skurcz oskrzeli

Skurcz oskrzeli (bronchospazm) to nagłe zwężenie dróg oddechowych spowodowane skurczem mięśni gładkich w ścianie oskrzeli. Jest to kluczowy mechanizm patofizjologiczny występujący w wielu chorobach układu oddechowego, przede wszystkim w astmie oskrzelowej, przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP) oraz w reakcjach anafilaktycznych.

W warunkach klinicznych skurcz oskrzeli objawia się dusznością, świszczącym oddechem (wheezing), kaszlem oraz uczuciem ściskania w klatce piersiowej. Nasilenie objawów może być różne – od łagodnych dolegliwości po stany zagrażające życiu, szczególnie w przypadku ciężkiego, opornego na leczenie skurczu oskrzeli.

Diagnostyka skurczu oskrzeli opiera się na badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz badaniach czynnościowych układu oddechowego, przede wszystkim spirometrii z próbą rozkurczową. Leczenie obejmuje podawanie leków rozszerzających oskrzela (beta-2-mimetyki, cholinolityki), glikokortykosteroidów oraz w przypadkach ciężkich – tlenoterapii i mechanicznego wspomagania wentylacji.

Profilaktyka skurczu oskrzeli u pacjentów z przewlekłymi chorobami układu oddechowego polega na systematycznym stosowaniu leków kontrolujących chorobę, unikaniu czynników wyzwalających oraz edukacji pacjenta w zakresie samodzielnego rozpoznawania objawów zaostrzenia i wdrażania planu postępowania.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Latanoprost – Przeciwwskazania stosowania

Latanoprost, stosowany głównie w leczeniu jaskry otwartego kąta oraz nadciśnienia ocznego, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować świąd, zaczerwienienie i obrzęk miejscowy. W monoterapii latanoprostem przeciwwskazania ograniczają się głównie do tych reakcji alergicznych oraz ostrożności u pacjentów z ciężkimi chorobami rogówki, noszących soczewki kontaktowe (zwłaszcza przy obecności benzalkoniowego chlorku) oraz z historią zapalenia tęczówki lub błony naczyniowej oka.
afakia, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok węzła zatokowo-przedsionkowego, bradykardia zatokowa, chlorek benzalkoniowy, choroba Raynauda, choroba rogówki, cukrzyca, hipoglikemia, jaskra otwartego kąta, latanoprost, miastenia, nadciśnienie oczne, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, obrzęk plamki żółtej, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudofakia, reakcja alergiczna, reaktywna choroba dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, soczewki kontaktowe, tymolol, wstrząs kardiogenny, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie tęczówki, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Fixapost 50 mikrogramów/ml + 5 mg/ml

Produkt leczniczy Fixapost, zawierający latanoprost (50 µg/ml) i tymolol maleinian (5 mg/ml) w formie kropli do oczu, może wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn, głównie poprzez przemijające niewyraźne widzenie po aplikacji. Działania niepożądane okulistyczne, takie jak niewyraźne widzenie (często, ≥1/100 do <1/10), podwójne widzenie, zwiększone łzawienie oraz światłowstręt, mogą znacząco ograniczać ostrość widzenia i zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów, zwłaszcza w warunkach zmiennego oświetlenia lub nocą. Ponadto, tymolol może wywoływać działania ogólnoustrojowe, takie jak zawroty głowy, ból głowy, niedokrwienie mózgu, parestezje, omdlenia, utrata pamięci oraz uczucie zmęczenia i osłabienia, które mogą zaburzać zdolności psychomotoryczne i percepcję przestrzenną, co wymaga szczególnej uwagi podczas kwalifikacji pacjenta do terapii.
aplikacja kropli do oczu, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, ból głowy, bradykardia, dławica piersiowa, jaskra wąskiego kąta, krople do oczu, latanoprost i tymolol, łzawienie, nasilenie objawów, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niewyraźne widzenie, omdlenie, parestezje, podwójne widzenie, przełom jaskrowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, suche oko, światłowstręt, utrata pamięci, worek spojówkowy, zaburzenie rytmu serca, zapalenie rogówki, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Uromitexan

Produkt leczniczy Uromitexan (mesna) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi oraz nowotworami, ze względu na zwiększone ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą mieć przebieg od łagodnego do ciężkiego, włącznie z anafilaksją. Reakcje te obejmują zmiany skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), obrzęk tkanek, zapalenie spojówek, objawy sercowo-naczyniowe (niedociśnienie, tachykardia >100/min, uniesienie odcinka ST), a także objawy płucne, hematologiczne i wątrobowe. Reakcje mogą pojawić się podczas pierwszej ekspozycji lub po kilku tygodniach, a ich nasilenie może wzrastać przy kolejnych podaniach. Należy monitorować pacjentów pod kątem objawów takich jak gorączka, niewydolność nerek, zaburzenia hematologiczne oraz objawy zapalenia mięśnia sercowego i osierdzia. Ponowne podanie mesny u pacjentów z historią nadwrażliwości może wywołać nawroty reakcji, czasem cięższe, dlatego konieczny jest ścisły nadzór lekarski i ocena stosunku korzyści do ryzyka.
choroba autoimmunologiczna, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, grupa sulfhydrylowa, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, leukopenia, limfopenia, niedotlenienie, niewydolność oddechowa, objawy krążeniowe, objawy płucne, objawy sercowo-naczyniowe, obrzęk tkanek, ostra niewydolność nerek, ostra reakcja nadwrażliwości, pancytopenia, próby czynnościowe wątroby, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, skurcz oskrzeli, test enzymatyczny, trombocytopenia, uniesienie odcinka ST, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany skórne, związek tiolowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Meaxin 100 mg

Lek Meaxin w dawce 100 mg imatynibu (w postaci mezylanu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na imatynib lub substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Każda tabletka zawiera 114 mg laktozy, co wymaga szczególnej ostrożności lub przeciwwskazania u pacjentów z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego oraz ocena ryzyka indywidualnego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami trawienia lub wchłaniania laktozy.
działanie niepożądane, imatynib, laktoza, Meaxin, mezylan, modyfikacja dawkowania, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, postępowanie przeciwwstrząsowe, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Borez 5 mg

Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Borez, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazań terapeutycznych, takich jak przewlekła niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze czy dławica piersiowa. Wśród najczęściej obserwowanych działań u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bardzo często występuje bradykardia oraz często zaostrzenie niewydolności serca. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i dławicą piersiową bradykardia pojawia się niezbyt często, podobnie jak zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Często obserwuje się zawroty i ból głowy, szczególnie na początku terapii, które ustępują zwykle w ciągu 1-2 tygodni. Niezbyt często występują zaburzenia snu, depresja, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP, a także osłabienie i kurcze mięśni. Rzadko notuje się omdlenia, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia erekcji oraz zmniejszone wydzielanie łez.
alergiczny nieżyt nosa, astenia, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, hipotensja, koszmary senne, kurcze mięśniowe, łuszczyca, łysienie, nadciśnienie tętnicze, niedosłuch, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, POChP, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia erekcji, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół suchego oka, zmęczenie
Leksykon substancji czynnych
Cefotaksym – Działania niepożądane

Cefotaksym, cefalosporyna III generacji, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, które mogą mieć charakter łagodny lub zagrażający życiu. Najpoważniejsze reakcje obejmują reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli oraz ciężkie zespoły dermatologiczne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka. W zakresie hematologicznym obserwuje się leukopenię, eozynofilię, trombocytopenię, neutropenię, agranulocytozę oraz niedokrwistość hemolityczną. Neurologiczne działania niepożądane, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, obejmują drgawki (bardzo często), encefalopatię i mioklonie. Często występują także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności i wymioty, a rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Zaburzenia czynności wątroby manifestują się podwyższeniem enzymów (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i bilirubiny, a nefrotoksyczność, choć niska, może się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu aminoglikozydów.
agranulocytoza, antybiotyk aminoglikozydowy, astma, borelioza, cefalosporyna, Clostridioides difficile, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, hepatotoksyczność, kandydoza jamy ustnej, katar sienny, leukopenia, lidokaina, metronidazol, mioklonia, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja Herxheimera, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wankomycyna, zakażenie oportunistyczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie otrzewnej, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Bibloc 5 mg

Przedawkowanie bisoprololu, nawet w dawkach rzędu 15 mg (przy zalecanej 7,5 mg), może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, takich jak bradykardia (<60 uderzeń/min), blok przedsionkowo-komorowy III° czy niedociśnienie tętnicze, które mogą zagrażać życiu pacjenta. W opisanych przypadkach dawki sięgały nawet 2000 mg, jednak odpowiednio wdrożone leczenie pozwoliło na pełny powrót do zdrowia. Szczególną grupą ryzyka są pacjenci z niewydolnością serca, u których wrażliwość na bisoprolol jest zwiększona, co wymaga stosowania protokołu stopniowego zwiększania dawki. Objawy przedawkowania obejmują także skurcz oskrzeli, ostrą niewydolność serca, hipoglikemię (maskowaną przez efekt beta-adrenolityczny) oraz zawroty głowy, co wymaga kompleksowej oceny klinicznej i monitorowania.
aminofilina, atropina, beta-2-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, choroba wieńcowa, dializa, działanie inotropowe dodatnie, EKG, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek rozszerzający oskrzela, lek wazopresyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, saturacja krwi, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Duokopt 20 mg/ml + 5 mg/ml

Duokopt, zawierający dorzolamid chlorowodorek (22,25 mg/ml, odpowiadający 20 mg dorzolamidu) oraz tymolol maleinian (6,83 mg/ml, odpowiadający 5 mg tymololu), wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny zarówno w formulacji z konserwantem, jak i bez niego. W badaniach klinicznych na 1035 pacjentach około 2,4% przerwało terapię z powodu miejscowych działań niepożądanych, a 1,2% z powodu reakcji alergicznych, takich jak zapalenie powiek i spojówek. Tymolol, wchłaniając się do krążenia ogólnego, może wywoływać działania niepożądane typowe dla beta-adrenolityków, jednak ich częstość jest niższa niż po podaniu ogólnym. Najczęstsze działania niepożądane to pieczenie i kłucie oczu (≥ 1/10), zaczerwienienie, niewyraźne widzenie, świąd i łzawienie (≥ 1/100 do < 1/10), a także reakcje alergiczne i zapalenia (≥ 1/1000 do < 1/100). Rzadziej obserwuje się bradykardię, niedociśnienie, skurcz oskrzeli i depresję (≥ 1/10 000 do < 1/1000).
alergia i nadwrażliwość, astma, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, dorzolamid, duszność, dysfagia, inhibitor anhydrazy węglanowej, kwasica metaboliczna, nadżerka rogówki, niewydolność serca, parestezja, pieczenie oczu, POChP, reakcja anafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, tymolol, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zatrzymanie krążenia, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Novidin 400 mg

Hydroksychlorochina, substancja czynna leku Novidin (400 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawką oraz stężeniem w osoczu, przekraczającym 250 μg/L. Najczęściej obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, ból brzucha u 10-20% pacjentów), a także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy) i psychiczne (chwiejność emocjonalna). Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane dotyczące narządu wzroku, takie jak retinopatia, która może być odwracalna we wczesnym stadium, ale przy kontynuacji leczenia prowadzi do nieodwracalnych zmian, w tym makulopatii i zwyrodnienia plamki żółtej. Zalecane jest przestrzeganie dawki ≤6,5 mg/kg masy ciała/dobę oraz regularne badania okulistyczne. Rzadkie, ale poważne działania obejmują kardiomiopatię, zaburzenia przewodzenia serca, miopatie mięśni szkieletowych, a także reakcje skórne, zwłaszcza u pacjentów z łuszczycą, u których ryzyko ciężkich reakcji skórnych jest zwiększone.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, ból brzucha, częstoskurcz komorowy, depresja, dyskineza, dystonia, eozynofilia, fosfolipidoza, hipoglikemia, hydroksychlorochina, jadłowstręt, kardiomiopatia, konwulsja, leukopenia, łuszczyca, makulopatia, mania, methemoglobinemia, miopatia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, neuromiopatia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk rogówki, omam, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunująca niewydolność wątroby, pokrzywka, polekowe uszkodzenie wątroby, porfiria, psychoza, retinopatia, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szpik kostny, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsades de pointes, trombocytopenia, urojenie, utrata słuchu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wzdęcia, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia przewodu pokarmowego, zachowanie samobójcze, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zmętnienie rogówki, zwyrodnienie plamki żółtej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dentocaine (40 mg + 0,005 mg)/ml

Produkt leczniczy DENTOCAINE, zawierający 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 5 µg/ml adrenaliny (w postaci adrenaliny winianu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są istotne w kontekście stosowania w praktyce stomatologicznej. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu nerwowego (neuropatia, neuralgia, parestezje, przeczulica, zaburzenia smaku i czucia), miejscowych reakcji w miejscu iniekcji, zaburzeń sercowo-naczyniowych (bradykardia, tachykardia, niedociśnienie tętnicze) oraz reakcji alergicznych, w tym anafilaktycznych. Neurologiczne objawy, takie jak parestezje, mogą utrzymywać się dłużej niż oczekiwany czas znieczulenia, a w rzadkich przypadkach opóźnione porażenie twarzy utrzymujące się do 6 miesięcy. Działania niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym, w tym reakcje alergiczne i zaburzenia rytmu serca, wymagają szczególnej uwagi i monitorowania.
alodynia, artykaina chlorowodorek i adrenalina, blokada nerwu, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, enoftalmia, neuralgia, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk języka, parestezja, podwójne widzenie, porażenie twarzy, przeczulica, przeczulica słuchowa, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, szum w uszach, tachykardia, zaburzenie smaku, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie dziąseł, zwężenie źrenicy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Salicortex 330 mg

Preparat Salicortex zawiera 330 mg kory wierzby (Salicis cortex) z co najmniej 20 mg glikozydów fenolowych w przeliczeniu na salicynę i wykazuje liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na korę wierzby, salicylany lub NLPZ, a także u osób z astmą, chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, ciężkimi zaburzeniami wątroby i nerek, zaburzeniami krzepnięcia oraz niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Nie zaleca się stosowania preparatu u osób poniżej 18 roku życia ze względu na ryzyko zespołu Reye’a oraz w trzecim trymestrze ciąży z powodu potencjalnej toksyczności dla płodu i powikłań okołoporodowych. Ponadto, preparat może nasilać ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe, oraz powinien być odstawiony na 7-10 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi.
acenokumarol, astma, ciężkie zaburzenia wątroby, czynna choroba wrzodowa, hemoliza, heparyna, inhibitor czynników krzepnięcia, kora wierzby, lek przeciwkrzepliwy, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objawy dyspeptyczne, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła pokrzywka, Salicis cortex, salicylany, salicyna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, warfaryna, wrzód żołądka i dwunastnicy, zabieg chirurgiczny, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół Reye’a
Leksykon substancji czynnych
Ipratropium – Przedawkowanie

Ipratropium, będący lekiem przeciwcholinergicznym stosowanym wziewnie w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych, charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową, co sprawia, że przedawkowanie jest rzadkie i zwykle przebiega łagodnie. Typowe objawy przedawkowania ipratropium obejmują suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia akomodacji, tachykardię (zwykle do 100-120 uderzeń/min) oraz w rzadkich przypadkach omamy o charakterze cholinolitycznym. Leczenie jest głównie objawowe i podtrzymujące, obejmujące przerwanie podawania leku, monitorowanie parametrów życiowych oraz nawadnianie. W ciężkich przypadkach z objawami ośrodkowymi rozważa się podanie inhibitorów cholinoesterazy, a przy zatrzymaniu krążenia – resuscytację zgodnie z wytycznymi klinicznymi.
alfa-mimetyk, beta-adrenolityk, beta-mimetyk, biodostępność ogólnoustrojowa, ból dławicowy, bradykardia, bromek ipratropium, choroba obturacyjna dróg oddechowych, ciśnienie tętnicze, depresja oddechowa, drgawki, drżenie mięśniowe, działanie alfa-mimetyczne, działanie cholinolityczne, działanie przeciwcholinergiczne, fenoterol, hiperglikemia, hipokaliemia, inhibitor cholinoesterazy, intensywna terapia, ipratropium, ksylometazolina, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, nadciśnienie tętnicze, nerw błędny, niedociśnienie tętnicze, obturacja oskrzeli, odtrutka, omamy, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry życiowe, preparat złożony, reakcja psychotyczna, receptor muskarynowy, resuscytacja, równowaga kwasowo-zasadowa, salbutamol, skurcz oskrzeli, śpiączka, stężenie mleczanów, stężenie potasu, substancja aktywna, tachykardia, wchłanianie ogólnoustrojowe, zaburzenie akomodacji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sudafed XyloSpray 1 mg/ml

Lek Sudafed XyloSpray zawierający ksylometazolinę chlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym chlorek benzalkoniowy (0,2 mg/ml). Preparat nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 6 lat ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych oraz zmienioną farmakokinetykę. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów po hipofizektomii lub innych zabiegach neurochirurgicznych z odsłonięciem opony twardej, ze względu na ryzyko przenikania substancji czynnej do ośrodkowego układu nerwowego i poważnych powikłań neurologicznych.
bariera krew-mózg, chlorek benzalkoniowy, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie sympatykomimetyczne, dziecko poniżej 6 lat, efekt alfa-adrenergiczny, farmakokinetyka leku, hipofizektomia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, kontrola glikemii, ksylometazolina chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancję czynną, objawowy nieżyt nosa, odsłonięcie opony twardej, ośrodkowy układ nerwowy, polekowe zapalenie błony śluzowej nosa, powikłanie neurologiczne, przerost gruczołu krokowego, przewlekły nieżyt nosa, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, tachyfilaksja, tyreotoksykoza, usunięcie przysadki, zabieg neurochirurgiczny, zanikowy nieżyt nosa, zatrzymanie moczu
Leksykon substancji czynnych
Karbocysteina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Karbocysteina, mukolityk stosowany w leczeniu schorzeń dróg oddechowych z nadmierną produkcją gęstej wydzieliny, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka/dwunastnicy, astmą oskrzelową, ciężką niewydolnością oddechową oraz osłabionym odruchem kaszlowym. Wskazane jest monitorowanie ryzyka skurczu oskrzeli i niedrożności dróg oddechowych, a w przypadku ich wystąpienia natychmiastowe przerwanie terapii. Karbocysteina nie powinna być stosowana jednocześnie z lekami przeciwkaszlowymi (np. kodeina, dekstrometorfan) ani lekami zmniejszającymi wydzielanie śluzu (atropina), gdyż hamowanie odruchu kaszlowego przy rozrzedzaniu wydzieliny może prowadzić do jej zalegania. Zaleca się unikanie stosowania karbocysteiny bezpośrednio przed snem ze względu na nasilony kaszel i zwiększoną produkcję plwociny.
astma oskrzelowa, atropina, butamirat, choroba wrzodowa żołądka, dekstrometorfan, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, fizykoterapia oddechowa, klirens rzęskowy, kodeina, kontaktowe zapalenie skóry, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwkaszlowy, nadwrażliwość, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność oddechowa, obturacja oskrzeli, odruch kaszlowy, ostra niewydolność oddechowa, przewlekła choroba oskrzeli, reakcja alergiczna, schorzenie dróg oddechowych, skurcz oskrzeli, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vemonis Ultra 400 mg + 60 mg + 80 mg

Vemonis Ultra zawiera 400 mg metamizolu sodowego jednowodnego, 60 mg kofeiny oraz 80 mg drotaweryny chlorowodorku i wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnej częstości i ciężkości. Metamizol może wywoływać poważne reakcje immunologiczne, takie jak agranulocytoza, leukopenia, małopłytkowość, reakcje anafilaktyczne oraz ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną nekrolizę naskórka (TEN) i zespół DRESS. Objawy agranulocytozy obejmują zmiany zapalne błon śluzowych, ból gardła i gorączkę, a reakcje anafilaktyczne manifestują się m.in. spadkiem ciśnienia tętniczego, dusznością i obrzękiem twarzy. Metamizol może także powodować polekowe uszkodzenie wątroby oraz ostrą niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek. Kofeina w dawkach powyżej 250 mg/dobę może indukować objawy ze strony OUN (bezsenność, nerwowość, nadaktywność psychoruchową) oraz zaburzenia rytmu serca i żołądkowo-jelitowe. Drotaweryna może powodować skurcze mięśni oraz palpitacje serca.
agranulocytoza, arytmia, astma aspirynowa, ciężka niepożądana reakcja skórna, drotaweryna chlorowodorek, efekt inotropowy dodatni, klirens kreatyniny, kofeina, leukopenia, małopłytkowość, metamizol sodowy jednowodny, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, pęcherzowy rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, sedymentacja erytrocytów, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenie hematologiczne, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Coryol 25 mg

Produkt leczniczy Coryol (karwedylol) wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, gdyż zwiększanie dawki może prowadzić do pogorszenia niewydolności lub zatrzymania płynów. W takich przypadkach zaleca się zwiększenie dawek leków moczopędnych i wstrzymanie dalszego zwiększania dawki karwedylolu do czasu stabilizacji klinicznej. U pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak niskie ciśnienie tętnicze (<100 mmHg), choroba niedokrwienna serca, uogólniona miażdżyca czy niewydolność nerek, konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek, a w przypadku pogorszenia – zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Karwedylol może wydłużać przewodzenie przedsionkowo-komorowe, zwłaszcza w połączeniu z glikozydami naparstnicy, oraz wywoływać bradykardię, wymagającą redukcji dawki przy tętnie poniżej 55 uderzeń/min. Terapia powinna być ostrożnie wdrażana u pacjentów z POChP, cukrzycą, chorobą naczyń obwodowych, nadczynnością tarczycy, blokiem serca I stopnia oraz u osób z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości w wywiadzie.
blok serca, bradykardia, bronchospazm, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, ciężka niepożądana reakcja skórna, cukrzyca, dławica Prinzmetala, dysfunkcja lewej komory, glikozydy naparstnicy, guz chromochłonny, hipoglikemia, inhibitor ACE, łuszczyca, metabolizm debryzochiny, miażdżyca naczyń, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienna choroba serca, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, soczewki kontaktowe, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, tyreotoksykoza, zaburzenia czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisocard 7,5 mg

Lek Bisocard, zawierający bisoprolol fumaran, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, głównie dotyczące układu sercowo-naczyniowego, nerwowego, oddechowego, żołądkowo-jelitowego oraz skóry i narządów zmysłów. Najczęściej obserwuje się bradykardię (≥1/10), nasilanie niewydolności serca (≥1/100 do <1/10), uczucie ziębnięcia kończyn i niedociśnienie tętnicze (≥1/100 do <1/10), a także zawroty głowy i ból głowy (≥1/100 do <1/10). Niezbyt często występują zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia snu, depresja, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP, osłabienie mięśni i kurcze mięśni (≥1/1000 do <1/100). Rzadko notuje się omdlenia, zapalenie wątroby, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia słuchu, zaburzenia potencji oraz zmiany w parametrach laboratoryjnych (AlAT, AspAT, triglicerydy). Bardzo rzadko występują łysienie, zapalenie spojówek i wysypka łuszczycowa.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk selektywny, Bisocard, bisoprolol fumaran, bradykardia, Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych, depresja, enzymy wątrobowe, łuszczyca, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia potencji, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Omeprazole Sandoz 40 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej dostępny w formie proszku do infuzji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować w trakcie terapii. Najczęstsze objawy (1-10%) to bóle głowy, bóle brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności i wymioty. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne (SCARs), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS oraz AGEP, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Istotne są również zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipomagnezemia z możliwą hipokalcemią i hipokaliemią, które mogą prowadzić do poważnych komplikacji, zwłaszcza u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Rzadkie, ale klinicznie istotne są zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, agranulocytoza i pancytopenia, co uzasadnia okresową kontrolę morfologii krwi podczas długotrwałej terapii.
agranulocytoza, agresja, bezsenność, ból głowy, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, depresja, drożdżyca przewodu pokarmowego, encefalopatia, fotowrażliwość, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie okrężnicy, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omeprazol, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, parestezje, pobudzenie, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, toczeń rumieniowaty skórny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie skóry, zapalenie wątroby z żółtaczką, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości biodrowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Benlek 500 mg + 38,75 mg + 50 mg

Produkt leczniczy Benlek zawiera metamizol sodowy jednowodny (500 mg), tiaminy chlorowodorek (38,75 mg) oraz kofeinę (50 mg) i charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, głównie związanych z metamizolem. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000), agranulocytoza (bardzo rzadko, <1/10 000) oraz małopłytkowość, które mogą prowadzić do zgonu i są niezależne od dawki. Występuje także ryzyko niedokrwistości hemolitycznej, aplastycznej i uszkodzenia szpiku, szczególnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Reakcje anafilaktoidalne i anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, mogą pojawić się zwłaszcza po podaniu pozajelitowym i stanowią zagrożenie życia. Ponadto obserwuje się reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, astma analgetyczna, bezmocz, białkomocz, ciężka niepożądana reakcja skórna, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, drgawki toniczno-kloniczne, hemoliza krwinek, hipotensja, leukopenia, małopłytkowość, metamizol sodowy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktoidalna, reakcja hipotensyjna, reakcja polekowa z eozynofilią, skąpomocz, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, tiamina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uszkodzenie szpiku kostnego, wstrząs anafilaktyczny, zespół DRESS, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carvetrend 12,5 mg

Lek Carvetrend zawiera karwedylol w dawce 12,5 mg i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (67,08 mg/tabletkę). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują niestabilną lub zdekompensowaną niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia (z wyjątkiem pacjentów ze stymulatorem serca), ciężką bradykardię (< 50 uderzeń/min), zespół chorej zatoki, ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe < 85 mm Hg), wstrząs kardiogenny, stany skurczowe oskrzeli lub astmę, klinicznie istotne zaburzenia czynności wątroby, guz chromochłonny bez uprzedniego leczenia alfa-adrenolitykami, znaczne przeciążenie płynami oraz kwasicę metaboliczną. Karwedylol metabolizowany jest głównie w wątrobie, co uzasadnia przeciwwskazanie w przypadku jej dysfunkcji.
alfa-adrenolityk, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba Raynauda, glikemia, guz chromochłonny, hipoglikemia, karwedylol, kwasica metaboliczna, nadwrażliwość na karwedylol, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca zdekompensowana, pheochromocytoma, przewlekła obturacyjna choroba płuc, retencja płynów, skurcz oskrzeli, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zespół chorej zatoki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Natussic

Butamirat cytrynian, substancja czynna leku Natussic (7,5 mg/5 ml, syrop), działa poprzez hamowanie odruchu kaszlowego, co wymaga bezwzględnego unikania jednoczesnego stosowania leków wykrztuśnych. Kombinacja ta może prowadzić do zalegania wydzieliny śluzowej w drogach oddechowych, zwiększonego ryzyka skurczu oskrzeli oraz rozwoju zakażeń dróg oddechowych. W przypadku utrzymującego się kaszlu powyżej 7 dni pomimo terapii, konieczna jest ponowna ocena diagnostyczna w celu wykluczenia poważniejszych schorzeń układu oddechowego.
butamiratu cytrynian, choroba wątroby, drogi oddechowe, dyskomfort układu pokarmowego, działanie przeczyszczające, dziedziczna nietolerancja fruktozy, epilepsja, etanol, kwas benzoesowy, lek wykrztuśny, odruch kaszlowy, reakcja nadwrażliwości, schorzenie układu oddechowego, skurcz oskrzeli, sorbitol, uzależnienie od alkoholu, wydzielina śluzowa, zakażenie dróg oddechowych
Leksykon substancji czynnych
Mometazon – Działania niepożądane

Mometazonu furoinian, syntetyczny kortykosteroid o silnym działaniu przeciwzapalnym, stosowany jest miejscowo w dermatologii oraz donosowo w alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa. Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od postaci farmaceutycznej: aerozole donosowe najczęściej powodują krwawienia z nosa u około 5% pacjentów, co jest mniej lub porównywalne do innych donosowych kortykosteroidów (do 15%). Preparaty dermatologiczne wywołują głównie miejscowe reakcje skórne, takie jak mrowienie, kłucie, kontaktowe zapalenie skóry, hipopigmentację, rozstępy czy zanik skóry. Długotrwałe stosowanie na dużych powierzchniach lub pod opatrunkiem okluzyjnym może prowadzić do ogólnoustrojowego wchłonięcia i zahamowania osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, zespołu Cushinga, zaburzeń wzrostu u dzieci oraz nadciśnienia wewnątrzczaszkowego. U dzieci częstość działań niepożądanych donosowych jest porównywalna do placebo, obejmując krwawienie z nosa (6%), bóle głowy (3%) i podrażnienie błony śluzowej nosa (2%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, duszność, hipopigmentacja, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, kora nadnerczy, kortykosteroid syntetyczny, krwawienie z nosa, mometazonu furoinian, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nieostre widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, owrzodzenie błony śluzowej nosa, parestezja, perforacja przegrody nosowej, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, reakcja anafilaktyczna, rozstępy, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, uwypuklenie ciemiączka, zaburzenia smaku i węchu, zaćma, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie wtórne, zanik skóry, zapalenie gardła, zapalenie mieszków włosowych, zespół Cushinga, zmiany trądzikopodobne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sunitinib Teva 25 mg

Stosowanie leku Sunitinib Teva jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną sunitynib lub jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa analiza wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji alergicznych na sunitynib, takich jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, niedociśnienie czy wstrząs anafilaktyczny. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości podczas leczenia, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie postępowanie przeciwalergiczne, a ponowne podanie sunitynibu jest bezwzględnie przeciwwskazane. Preparat dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, przy czym przeciwwskazania dotyczą wszystkich dawek i postaci leku.
duszność, dysfagia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kapsułka twarda, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, postępowanie przeciwalergiczne, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, substancja czynna, substancja pomocnicza, sunitynib, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zawroty głowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levofree 60 mg

Lewodropropizyna, substancja czynna leku Levofree w dawce 60 mg, należy do grupy innych leków przeciwkaszlowych (kod ATC: R05DB27). Jej działanie przeciwkaszlowe jest głównie obwodowe i wynika z hamowania włókien C w obrębie drzewa tchawiczo-oskrzelowego. Lewodropropizyna wykazuje również właściwości przeciwalergiczne i przeciwskurczowe, co potwierdzają badania in vitro wskazujące na zahamowanie uwalniania neuropeptydów oraz skuteczne hamowanie skurczu oskrzeli indukowanego przez mediatory prozapalne, takie jak histamina, serotonina i bradykinina.
bradykinina, drzewo tchawiczo-oskrzelowe, działanie przeciwalergiczne, działanie przeciwkaszlowe, działanie przeciwskurczowe, histamina, lek przeciwkaszlowy, lewodropropizyna, mediatory prozapalne, neuropeptydy, serotonina, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, układ oskrzelowo-płucny, włókna C
Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi II – Działania niepożądane

Czynnik krzepnięcia II (protrombina), obecny w preparatach Beriplex P/N i Octaplex, jest kluczowym elementem terapii zaburzeń krzepnięcia, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych. Reakcje alergiczne i anafilaktyczne występują niezbyt często (Beriplex) lub rzadko (Octaplex, ≥ 1/10 000 do < 1/1000), z możliwością ciężkich przebiegów, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Powikłania zakrzepowo-zatorowe są szczególnie istotne klinicznie – często obserwowane przy Beriplexie, a w przypadku Octaplexu obejmują zakrzepicę żył głębokich (często), zakrzepicę, zator tętnicy płucnej i zakrzepicę w urządzeniu (niezbyt często). Ponadto, terapia może indukować powstawanie inhibitorów przeciwko czynnikom kompleksu protrombiny, co osłabia skuteczność leczenia i wymaga konsultacji w ośrodkach specjalistycznych. Wśród działań ogólnoustrojowych częstość podwyższenia temperatury ciała jest różna: często dla Beriplexu i bardzo rzadko (<1/10 000) dla Octaplexu, przy czym po Octaplexie zgłaszano także drżenia, zatrzymanie akcji serca, zapaść krążeniową, duszność i nudności.
częstoskurcz, czynnik krzepnięcia krwi II, D-dimery, duszność, hemofilia, inhibitor, kompleks czynników krzepnięcia, krwawienie z nosa, krwioplucie, leczenie substytucyjne, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, płytki krwi, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, próby wątrobowe, protrombina, przeciwciało hamujące, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, trombina, trombocytopenia typu II, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapaść krążeniowa, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie akcji serca, zespół protrombiny, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tobramycyna SUN

Stosowanie tobramycyny w formie roztworu do nebulizacji wymaga ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (stężenie kreatyniny >2 mg/dl, tj. >176,8 μmol/l) oraz słuchu. Konieczne jest regularne oznaczanie stężenia tobramycyny w surowicy, szczególnie u osób z ryzykiem nefrotoksyczności i ototoksyczności, z zaleceniem przerwania terapii, gdy poziom leku przekracza 2 μg/mL. Pomiar stężenia powinien być wykonywany z krwi żylnej, aby uniknąć fałszywie podwyższonych wyników. Przed i po nebulizacji należy ocenić funkcję płuc (FEV1), a w przypadku skurczu oskrzeli, zwłaszcza u pacjentów bez wcześniejszej terapii lekami rozszerzającymi oskrzela, rozważyć reakcję uczuleniową i ewentualne odstawienie leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (np. choroba Parkinsona, miastenia gravis), ze względu na potencjalne nasilenie osłabienia mięśniowego przez aminoglikozydy.
badanie audiologiczne, badanie audiometryczne, choroba Parkinsona, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, FEV1, krwioplucie, lek rozszerzający oskrzela, miastenia gravis, minimalne stężenie hamujące, niewydolność nerek, Pseudomonas aeruginosa, skurcz oskrzeli, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, stężenie tobramycyny, szczep oporny, szum uszny, tobramycyna wziewna, zaburzenie narządu przedsionkowego, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie słuchu
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Montelukast Bluefish Pharma 10 mg

Montelukast Bluefish Pharma 10 mg, w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany jako leczenie uzupełniające u pacjentów z astmą przewlekłą łagodną lub umiarkowaną, którzy nie osiągają odpowiedniej kontroli objawów pomimo stosowania wziewnych kortykosteroidów i doraźnych krótko działających β-agonistów. Lek ten jest szczególnie zalecany w przypadkach nawracających epizodów duszności, nocnych przebudzeń, częstego używania leków doraźnych oraz ograniczenia aktywności fizycznej z powodu astmy. Ponadto, montelukast znajduje zastosowanie w profilaktyce astmy wysiłkowej, zapobiegając skurczowi oskrzeli indukowanemu wysiłkiem fizycznym, co jest istotne dla pacjentów aktywnych fizycznie. Dodatkowo, u pacjentów z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytem nosa, montelukast łagodzi objawy alergiczne, takie jak wodnisty wyciek z nosa, kichanie, świąd i blokada nosa, co może przyczynić się do lepszej kontroli astmy.
alergiczny nieżyt nosa, astma przewlekła łagodna lub umiarkowana, astma wysiłkowa, krótko działający β-agonista, laktoza jednowodna, leczenie przeciwastmatyczne, montelukast sodowy, nietolerancja laktozy, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, skurcz oskrzeli, skurcz oskrzeli wysiłkowy, świszczący oddech, tabletka powlekana, wziewny kortykosteroid, zaostrzenie astmy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Septogard smak cytrynowy

Benzydamina chlorowodorek w postaci pastylek twardych o smaku cytrynowym (Septogard) jest przeciwwskazana u dzieci poniżej 6 roku życia oraz u pacjentów z nadwrażliwością na salicylany i inne NLPZ ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z astmą oskrzelową, gdyż lek może indukować skurcz oskrzeli. W przypadku utrzymujących się lub nasilających się objawów owrzodzenia jamy ustnej i gardła trwających dłużej niż 3 dni, zwłaszcza z towarzyszącą gorączką, wskazana jest ponowna ocena kliniczna w celu wykluczenia poważniejszych schorzeń. Regularne monitorowanie skuteczności terapii jest niezbędne, a pacjent powinien być poinformowany o konieczności konsultacji lekarskiej w przypadku braku poprawy lub pogorszenia stanu zdrowia w ciągu 3 dni od rozpoczęcia leczenia.
Preparat zawiera substancje pomocnicze, które mogą stanowić zagrożenie dla określonych grup pacjentów: każda pastylka zawiera 3,409 mg aspartamu (E 951), który metabolizuje się do fenyloalaniny, co jest niebezpieczne dla osób z fenyloketonurią, oraz 2457,316 mg izomaltu (E 953), który może wywołać poważne reakcje u pacjentów z dziedziczną nietolerancją fruktozy. W związku z tym lekarz powinien rozważyć alternatywne metody leczenia u tych pacjentów. Ze względu na potencjalne ryzyko działań niepożądanych i konieczność monitorowania, stosowanie benzydaminy wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka oraz ścisłego nadzoru medycznego.
aspartam, astma oskrzelowa, benzydamina, benzydamina chlorowodorek, choroba podstawowa, dziedziczna nietolerancja fruktozy, fenyloalanina, fenyloketonuria, izomalt, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na salicylany, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie gardła, owrzodzenie jamy ustnej, skurcz oskrzeli
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Axoprofen Forte

Podczas terapii Axoprofen Forte (ibuprofen 40 mg/ml) zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas w celu minimalizacji działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym, chorobami przewodu pokarmowego (np. wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami czynności nerek i wątroby, a także u pacjentów po poważnych zabiegach chirurgicznych oraz kobiet w I i II trymestrze ciąży i karmiących piersią. Istnieje ryzyko ostrych reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ibuprofen może zwiększać ryzyko incydentów zatorowo-zakrzepowych, zwłaszcza przy dawkach 2400 mg/dobę, dlatego u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (np. niewydolność serca NYHA II-III, choroba niedokrwienna serca) należy unikać wysokich dawek i stosować lek ostrożnie. Ponadto, stosowanie ibuprofenu wiąże się z ryzykiem krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, szczególnie u osób starszych oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe czy inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, bakteryjne zapalenie płuc, biodostępność, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, dziedziczna nietolerancja fruktozy, hiperlipidemia, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwotok z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, mroczki, nadciśnienie tętnicze, nefropatia polekowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie widzenia barwnego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon substancji czynnych
Amfoterycyna B – Interakcje

Amfoterycyna B, niezależnie od formy farmaceutycznej (kompleks lipidowy, liposomalna, niezwiązana), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami nefrotoksycznymi takimi jak cyklosporyna, antybiotyki aminoglikozydowe, pentamidyna oraz cisplatyna, co znacząco zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek. W przypadku stosowania amfoterycyny B z tymi lekami zaleca się regularne monitorowanie czynności nerek oraz rozważenie zastosowania mniej nefrotoksycznych postaci, np. liposomalnej. Ponadto, leczenie amfoterycyną B może indukować hipokaliemię, która nasila toksyczność i działania niepożądane leków takich jak kortykosteroidy, diuretyki pętlowe i tiazydowe, glikozydy naparstnicy, leki zwiotczające mięśnie szkieletowe oraz leki przeciwarytmiczne, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu elektrolitów i odpowiedniej suplementacji potasu.
Abelcet, AmBisome, amfoterycyna B, antybiotyki aminoglikozydowe, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyki pętlowe, flucytozyna, glikozydy naparstnicy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, kompleks lipidowy, kortykosteroidy, kortykotropina, kreatynina w surowicy, leki immunosupresyjne, leki nefrotoksyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwnowotworowe, leki zwiotczające, mielotoksyczność, monitorowanie czynności nerek, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, odpowiedź poszczepienna, pentamidyna, postać liposomalna, przetoczenie leukocytów, skurcz oskrzeli, szczepionka przeciw wściekliźnie, tubokuraryna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibuprofen Forte APTEO MED

Ibuprofen FORTE APTEO MED wymaga ostrożności u pacjentów z wrodzonymi zaburzeniami metabolizmu porfiryn, toczniem rumieniowatym, po rozległych zabiegach chirurgicznych, z alergiami, astmą oskrzelową, chorobami przewodu pokarmowego oraz u osób w podeszłym wieku. Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem zaostrzenia chorób podstawowych, wystąpienia reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, oraz powikłań ze strony nerek (martwica brodawek nerkowych, niewydolność nerek) i przewodu pokarmowego (krwawienia, owrzodzenia, perforacje). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z innymi NLPZ, kortykosteroidami, antykoagulantami, SSRI i inhibitorami agregacji płytek. Dawkowanie powinno być minimalne skuteczne i krótkotrwałe, a u pacjentów wysokiego ryzyka zaleca się stosowanie leków osłonowych (np. inhibitory pompy protonowej, mizoprostol).
antykoagulant, astma analgetyczna, astma oskrzelowa, ból głowy z nadużywania leków, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, hiperlipidemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jałowe zapalenie opon mózgowych, katar sienny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, nefropatia analgetyczna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, perfuzja nerek, pokrzywka, polipy nosa, porfiria, porfiria przerywana, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwężenie tętnic wieńcowych
Leksykon leków
Przedawkowanie – Betaloc 1 mg/ml

Przedawkowanie metoprololu winianu (Betaloc) prowadzi do nadmiernej blokady receptorów β-adrenergicznych, co manifestuje się głównie objawami sercowo-naczyniowymi i oddechowymi, takimi jak niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, bradykardia (<60 uderzeń/min, często <40/min), bradyarytmie, bloki przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz skurcz oskrzeli. Patofizjologia tych objawów wynika z redukcji pojemności minutowej serca, zahamowania automatyzmu węzła zatokowego i przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym, a także blokady receptorów β2 w drogach oddechowych. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczna jest natychmiastowa hospitalizacja na oddziale intensywnego nadzoru z monitorowaniem EKG, ciśnienia tętniczego (co 15-30 minut lub inwazyjnie), saturacji, diurezy oraz gazometrii i elektrolitów surowicy.
atropina, beta2-mimetyk, blok beta-adrenergiczny, blok przedsionkowo-komorowy, blokada adrenergiczna, bradyarytmia, bradykardia, dekompensacja krążenia, diureza, dobutamina, elektrokardiografia, elektrostymulacja serca, gazometria krwi, glikokortykosteroid, glukagon, lek adrenergiczny, lek antycholinergiczny, metoprolol winian, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, pulsoksymetria, receptor β-adrenergiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, rozrusznik serca, salbutamol, saturacja krwi, skurcz oskrzeli, teofilina, układ bodźcoprzewodzący, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wstrząs, zaburzenie przewodzenia serca, zastój w krążeniu płucnym
Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum Hasco 10 mg

Hydroksyzyna (Hydroxyzinum Hasco 10 mg) wykazuje działania niepożądane wynikające z depresyjnego lub paradoksalnego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, działania przeciwcholinergicznego oraz reakcji nadwrażliwości. W badaniach klinicznych z udziałem 735 pacjentów przy dawce 50 mg/dobę najczęściej obserwowano senność (13,74% vs 2,7% placebo), ból głowy (1,63% vs 1,9%), zmęczenie (1,36% vs 0,63%) oraz suchość w jamie ustnej (1,22% vs 0,63%). Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano także rzadkie reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz zaburzenia neurologiczne (pobudzenie, splątanie, drgawki), kardiologiczne (tachykardia, komorowe zaburzenia rytmu serca, wydłużenie QT), a także zaburzenia żołądkowo-jelitowe i skórne. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano zgodnie z MedDRA, z częstością od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstością nieznaną.
astenia, cetyryzyna, dyskineza, dysuria, działanie przeciwcholinergiczne, hydroksyzyna chlorowodorek, komorowe zaburzenia rytmu serca, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, parestezja, reakcja nadwrażliwości, rotacja gałek ocznych, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, tachykardia, testy czynnościowe wątroby, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa, zaburzenia akomodacji, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ibufen dla dzieci FORTE o smaku malinowym

Podczas stosowania leku Ibufen dla dzieci FORTE o smaku malinowym należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi (np. toczeń rumieniowaty układowy), przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca), zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz zaburzeniami krzepnięcia krwi. Ibuprofen może przedłużać czas krwawienia i zwiększać ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, takich jak krwawienia, owrzodzenia i perforacje, które mogą wystąpić nawet bez wcześniejszych objawów. Ryzyko to wzrasta wraz z dawką, szczególnie powyżej 1200 mg/dobę, u osób starszych oraz u pacjentów z historią chorób przewodu pokarmowego. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas oraz unikanie jednoczesnego stosowania innych NLPZ, w tym inhibitorów COX-2. U pacjentów odwodnionych istnieje zwiększone ryzyko zaburzeń czynności nerek. W przypadku wystąpienia owrzodzeń lub krwawień z przewodu pokarmowego należy natychmiast odstawić lek.
astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, hiperlipidemia, incydent zatorowo-zakrzepowy, inhibitory COX-2, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek przeciwzakrzepowy, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nefropatia postanalgetyczna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie przewodu pokarmowego, perforacja przewodu pokarmowego, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, rumień wielopostaciowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna amblopia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia krzepnięcia krwi, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Colistimethatum natricum Noridem

Kolistymetat sodowy wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek, ze szczególnym uwzględnieniem klirensu kreatyniny, co pozwala na indywidualne dostosowanie dawkowania i minimalizację ryzyka nefrotoksyczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z hipowolemią, stosujących inne nefrotoksyczne leki oraz u niemowląt poniżej 1. roku życia ze względu na niedojrzałość czynności nerek. Ryzyko nefrotoksyczności koreluje z dawką skumulowaną i czasem trwania terapii, dlatego przedłużenie leczenia wymaga dokładnej analizy korzyści i potencjalnych zagrożeń. Ponadto, wysokie stężenia kolistymetatu sodowego w surowicy mogą indukować objawy neurotoksyczne, takie jak parestezje okołoustne i kończyn, osłabienie mięśni, zawroty głowy, zaburzenia mowy i widzenia, splątanie, psychoza czy bezdech, co wymaga uważnej obserwacji pacjentów.
acetylocholina, bezdech, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, Clostridium difficile, hamowanie perystaltyki jelit, hipowolemia, klirens kreatyniny, kolistymetat sodowy, kolistyna, lek β2-adrenergiczny, miastenia, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niestabilność naczynioruchowa, parestezja kończyn, parestezja okołoustna, parestezja twarzy, połączenie nerwowo-mięśniowe, porfiria, psychoza, reakcja alergiczna, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, skurcz oskrzeli, splątanie, terapia skojarzona, zapalenie okrężnicy, zatrzymanie czynności oddechowej
Leksykon substancji czynnych
Etamsylat – Przeciwwskazania stosowania

Etamsylat, obecny w preparatach Cyclonamine (tabletki 250 mg, kapsułki 500 mg oraz roztwór do wstrzykiwań 12,5% 125 mg/ml), posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na etamsylat lub na substancje pomocnicze zawarte w danym preparacie, takie jak sodu pirosiarczyn (w tabletkach 250 mg i roztworze do wstrzykiwań), barwniki (tytanu dwutlenek E171, erytrozyna E127, żółcień chinolinowa E104 w kapsułkach 500 mg) oraz sodu siarczyn (w roztworze do wstrzykiwań). Ponadto, ostra porfiria stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania etamsylatu we wszystkich formach farmaceutycznych ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów i wystąpienia ostrego ataku porfirycznego.
astma oskrzelowa, atak porfiryczny, bezpieczeństwo farmakoterapii, dwutlenek tytanu, erytrozyna, etamsylat, kwalifikacja pacjenta, nadwrażliwość, ostra porfiria, pirosiarczyn sodu, postać doustna, postać parenteralna, przeciwwskazanie do stosowania, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, siarczyn sodu, skurcz oskrzeli, substancja czynna, substancja pomocnicza, żółcień chinolinowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tussicom 400 400 mg/5 g

Lek Tussicom zawierający N-acetylo-L-cysteinę jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Reakcje nadwrażliwości, takie jak skurcz oskrzeli, duszność, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy i tachykardia występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie (<1/10 000) i stanowią zagrożenie życia. W obrębie układu nerwowego najczęściej zgłaszany jest ból głowy (niezbyt często), a także szumy uszne. Bardzo rzadko obserwuje się krwawienia, co może być związane z mukolitycznym działaniem leku. Ponadto, po dużych dawkach może wystąpić rozszerzenie naczyń krwionośnych i nagłe zaczerwienienie twarzy (częstość nieznana). W początkowym okresie stosowania mogą pojawić się skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śluzu i drażniący kaszel (bardzo rzadko).
acetylocysteina, astma oskrzelowa, duszność, dyspepsja, działanie mukolityczne, działanie niepożądane, flush syndrome, hipotensja, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, parametry hemodynamiczne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz oskrzeli, stomatitis, tachykardia, tinnitus, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, Tussicom, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie układu oddechowego, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 15 mg/ml

Przedawkowanie ipidakryny chlorowodorku (Ipidacrine hydrochloride Grindeks) może wywołać kryzys cholinergiczny, charakteryzujący się wieloukładowymi objawami wynikającymi z nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego. Objawy te obejmują skurcz oskrzeli, nadmierne wydzielanie śliny, łzawienie, miozę, oczopląs, nadmierną potliwość, mimowolne wypróżnianie i oddawanie moczu, wymioty, bradykardię (<60 uderzeń/min), blok serca, arytmię, niedociśnienie tętnicze, a także objawy neurologiczne takie jak niepokój ruchowy, lęk, pobudzenie, ataksja, niewyraźna mowa, senność, drgawki i śpiączka. Produkt dostępny jest w stężeniach 5 mg/mL oraz 15 mg/mL w postaci roztworu do wstrzykiwań, co ma istotne znaczenie w ocenie dawki i ryzyka przedawkowania.
akatyzja, antagonista receptorów muskarynowych, arytmia, ataksja, atropina, blok serca, bradykardia, drgawki, dyzartria, hiperhidroza, hipersaliwacja, hipotonia, ipidakryna chlorowodorek, kryzys cholinergiczny, łzawienie oczu, M-cholinoblokery, metacyna, mioza, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, niewydolność oddechowa, niewydolność sercowo-naczyniowa, oczopląs, skurcz oskrzeli, śpiączka, triheksyfenidyl, układ cholinergiczny, wymioty
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – APAP 325 mg

Stosowanie paracetamolu w dawce 325 mg wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością wątroby (Child-Pugh <9), przewlekłym alkoholizmem, zespołem Gilberta, ostrym zapaleniem wątroby, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min), niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoborem reduktazy methemoglobinowej oraz u osób z astmą i nadwrażliwością na NLPZ. Należy unikać jednoczesnego stosowania paracetamolu z innymi lekami zawierającymi tę substancję, aby zapobiec przedawkowaniu. Szczególną uwagę zwraca się na ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową (HAGMA) przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, posocznicą, niedożywieniem lub przewlekłym alkoholizmem. W takich przypadkach zalecana jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie 5-oksoproliny w moczu.
5-oksoprolina, alkoholowa choroba wątroby, astma, ból głowy z odbicia, flukloksacylina, hepatotoksyczność, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, luka anionowa, marskość wątroby, methemoglobinemia, nefropatia analgetyczna, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór glutationu, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, paracetamol, posocznica, skurcz oskrzeli, uszkodzenie hepatocytów, uzależnienie od alkoholu, zespół Gilberta, żółtaczka niehemolityczna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polopiryna Gardło 8,75 mg

Polopiryna Gardło, zawierająca 8,75 mg flurbiprofenu w postaci pastylek twardych, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na flurbiprofen lub substancje pomocnicze, takie jak izomalt (2034 mg/pastylkę), maltitol (427,5 mg/pastylkę), czerwień koszenilowa (E 124, 0,013 mg/pastylkę) oraz żółcień pomarańczowa (E 110, 0,080 mg/pastylkę). Lek nie powinien być stosowany u osób z reakcjami nadwrażliwości na NLPZ, w tym astmą oskrzelową, skurczem oskrzeli, zapaleniem błony śluzowej nosa, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką po ekspozycji na NLPZ. Przeciwwskazania obejmują także czynną lub nawracającą chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia jelit, a także wcześniejsze krwawienia lub perforacje związane z terapią NLPZ.
astma oskrzelowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zapalenie jelita grubego, czynna choroba wrzodowa, flurbiprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nawracająca choroba wrzodowa, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja cukrów, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie jelit, pastylka twarda, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie krwotoczne, zapalenie błony śluzowej nosa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Diphergan

Podczas stosowania prometazyny w postaci syropu Diphergan (5 mg/5 ml) konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami, takimi jak jaskra (wymagająca monitorowania ciśnienia wewnątrzgałkowego), padaczka (ze względu na obniżanie progu drgawkowego), zwężenie ujścia cewki moczowej, przerost gruczołu krokowego, niedoczynność wątroby, niedrożność odźwiernika dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, astma oskrzelowa, zapalenie oskrzeli, rozstrzenie oskrzeli, ciężka choroba wieńcowa oraz niewydolność nerek. Lek zawiera substancje pomocnicze, które mogą wywoływać działania niepożądane, w tym sacharozę (3,97 g/5 ml), co jest istotne u pacjentów z cukrzycą oraz rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolicznymi (nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, niedobór sacharazy-izomaltazy), u których stosowanie syropu jest przeciwwskazane.
astma oskrzelowa, choroba dróg oddechowych, choroba wieńcowa, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, etanol, jaskra, nadwrażliwość na benzoesany, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedoczynność wątroby, niedrożność odźwiernika, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, padaczka, próg drgawkowy, prometazyna, przerost gruczołu krokowego, rozstrzenie oskrzeli, sacharoza, skurcz oskrzeli, sodu benzoesan, sodu pirosiarczyn, zapalenie oskrzeli, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie cewki moczowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Teicoplanin AptaPharma 200 mg

Teikoplanina w postaci proszku i rozpuszczalnika do roztworu do wstrzykiwań/infuzji (dawki 200 mg i 400 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania. Najczęstsze działania obejmują leukopenię, małopłytkowość, eozynofilię oraz reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny i zespół czerwonego człowieka. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje skórne, takie jak toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy oraz obrzęk naczynioruchowy. Dodatkowo, teikoplanina może powodować ototoksyczność, objawiającą się głuchotą, szumami usznymi i zaburzeniami przedsionkowymi. Zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, neutropenia i pancytopenia, występują niezbyt często, natomiast zapalenie żył i zakrzepowe zapalenie żył mają częstość nieznaną. W miejscu podania mogą pojawić się ból, gorączka, ropień oraz dreszcze.
agranulocytoza, aminotransferazy, Clostridioides difficile, drgawki, eozynofilia, fosfataza zasadowa, kreatynina, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, nefrotoksyczność, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pancytopenia, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, szumy uszne, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia przedsionkowe, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żył, zespół czerwonego człowieka, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pyralgina 500 mg

Pyralgina (metamizol sodowy jednowodny) w dawce 500 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na metamizol oraz inne pochodne pirazolonu i pirazolidyny, zwłaszcza po wystąpieniu agranulocytozy. Nie należy jej stosować u osób z zespołem astmy analgetycznej, nietolerancją na NLPZ, salicylany, paracetamol, a także u pacjentów z zaburzeniami czynności szpiku kostnego (agranulocytoza, leukopenia, niedokrwistość), ostrą niewydolnością nerek i wątroby, ostrą porfirią wątrobową oraz wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej ze względu na ryzyko kryzy hemolitycznej. Ponadto, stosowanie Pyralginy jest przeciwwskazane w trzecim trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym hematologicznych i przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego Botalla. Jednoczesne podawanie z innymi pochodnymi pirazolonu i pirazolidyny, takimi jak fenylobutazon czy propyfenazon, zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych.
W przypadku pacjentów z wcześniejszymi reakcjami alergicznymi, astmą oskrzelową, przewlekłą pokrzywką, nadwrażliwością na barwniki lub konserwanty, a także u osób w podeszłym wieku, z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, niedociśnieniem, chorobami hematologicznymi oraz stosujących leki immunosupresyjne lub mielosupresyjne, należy zachować szczególną ostrożność i rozważyć alternatywne metody leczenia. Każda tabletka Pyralginy zawiera 34,5 mg (1,5 mmol) sodu, co jest istotne u pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym lub obrzękami związanymi z retencją płynów, gdzie bilans korzyści i ryzyka powinien być dokładnie oceniony. Monitorowanie pacjentów podczas terapii jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa i minimalizacji ryzyka powikłań.
agranulocytoza, astma oskrzelowa, fenazon, fenylobutazon, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, leukopenia, metamizol, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, ostra porfiria wątrobowa, paracetamol, pochodne pirazolidyny, pochodne pirazolonu, pokrzywka, polipowatość nosa, propyfenazon, przewlekła pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, retencja płynów, salicylany, skurcz oskrzeli, szpik kostny, trzeci trymestr ciąży, zespół astmy analgetycznej
Leksykon leków
Przedawkowanie – Symbicort Turbuhaler (320 mcg + 9 mcg)/dawkę inh.

Przedawkowanie Symbicort Turbuhaler, zawierającego budezonid i formoterol fumaran dwuwodny, może prowadzić do różnorodnych objawów klinicznych zależnych od dominującej substancji czynnej. Nadmierna ekspozycja na formoterol, agonistę receptorów β2, manifestuje się drżeniami mięśni, bólami głowy, kołataniem serca, tachykardią (>100 uderzeń/min), hipokaliemią, hiperglikemią, wydłużeniem odstępu QTc oraz arytmiami, co zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca. Dawka 90 µg formoterolu w ciągu 3 godzin, choć przekracza standardową dawkę 9 µg/dawkę w Symbicorcie, nie wykazała dotychczas istotnych problemów bezpieczeństwa. Przedawkowanie budezonidu w ostrej fazie zwykle nie wymaga natychmiastowej interwencji, jednak przewlekłe stosowanie wysokich dawek może skutkować podwyższonym stężeniem kortykosteroidów, supresją osi podwzgórze-przysadka-nadnercza oraz innymi działaniami ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidów.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, arytmia komorowa, budezonid, drżenie mięśni, drżenie mięśni szkieletowych, działania ogólnoustrojowe glikokortykosteroidów, formoterol fumaran dwuwodny, glikogenoliza wątrobowa, glikokortykosteroid wziewny, hiperglikemia, hipokaliemia, kołatanie serca, leczenie objawowe, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przedawkowanie budezonidu, rozszerzenie naczyń mózgowych, skurcz oskrzeli, stężenie kortykosteroidów, stymulacja receptorów β2-adrenergicznych, Symbicort Turbuhaler, tachykardia, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie repolaryzacji komór, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności nadnerczy, β2-mimetyk
Leksykon leków
Działania niepożądane – Enalapril Vitabalans 20 mg

Enalapril Vitabalans w dawce 20 mg, stosowany jako inhibitor ACE, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Do najczęściej obserwowanych należą: nieostre widzenie (≥ 1/10), suchy kaszel (≥ 1/10), zawroty głowy (≥ 1/10), osłabienie (≥ 1/10), nudności (≥ 1/10), bóle głowy (≥ 1/100), duszność (≥ 1/100), bóle w klatce piersiowej i zaburzenia rytmu serca (≥ 1/100), a także hiperkaliemia i podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy (≥ 1/100). Rzadziej występują poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, pancytopenia, oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Wśród działań niepożądanych wymagających szczególnej uwagi znajdują się obrzęk naczynioruchowy z ryzykiem obturacji dróg oddechowych, hipotensja, zwłaszcza ortostatyczna, oraz zaburzenia funkcji nerek, które mogą wymagać modyfikacji terapii lub odstawienia leku.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, białkomocz, choroba autoimmunologiczna, depresja szpiku kostnego, dusznica bolesna, enalaprylu maleinian, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, incydent naczyniowo-mózgowy, kołatanie serca, leukocytoza, limfadenopatia, martwica wątroby, naciek w płucach, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wrzód trawienny, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Diclaner 75 mg

Diklofenak sodowy w dawce 75 mg w postaci kapsułek dojelitowych (Diclaner) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z czynna chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, aktywnym krwawieniem z przewodu pokarmowego, perforacją, czy nawracającymi epizodami owrzodzenia potwierdzonymi co najmniej dwoma odrębnymi incydentami. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z krwawieniami do OUN, niewyjaśnionymi zaburzeniami hematopoezy, reakcjami nadwrażliwości po NLPZ (np. skurcz oskrzeli, astma, pokrzywka), ciężką niewydolnością wątroby i nerek oraz u osób z chorobami sercowo-naczyniowymi, takimi jak zastoinowa niewydolność serca (klasa II-IV wg NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych, ze względu na ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych. Ponadto, stosowanie diklofenaku jest bezwzględnie przeciwwskazane w III trymestrze ciąży z uwagi na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego Botalla i uszkodzenia nerek płodu. Diclaner nie jest wskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na wysoką dawkę substancji czynnej i ryzyko działań niepożądanych.
Przed rozpoczęciem terapii diklofenakiem w dawce 75 mg należy przeprowadzić szczegółowy wywiad lekarski, uwzględniając historię chorób przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego, funkcji wątroby i nerek oraz wcześniejsze reakcje na NLPZ. Monitorowanie pacjentów podczas leczenia jest kluczowe, zwłaszcza pod kątem objawów niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) zaleca się rozważenie alternatywnych metod leczenia, szczególnie przy planowaniu długotrwałej terapii diklofenakiem, aby zminimalizować ryzyko powikłań. Znajomość pełnego spektrum przeciwwskazań i ostrożność w kwalifikacji pacjentów są niezbędne dla bezpiecznego stosowania leku Diclaner.
anafilaksja, astma, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, diklofenak sodowy, encefalopatia wątrobowa, hiperlipidemia, krwawienie do OUN, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na diklofenak, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przewód tętniczy Botalla, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, szpik kostny, trzeci trymestr ciąży, udar mózgu, właściwość przeciwpłytkowa, zaburzenie hematopoezy, zaburzenie oddechowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Podtlenek azotu SIAD 100% v/v

Podtlenek azotu SIAD (dinitrogenii oxidum, stężenie min. 100% objętości) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania obejmują nudności i wymioty (≥1/100 do <1/10), euforię, zaburzenia nastroju, zawroty głowy lub omdlenia (≥1/100 do <1/10), a także zmniejszone wysycenie hemoglobiny tlenem u dzieci, co może prowadzić do hipoksemii i wymaga monitorowania saturacji. Rzadziej występują wzdęcia (≥1/1 000 do <1/100) oraz uczucie ciśnienia w uchu środkowym (≥1/1 000 do <1/100). Poważne, choć rzadkie działania niepożądane (≥1/10 000 do <1/1 000) obejmują zaburzenia rytmu serca, bradykardię, nadciśnienie płucne, niedociśnienie tętnicze u noworodków, rozproszone niedotlenienie po inhalacji, niedokrwistość megaloblastyczną i granulocytopenię przy stosowaniu powyżej 24 godzin, a także zaburzenia neurologiczne takie jak mielopatia, polineuropatia, bóle głowy, skurcze mięśni i zwiększenie ciśnienia śródczaszkowego.
bezdech, ból głowy, bradykardia, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie w uchu środkowym, dyspnea, euforia, gaz medyczny skroplony, granulocytopenia, hipoksemia, mieloneuropatia, mielopatia, nadciśnienie płucne, napad padaczkowy, neuropatia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość megaloblastyczna, nudności i wymioty, podtlenek azotu, polineuropatia, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, uzależnienie, wysycenie hemoglobiny tlenem, wzdęcie, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy, zwyrodnienie rdzenia kręgowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Timo-COMOD 0,5 % 5 mg/ml

Maleinian tymololu, substancja czynna leku Timo-COMOD 0,5%, jest beta-adrenolitykiem stosowanym miejscowo w postaci kropli do oczu. Pomimo miejscowej aplikacji, tymolol może ulegać wchłanianiu ogólnoustrojowemu, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych typowych dla beta-adrenolityków. Częstość tych działań jest jednak niższa niż przy podawaniu ogólnoustrojowym. Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych należą: bradykardia (często), podrażnienie oka i niewyraźne widzenie (często), zawroty głowy i ból głowy (często). Rzadziej występują blok przedsionkowo-komorowy (niezbyt często), niedociśnienie (niezbyt często), zapalenie rogówki (niezbyt często), niewydolność serca i skurcz oskrzeli (rzadko), a także reakcje alergiczne i depresja (rzadko). Warto podkreślić, że u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz cukrzycą konieczne jest szczegółowe monitorowanie ze względu na możliwość maskowania objawów hipoglikemii oraz nasilenia niewydolności serca czy astmy.
astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cukrzyca, działanie niepożądane, hipoglikemia, krążenie ogólne, maleinian tymololu, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, POChP, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, światłowstręt, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie ogólnoustrojowe, zapalenie rogówki, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Distygmina – Działania niepożądane

Distygmina, aktywny składnik leku Ubretid, jest inhibitorem acetylocholinoesterazy, którego działania niepożądane mają głównie charakter muskarynowy, a rzadziej nikotynowy, i są ściśle zależne od dawki. Do najczęstszych objawów należą nudności, wymioty, biegunka, nadmierna potliwość oraz bradykardia (występująca bardzo często, ≥1/10), co jest typowe dla inhibitorów acetylocholinoesterazy. Działania muskarynowe, takie jak zwężenie źrenic i nadmierne łzawienie (często, ≥1/100 do <1/10), mogą być łagodzone atropiną. Jednakże działania nikotynowe, w tym drżenia mięśniowe, kurcze, osłabienie i porażenie mięśni (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1 000), nie reagują na atropinę i wymagają różnicowania z miastenią. Szczególnie niebezpieczne są powikłania kardiologiczne, takie jak bradykardia (bardzo często), częstoskurcz komorowy (rzadko), migotanie przedsionków, dławica piersiowa i zatrzymanie akcji serca (bardzo rzadko), które mogą prowadzić do zagrażających życiu zdarzeń, zwłaszcza w okresie pooperacyjnym.
atropina, biegunka, blokada nerwowo-mięśniowa, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, częstoskurcz komorowy, distygmina, dławica piersiowa, drżenie mięśniowe, dysfagia, dystrofia mięśniowa, działanie antycholinergiczne, działanie muskarynowe, działanie nikotynowe, inhibitor acetylocholinoesterazy, kurcz mięśniowy, łzawienie, miastenia, migotanie przedsionków, nadmierna potliwość, napad kloniczno-toniczny, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, nudności, osłabienie mięśni, perystaltyka, porażenie mięśni, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, wydzielanie śliny, wydzielina oskrzelowa, wymioty, zaburzenie akomodacji, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie mowy, zatrzymanie akcji serca, zawrót głowy, zwężenie źrenic
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibum 100 mg/5 ml

Ibuprofen, substancja czynna leku Ibum (100 mg/5 ml), może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, obserwowane głównie podczas krótkotrwałego stosowania w dawkach OTC. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak anemia, leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia oraz agranulocytoza, których wczesne objawy to gorączka, ból gardła, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej, objawy grypopodobne, zmęczenie i krwawienia. Reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i świąd, występują niezbyt często (1/1000 do <1/100), natomiast ciężkie reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy są bardzo rzadkie (<1/10 000). Wysokie dawki ibuprofenu (do 2400 mg/dobę) mogą zwiększać ryzyko tętniczych incydentów zatorowo-zakrzepowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu, a także zespołu Kounisa. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują ból głowy (1/1000 do <1/100), zawroty głowy, bezsenność, pobudzenie i drażliwość (1/10 000 do <1/1000), a także rzadkie przypadki aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ból brzucha, ból głowy, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działanie niepożądane, hipotensja, incydent zatorowo-zakrzepowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, morfologia krwi, niestrawność, niewydolność nerek, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pokrzywka, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, świąd, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona