorek lidokainy, drożność dróg oddechowych, emulsja do wstrzykiwań, hipowolemia, indukcja znieczulenia, infuzja dożylna, intensywna terapia, klasyfikacja ASA, lek przeciwbólowy, lek zwiotczający mięśnie, miwakurium, oddychanie wspomagane, podtrzymywanie znieczulenia, pompa strzykawkowa, premedykacja, propofol, pulsoksymetria, sedacja, sztuczna wentylacja, układ krążenia, wentylacja mechaniczna, wlew dożylny, wprowadzenie do znieczulenia, wstrzyknięcie dożylne, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Preparat Tialorid mite, zawierający amilorydu chlorowodorek (2,5 mg) i hydrochlorotiazyd (25 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Szczególnie istotne jest zwiększone ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE lub antagonistami receptora angiotensyny II, co wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu. Synergistyczne działanie z chlorpropamidem może prowadzić do hiponatremii, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, stosowanie NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2, może osłabiać działanie diuretyczne i hipotensyjne hydrochlorotiazydu oraz zwiększać ryzyko niewydolności nerek, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Współistniejące stosowanie amilorydu z lekami takimi jak trilostan, cyklosporyna czy takrolimus wymaga ostrożności ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Zaleca się także przerwanie terapii diuretykami na 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami ACE, aby uniknąć nadmiernej hipotonii.
amiloryd, amina presyjna, antagonista receptora angiotensyny II, ciśnienie tętnicze, diuretyk oszczędzający potas, efekt diuretyczny, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek wiążący kwasy żółciowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, przytarczyca, receptor adrenergiczny, sole litu, tiazydowy lek moczopędny, tubokuraryna, zaburzenie elektrolitowe, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuroniowy – Wskazania do stosowania
Bromek rokuroniowy (Rocuronium Kabi) jest niedepolaryzującym środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe o średnim czasie działania, stosowanym jako adjuwant w znieczuleniu ogólnym u pacjentów od noworodków do dorosłych. Preparat dostępny jest w roztworze do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml, w fiolkach 5 ml (50 mg) oraz 10 ml (100 mg), o pH 2,8-3,2 i osmolarności 270-330 mOsmol/kg. Wskazania obejmują ułatwienie intubacji dotchawiczej podczas rutynowego wprowadzenia do znieczulenia oraz zwiotczenie mięśni szkieletowych podczas zabiegów chirurgicznych. U dorosłych dodatkowo stosowany jest w protokole szybkiej intubacji (rapid sequence induction, RSI) w sytuacjach nagłych, np. u pacjentów z ryzykiem aspiracji, pełnym żołądkiem, ciężarnych podczas cięcia cesarskiego czy urazach wielonarządowych. W OIOM lek służy do krótkotrwałego zwiotczenia, ułatwiając intubację i synchronizację z respiratorem.
anestezjologia i intensywna terapia, aspiracja treści żołądkowej, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuroniowy, bronchoskopia, cewnik centralny, intubacja dotchawicza, niedepolaryzujący środek zwiotczający, oddział intensywnej opieki medycznej, odwrócenie blokady nerwowo-mięśniowej, rapid sequence induction, refluks żołądkowo-przełykowy, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, synchronizacja z respiratorem, szybkie wprowadzenie do znieczulenia, wentylacja mechaniczna, znieczulenie ogólne, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Donectil ODT
Preparat Donectil ODT zawierający 10 mg donepezylu chlorowodorku, będący inhibitorem cholinesterazy, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca (np. zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym), ze względu na ryzyko bradykardii, bloku serca oraz wydłużenia odstępu QTc, co może prowadzić do torsade de pointes. Zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, niedawnym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz przyjmujących leki wpływające na odstęp QTc. Ponadto, donepezyl może nasilać napięcie nerwu błędnego i wywoływać omdlenia lub napady drgawek, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z padaczką lub chorobą Alzheimera. Przed planowanym znieczuleniem ogólnym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku, ze względu na możliwe interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie, zwłaszcza pochodnymi sukcynylocholiny.
agonista układu cholinergicznego, antagonista układu cholinergicznego, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba wrzodowa, donepezylu chlorowodorek, fenyloketonuria, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor cholinesterazy, krwawienie z przewodu pokarmowego, mioglobinuria, napad drgawkowy, nerw błędny, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, niewyrównana niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, ostra niewydolność nerek, otępienie w chorobie Alzheimera, pochodna sukcynylocholiny, rabdomioliza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bioprazol 20 mg
Bioprazol 20 mg, zawierający omeprazol jako substancję czynną, jest inhibitorem pompy protonowej stosowanym w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zarówno w monoterapii, jak i w terapii eradykacyjnej zakażenia Helicobacter pylori. Lek znajduje również zastosowanie w leczeniu refluksowego zapalenia przełyku oraz objawowej choroby refluksowej przełyku, gdzie dominuje zgaga. Ponadto, Bioprazol 20 mg jest wskazany w terapii zespołu Zollingera-Ellisona, profilaktyce zachłystowego zapalenia płuc u pacjentów poddawanych znieczuleniu ogólnemu oraz w łagodzeniu objawów dyspeptycznych związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu żołądkowego. Preparat jest także stosowany w leczeniu i profilaktyce uszkodzeń błony śluzowej żołądka i dwunastnicy wywołanych przez niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w dawce 20 mg omeprazolu na kapsułkę, z uwzględnieniem obecności sacharozy (47 mg/kapsułkę) u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
aspiracja treści żołądkowej, badanie endoskopowe, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, dyspepsja, gastrinoma, gastropatia polekowa, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, kapsułka dojelitowa, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, nadżerka błony śluzowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, omeprazol, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, terapia eradykacyjna, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zachłystowe zapalenie płuc, zespół Zollingera-Ellisona, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Diazepam Grindeks 5 mg
Diazepam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie diazepamu z opioidami, alkoholem etylowym, lekami nasennymi oraz lekami do znieczulenia ogólnego, co prowadzi do addytywnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), nasilonej sedacji, depresji oddechowej, zaburzeń hemodynamicznych, a nawet ryzyka śpiączki i zgonu. W przypadku opioidów i alkoholu zaleca się ścisłe ograniczenie dawki i czasu stosowania lub całkowite unikanie kojarzenia. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwdrgawkowymi oraz przeciwhistaminowymi również nasilają działanie uspokajające, co wymaga modyfikacji dawkowania i monitorowania pacjenta.
amnezja następcza, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom CYP2C19, cytochrom CYP3A, cyzapryd, depresja oddechowa, diazepam, działanie uspokajające, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, N-desmetylodiazepam, oksazepam, omeprazol, opioid, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, temazepam, zaburzenie świadomości, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dabigatran etexilate Orion 110 mg
Dabigatran eteksylat jest prolekiem, który po podaniu doustnym ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego dabigatranu, charakteryzującego się biodostępnością około 6,5%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest zwykle w ciągu 0,5-2 godzin, jednak po zabiegach chirurgicznych obserwuje się opóźnienie do około 6 godzin, co jest związane z wpływem znieczulenia ogólnego i porażeniem mięśniówki przewodu pokarmowego. Dabigatran wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (34-35%) i umiarkowaną dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji 60-70 L). Metabolizm obejmuje sprzęganie z kwasem glukuronowym, a wydalanie odbywa się głównie przez nerki (85% z moczem), z okresem półtrwania wynoszącym około 11-14 godzin u osób zdrowych, który ulega wydłużeniu w niewydolności nerek (do 27,2 h przy CrCL < 30 mL/min). Spożycie pokarmów wydłuża czas do osiągnięcia Cmax o około 2 godziny, a integralność kapsułek HPMC jest kluczowa dla stabilnej biodostępności, gdyż usunięcie otoczki zwiększa ją nawet o 75% po pojedynczej dawce.
acyloglukuronid, biodostępność dabigatranu, dabigatran, dabigatran eteksylat, dysfagia, działanie przeciwzakrzepowe, esteraza, hemodializa, hydroksypropylometyloceluloza, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, niewydolność nerek, niezastawkowe migotanie przedsionków, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, porażenie mięśniówki przewodu pokarmowego, prolek, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, znieczulenie ogólne, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Ketamina – Wskazania do stosowania
Ketamina, dostępna w postaci roztworów do wstrzykiwań Ketalar 10 (10 mg/ml) oraz Ketalar 50 (50 mg/ml), jest anestetykiem stosowanym w wybranych sytuacjach klinicznych wymagających indywidualnego podejścia. Wskazania obejmują krótkotrwałe zabiegi diagnostyczne i chirurgiczne bez konieczności zwiotczenia mięśni szkieletowych, wprowadzenie do znieczulenia ogólnego oraz złożone znieczulenia w połączeniu z innymi środkami. Ketamina jest szczególnie użyteczna w sytuacjach, gdzie preferowane jest podanie domięśniowe, np. u pacjentów z utrudnionym dostępem dożylnego, w medycynie ratunkowej oraz w pediatrii. Wskazania kliniczne obejmują chirurgiczne opracowanie ran, bolesne zmiany opatrunków, przeszczepy skóry u pacjentów poparzonych oraz inne zabiegi powłok ciała, gdzie konieczne jest skuteczne znieczulenie bez głębokiego zahamowania funkcji oddechowych.
drożność dróg oddechowych, działanie anestetyczne, ketamina, lek antycholinergiczny, medycyna ratunkowa, odruchy gardłowe, odruchy obronne dróg oddechowych, opracowanie ran, pacjent pediatryczny, podanie domięśniowe, premedykacja, przeszczep skóry, roztwór do wstrzykiwań, środek znieczulający, właściwości analgetyczne, wydzielanie śliny, wydzielina tchawiczo-oskrzelowa, zabieg diagnostyczny, zabieg neurologiczny, znieczulenie ogólne, znieczulenie złożone, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszczep wargi i podniebienia – Leczenie
Rozszczep wargi i podniebienia, występujący u około 1 na 700 noworodków, wymaga wieloetapowego leczenia chirurgicznego rozpoczynającego się w okresie niemowlęcym. Operacja korekcyjna wargi wykonywana jest zwykle między 3 a 6 miesiącem życia, trwa 2-4 godziny i polega na zamknięciu szczeliny oraz rekonstrukcji mięśnia okrężnego ust. Korekcja podniebienia przeprowadzana jest między 9 a 18 miesiącem życia (najczęściej około 12 miesiąca), trwa 3-4 godziny i ma na celu przywrócenie bariery między jamą ustną a nosową, co jest kluczowe dla prawidłowego rozwoju mowy. Po zabiegach konieczna jest hospitalizacja odpowiednio 1 doby po operacji wargi oraz 2-3 dni po operacji podniebienia w celu monitorowania obrzęku i drożności dróg oddechowych. Dodatkowe procedury, takie jak korekcja przetoki podniebiennej, faryngoplastyka (u 10-15% pacjentów), przeszczep kości wyrostka zębodołowego (7-9 rok życia) oraz operacje szczęki i nosa, są dostosowywane indywidualnie do potrzeb pacjenta.
aparat słuchowy, chirurg kraniofacjalny, chirurg szczękowo-twarzowy, ćwiczenie artykulacyjne, drenaż ucha środkowego, drenik wentylacyjny, faryngoplastyka, funkcja podniebienno-gardłowa, leczenie ortodontyczne, metoda diagnostyczna, mięsień okrężny ust, obrzęk pooperacyjny, operacja rozszczepu podniebienia, płytka podniebienna, przeszczep kości wyrostka zębodołowego, przetoka podniebienna, rozszczep wargi i podniebienia, rynoplastyka, terapia logopedyczna, wada wrodzona twarzoczaszki, wysiękowe zapalenie ucha, zespół interdyscyplinarny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sugammadex Baxter 100 mg/ml
W praktyce klinicznej istotne jest, aby lekarz był świadomy potencjalnego wpływu sugammadeksu (substancji czynnej w Sugammadex Baxter 100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań) na zdolności psychomotoryczne pacjenta, które mogą mieć znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Producent nie dostarcza jednoznacznych danych dotyczących wpływu sugammadeksu na te zdolności, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności. Sugammadex jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej po zabiegach chirurgicznych, a jego roztwór ma pH 7–8, osmolalność 300–500 mOsm/kg oraz zawiera do 9,2 mg/ml sodu. Dostępny jest w fiolkach 2 ml (200 mg) i 5 ml (500 mg). Lekarz powinien uwzględnić wpływ samego znieczulenia ogólnego i zabiegu na funkcje poznawcze i koordynację ruchową pacjenta.
blokada nerwowo-mięśniowa, choroby układu sercowo-naczyniowego, dokumentacja medyczna, funkcje poznawcze, interakcje lekowe, koordynacja ruchowa, okres pooperacyjny, osmolalność, roztwór do wstrzykiwań, sugammadeks, sugammadeks sodowy, zabieg chirurgiczny, zdolności psychomotoryczne, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Propofol 1% MCT/LCT Fresenius 10 mg/ml
Propofol 1% MCT/LCT Fresenius to dożylna emulsja olej w wodzie zawierająca 10 mg propofolu/ml, dostępna w ampułkach i fiolkach o pojemnościach 20 ml (200 mg), 50 ml (500 mg) i 100 ml (1000 mg). Lek jest wskazany do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 1 miesiąca życia, sedacji podczas zabiegów diagnostycznych i chirurgicznych u pacjentów powyżej 1 miesiąca życia oraz sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie na oddziałach intensywnej terapii (wiek >16 lat). Nie jest zalecany dla noworodków i niemowląt poniżej 1 miesiąca życia oraz do sedacji na OIT u dzieci poniżej 16 lat. Propofol może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami znieczulającymi miejscowo lub regionalnie, co umożliwia dostosowanie głębokości sedacji do rodzaju procedury.
anestetyki wziewne, anestezjolog, emulsja oleju w wodzie, endoskopia, endoskopia przewodu pokarmowego, indukcja znieczulenia ogólnego, monitorowanie funkcji życiowych, olej sojowy, opioidy, saturacja krwi, sedacja OIT, sedacja proceduralna, specjalista intensywnej terapii, TIVA, tlenoterapia, udrożnienie dróg oddechowych, wentylacja mechaniczna, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne, znieczulenie zbalansowane - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midanium 1 mg/ml
Midazolam, będący składnikiem aktywnym leku Midanium, jest silnym środkiem uspokajającym wymagającym ostrożnego dawkowania dostosowanego do indywidualnych potrzeb klinicznych, wieku, stanu zdrowia oraz współistniejącej farmakoterapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby powyżej 60 roku życia, pacjenci osłabieni, przewlekle chorzy oraz dzieci, u których dawki powinny być odpowiednio zmniejszone lub dostosowane. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania i drogi podania (dożylna, domięśniowa, doodbytnicza) oraz wieku pacjenta. Przykładowo, w sedacji z zachowaniem świadomości u dorosłych poniżej 60 lat dawka początkowa dożylna wynosi 2–2,5 mg, a u osób powyżej 60 lat i osłabionych 0,5–1 mg, natomiast u dzieci dawka dożylna wynosi od 0,025 do 0,1 mg/kg mc. w zależności od wieku. Maksymalne dawki całkowite dla dzieci wynoszą <6 mg (6 miesięcy–5 lat) oraz <10 mg (6–12 lat). Midanium dostępny jest w stężeniach 1 mg/ml i 5 mg/ml, co należy uwzględnić podczas przygotowywania leku.
bezdech, ciśnienie tętnicze, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, depresja oddechowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, flumazenil, lek antagonistyczny, lek uspokajający, midazolam, oddział intensywnej opieki medycznej, parametry życiowe, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, premedykacja, przedawkowanie, resuscytacja, saturacja krwi, sedacja, sedacja z zachowaniem świadomości, wlew ciągły, znieczulenie ogólne, znieczulenie złożone - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide
Podtlenek azotu stosowany jako gaz medyczny wymaga podawania równocześnie z tlenem w stężeniu minimum 21%, co jest kluczowe dla zapobiegania hipoksji podczas znieczulenia lub analgosedacji. Lek ten inaktywuje witaminę B12, zaburzając funkcję syntazy metioniny i przemianę kwasu foliowego, co prowadzi do defektów syntezy DNA. Długotrwałe lub częste stosowanie podtlenku azotu może wywołać zmiany megaloblastyczne w szpiku, mieloneuropatię oraz podostre złożone zwyrodnienie rdzenia kręgowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z subklinicznym niedoborem witaminy B12, u których nawet jednorazowa ekspozycja może wywołać toksyczność neurologiczną. Przed zastosowaniem podtlenku azotu u osób z czynnikami ryzyka (np. alkoholizm, niedokrwistość, dieta wegańska, choroby przewodu pokarmowego, długotrwałe stosowanie inhibitorów pompy protonowej) wskazane jest oznaczenie stężenia witaminy B12.
analgosedacja, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby jelit, depresja oddechowa, dieta wegetariańska, gastrektomia, hipoksja, inhibitor pompy protonowej, mieloneuropatia, morfologia krwi, niedokrwistość, niedokrwistość złośliwa, podtlenek azotu, rak żołądka, samodzielne podawanie leku, suplementacja witaminy B12, syntaza metioniny, toksyczność neurologiczna, uzależnienie od alkoholu, zaburzenia wchłaniania, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół złego wchłaniania, zmiany megaloblastyczne, znieczulenie ogólne, zwyrodnienie rdzenia kręgowego - Leksykon substancji czynnych
Fentanyl – Wskazania do stosowania
Fentanyl, jako silny opioid, znajduje zastosowanie w leczeniu bólu o różnym charakterze, zależnie od postaci farmaceutycznej. Tabletki podjęzykowe i podpoliczkowe (np. Vellofent, Submena, AuroFena) są wskazane do terapii bólu przebijającego (BTP) u dorosłych pacjentów onkologicznych, którzy uprzednio stosowali opioidową terapię podtrzymującą, definiowaną m.in. jako przyjmowanie co najmniej 60 mg morfiny doustnie na dobę lub równoważnej dawki innego opioidu. Systemy transdermalne (np. Durogesic, Fenta MX, Matrifen) stosuje się w leczeniu ciężkiego przewlekłego bólu wymagającego długoterminowego podawania opioidów, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci powyżej 2 roku życia, z możliwością doboru mocy plastra od 12 μg/h do 100 μg/h, co odpowiada zawartości fentanylu od 1,38 mg do 16,8 mg i powierzchni uwalniania od 4,2 cm² do 42 cm².
analgezja chirurgiczna, analgosedacja, ból nowotworowy, ból pourazowy, ból przebijający, choroba nowotworowa, ciężki przewlekły ból, długoterminowe leczenie bólu, fentanyl przezskórny, indukcja znieczulenia, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, neuroleptoanalgezja, opioidowa terapia podtrzymująca, roztwór do wstrzykiwań, silny ból ostry, system transdermalny, system transdermalny fentanylu, tabletka podjęzykowa, tabletka podpoliczkowa, wentylacja mechaniczna, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon substancji czynnych
Disulfiram – Interakcje
Disulfiram, stosowany w terapii uzależnienia od alkoholu, działa poprzez blokowanie dehydrogenazy aldehydowej, co prowadzi do kumulacji aldehydu octowego i wywołania reakcji disulfiramowej (objawy: zaczerwienienie twarzy, tachykardia, nudności, wymioty, ból głowy). Interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne disulfiramu obejmują liczne grupy leków, w tym benzodiazepiny (np. diazepam, chlordiazepoksyd), które ulegają hamowaniu metabolizmu, co zwiększa ich działanie uspokajające i może osłabiać objawy reakcji disulfiramowej. Ponadto, disulfiram nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki. Szczególnie istotne są interakcje z metronidazolem, które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń neuropsychiatrycznych, oraz z izoniazydem, wywołującym objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia koordynacji). W przypadku fenytoiny i teofiliny konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na ryzyko toksyczności wynikające z hamowania ich metabolizmu przez disulfiram.
aldehyd octowy, alfentanyl, amfetamina, amitryptylina, benzodiazepiny, chlordiazepoksyd, chloropromazyna, choreoatetoza, dehydrogenaza aldehydowa, dezorientacja, diagnostyka alergologiczna, diazepam, działanie niepożądane, fenytoina, interakcja disulfiramowa, interakcja farmakologiczna, izoniazyd, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, morfina, oksazepam, ośrodkowy układ nerwowy, paraldehyd, petydyna, pimozyd, pochodna kumaryny, reakcja disulfiramowa, ryfampicyna, stan psychotyczny, teofilina, uzależnienie od alkoholu, warfaryna, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Desfluran Piramal 100 % v/v
Desfluran Piramal jest wziewnym środkiem znieczulającym, który powinien być podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z odpowiednim przeszkoleniem w zakresie znieczulenia ogólnego. Do jego aplikacji konieczne jest użycie specjalistycznego parownika skalibrowanego do desfluranu. Monitorowanie podczas znieczulenia obejmuje EKG, ciśnienie tętnicze, saturację tlenem oraz pCO2 po wydechu, ze szczególnym uwzględnieniem ciśnienia krwi i częstości akcji serca w celu oceny głębokości znieczulenia. Dawkowanie desfluranu jest zindywidualizowane i zależy od wieku pacjenta, z minimalnymi stężeniami pęcherzykowymi (MAC) malejącymi wraz z wiekiem (np. u dorosłych 25 lat MAC wynosi 7,3 ± 0,0% w 100% O2, a u 70 lat 5,2 ± 0,6%). Desfluran można stosować w połączeniu z opioidami, benzodiazepinami i podtlenkiem azotu, co zmniejsza zapotrzebowanie na jego dawkę. Indukcja znieczulenia powinna zaczynać się od stężenia 3%, zwiększanego co 2–3 oddechy o 0,5–1,0%, osiągając zwykle 4–11% w ciągu 2–4 minut, z tlenem w mieszaninie wdechowej co najmniej 30% przy stężeniach powyżej 15% desfluranu.
benzodiazepina, ciśnienie krwi, ciśnienie perfuzyjne, ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, drożność dróg oddechowych, hiperwentylacja, hipokapnia, hipowolemia, indukcja znieczulenia, intubacja, lek przeciwcholinergiczny, lek zwiotczający mięśnie, niedociśnienie tętnicze, opioid, parownik, podtlenek azotu, propofol, resuscytacja krążeniowa, saturacja tlenem, skurcz krtani, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, stężenie pęcherzykowe, sztuczna wentylacja, tiopental, wziewny środek znieczulający, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ranisan 150 mg 150 mg
Ranisan 150 mg zawiera 168 mg ranitydyny chlorowodorku, odpowiadające 150 mg ranitydyny w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie jest uzależnione od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Standardowo stosuje się 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę lub 300 mg jednorazowo przed snem. W leczeniu owrzodzeń dwunastnicy i łagodnych owrzodzeń żołądka terapia trwa zwykle 4 tygodnie, z możliwością przedłużenia do 8 tygodni. W przypadku owrzodzeń wywołanych NLPZ zalecane jest 8-12 tygodni leczenia. W terapii eradykacyjnej H. pylori ranitydynę podaje się w dawce 300 mg przed snem lub 150 mg dwa razy na dobę wraz z amoksycyliną 750 mg i metronidazolem 500 mg, trzy razy na dobę przez 2 tygodnie, a następnie kontynuuje ranitydynę przez kolejne 2 tygodnie. W refluksowym zapaleniu przełyku dawka wynosi 150 mg dwa razy na dobę lub 300 mg przed snem przez 8-12 tygodni, z możliwością zwiększenia do 150 mg cztery razy na dobę w cięższych przypadkach. U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona dawka początkowa to 150 mg trzy razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 6 g na dobę, co jest dobrze tolerowane.
choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, dawkowanie leku, dolegliwość dyspeptyczna, eradykacja Helicobacter pylori, Helicobacter pylori, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, lek zobojętniający, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, noworodek, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie pooperacyjne, owrzodzenie stresowe, owrzodzenie wywołane NLPZ, ranitydyna, refluks przełykowy, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, zespół Mendelsona, zespół Zollingera-Ellisona, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sytena Plus
Sytena Plus, zawierający sytagliptynę (50 mg) oraz metforminę (850 mg lub 1000 mg), jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 2 i wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w przypadku kwasicy ketonowej. Istotnym zagrożeniem jest ryzyko ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się silnym, uporczywym bólem brzucha, które wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, metformina niesie ryzyko kwasicy mleczanowej, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min), chorobami układu krążenia, oddechowego, w stanach odwodnienia czy przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych (NLPZ, leki moczopędne, przeciwnadciśnieniowe). Charakterystyczne objawy kwasicy mleczanowej to m.in. duszność kwasicza, ból brzucha, skurcze mięśni, a w badaniach laboratoryjnych obserwuje się pH < 7,35 oraz stężenie mleczanów > 5 mmol/l.
alkoholizm, anafilaksja, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, duszność kwasicza, hipoglikemia, hipotermia, inhibitor DPP-4, jodowy środek kontrastowy, ketoza, kwasica ketonowa, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, martwicze zapalenie trzustki, metformina, nefropatia kontrastowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, sytagliptyna, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry, znieczulenie ogólne, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedrożność kanalika łzowego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w niedrożności kanalika łzowego jest uzależnione od wieku pacjenta, etiologii oraz czasu trwania schorzenia. U niemowląt z wrodzoną niedrożnością dróg łzowych obserwuje się wysoką częstość samoistnego ustępowania: około 70% przypadków ustępuje do 6. miesiąca życia, a do 90% przed ukończeniem pierwszego roku. Masaże dróg łzowych mogą przyspieszyć ten proces i zmniejszyć ryzyko infekcji. U dzieci w wieku 2-3 lat, utrzymująca się niedrożność wymaga sondowania dróg łzowych, które jest skuteczną metodą pierwotną. W przypadku dorosłych rokowanie jest bardziej zróżnicowane i zależy od pierwotnej przyczyny, czasu trwania blokady oraz ogólnego stanu zdrowia. Leczenie chirurgiczne, w tym dakryocystorhinostomia (DCR), jest często konieczne, zwłaszcza przy niedrożnościach strukturalnych lub przewlekłych.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cisatracurium Kabi 5 mg/ml
Cisatracurium Kabi (5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań/do infuzji) jest niedepolaryzującym środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe, którego stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na cisatrakurium, atrakurium lub kwas benzenosulfonowy. Przed podaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje alergiczne, takie jak wysypka, świąd, obrzęk, objawy anafilaksji czy skurcz oskrzeli po zastosowaniu podobnych środków zwiotczających. Preparat zawiera 150 mg cisatrakurium (201 mg cisatrakuriowego bezylanu) w 30 ml roztworu o pH 3,0-3,8 i osmolarności 17 mOsmol/l, co może mieć znaczenie u pacjentów z zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej.
anafilaksja, atrakurium, bezylan cisatrakurium, Cisatracurium Kabi, cisatrakurium, kwas benzenosulfonowy, nadwrażliwość, niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Metoksyfluran – Działania niepożądane
Metoksyfluran, substancja czynna produktu Penthrox (99,9%, płyn do inhalacji parowej), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą ośrodkowego układu nerwowego (OUN), manifestujące się zawrotami głowy i sennością. Szczególnie istotne jest ryzyko nefrotoksyczności, związane z toksycznym uszkodzeniem nerek zależnym od dawki, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek podczas znieczulenia ogólnego. W terapii przeciwbólowej Penthrox należy bezwzględnie przestrzegać maksymalnej zalecanej dawki. Metoksyfluran może również indukować hepatotoksyczność, objawiającą się niewydolnością wątroby, zapaleniem, żółtaczką oraz wzrostem aktywności enzymów wątrobowych. Dodatkowo obserwuje się liczne zaburzenia neurologiczne (np. dyzartria, parestezje, neuropatia obwodowa), psychiczne (euforia, niepokój, depresja, stany splątania) oraz oddechowe, w tym potencjalnie zagrażającą życiu depresję oddechową i hipoksję.
ból głowy, depresja oddechowa, dysocjacja, dyzartria, enzymy wątrobowe, euforia, hepatotoksyczność, hipoksja, klasyfikacja MedDRA, lek hepatotoksyczny, lek nefrotoksyczny, metoksyfluran, nadmierne wydzielanie śliny, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niepamięć, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obwodowa neuropatia czuciowa, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parestezja, Penthrox, reakcja anafilaktyczna, środek przeciwbólowy, stan splątania, stężenie mocznika we krwi, suchość w ustach, toksyczne uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia smaku, zaburzenia świadomości, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia uwagi, zadławienie, zapalenie wątroby, zawroty głowy, znieczulenie ogólne, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aethylum chloratum Filofarm 70 g
Chlorek etylu, obecny w produkcie Aethylum Chloratum Filofarm 70 g aerozol, jest silną neurotoksyną, której toksyczność wynika z metabolizmu do metanolu i chlorowodoru. Wchłanianie odbywa się głównie drogą wziewną, a już dwa wdechy powietrza zawierającego 4% chloroetanu mogą wywołać podrażnienia oczu, zawroty głowy i bóle żołądka. Ostre zatrucie przebiega sekwencyjnie: początkowo pobudzenie psychoruchowe, następnie utrata świadomości, wygaśnięcie odruchów, zwiotczenie mięśni, bradykardia, hipotensja i hipotermia. W ciężkich przypadkach dochodzi do zatrzymania akcji serca i oddechu. Kontakt z oczami może powodować zaczerwienienie spojówek, a kontakt skóry – miejscowe odmrożenia. Długotrwała ekspozycja prowadzi do przewlekłego kontaktowego zapalenia skóry, uszkodzenia wątroby i nerek.
chlorek etylu, ciśnienie tętnicze, drogi oddechowe, drożność dróg oddechowych, dwutlenek węgla, dysfagia, działanie narkotyczne, ekspozycja wziewna, hepatocyty, odmrożenie, odmrożenie skóry, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychiczne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, sztuczne oddychanie, układ nerwowy, uszkodzenie nerek, uszkodzenie tkanki mózgowej, uszkodzenie wątroby, utrata świadomości, właściwości lipofilne, zaczerwienienie spojówek, zapalenie skóry, zatrucie ostre, zatrzymanie akcji serca, zewnętrzny masaż serca, znieczulenie ogólne