Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania leku Ranisan 150 mg

Stosowanie ranitydyny wymaga zachowania szczególnej ostrożności w określonych sytuacjach klinicznych. Lek Ranisan 150 mg, zawierający 150 mg ranitydyny (w postaci 168 mg ranitydyny chlorowodorku), powinien być stosowany z uwzględnieniem następujących ostrzeżeń i środków ostrożności.¹

Wykluczenie choroby nowotworowej przed rozpoczęciem leczenia

W przypadku pacjentów z wrzodem żołądka oraz pacjentów zgłaszających się z dolegliwościami dyspeptycznymi należy bezwzględnie, przed rozpoczęciem terapii ranitydyną, wykluczyć nowotworowy charakter schorzenia. Jest to szczególnie ważne w przypadku:²

• Osób w średnim wieku i starszych – ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia nowotworu żołądka w tych grupach wiekowych
• Pacjentów, u których wystąpiły nowe dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego
• Pacjentów, u których ostatnio zmienił się charakter dolegliwości dyspeptycznych

Powyższe zalecenia są szczególnie istotne, ponieważ leczenie ranitydyną może maskować objawy raka żołądka, co może opóźnić właściwe rozpoznanie i leczenie.³

Dostosowanie dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Ranitydyna jest wydalana przez nerki, co powoduje, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stężenie leku w osoczu może być podwyższone. W związku z tym, dawkowanie u takich pacjentów powinno być indywidualnie dostosowane w oparciu o funkcję nerek.⁴

Monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie niesteroidowe leki przeciwzapalne

Pacjenci, którzy jednocześnie stosują niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i ranitydynę, powinni być poddawani regularnej kontroli lekarskiej. To zalecenie dotyczy szczególnie:⁵

• Pacjentów w podeszłym wieku – ze względu na zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego
• Pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie – z uwagi na możliwość nawrotu choroby lub wystąpienia powikłań

Przeciwwskazania u pacjentów z porfirią

Istnieją nieliczne doniesienia wskazujące, że ranitydyna może wywołać ostre napady porfirii. Z tego powodu należy unikać stosowania leku u pacjentów z ostrą porfirią w wywiadzie.⁶

Zaprzestanie palenia tytoniu

Palenie tytoniu sprzyja nawrotom choroby wrzodowej dwunastnicy, dlatego pacjentom z chorobą wrzodową powinno się zdecydowanie zalecić zaprzestanie palenia w celu zwiększenia skuteczności leczenia i zmniejszenia ryzyka nawrotów.⁷

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych różnic w skuteczności leczenia ani w częstości występowania działań niepożądanych u pacjentów w wieku powyżej 65 lat w porównaniu z młodszymi pacjentami. Zarówno stopień wyleczenia choroby wrzodowej, jak i profil bezpieczeństwa były porównywalne w obu grupach wiekowych.⁸

Zwiększone ryzyko pozaszpitalnego zapalenia płuc

Stwierdzono, że w określonych grupach pacjentów może istnieć zwiększone ryzyko zachorowania na pozaszpitalne zapalenie płuc podczas leczenia ranitydyną. Do tych grup należą:⁹

• Osoby w podeszłym wieku
• Chorzy z cukrzycą
• Pacjenci z przewlekłą chorobą płuc
• Osoby z zaburzeniami odporności

W dużych badaniach epidemiologicznych wykazano, że ryzyko względne (RR) zachorowania na pozaszpitalne zapalenie płuc u osób aktualnie przyjmujących ranitydynę, w porównaniu z osobami, które przerwały leczenie, zwiększa się do 1,82 (przy przedziale ufności 95% CI: 1,26 – 2,64). Może to wymagać dodatkowej obserwacji klinicznej pacjentów z wymienionych grup ryzyka.¹⁰