umiarkowane zaburzenia czynności wątroby
Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby to stan pośredni między łagodnym uszkodzeniem a ciężką niewydolnością wątroby. Charakteryzują się podwyższonymi wartościami enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) zwykle 2-5 razy powyżej górnej granicy normy, umiarkowaną hiperbilirubinemią oraz często obniżonym stężeniem albumin i zaburzeniami układu krzepnięcia z wydłużonym czasem protrombinowym.
W klasyfikacji Child-Pugh pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zwykle klasyfikowani są w grupie B (7-9 punktów). Stan ten wymaga modyfikacji dawkowania wielu leków metabolizowanych w wątrobie, co jest istotne w praktyce klinicznej. Konieczna jest również okresowa kontrola parametrów wątrobowych oraz funkcji syntetycznej narządu.
Etiologia umiarkowanych zaburzeń funkcji wątroby jest zróżnicowana i obejmuje choroby wirusowe (WZW B, C), alkoholowe uszkodzenie wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby (NAFLD), uszkodzenia polekowe, choroby autoimmunologiczne oraz zaburzenia metaboliczne. Pacjenci wymagają diagnostyki przyczynowej i odpowiedniego leczenia choroby podstawowej, aby zapobiec progresji do niewydolności wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Palexia retard
Palexia retard (tapentadol w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz zaburzeń związanych ze stosowaniem opioidów (OUD). Szczególnie narażeni są pacjenci z historią zaburzeń używania substancji, aktualnym paleniem tytoniu oraz współistniejącymi zaburzeniami psychicznymi. Monitorowanie powinno obejmować zachowania poszukujące leku oraz przegląd stosowanych jednocześnie opioidów i leków psychoaktywnych, zwłaszcza benzodiazepin. Jednoczesne stosowanie Palexia retard z lekami uspokajającymi może prowadzić do nasilenia działania depresyjnego, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu, dlatego takie połączenia należy ograniczać i ściśle monitorować. Palexia retard może wywoływać zależną od dawki depresję oddechową, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności oddechowych, dlatego dawka powinna być możliwie najmniejsza, a leczenie prowadzone pod ścisłym nadzorem.
agonista receptora opioidowego, agonista receptora opioidowego μ, benzodiazepin, brak laktazy, centralny bezdech senny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, guz mózgu, hipoksemia, napad drgawkowy, nietolerancja galaktozy, ostre zapalenie trzustki, próg drgawkowy, skurcz zwieracza Oddiego, śpiączka, tapentadol, tolerancja, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenia osobowości, zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Prohidna 120 mg
Prohidna (febuksostat) stosowany jest doustnie w leczeniu dny moczanowej oraz zespołu rozpadu guza (TLS). W dnie moczanowej dawka początkowa wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 120 mg po 2-4 tygodniach, jeśli stężenie kwasu moczowego w surowicy przekracza 6 mg/dl (357 µmol/l). Celem terapii jest utrzymanie stężenia kwasu moczowego poniżej 6 mg/dl. Profilaktyka przeciw zaostrzeniom dny powinna być prowadzona przez co najmniej 6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. W TLS zalecana dawka to 120 mg raz na dobę, rozpoczynana 2 dni przed chemioterapią i kontynuowana przez 7-9 dni, w zależności od czasu trwania terapii cytotoksycznej i oceny klinicznej. Preparat można podawać niezależnie od posiłków, o dowolnej porze dnia.
chemioterapia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, febuksostat, klirens kreatyniny, kwas moczowy w surowicy, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leki cytotoksyczne, profilaktyka zaostrzeń dny moczanowej, Prohidna, skala Childa-Pugha, stężenie kwasu moczowego, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezetimibe Aurovitas 10 mg
Ezetimibe Aurovitas, zawierający 10 mg ezetymibu w formie tabletek, jest wskazany w terapii hiperlipidemii, z zalecaną dawką 10 mg raz na dobę, podawaną doustnie niezależnie od posiłku. U pacjentów dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku oraz z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (5-6 pkt. Child-Pugh) i zaburzeniami czynności nerek, nie jest konieczna modyfikacja dawki. W przypadku umiarkowanych (7-9 pkt. Child-Pugh) i ciężkich (>9 pkt. Child-Pugh) zaburzeń wątroby stosowanie leku nie jest zalecane. Terapia powinna być prowadzona równolegle z dietą hipolipemiczną. W terapii skojarzonej ze statyną, ezetymib stosuje się w dawce 10 mg raz dziennie, kontynuując dotychczasową dawkę statyny, z uwzględnieniem specyficznych zaleceń dotyczących statyny. W przypadku jednoczesnego stosowania leków wiążących kwasy żółciowe, ezetymib należy podawać co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po tych lekach, aby uniknąć interakcji farmakokinetycznych zmniejszających wchłanianie ezetymibu.
choroba wieńcowa, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dyslipidemia, ezetymib, hiperlipidemia, incydenty sercowo-naczyniowe, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leki wiążące kwasy żółciowe, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, skala Child-Pugh, statyna, stężenie lipidów we krwi, terapia skojarzona, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żywice wiążące kwasy żółciowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Caspofungin Adamed
Kaspofungina, stosowana w terapii przeciwgrzybiczej, wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych oraz działań niepożądanych związanych z uwalnianiem histaminy, takich jak wysypka, obrzęk twarzy, obrzęk naczynioruchowy, świąd, uczucie gorąca oraz skurcz oskrzeli. W przypadku pojawienia się tych objawów konieczne jest przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniej terapii objawowej. Kaspofungina wykazuje ograniczoną aktywność wobec drożdżaków innych niż Candida oraz pleśni innych niż Aspergillus, co należy uwzględnić przy wyborze leczenia. Współpodawanie kaspofunginy z cyklosporyną może prowadzić do przejściowego wzrostu aktywności enzymów wątrobowych (ALT i AST do 3-krotności górnej granicy normy), dlatego zaleca się ścisłe monitorowanie funkcji wątroby podczas takiej terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, Aspergillus, Candida, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, działanie niepożądane, histamina, kaspofungina, łagodne zaburzenia czynności wątroby, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, patogen grzybiczny, reakcja alergiczna skórna, skurcz oskrzeli, spektrum przeciwgrzybicze, świąd, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wysypka, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Landulosin 0,5 mg + 0,4 mg
Landulosin to preparat złożony zawierający 0,5 mg dutasterydu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (odpowiadającego 0,367 mg tamsulosyny) w formie kapsułek twardych o kontrolowanym uwalnianiu. Zalecana dawka dla dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 1 kapsułkę raz na dobę, przyjmowaną około 30 minut po tym samym posiłku. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania ze względu na wiek pacjenta. Możliwe jest zastąpienie terapii dwulekowej (dutasteryd i tamsulosyna podawane oddzielnie) lub monoterapii jednym z tych leków preparatem Landulosin w celu uproszczenia schematu leczenia, jeśli jest to klinicznie uzasadnione.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dutasteryd i tamsulosyna, kapsułka twarda, landulosin, monoterapia dutasterydem, podrażnienie błony śluzowej, postać farmaceutyczna, tamsulosyna chlorowodorek, terapia dwulekowa, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, uwalnianie substancji czynnych, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Walsartan Krka 40 mg
Walsartan Krka 40 mg, będący antagonistą receptora angiotensyny II, jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan lub składniki pomocnicze, w tym 14,25 mg laktozy w każdej tabletce, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową oraz cholestazą ze względu na ryzyko kumulacji i działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu ryzyka poważnych zaburzeń rozwojowych płodu, w tym niewydolności nerek, hipotensji i hiperkaliemii. Ponadto, jednoczesne stosowanie walsartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² z uwagi na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności i powikłań sercowo-naczyniowych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, hipotonia, laktoza, marskość żółciowa, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niedobór laktazy, nietolerancja disacharydu, nietolerancja galaktozy, przesączanie kłębuszkowe, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia rozwoju płodu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Qsiva 3,75 mg + 23 mg
Leczenie produktem leczniczym Qsiva, stosowanym w terapii otyłości, powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarzy z doświadczeniem w tej dziedzinie. Preparat dostępny jest w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach: 3,75 mg+23 mg, 7,5 mg+46 mg, 11,25 mg+69 mg oraz 15 mg+92 mg. Standardowa dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg+46 mg raz dziennie rano, po wstępnym 14-dniowym okresie dawkowania 3,75 mg+23 mg. Po 3 miesiącach terapii dawką 7,5 mg+46 mg, jeśli redukcja masy ciała nie osiągnie co najmniej 5%, leczenie należy przerwać. W przypadku uzyskania redukcji ≥5%, ale utrzymującego się BMI ≥30 kg/m², można rozważyć zwiększenie dawki do 15 mg+92 mg, jednak z uwzględnieniem zwiększonego ryzyka działań niepożądanych i koniecznością oceny stosunku korzyści do ryzyka. Odstawianie dawki 15 mg+92 mg powinno odbywać się stopniowo, aby uniknąć ryzyka drgawek. Kluczowe jest także wdrożenie odpowiedniej diety, aktywności fizycznej oraz suplementacji multiwitaminowej, a także indywidualne dostosowanie dawkowania w przypadku zaburzeń czynności nerek i wątroby, z uwzględnieniem klirensu kreatyniny i stopnia zaawansowania choroby wątroby według skali Child-Pugh.
aktywność fizyczna, BMI, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, drgawki, działanie niepożądane, hemodializa, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, nawyki żywieniowe, otyłość, program redukcji masy ciała, redukcja masy ciała, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, suplementacja multiwitaminowa, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Beloflow
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną (Beloflow) konieczne jest wykluczenie innych przyczyn objawów, zwłaszcza schorzeń kardiologicznych (np. niewydolność serca) i nefrologicznych oraz infekcji układu moczowego, które wymagają najpierw antybiotykoterapii. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, ryzykiem zwolnionej perystaltyki, przepukliną rozworu przełykowego lub refluksem oraz neuropatią autonomicznego układu nerwowego. Dawkowanie należy ograniczyć do maksymalnie 5 mg/dobę u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min), umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 pkt. w skali Child-Pugh) oraz u osób stosujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol). U pacjentów z ryzykiem kardiologicznym obserwowano wydłużenie odstępu QT i arytmie typu Torsade de Pointes, co wymaga regularnej kontroli EKG i elektrolitów, zwłaszcza przy hipokaliemii lub zespole wydłużonego QT.
antybiotykoterapia, bursztynian solifenacyny, ciężkie zaburzenia czynności nerek, działanie antycholinergiczne, hipokaliemia, hipomotoryka przewodu pokarmowego, infekcja układu moczowego, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, kontrola elektrokardiograficzna, leczenie przeciwwstrząsowe, nadreaktywność wypieracza, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, torsade de pointes, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia drożności przewodu pokarmowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teriflunomide +pharma 14 mg
Leczenie teriflunomidem (Teriflunomide +pharma) powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza specjalizującego się w stwardnieniu rozsianym. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 14 mg raz na dobę, niezależnie od masy ciała. U pacjentów pediatrycznych powyżej 10 roku życia dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: 14 mg/dobę dla masy >40 kg oraz 7 mg/dobę dla masy ≤40 kg, przy czym dla dawki 7 mg dostępne są inne preparaty. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 10 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U osób starszych (≥65 lat) zaleca się ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne. Teriflunomid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek poddawanych dializom oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach nerek i wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki.
dializy, działania niepożądane, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, pacjent pediatryczny, podawanie doustne, stwardnienie rozsiane, tabletki powlekane, terapia stwardnienia rozsianego, teriflunomid, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aurosolin 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna Aurosolinu, charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (~90%) oraz liniową farmakokinetyką w dawkach terapeutycznych 5-40 mg, z Cmax osiąganym w 3-8 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~600 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~98%), głównie z kwaśną α1-glikoproteiną. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, generując cztery metabolity, z których tylko 4R-hydroksysolifenacyna jest aktywna farmakologicznie. Klirens układowy wynosi około 9,5 l/h, a okres półtrwania 45-68 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu, w tym 11% w formie niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez drogi żółciowe.
4R-hydroksy-N-tlenek, 4R-hydroksysolifenacyna, AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dostępność biologiczna, hemodializa, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens układowy, kwaśna α1-glikoproteina, liniowa zależność farmakologiczna, N-glukuronid, N-tlenek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, solifenacyna bursztynianu, stężenie w osoczu, Tmax, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Solifenacin Medreg 5 mg
Bursztynian solifenacyny, substancja czynna preparatu Solifenacin Medreg, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z zatrzymaniem moczu, ciężkimi zaburzeniami żołądka i jelit (w tym toksycznym rozdęciem okrężnicy), miastenią, jaskrą z wąskim kątem przesączania, nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, u pacjentów poddawanych hemodializie oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wysokim ryzykiem wymienionych schorzeń, gdyż farmakologiczne właściwości solifenacyny mogą zaostrzyć ich przebieg.
bursztynian solifenacyny, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, farmakoterapia, hemodializa, inhibitor CYP3A4, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pęcherz moczowy, Solifenacin Medreg, tabletka powlekana, toksyczne rozdęcie okrężnicy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rasagiline Accord 1 mg
Rasagiline Accord stosuje się w dawce 1 mg raz na dobę, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z lewodopą, podawanej doustnie. Lek charakteryzuje się elastycznością podawania względem posiłków, co umożliwia przyjmowanie tabletki (białej, okrągłej, 6,5 mm) niezależnie od jedzenia. U pacjentów geriatrycznych oraz z zaburzeniami czynności nerek nie wymaga się modyfikacji dawkowania. W przypadku łagodnych zaburzeń wątroby stosuje się standardową dawkę 1 mg z zachowaniem ostrożności i monitorowaniem funkcji wątroby. Natomiast umiarkowane i ciężkie zaburzenia czynności wątroby stanowią przeciwwskazanie do stosowania rasagiliny, a w przypadku progresji z łagodnych do umiarkowanych zaburzeń należy przerwać terapię. Stosowanie u dzieci i młodzieży jest niewskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba Parkinsona, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działania niepożądane, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leczenie skojarzone, lewodopa, monoterapia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odpowiedź terapeutyczna, pacjent geriatryczny, parametry wątrobowe, rasagilina, Rasagiline Accord, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Zentiva
Pazopanib wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hepatotoksyczności, nadciśnienia tętniczego, zaburzeń czynności serca oraz incydentów zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby dawka wynosi 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 × GGN) zaleca się redukcję do 200 mg/dobę; stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 × GGN) jest niewskazane. Monitorowanie wskaźników czynności wątroby powinno odbywać się przed leczeniem, w 3., 5., 7., 9. tygodniu, następnie w 3. i 4. miesiącu oraz okresowo po 4. miesiącu. W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN konieczne jest przerwanie terapii, a przy wznowieniu dawka powinna zostać zmniejszona do 400 mg/dobę. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów >60 lat oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białko oporności raka piersi, białkomocz, bilirubina niesprzężona, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciężkie zakażenie, fosfataza zasadowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, incydent krwotoczny, inhibitor VEGF, izoenzym CYP3A4, krwioplucie, krwotok do mózgu, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, przetoka przewodu pokarmowego, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, transferaza UGT1A1, udar niedokrwienny mózgu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wskaźniki czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności serca, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe - Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna – Dawkowanie i sposób podawania
Iwabradyna jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 7,5 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii w zależności od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz chorób współistniejących. W leczeniu przewlekłej stabilnej dławicy piersiowej u pacjentów poniżej 75 lat dawka początkowa wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli HR >60/min i objawy utrzymują się. U pacjentów ≥75 lat zaleca się dawkę początkową 2,5 mg dwa razy na dobę. W terapii przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością modyfikacji po 2 tygodniach w zależności od HR (zwiększenie do 7,5 mg lub zmniejszenie do 2,5 mg dwa razy na dobę). Kluczowe jest monitorowanie częstości akcji serca, a leczenie należy przerwać, jeśli HR utrzymuje się poniżej 50 uderzeń/min lub występują objawy bradykardii mimo redukcji dawki.
24-godzinne monitorowanie, badanie EKG, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, częstość akcji serca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawkowanie iwabradyny, ekspozycja ogólnoustrojowa, interakcje lekowe, iwabradyna, klirens kreatyniny, modyfikacja dawki, monitorowanie ambulatoryjne, niedociśnienie, niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletki powlekane, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atirabo 60 mg
Tikagrelor (Atirabo) stosowany jest w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w terapii przedłużonej u pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego i wysokim ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie kontynuuje się dawką 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy. W terapii przedłużonej po zawale dawka wynosi 60 mg dwa razy na dobę i może być stosowana do 2 lat po zawale lub w ciągu roku od zaprzestania poprzedniej terapii inhibitorem receptora ADP. W trakcie całej terapii konieczne jest jednoczesne podawanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę, o ile nie ma przeciwwskazań. Pierwszą dawkę tikagreloru należy podać 24 godziny po ostatniej dawce poprzedniego leku przeciwpłytkowego, a w przypadku pominięcia dawki pacjent powinien przyjąć jedynie kolejną zaplanowaną dawkę zgodnie z harmonogramem.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, inhibitor receptorów ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, schemat terapeutyczny, terapia przeciwpłytkowa, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Afenix 10 mg
Lek Afenix zawierający solifenacyny bursztynian jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg. Standardowa dawka początkowa u dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) oraz łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby, nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 30 ml/min) oraz umiarkowanymi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 7-9) zaleca się ostrożność i nie przekraczanie dawki 5 mg raz na dobę.
bezpieczeństwo i skuteczność, ciężkie zaburzenia czynności nerek, działanie niepożądane, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, nelfinawir, odpowiedź kliniczna, podanie doustne, rytonawir, skala Childa-Pugha, solifenacyna bursztynian, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Solinco 5 mg
Solifenacyny bursztynian (Solinco) jest dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek powlekanych, z zalecaną dawką początkową 5 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do 10 mg w przypadku niewystarczającej skuteczności. Lek może być przyjmowany niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort terapii. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) i łagodnymi zaburzeniami wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. W przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens ≤30 ml/min) oraz umiarkowanych zaburzeń wątroby (7-9 punktów wg skali Child-Pugh) dawka nie powinna przekraczać 5 mg na dobę.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, inhibitor cytochromu P450 3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodne do umiarkowanych zaburzenia, nelfawir, rytonawir, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, Solinco, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ticagrelor MSN 60 mg
Tikagrelor MSN jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 60 mg i 90 mg, stosowanych doustnie w leczeniu ostrych zespołów wieńcowych (OZW) oraz w prewencji wtórnej u pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego (MI). W OZW leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą 180 mg (2 tabletki po 90 mg), następnie podaje się 90 mg dwa razy na dobę przez 12 miesięcy, zwykle w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA) w dawce 75-150 mg/dobę. U pacjentów z OZW po PCI i zwiększonym ryzyku krwawienia ASA można odstawić po 3 miesiącach, kontynuując tikagrelor jako monoterapię przez kolejne 9 miesięcy. W przypadku pacjentów z przebytym zawałem mięśnia sercowego (≥1 rok) i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym zalecana dawka podtrzymująca to 60 mg dwa razy na dobę, stosowana do 2 lat po zawale lub jako kontynuacja po 12-miesięcznej terapii tikagrelorem 90 mg. Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leczenia powyżej 3 lat są ograniczone.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka nasycająca, inhibitor receptora ADP, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leczenie skojarzone, lek przeciwpłytkowy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, ostry zespół wieńcowy, podanie doustne, przezskórna interwencja wieńcowa, ryzyko krwawienia, ryzyko sercowo-naczyniowe, tikagrelor, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone Pharmascience 500 mg
Abirateronu octan, po podaniu doustnym na czczo, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) w około 2 godziny, wykazując wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję w tkankach obwodowych. Biotransformacja leku zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania licznych metabolitów, z których dwa główne (abirateronu siarczan i N-tlenek abirateronu siarczan) stanowią po około 43% całkowitej promieniotwórczości. Średni okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (~88% dawki, z czego 55% to niezmieniony abirateronu octan, a 22% to abirateron) oraz w mniejszym stopniu przez mocz (~5% dawki). Podawanie leku z pokarmem, zwłaszcza bogatym w tłuszcze, może zwiększyć AUC nawet 10-krotnie i Cmₐₓ do 17-krotnie, co ze względu na dużą zmienność biodostępności, wymaga stosowania abirateronu octanu na czczo (co najmniej 2 godziny po posiłku i 1 godzinę przed kolejnym). Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.
abirateronu siarczan, biodostępność, biotransformacja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Childa-Pugha, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, rak gruczołu krokowego, stężenie maksymalne w osoczu, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiraterone Sandoz 500 mg
Lek Abiraterone Sandoz w dawce 500 mg (tabletki powlekane) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na octan abirateronu lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (68 mg/tabletkę, co odpowiada 64,6 mg laktozy). Nie należy go stosować u kobiet w ciąży lub podejrzewających ciążę ze względu na potencjalne teratogenne działanie. Przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność wątroby (klasa C wg Child-Pugh), gdzie metabolizm leku jest znacznie upośledzony, co zwiększa ryzyko toksyczności. Ponadto, stosowanie abirateronu w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz Ra-223 jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu ryzyka interakcji i nasilenia działań niepożądanych.
antykoncepcja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie niepożądane, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, octan abirateronu, parametry wątrobowe, rad-223, reakcja alergiczna, skala Child-Pugh, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hastina 21 0,02 mg + 3 mg
Hastina 21 zawiera 0,02 mg etynyloestradiolu oraz 3 mg drospirenonu, które charakteryzują się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi. Drospirenon po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie około 38 ng/ml w 1-2 godziny, z biodostępnością 76-85% i okresem półtrwania 31 godzin. Wiąże się głównie z albuminami, nie z SHBG ani CBG, a jego metabolizm zachodzi głównie poza układem cytochromu P450, z klirensem 1,5 ± 0,2 ml/min/kg. Metabolity wydalane są kałem i moczem w stosunku 1,2-1,4, z okresem półtrwania eliminacji około 40 godzin. W stanie stacjonarnym stężenie drospirenonu kumuluje się do około 70 ng/ml po 8 dniach, z współczynnikiem kumulacji około 3. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby obserwuje się zmiany klirensu i stężenia drospirenonu, jednak bez istotnego wpływu na stężenie potasu w surowicy, co wskazuje na dobrą tolerancję preparatu w tych grupach.
3-siarczan 4, 5-dihydrodrospirenonu, biodostępność, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450 3A4, drospirenon, efekt pierwszego przejścia, etynyloestradiol, globulina wiążąca hormony płciowe, globulina wiążąca kortykosteroidy, hiperkaliemia, hydroksylacja pierścienia aromatycznego, klirens drospirenonu, klirens etynyloestradiolu, kwasowa postać drospirenonu, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Child-Pugh, spironolakton, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Solifenacin Medreg 5 mg
Solifenacin Medreg jest dostępny w formie tabletek powlekanych zawierających 5 mg lub 10 mg solifenacyny bursztynianu. U dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, zalecana dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do 10 mg w przypadku niewystarczającej odpowiedzi klinicznej. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 30 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 5 mg raz na dobę. Podobne ograniczenia dotyczą pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w klasyfikacji Child-Pugh), gdzie dawka maksymalna również wynosi 5 mg na dobę.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vinorelbine Zentiva 20 mg
Winorelbina podawana doustnie charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1,5-3 godziny oraz biodostępnością około 40%, niezależną od spożycia pokarmu. Maksymalne stężenie (Cmax) po dawce 80 mg/m² osiąga około 130 ng/ml. Stężenia po dawkach doustnych 60 i 80 mg/m² są porównywalne do dawek dożylnych 25 i 30 mg/m², co jest istotne przy ustalaniu równoważności terapeutycznej. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym jest znaczna (średnio 21,2 l/kg), a lek silnie wiąże się z płytkami krwi (78%), natomiast wiązanie z białkami osocza jest niskie (13,5%). Winorelbina wykazuje wysoki klirens (0,72 l/h/kg) na poziomie przepływu krwi w wątrobie, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 40 godzin. Wydalanie przez nerki jest minimalne (<5% dawki), dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a aktywnym metabolitem jest 4-O-deacetylowinorelbina.
4-O-deacetylowinorelbina, biodostępność, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa leku, efekt mielosupresyjny, granulocyty wielojądrzaste, klirens krwi, łagodne zaburzenia czynności wątroby, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, Tmax, toksyczność hematologiczna, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, winorelbina - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Solinco
Przed rozpoczęciem terapii solifenacyną bursztynianem (produkt SOLINCO) konieczne jest wykluczenie innych przyczyn częstomoczu, zwłaszcza niewydolności serca i chorób nerek. W przypadku zakażenia układu moczowego należy najpierw zastosować leczenie przeciwbakteryjne. SOLINCO wymaga ostrożności u pacjentów z istotnym zwężeniem drogi odpływu moczu, zaburzeniami obstrukcyjnymi przewodu pokarmowego, ryzykiem zwolnionej perystaltyki, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min, maksymalna dawka 5 mg), umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów wg skali Child-Pugh, maksymalna dawka 5 mg), a także u osób przyjmujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol). Należy również zachować ostrożność u pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT i hipokaliemią, ze względu na ryzyko torsade de pointes. Produkt zawiera laktozę jednowodną (109 mg w tabletce 5 mg, 104 mg w tabletce 10 mg) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, częstomocz, działanie antycholinergiczne, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwbakteryjne, nadreaktywność wypieracza, nadreaktywność wypieracza pochodzenia neurogennego, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, solifenacyna bursztynian, torsade de pointes, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Osaver HCT 20 mg + 25 mg
Osaver HCT to lek złożony zawierający olmesartan medoksomil oraz hydrochlorotiazyd, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia olmesartanem (20 mg lub 40 mg) nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia. Standardowa dawka to jedna tabletka na dobę, z dawkami dostosowanymi do odpowiedzi klinicznej: 20 mg + 12,5 mg, 40 mg + 12,5 mg, 20 mg + 25 mg oraz 40 mg + 25 mg. Maksymalne działanie hipotensyjne olmesartanu osiąga się po około 8 tygodniach terapii. U pacjentów powyżej 65 roku życia stosuje się te same dawki, jednak z koniecznością ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. U chorych z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-60 ml/min) maksymalna dawka olmesartanu wynosi 20 mg/dobę, a preparat jest przeciwwskazany przy klirensie <30 ml/min. Dawkowanie wymaga okresowej kontroli funkcji nerek.
cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek złożony, monoterapia olmesartanem, nadciśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obniżenie ciśnienia tętniczego, olmesartan medoksomil, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Co-Amlessa to lek złożony o stałej dawce, zawierający peryndopryl (2-8 mg), amlodypinę (5-10 mg) oraz indapamid (0,625-2,5 mg), przeznaczony do stosowania u pacjentów z ustabilizowanym nadciśnieniem tętniczym po wcześniejszym leczeniu poszczególnymi składnikami w tych samych dawkach. Maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg peryndoprylu + 10 mg amlodypiny + 2,5 mg indapamidu. Lek podaje się doustnie, jedną tabletkę raz na dobę, najlepiej rano przed posiłkiem, co zapewnia stabilne stężenie substancji czynnych i poprawia adherencję. Preparat nie jest wskazany do leczenia początkowego nadciśnienia i wymaga indywidualnego dostosowania dawki poszczególnych składników w przypadku konieczności modyfikacji terapii.
amlodypina w postaci bezylanu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, indapamid, klirens kreatyniny, leczenie początkowe, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, peryndopryl z tert-butyloaminą, podanie doustne, stężenie amlodypiny, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivabradine Viatris 5 mg
Iwabradyna jest dostępna w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg, z możliwością podziału tabletki 5 mg na dawki 2,5 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii. U pacjentów poniżej 75 roku życia dawka początkowa wynosi 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, jeśli objawy dławicy piersiowej utrzymują się, dawka jest dobrze tolerowana, a częstość akcji serca (HR) w spoczynku przekracza 60 uderzeń na minutę. U pacjentów ≥75 lat zaleca się dawkę początkową 2,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania. W przypadku przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa to 5 mg dwa razy na dobę, z modyfikacją po 2 tygodniach w zależności od HR: zwiększenie do 7,5 mg przy HR >60/min, zmniejszenie do 2,5 mg przy HR <50/min lub objawach bradykardii, lub utrzymanie dawki 5 mg przy HR 50-60/min. Maksymalna dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg dwa razy na dobę. Monitorowanie HR i EKG jest niezbędne przed i w trakcie terapii, a leczenie należy przerwać, jeśli HR spoczynkowa utrzymuje się poniżej 50/min lub objawy bradykardii nie ustępują mimo redukcji dawki.
24-godzinne monitorowanie, badanie EKG, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, częstość akcji serca, dławica piersiowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, iwabradyna, klirens kreatyniny, niedociśnienie, niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Revival 20 mg
Olmesartan medoksomil (Revival) jest dostępny w tabletkach o dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, z dawką początkową u dorosłych wynoszącą 10 mg raz na dobę. W przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia tętniczego dawkę można zwiększyć do 20 mg, a następnie do maksymalnej dawki 40 mg lub wprowadzić leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem. Efekt hipotensyjny pojawia się po około 2 tygodniach, a maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest po około 8 tygodniach. U pacjentów ≥65 lat nie wymaga się modyfikacji dawkowania, jednak przy dawce 40 mg zaleca się ścisłe monitorowanie ciśnienia. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny 20-60 ml/min) maksymalna dawka to 20 mg/dobę, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (klirens <20 ml/min) stosowanie jest niewskazane. Podobnie, u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami wątroby dawka maksymalna wynosi 20 mg/dobę, z koniecznością monitorowania ciśnienia i funkcji nerek, a u ciężkich zaburzeń wątroby lek jest przeciwwskazany. Olmesartan jest także przeciwwskazany u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, compliance, efekt hipotensyjny, efekt terapeutyczny, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, niedrożność dróg żółciowych, olmesartan medoksomil, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Zentiva
Pazopanib wymaga ścisłego monitorowania czynności wątroby, ze względu na ryzyko niewydolności wątroby, w tym zgonów. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami (bilirubina do 1,5 × GGN), 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 × GGN), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina >3 × GGN). Monitorowanie aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest konieczne przed leczeniem, w 3., 5., 7., 9. tygodniu oraz w 3. i 4. miesiącu terapii, a następnie okresowo. W przypadku wzrostu aminotransferaz >8 × GGN należy przerwać leczenie do normalizacji, a następnie ewentualnie wznowić dawką 400 mg/dobę z kontrolą co tydzień. Wzrost aminotransferaz >3 × GGN z bilirubiną >2 × GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01. Pazopanib może powodować nadciśnienie tętnicze, w tym przełom nadciśnieniowy, dlatego ciśnienie krwi należy kontrolować już w pierwszym tygodniu leczenia i często w trakcie terapii. W razie nadciśnienia (ciśnienie skurczowe ≥150 mm Hg lub rozkurczowe ≥100 mm Hg) należy wdrożyć leczenie hipotensyjne i rozważyć modyfikację dawki, a w przypadku ciężkiego nadciśnienia – przerwać terapię.
aktywność aminotransferaz, białko oporności raka piersi, białkomocz, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, incydent krwotoczny, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor VEGF, krwioplucie, krwotok do mózgu, łagodne zaburzenia czynności wątroby, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rozwarstwienie tętnicy, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, tętniak, torsade de pointes, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, udar niedokrwienny mózgu, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
Teriflunomide Medical Valley, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 14 mg teriflunomidu. U dorosłych zalecana dawka wynosi 14 mg raz na dobę, bez konieczności modyfikacji u większości pacjentów. Dzieci i młodzież powyżej 10 roku życia otrzymują dawkę zależną od masy ciała: 14 mg raz na dobę przy masie ciała >40 kg oraz 7 mg raz na dobę przy masie ≤40 kg, przy czym Teriflunomide Medical Valley 14 mg jest nieodpowiedni dla dzieci ≤40 kg, dla których dostępne są tabletki 7 mg. U pacjentów ≥65 lat lek należy stosować ostrożnie z uwagi na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (niedializowanych) oraz u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów dializowanych z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 10 lat.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, lekarz specjalista, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, przeciwwskazanie, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Solitombo 6 mg + 0,4 mg
Lek Solitombo, zawierający 6 mg solifenacyny bursztynianu oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, poddawanych hemodializie, z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, zwłaszcza jeśli stosują silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol). Przeciwwskazania obejmują także osoby z ciężkimi zaburzeniami przewodu pokarmowego (w tym toksycznym rozszerzeniem okrężnicy), jaskrą z wąskim kątem przesączania, miastenią oraz z hipotonią ortostatyczną w wywiadzie, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych wynikających z działania antycholinergicznego solifenacyny i wpływu tamsulosyny na ciśnienie tętnicze.
W przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby, zaburzeniami motoryki przewodu pokarmowego, tendencją do hipotonii lub podwyższonym ryzykiem jaskry z wąskim kątem przesączania, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. Zaleca się rozważenie niższych dawek lub monoterapii zamiast terapii skojarzonej. Ponadto, u pacjentów stosujących silne inhibitory CYP3A4, leki o działaniu antycholinergicznym, hipotensyjne lub inne alfa-adrenolityki, należy rozważyć alternatywne schematy leczenia ze względu na ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych i nasilenia działań niepożądanych. Przed rozpoczęciem terapii Solitombo wskazana jest dokładna ocena kliniczna i analiza stosunku korzyści do ryzyka.
blokada receptorów muskarynowych, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, hemodializa, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, lek alfa-adrenolityczny, lek hipotensyjny, miastenia, motoryka przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na substancję czynną, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, solifenacyna bursztynian, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tamsulosyna chlorowodorek, toksyczne rozszerzenie okrężnicy, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaparcie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ezoleta 10 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa ezetymibu, substancji czynnej produktu Ezoleta, wykazała, że farmakokinetyka leku jest zbliżona u dzieci powyżej 6 lat i dorosłych, natomiast brak jest danych dla dzieci poniżej 6 roku życia. U osób starszych (≥65 lat) stężenie ezetymibu w osoczu jest około 2-krotnie wyższe niż u młodszych dorosłych (18-45 lat), jednak nie wymaga to modyfikacji dawki ze względu na porównywalną skuteczność i profil bezpieczeństwa. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 5-6) AUC ezetymibu wzrasta około 1,7-krotnie, co nie wymaga korekty dawkowania, natomiast u umiarkowanych zaburzeniach (Child-Pugh 7-9) AUC wzrasta około 4-krotnie, co dyskwalifikuje stosowanie leku w tej grupie. Brak jest danych dla ciężkich zaburzeń wątroby (Child-Pugh >9), dlatego stosowanie jest niewskazane.
cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, cyklosporyna, ezetymib, ezetymib całkowity, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, osocze krwi, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia leku, przeszczepienie nerki, sitosterolemia, skala Child-Pugh, sterol roślinny, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby