Właściwości farmakokinetyczne
Abiraterone Pharmascience 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Abiraterone Pharmascience

Ocena parametrów farmakokinetycznych abirateronu i jego octanu została przeprowadzona w różnych grupach badanych – zarówno u osób zdrowych, jak i pacjentów z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego z przerzutami oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. W organizmie człowieka abirateronu octan ulega szybkiej przemianie do abirateronu, który działa jako inhibitor biosyntezy androgenów.¹

Wchłanianie

Abirateronu octan po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) w czasie około 2 godzin od przyjęcia. Sposób przyjmowania leku ma istotny wpływ na jego biodostępność. Podawanie abirateronu octanu z pokarmem w porównaniu do podawania na czczo może powodować nawet 10-krotne zwiększenie całkowitej ekspozycji (AUC) i 17-krotne zwiększenie stężenia maksymalnego (Cmₐₓ). Stopień tego wzrostu jest zależny od zawartości tłuszczu w posiłku.²

Ze względu na dużą zmienność ekspozycji wynikającą z różnorodności zawartości i składu posiłków, produkt Abiraterone Pharmascience nie powinien być przyjmowany z pokarmem. Zaleca się przyjmowanie tabletek jako pojedynczej dawki raz na dobę na pusty żołądek – co najmniej dwie godziny po jedzeniu, a następnie powstrzymanie się od spożywania posiłków przez minimum jedną godzinę po przyjęciu leku. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą.³

Dystrybucja

Abirateron wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza. Badania z użyciem znakowanego izotopowo ¹⁴C-abirateronu wykazały, że wiąże się on z ludzkimi białkami osocza w 99,8%. Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 5 630 l, co wskazuje na znaczną dystrybucję substancji czynnej w tkankach obwodowych.⁴

Metabolizm

Abirateronu octan po podaniu doustnym podlega procesom biotransformacji. Początkowo jest hydrolizowany do abirateronu, który następnie jest metabolizowany na drodze kilku procesów, w tym sulfuryzacji, hydroksylacji i utleniania, zachodzących głównie w wątrobie. Badania z użyciem znakowanego izotopowo ¹⁴C-abirateronu octanu wykazały, że większość krążącej promieniotwórczości (około 92%) występuje w postaci metabolitów abirateronu.⁵

Zidentyfikowano 15 różnych metabolitów, z których dwa główne to abirateronu siarczan i N-tlenku abirateronu siarczan. Każdy z tych metabolitów stanowi około 43% całkowitej promieniotwórczości.⁶

Eliminacja

Średni okres półtrwania abirateronu w osoczu u zdrowych osób wynosi około 15 godzin. Po doustnym podaniu dawki 1000 mg znakowanego ¹⁴C-abirateronu octanu, drogi eliminacji leku rozkładają się następująco: około 88% dawki promieniotwórczej wykrywa się w kale, natomiast około 5% w moczu. Analizy składu kału wykazują, że większość substancji stanowi niezmieniony abirateronu octan i abirateron, które stanowią odpowiednio około 55% i 22% podanej dawki.⁷

Specjalne populacje pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

Przeprowadzono analizę farmakokinetyki abirateronu octanu u osób z wcześniej istniejącymi zaburzeniami czynności wątroby o różnym nasileniu. Wyniki porównano z grupą kontrolną zdrowych osób. U pacjentów z:

• Łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A wg klasyfikacji Childa-Pugha) – całkowite narażenie organizmu na abirateron po podaniu jednorazowej dawki 1000 mg zwiększało się o 11%, a średni okres półtrwania wydłużył się do około 18 godzin⁸
• Umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg klasyfikacji Childa-Pugha) – całkowite narażenie organizmu na abirateron po podaniu jednorazowej dawki 1000 mg zwiększało się o 260%, a średni okres półtrwania wydłużył się do około 19 godzin⁹
• Ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) – w odrębnym badaniu stwierdzono, że AUC abirateronu zwiększyła się o około 600%, a wolna frakcja leku zwiększyła się o 80% w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby¹⁰

Na podstawie powyższych danych nie jest wymagane dostosowywanie dawki u pacjentów z wcześniej istniejącymi łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. Zastosowanie abirateronu octanu u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby wymaga ostrożnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, gdyż korzyści powinny wyraźnie przeważać nad ryzykiem. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹¹

U pacjentów, u których wystąpi hepatotoksyczność w trakcie terapii, może być konieczne czasowe zawieszenie leczenia lub dostosowanie dawki.¹²

Zaburzenia czynności nerek

Dokonano porównania farmakokinetyki abirateronu octanu u pacjentów z krańcowym stadium choroby nerek, poddawanych stabilnej hemodializie, z dopasowaną grupą kontrolną osób o prawidłowej funkcji nerek. Całkowita ekspozycja organizmu na abirateron po pojedynczym doustnym podaniu dawki 1000 mg nie wykazała zwiększenia u pacjentów dializowanych z krańcowym stadium choroby nerek.¹³

Na podstawie tych wyników, nie jest konieczne zmniejszanie dawki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, włączając pacjentów z ciężkimi zaburzeniami. Należy jednak zachować ostrożność u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego i współistniejącymi ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, ze względu na brak danych klinicznych dla tej grupy pacjentów.¹⁴