Właściwości farmakokinetyczne
Vinorelbine Zentiva 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne winorelbiny

Parametry farmakokinetyczne winorelbiny były oceniane we krwi, co stanowi istotny element w zrozumieniu jej zachowania w organizmie pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych tego leku.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym winorelbina charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie we krwi (Cmax) po 1,5-3 godzinach od momentu przyjęcia leku (Tmax). W przypadku dawki 80 mg/m² maksymalne stężenie we krwi wynosi około 130 ng/ml. Całkowita biodostępność leku kształtuje się na poziomie około 40% i warto podkreślić, że równoczesne spożywanie pokarmu nie wpływa na ten parametr.²

Wykazano, że winorelbina podawana doustnie w dawkach 60 i 80 mg/m² osiąga stężenie we krwi porównywalne odpowiednio do dawek 25 i 30 mg/m² postaci dożylnej, co ma istotne znaczenie przy ustalaniu równoważności terapeutycznej obu form podania. Zwiększenie stężenia winorelbiny we krwi jest proporcjonalne do dawki aż do 100 mg/m². Indywidualna zmienność ekspozycji jest podobna zarówno po podaniu dożylnym, jak i doustnym.³

Dystrybucja

Objętość dystrybucji winorelbiny w stanie stacjonarnym jest duża i wynosi średnio 21,2 l/kg (zakres: 7,5-39,7 l/kg), co jednoznacznie wskazuje na znaczną dystrybucję leku w tkankach. Stopień wiązania z białkami osocza jest stosunkowo niewielki i wynosi 13,5%. Natomiast winorelbina silnie wiąże się z komórkami krwi, głównie z płytkami krwi (78%).⁴

Szczególnie istotny jest znaczący wychwyt winorelbiny w tkance płucnej, co potwierdzono badaniami biopsyjnymi. Wykazały one do 300 razy większe stężenie leku w tkankach płucnych niż w surowicy. Warto podkreślić, że winorelbina nie przenika do ośrodkowego układu nerwowego.⁵

Metabolizm

Wszystkie metabolity winorelbiny powstają przy udziale CYP3A4 – izoenzymu układu cytochromu P450. Metabolity zostały w pełni zidentyfikowane, jednak tylko 4-O-deacetylowinorelbina wykazuje aktywność farmakologiczną i jest głównym metabolitem występującym we krwi. W procesach metabolicznych nie wykryto związków sprzężonych z kwasem siarkowym ani z kwasem glukuronowym.⁶

Eliminacja

Średni okres półtrwania winorelbiny w fazie eliminacji wynosi około 40 godzin. Klirens we krwi jest wysoki, osiąga poziom przepływu krwi w wątrobie i wynosi 0,72 l/h/kg (zakres: 0,32-1,26 l/h/kg).⁷

Wydalanie winorelbiny przez nerki jest niewielkie i stanowi mniej niż 5% podanej dawki, co dotyczy głównie związku macierzystego. Dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z żółcią, zarówno dla niezmienionej winorelbiny (główny składnik), jak i jej metabolitów.<sup data-drug="Vinorelbine Zentiva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Wydalanie przez nerki jest małe (8

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę winorelbiny nie został dokładnie zbadany. Jednak ze względu na niewielkie wydalanie winorelbiny przez nerki, nie zaleca się zmniejszania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.⁹

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby przeprowadzono badania farmakokinetyczne, które wykazały, że:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina < 1,5 × ULN oraz ALT i/lub AST od 1,5 do 2,5 × ULN) parametry farmakokinetyczne winorelbiny podawanej doustnie w dawce 60 mg/m² nie uległy zmianie.
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina od 1,5 do 3 × ULN niezależnie od poziomu ALT i AST) farmakokinetyka winorelbiny podawanej w dawce 50 mg/m² również pozostała niezmieniona.

Ze względu na brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, nie zaleca się stosowania winorelbiny w tej grupie pacjentów.<sup data-drug="Vinorelbine Zentiva" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetyka winorelbiny w postaci doustnej nie uległa zmianie po podaniu w dawce 60 mg/m2 pacjentom z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina 10

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania przeprowadzone z winorelbiną stosowaną doustnie u pacjentów w wieku ≥70 lat z niedrobnokomórkowym rakiem płuca wykazały, że wiek nie ma istotnego wpływu na parametry farmakokinetyczne leku. Niemniej jednak, należy zachować szczególną ostrożność podczas zwiększania dawki winorelbiny u pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na ich często zmniejszoną wydolność fizjologiczną.¹¹

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

W badaniach farmakokinetyczno-farmakodynamicznych wykazano silną korelację między zastosowaną dawką winorelbiny a efektem mielosupresyjnym, wyrażającym się zmniejszeniem liczby leukocytów oraz granulocytów wielojądrzastych (PMN). Zależność ta jest istotnym czynnikiem determinującym toksyczność hematologiczną leku.¹²