Dawkowanie i sposób podawania leku Ranisan 150 mg

Ranisan 150 mg to preparat zawierający 168 mg ranitydyny chlorowodorku, co odpowiada 150 mg ranitydyny w formie tabletek powlekanych. Prawidłowe dawkowanie leku zależy od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz jego funkcji nerek. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące dawkowania i sposobu podawania, które należy uwzględnić podczas planowania terapii.¹

Dawkowanie u dorosłych

Choroba wrzodowa dwunastnicy i łagodna postać choroby wrzodowej żołądka

Standardowe dawkowanie obejmuje jedną tabletkę 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę lub jednorazową dawkę 300 mg przyjmowaną przed snem. W większości przypadków owrzodzenia dwunastnicy lub łagodnego owrzodzenia żołądka wygojenie następuje po czterech tygodniach leczenia. Jeżeli owrzodzenie nie zagoi się całkowicie w tym czasie, zaleca się kontynuację terapii przez kolejne cztery tygodnie.²

Warto zaznaczyć, że wyniki leczenia owrzodzenia dwunastnicy dawką 300 mg ranitydyny dwa razy na dobę przez cztery tygodnie okazały się lepsze niż przy stosowaniu dawki 150 mg dwa razy na dobę lub jednorazowej dawki 300 mg przed snem, przy czym zwiększenie dawki nie powodowało większej liczby objawów niepożądanych.³

Owrzodzenia wywołane przez niesteroidowe leki przeciwzapalne

Pacjenci z owrzodzeniami wywołanymi NLPZ mogą wymagać przedłużonej terapii trwającej od 8 do 12 tygodni, z ranitydyną podawaną w dawce 150 mg dwa razy na dobę lub w jednorazowej dawce 300 mg przed snem.⁴

W celach profilaktycznych, aby zapobiec powstawaniu owrzodzeń dwunastnicy podczas leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, wskazane jest podawanie ranitydyny w dawce 150 mg dwa razy na dobę.⁵

Choroba wrzodowa dwunastnicy związana z zakażeniem Helicobacter pylori

W przypadku choroby wrzodowej związanej z Helicobacter pylori stosuje się jednorazową dawkę 300 mg przed snem lub dawkę 150 mg dwa razy na dobę w połączeniu z amoksycyliną (750 mg trzy razy na dobę) i metronidazolem (500 mg trzy razy na dobę) przez okres dwóch tygodni. Następnie ranitydynę należy kontynuować przez kolejne dwa tygodnie. Taki schemat leczenia skutecznie zmniejsza częstość występowania nawrotów owrzodzenia dwunastnicy.⁶

Leczenie podtrzymujące

W leczeniu podtrzymującym u pacjentów dobrze reagujących na krótkotrwałe leczenie, zwłaszcza z chorobą wrzodową w wywiadzie, stosuje się zazwyczaj 150 mg ranitydyny przed snem.⁷

Owrzodzenie pooperacyjne

W leczeniu owrzodzenia pooperacyjnego zaleca się dawkę 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę. W większości przypadków dochodzi do wygojenia owrzodzenia w ciągu 4 tygodni. Jeżeli wygojenie nie jest całkowite, zaleca się kontynuację leczenia przez kolejne cztery tygodnie.⁸

Refluks żołądkowo-przełykowy

W celu złagodzenia objawów refluksu przełykowego zaleca się podawanie 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę przez dwa tygodnie. Jeżeli objawy nie ustąpią, można kontynuować to samo dawkowanie przez okres kolejnych dwóch tygodni.⁹

Refluksowe zapalenie przełyku

Pacjentom z refluksowym zapaleniem przełyku zaleca się przyjmowanie ranitydyny w dawce 150 mg dwa razy na dobę lub 300 mg w jednej dawce przed snem przez okres do ośmiu tygodni, a w razie potrzeby przez okres 12 tygodni.¹⁰

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zapaleniem przełyku dawkę ranitydyny można zwiększyć do 150 mg cztery razy na dobę przez okres 12 tygodni.¹¹

Zespół Zollingera-Ellisona

U pacjentów z zespołem Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 150 mg trzy razy na dobę i w razie konieczności może być zwiększona. Dawki do 6 g na dobę były dobrze tolerowane.¹²

Nawracające dolegliwości dyspeptyczne

U pacjentów z nawracającymi dolegliwościami dyspeptycznymi podaje się 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę przez 6 tygodni. W razie niepowodzenia tak prowadzonego leczenia należy dążyć do weryfikacji rozpoznania.¹³

Zapobieganie zespołowi Mendelsona

Pacjentom, u których istnieje ryzyko wystąpienia zespołu Mendelsona, można podać 150 mg ranitydyny na dwie godziny przed rozpoczęciem znieczulenia ogólnego, a najlepiej również 150 mg poprzedniego wieczora. Alternatywnie można zastosować ranitydynę we wstrzyknięciach.¹⁴

W położnictwie od początku porodu można podawać ranitydynę doustnie w dawce 150 mg co 6 godzin. Jeżeli konieczne jest zastosowanie znieczulenia ogólnego, zaleca się dodatkowo podanie leku zobojętniającego przed rozpoczęciem znieczulenia.¹⁵

Zapobieganie krwawieniom z owrzodzenia stresowego i nawracającym krwawieniom

W zapobieganiu krwawieniom z owrzodzenia stresowego oraz w zapobieganiu nawrotom krwawień u pacjentów z chorobą wrzodową, ranitydynę należy stosować początkowo pozajelitowo. Dawkę doustną 150 mg można podać dwa razy na dobę jako alternatywę leczenia dożylnego, po rozpoczęciu żywienia doustnego.¹⁶

Dawkowanie w zaburzeniach czynności nerek

U pacjentów, u których klirens kreatyniny wynosi mniej niż 50 ml/min, może dochodzić do kumulacji ranitydyny i zwiększenia stężenia leku w osoczu. U tych pacjentów zalecana dobowa dawka ranitydyny wynosi 150 mg.¹⁷

Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Dawkowanie leku Ranisan 150 mg zależy od wieku i masy ciała pacjenta:

Dzieci w wieku 12 lat i powyżej

U dzieci w wieku 12 lat i powyżej stosuje się dawkowanie jak u dorosłych.¹⁸

Dzieci w wieku od 3 do 11 lat i o masie ciała powyżej 30 kg

W leczeniu zaostrzenia choroby wrzodowej żołądka u dzieci zalecana dawka doustna wynosi od 4 mg/kg/na dobę do 8 mg/kg/na dobę w dwóch dawkach podzielonych, do maksymalnej dawki 300 mg ranitydyny na dobę przez okres 4 tygodni. U pacjentów, u których owrzodzenie nie zagoiło się całkowicie, wskazane są kolejne 4 tygodnie terapii, ponieważ całkowite wygojenie następuje zazwyczaj w ciągu 8 tygodni.¹⁹

W leczeniu refluksu żołądkowo-przełykowego u dzieci zalecana dawka doustna wynosi od 5 mg/kg/na dobę do 10 mg/kg/na dobę w dwóch dawkach podzielonych, do maksymalnej dawki 600 mg (maksymalna dawka przeznaczona jest dla dzieci o większej masie ciała i młodzieży z ciężkimi objawami).²⁰

Noworodki

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ranitydyny u noworodków nie zostały określone.²¹

Tabela dawkowania leku Ranisan 150 mg

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku powyżej 50 lat

Dla pacjentów w wieku powyżej 50 lat mogą obowiązywać specjalne zalecenia dotyczące właściwości farmakokinetycznych, co należy uwzględnić przy doborze dawki.²²