indynawir

Indynawir to lek przeciwwirusowy z grupy inhibitorów proteazy, który znalazł zastosowanie w leczeniu zakażeń wirusem HIV. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu aktywności proteazy HIV – enzymu niezbędnego do prawidłowej replikacji wirusa. Blokując ten proces, indynawir uniemożliwia powstawanie dojrzałych, zakaźnych cząstek wirusowych.

W praktyce klinicznej indynawir jest stosowany jako składnik wysoce aktywnej terapii antyretrowirusowej (HAART), zwykle w połączeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Standardowa dawka wynosi 800 mg podawane doustnie co 8 godzin. Lek należy przyjmować na czczo lub z lekkim posiłkiem o niskiej zawartości tłuszczu i białka, ponieważ pokarm może znacząco zmniejszać jego wchłanianie.

Wśród najczęstszych działań niepożądanych indynawiru wymienia się kamicę nerkową, hiperbilirubinemię, hiperglikemię oraz redystrybucję tkanki tłuszczowej. Szczególnie istotnym problemem klinicznym jest kamica nerkowa, której ryzyko można zmniejszyć poprzez odpowiednie nawodnienie pacjenta (zaleca się wypijanie co najmniej 1,5 litra płynów dziennie). Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi preparatami poprzez wpływ na układ enzymatyczny cytochromu P450.

Obecnie indynawir jest rzadziej stosowany w praktyce klinicznej ze względu na dostępność nowszych inhibitorów proteazy o korzystniejszym profilu bezpieczeństwa i wygodniejszym dawkowaniu. Mimo to, pozostaje ważną opcją terapeutyczną w szczególnych przypadkach klinicznych, zwłaszcza u pacjentów z wielolekową opornością HIV.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Tirosint Sol 25 mcg

Lewotyroksyna sodowa, składnik aktywny leku Tirosint Sol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jej skuteczność terapeutyczną i farmakokinetykę. Leki przeciwcukrzycowe mogą mieć obniżoną skuteczność z powodu wpływu hormonów tarczycy na metabolizm glukozy, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania dawki. Pochodne kumaryny ulegają nasileniu działania przeciwzakrzepowego wskutek wypierania z białek osocza, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga regularnego monitorowania INR i PT. Żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol) oraz preparaty zawierające aluminium, żelazo lub wapń zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się zachowanie odstępów czasowych 4-5 godzin i co najmniej 2 godzin odpowiednio. Orlistat, inhibitory pompy protonowej, produkty sojowe oraz leki takie jak salicylany, dikumarol, furosemid, klofibrat i fenytoina wpływają na biodostępność i frakcję wolnej tyroksyny, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki.
amiodaron, antykoagulant, antykoncepcja estrogenowa, badanie immunologiczne tarczycy, barbiturat, beta-adrenolityk, biotyna, chlorochina, dikumarol, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka, fenytoina, furosemid, glikemia, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, induktor enzymu wątrobowego, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, klirens wątrobowy, klofibrat, kolestypol, kolestyramina, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, motesanib, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametry koagulologiczne, pochodna kumaryny, preparaty aluminium, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sorafenib, środek kontrastowy jodowy, stężenie TSH, streptawidyna, sukralfat, sunitynib, wole guzkowe, wolna tyroksyna, żywica joniowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Colchicine Genoptim 0,5 mg

Kolchicyna jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4 oraz transportowana przez glikoproteinę P (P-gp), co ma kluczowe znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych. Inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir) oraz inhibitory P-gp (np. cyklosporyna, chinidyna) znacząco zwiększają stężenie kolchicyny w osoczu, powodując wzrost AUC nawet do 297% i Cmax do 345%. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby jednoczesne stosowanie tych inhibitorów z kolchicyną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej toksyczności, w tym zgonu. U pacjentów z prawidłową funkcją narządów zaleca się odpowiednią redukcję dawki: 4-krotne zmniejszenie dawki przy silnych inhibitorach CYP3A4 i P-gp oraz 2-krotne zmniejszenie dawki przy umiarkowanych inhibitorach (np. werapamil, diltiazem, sok grejpfrutowy). Powtórne leczenie ostrego napadu dny moczanowej nie powinno być podejmowane wcześniej niż po 3 dniach od zakończenia terapii inhibitorami.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, azolowy lek przeciwgrzybiczy, bloker kanału wapniowego, cyjanokobalamina, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diltiazem, dna moczanowa, erytromycyna, fibrat, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klarytromycyna, kolchicyna, mielosupresja, miopatia, morfologia krwi, parametr farmakokinetyczny, rabdomioliza, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, statyna, tolbutamid, umiarkowany inhibitor CYP3A4, werapamil, witamina B12, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 600 mg

Darunawir w skojarzeniu z rytonawirem wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, głównie poprzez inhibicję enzymów CYP3A, CYP2D6 oraz białek transportowych P-gp, OATP1B1 i OATP1B3. Rytonawir pełni funkcję boostera, zwiększając ekspozycję na darunawir aż 14-krotnie przy dawce 600 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru podawanych dwa razy dziennie. Interakcje te mogą prowadzić do zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia stężeń leków metabolizowanych przez różne izoenzymy CYP, co ma istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP3A (np. statyny, inhibitory PDE-5), CYP2D6 (beta-blokery, flekainid), CYP2C9 (warfaryna) i CYP2C19 (metadon), a także z lekami będącymi substratami białek transportowych (np. digoksyna, dabigatran). Wskazane jest monitorowanie stężeń i dostosowanie dawek leków współstosowanych, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym.
astemizol, atorwastatyna, beta-bloker, boceprewir, booster farmakologiczny, bozentan, buprenorfina, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, dabigatran, darunawir, deksametazon, digoksyna, docetaksel, dziurawiec zwyczajny, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutykazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, indynawir, inhibicja CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor integrazy, inhibitor PDE-5, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe, lopinawir, metabolizm CYP2C8, metabolizm CYP3A, metadon, metoprolol, NNRTI, NRTI, OATP1B1, OATP1B3, paklitaksel, parametry farmakokinetyczne, propafenon, repaglinid, rozuwastatyna, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, sildenafil, SSRI, statyny, tadalafil, takrolimus, telaprewir, terfenadyna, wardenafil, warfaryna, wskaźnik terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Succus Hyperici Phytopharm 2,425 g/2,5 ml

Preparat Succus Hyperici Phytopharm, zawierający sok ze świeżego ziela dziurawca z etanolem w stężeniu 25-35% V/V, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez indukcję izoenzymów cytochromu P450. Mechanizm ten prowadzi do przyspieszonego metabolizmu wielu leków, co skutkuje obniżeniem ich stężenia w surowicy i zmniejszeniem efektu terapeutycznego. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak cyklosporyna, inhibitory proteazy (np. indynawir), warfaryna, fenprokumon, teofilina oraz digoksyna, gdzie jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko niepowodzenia terapii lub powikłań. Ponadto, preparat może osłabiać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, zwiększając ryzyko nieplanowanej ciąży, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie serotoninergiczne, efekt przeciwzakrzepowy, fenprokumon, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, indynawir, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, odrzucenie przeszczepu, powikłanie zakrzepowe, SSRI, teofilina, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Atostat 80 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 i transportery OATP1B1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii; zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, amiodaron) również podwyższają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga rozważenia niższej dawki i monitorowania klinicznego. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie leku, szczególnie ryfampicyna, która dodatkowo hamuje OATP1B1, dlatego atorwastatynę należy podawać jednocześnie z ryfampicyną i monitorować skuteczność terapii. Inhibitory transporterów białkowych (np. cyklosporyna) mogą zwiększać działanie atorwastatyny, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania efektów terapeutycznych.
amiodaron, atazanawir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, darunawir, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, lopinawir, miopatia, noretysteron, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, styrypentol, telitromycyna, transporter OATP1B1, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax SR 0,5 mg

Alprazolam, substancja czynna Xanax SR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu sedatywnym i depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, opioidy, neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne oraz przeciwhistaminowe I generacji, które mogą powodować addytywne nasilenie sedacji i ryzyko depresji oddechowej. Alkohol jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na ryzyko ciężkiej depresji OUN, zaburzeń koordynacji, a nawet zatrzymania oddechu i śpiączki. Interakcje farmakokinetyczne najczęściej dotyczą metabolizmu przez CYP3A4 – inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna, diltiazem) mogą zwiększać stężenie alprazolamu w osoczu nawet o 50-75%, co wymaga redukcji dawki, natomiast induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają stężenie leku, co może wymagać zwiększenia dawki i monitorowania efektu terapeutycznego.
alprazolam, barbiturany, benzodiazepiny, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, diltiazem, doustne leki antykoncepcyjne, działanie addytywne, dziurawiec, erytromycyna, fentanyl, fenytoina, flukonazol, hipotensja, hydroksyzyna, induktory enzymatyczne, indynawir, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klemastyna, kodeina, leki przeciwdepresyjne sedatywne, leki przeciwhistaminowe pierwszej generacji, morfina, neuroleptyki, oksykodon, opioidy, receptory GABA-ergiczne, ryfampicyna, rytonawir, SNRI, SSRI, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tramadol, werapamil, wolna frakcja leku, wypieranie z białek osocza, zaburzenia oddychania, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Amarhyton 100 mg

Flekainid, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna) ze względu na ryzyko nasilenia działania proarytmicznego. W przypadku beta-adrenolityków (klasa II) obserwuje się addytywne działanie inotropowo ujemne, co wymaga ostrożności i monitorowania funkcji serca. Amiodaron (klasa III) zwiększa stężenie flekainidu w osoczu, co wymaga redukcji dawki o 50% i kontroli poziomu leku. Antagoniści wapnia, zwłaszcza werapamil, mogą powodować zagrażające życiu interakcje, dlatego ich stosowanie powinno być unikane lub ściśle monitorowane. Flekainid podnosi stężenie digoksyny o około 15%, co wymaga monitorowania u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Leki hamujące CYP2D6 (np. paroksetyna, fluoksetyna, leki przeciwhistaminowe, przeciwwirusowe, terbinafina) zwiększają stężenie flekainidu i ryzyko arytmii, natomiast induktory CYP2D6 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) przyspieszają jego eliminację o około 30%, co może wymagać dostosowania dawki.
amiodaron, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, arytmia komorowa, astemizol, beta-adrenolityk, bupropion, chinina, cymetydyna, CYP2D6, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie inotropowe ujemne, działanie proarytmiczne, fenobarbital, fenytoina, flekainid, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, halofantryna, hiperkaliemia, hipokaliemia, indynawir, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, kardiotoksyczność, klozapina, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, mizolastyna, paroksetyna, rytonawir, terbinafina, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od nikotyny, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Ugramel 10 mg

Prasugrel, substancja czynna preparatu Ugramel, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu prasugrelu z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny ze względu na wysokie ryzyko krwawień, wymagające monitorowania INR. Podawanie heparyny (100 j./kg mc.) oraz heparyn drobnocząsteczkowych w terapii skojarzonej jest możliwe, jednak zwiększa ryzyko krwawień i wymaga uważnego nadzoru. Prasugrel powinien być stosowany w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym (ASA), mimo potencjalnego wzrostu ryzyka krwawień, co potwierdzają badania kliniczne. Interakcje z morfiną i innymi opioidami mogą opóźniać i zmniejszać ekspozycję na prasugrel, co może obniżać jego skuteczność, zwłaszcza w ostrym zespole wieńcowym; w takich przypadkach rozważa się pozajelitowe podanie inhibitora P2Y12. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) i inhibitorów COX-2 wymaga ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora H2, atorwastatyna, biwalirudyna, cyklofosfamid, cyprofloksacyna, digoksyna, diltiazem, efawirenz, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, hydroksybupropion, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor COX-2, inhibitor GP IIb/IIIa, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, morfina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry zespół wieńcowy, pochodna kumaryny, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, telitromycyna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 20 mg

Wardenafil Aristo jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem CYP3A5 i CYP2C, co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir (600 mg 2×/d), indynawir (800 mg 3×/d), ketokonazol (200 mg) oraz itrakonazol, znacząco zwiększają ekspozycję na wardenafil (AUC wzrost do 49-krotnego, Cmax do 13-krotnego), wydłużając jego okres półtrwania nawet do 25,7 godziny. W związku z tym jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane, szczególnie u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna (500 mg 3×/d) i klarytromycyna, również zwiększają stężenia wardenafilu (AUC 4-krotnie, Cmax 3-krotnie), co może wymagać dostosowania dawki. Inne leki, takie jak cymetydyna, warfaryna, digoksyna, glibenklamid czy leki zobojętniające kwas solny, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, azotan, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P-450, digoksyna, erytromycyna, farmakokinetyka, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – ItraGen 100 mg

Itrakonazol, będący substratem i silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (inhibitory pompy protonowej, antagoniści receptora H2, leki zobojętniające) znacząco obniżają wchłanianie itrakonazolu z kapsułek, co może prowadzić do utraty skuteczności terapii. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, ryfabutyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca i izoniazyd, powodują znaczne zmniejszenie stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (rytonawir, indynawir, klarytromycyna, erytromycyna) zwiększają stężenie itrakonazolu, co może nasilać działania niepożądane i wymaga ostrożności oraz ewentualnej korekty dawki. Ponadto, itrakonazol jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. astemizol, beprydyl, cyzapryd) oraz statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (atorwastatyna, lowastatyna, symwastatyna) ze względu na ryzyko torsade de pointes oraz miopatii i rabdomiolizy.
alfentanyl, alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, anksjolityk, antagonista kanałów wapniowych, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, benzodiazepin, beta-adrenolityk, biodostępność itrakonazolu, budezonid, busulfan, chinidyna, cilostazol, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, deksametazon, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, digoksyna, dihydroergotamina, dizopiramid, docetaksel, doustny lek przeciwzakrzepowy, ebastyna, eletryptan, ergometryna, ergotamina, ergotyzm, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flutykazon, fluwastatyna, glikokortykosteroid, glikoproteina p, halofantryna, hepatotoksyczność, hipoglikemia, hydroksyitrakonazol, imipramina, indometacyna, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, izoniazyd, karbamazepina, kardiotoksyczność, klarytromycyna, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, loperamid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noretysteron, odstęp QT, pimozyd, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propranolol, rabdomioliza, reboksetyna, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sertindol, stabilizator nastroju, sulfonamid, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, tolbutamid, torsade de pointes, triazolam, trimetreksat, werapamil, zastoinowa niewydolność serca, ziele dziurawca, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pinexet 25 mg 25 mg

Lek Pinexet zawierający kwetiapinę w formie fumaranu dostępny jest w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg w postaci tabletek powlekanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na kwetiapinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość wynosi odpowiednio 0,315 mg (25 mg), 1,26 mg (100 mg), 2,52 mg (200 mg) oraz 3,78 mg (300 mg). Ponadto, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie Pinexetu z inhibitorami enzymu CYP3A4, takimi jak inhibitory proteazy HIV (ritonawir, atazanawir, indynawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, worykonazol), makrolidowe antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon. Interakcje te prowadzą do istotnego wzrostu stężenia kwetiapiny w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych o poważnym charakterze.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, działanie niepożądane, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, metabolizm kwetiapiny, nadwrażliwość, nefazodon, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja nadwrażliwości, ritonawir, worykonazol, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Azoneurax 75 mg

Trazodon, substancja czynna leku Azoneurax, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą podwajać stężenie trazodonu w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych takich jak nudności, omdlenia i hipotonia. Jednoczesne stosowanie z karbamazepiną (400 mg/dobę) może obniżyć stężenie trazodonu i jego metabolitu m-chlorofenylopiperazyny odpowiednio o 76% i 60%, co wymaga monitorowania skuteczności i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, trazodon nasila działanie leków uspokajających, nasennych, przeciwlękowych i przeciwhistaminowych, co może wymagać zmniejszenia ich dawek. Interakcje farmakodynamiczne obejmują ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (TLPD) oraz inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), z zaleceniem unikania takiego połączenia i zachowania odpowiednich okresów karencji (2 tygodnie po IMAO i 1 tydzień po trazodonie). Współistniejące stosowanie trazodonu z lekami wydłużającymi odstęp QT wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko torsade de pointes.
Azoneurax, chlorowodorek, chlorpromazyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, guanetydyna, hipotonia ortostatyczna, IMAO, indynawir, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek hipotensyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, lewomepromazyna, m-chlorofenylopiperazyna, nefazodon, niemiarowość komorowa, odstęp QT, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, sedacja, środek zwiotczający mięśnie, TLPD, torsade de pointes, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wziewny środek znieczulający, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vardenafil Holsten 5 mg

Vardenafil Holsten, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg w formie tabletek zawierających chlorowodorek trójwodny wardenafilu, jest inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) stosowanym w leczeniu zaburzeń erekcji. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób stosujących azotany lub donory tlenku azotu ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg Childa-Pugha), schyłkową niewydolnością nerek wymagającą dializoterapii, niedociśnieniem tętniczym (ciśnienie <90/50 mmHg), niestabilną dławicą piersiową, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego lub udarem mózgu (w ciągu ostatnich 6 miesięcy), a także u osób z wrodzonymi chorobami siatkówki, takimi jak retinitis pigmentosa, oraz po przebytym NAION. Warto również zwrócić uwagę, że tabletki zawierają aspartam (E951) w ilościach odpowiednio 2,5 mg, 5 mg i 10 mg dla dawek 5 mg, 10 mg i 20 mg, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią.
Interakcje lekowe stanowią istotne ograniczenie w stosowaniu wardenafilu. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol i itrakonazol (szczególnie u mężczyzn powyżej 75 roku życia), inhibitorów proteazy HIV (rytonawir, indynawir) oraz leków pobudzających cyklazę guanylową (riocyguat) ze względu na ryzyko poważnego niedociśnienia. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena stanu układu sercowo-naczyniowego, funkcji wątroby i nerek, a także wywiad okulistyczny. Wardenafil nie powinien być stosowany u pacjentów, u których aktywność seksualna jest przeciwwskazana z powodu chorób układu krążenia, zwłaszcza w przypadku ciężkiej niewydolności serca (III/IV stopień wg NYHA) oraz niestabilnej dławicy piersiowej. Kompleksowa kwalifikacja pacjenta oraz uwzględnienie potencjalnych interakcji i przeciwwskazań jest kluczowe dla bezpiecznego stosowania tego leku.
aspartam, azotany, azotyn amylu, barwnikowe zwyrodnienie siatkówki, cyklaza guanylowa, dializoterapia, donor tlenku azotu, fenyloalanina, fenyloketonuria, indynawir, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klasyfikacja NYHA, nadwrażliwość, NAION, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewydolność serca, niewydolność wątroby, retinitis pigmentosa, riocyguat, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, spadek ciśnienia tętniczego, udar mózgu, wardenafil, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Azycyna 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki zobojętniające kwas solny obniżają maksymalne stężenie azytromycyny w surowicy o 25%, co wymaga unikania jednoczesnego podawania. Istotne jest monitorowanie stężenia digoksyny i kolchicyny, gdyż azytromycyna zwiększa ich poziomy w surowicy. W przypadku cyklosporyny obserwuje się wzrost Cmax i AUC0-5, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania. Podawanie azytromycyny z pochodnymi kumaryny (np. warfaryną) może nasilać działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z alkaloidami sporyszu (ergotaminą) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrucia sporyszem. Ryzyko zaburzeń rytmu serca wzrasta przy kojarzeniu azytromycyny z cyzaprydem, co wymaga ostrożności i rozważenia alternatywnej terapii. Ponadto, przypadki rabdomiolizy odnotowano u pacjentów stosujących statyny i azytromycynę, co wymaga obserwacji pod kątem miopatii.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, biodostępność azytromycyny, cetyryzyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, działanie hepatotoksyczne, efawirenz, ergotamina, flukonazol, indynawir, karbamazepina, kolchicyna, lek zobojętniający kwas solny, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, parametry farmakokinetyczne, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprym z sulfametoksazolem, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Tirosint Sol 125 mcg

Lewotyroksyna sodowa, główny składnik Tirosint Sol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną w leczeniu niedoczynności tarczycy. Leki przeciwcukrzycowe wymagają monitorowania glikemii i dostosowania dawki z powodu zwiększonego metabolizmu glukozy. Pochodne kumaryny nasilają działanie przeciwzakrzepowe poprzez wypieranie z białek osocza, co wymaga częstego monitorowania parametrów krzepnięcia. Żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol) oraz preparaty zawierające aluminium, żelazo i wapń obniżają wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się zachowanie odstępów czasowych (4-5 godzin dla żywic, minimum 2 godziny dla metali). Leki takie jak salicylany, dikumarol, furosemid (250 mg), klofibrat i fenytoina zwiększają wolną frakcję T4, co wymaga monitorowania hormonów tarczycy. Hamowanie konwersji T4 do T3 przez propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-adrenolityki, amiodaron i środki kontrastowe jodowe może obniżać aktywność biologiczną lewotyroksyny, wskazując na potrzebę dostosowania dawki i ścisłego monitorowania funkcji tarczycy.
amiodaron, autonomia tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, barbitruran, białko osocza, biotyna, chlorochina, choroba alkoholowa wątroby, dikumarol, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja biotyny i streptawidyny, klofibrat, kołatanie serca, kolestypol, kolestyramina, konwersja T4 do T3, lek beta-adrenolityczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, monitorowanie glikemii, motesanib, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametry krzepnięcia, pH soku żołądkowego, pochodna kumaryny, produkt zawierający soję, proguanil, propylotiouracyl, przewlekłe spożywanie alkoholu, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sól żelaza, sorafenib, środek antykoncepcyjny, środek kontrastowy z jodem, sukralfat, sunitynib, wole guzkowe, wolna frakcja T4, ziele dziurawca zwyczajnego, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 100 mcg

Lewotyroksyna sodowa (Levothyroxine Accord) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz metabolizm. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo, wapń, sukralfat, orlistat, sewelamer, inhibitory pompy protonowej oraz produkty sojowe mogą znacząco zmniejszać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków lub monitorowania funkcji tarczycy i dostosowania dawki. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, ziele dziurawca), inhibitory proteazy, estrogeny, inhibitory kinazy tyrozynowej, amiodaron oraz leki takie jak propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-adrenolityki wpływają na metabolizm i działanie lewotyroksyny, często wymagając ścisłej kontroli parametrów tarczycy i modyfikacji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na amiodaron ze względu na ryzyko indukcji zarówno nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy, zwłaszcza u pacjentów z wolem guzkowym.
amiodaron, badania immunologiczne tarczycy, barbiturany, białka osocza, biotyna, chlorochina, cholestyramina i kolestypol, dikumarol, estrogeny, fenytoina, frakcja wolna hormonu, furosemid, glikokortykoidy, hormonalna terapia zastępcza, hormony tarczycy, imatynib, indynawir, inhibitory kinazy tyrozynowej, inhibitory pompy protonowej, inhibitory proteazy, karbamazepina, klirens wątrobowy, klofibrat, konwersja T4 do T3, leki beta-adrenolityczne, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwzakrzepowe, leki wiążące kwasy żółciowe, leki zobojętniające, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodne kumaryny, preparaty zawierające glin, propylotiouracyl, rytonawir, ryzyko krwawienia, sertralina, sewelamer, środki kontrastowe z jodem, streptawidyna, sukralfat, sunitynib, wchłanianie lewotyroksyny, wole guzkowe, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Trittico CR 150 mg

Trazodon, substancja czynna preparatu Trittico CR, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, trazodon nasila działanie uspokajające leków przeciwpsychotycznych, nasennych, przeciwlękowych oraz przeciwhistaminowych, co wymaga monitorowania pacjenta pod kątem nadmiernej sedacji i upośledzenia funkcji poznawczych. Farmakokinetycznie, induktory enzymatyczne takie jak karbamazepina (zmniejszająca stężenie trazodonu i jego metabolitu odpowiednio o 76% i 60% przy dawce 400 mg/dobę), fenytoina, barbiturany oraz doustne środki antykoncepcyjne przyspieszają metabolizm trazodonu, co może obniżać jego skuteczność. Z kolei silne inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, indynawir, nefazodon) mogą ponad dwukrotnie zwiększać stężenie trazodonu w osoczu, co wiąże się z ryzykiem nudności, omdleń i hipotensji. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu trazodonu z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz SSRI, co wymaga unikania takich skojarzeń i zachowania odpowiednich odstępów czasowych (minimum 2 tygodnie po IMAO przed rozpoczęciem trazodonu i 1 tydzień po odstawieniu trazodonu przed IMAO).
barbiturany, chlorpromazyna, choroba Parkinsona, cymetydyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, hepatotoksyczność, hipotonia ortostatyczna, IMAO, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, lek nasenny i uspokajający, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek wydłużający odstęp QT, lewodopa, lewomepromazyna, nefazodon, niemiarowość komorowa, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, SSRI, torsade de pointes, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlectine 75 mg

Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz odwracalnymi, selektywnymi IMAO-A (np. moklobemid) ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, który może objawiać się drżeniem mięśniowym, drgawkami, hipertermią i nawet zgonem. Również odwracalne, nieselektywne IMAO, takie jak linezolid, są przeciwwskazane. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, tryptany, lit, ziele dziurawca) wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, wenlafaksyna może nasilać ryzyko arytmii komorowych przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QTc (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna). Alkohol jest bezwzględnie przeciwwskazany podczas terapii z powodu nasilenia depresyjnego działania na OUN oraz ryzyka zaostrzenia zaburzeń psychicznych i działań niepożądanych.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, abstynencja alkoholowa, agonista receptora serotoninowego, amiodaron, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, benzodiazepina, błękit metylenowy, chinidyna, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metabolizm wątrobowy, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nadciśnienie tętnicze, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny IMAO-A, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, sotalol, sybutramina, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tryptan, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Symfaxin ER 75 mg

Symfaxin ER (chlorowodorek wenlafaksyny) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zarówno nieodwracalnymi nieselektywnymi, jak i odwracalnymi selektywnymi MAO-A (np. moklobemid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego zagrażającego życiu. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po odstawieniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, tiorydazyna), ze względu na ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, alprazolam, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, benzodiazepina, błękit metylenowy, chinidyna, chinolon, chlorowodorek wenlafaksyny, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny IMAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, pochodna amfetaminy, pozakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, sybutramina, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tolbutamid, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Aderolio 0,75 mg

Ewerolimus, substancja czynna leku Aderolio, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 w wątrobie oraz częściowo w ścianie jelita, a także jest substratem glikoproteiny P (PgP). Silne inhibitory CYP3A4/PgP, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy inhibitory proteazy HIV, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na ewerolimus (AUC do 15,3-krotnie, Cmax do 4,1-krotnie), co stanowi wysokie ryzyko interakcji i zazwyczaj przeciwwskazuje jednoczesne stosowanie. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, imatynib, werapamil) powodują umiarkowane zwiększenie AUC (2,5-4,4-krotnie) i Cmax (1,8-2,5-krotnie), wymagając monitorowania stężeń ewerolimusu i dostosowania dawki. Silne i umiarkowane induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają ekspozycję na lek (AUC do 63%, Cmax do 58%), co również wymaga kontroli stężeń i ostrożności klinicznej. Należy unikać preparatów zawierających ziele dziurawca oraz spożywania soku grejpfrutowego ze względu na ryzyko istotnych interakcji farmakokinetycznych.
alkaloid sporyszu, amprenawir, astemizol, atazanawir, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, darunawir, diltiazem, dronedaron, działanie immunosupresyjne, efawirenz, erytromycyna, ewerolimus, farmakokinetyka ewerolimusu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fosamprenawir, glikoproteina p, imatynib, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, kannabidiol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, nefazodon, nelfinawir, newirapina, nikardypina, oktreotyd, pimozyd, pozakonazol, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna, terfenadyna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dorminox 12,5 mg

Doksylamina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii wielolekowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak barbiturany, benzodiazepiny, opioidy czy leki przeciwpsychotyczne, co może prowadzić do nasilenia sedacji i ryzyka depresji OUN. Przeciwwskazane jest łączenie doksylaminy z adrenaliną w leczeniu niedociśnienia tętniczego ze względu na ryzyko paradoksalnego spadku ciśnienia. Zaleca się ostrożność przy stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, w tym niektórych leków przeciwarytmicznych, makrolidów, leków przeciwmalarycznych i przeciwpsychotycznych, ze względu na potencjalne ryzyko zaburzeń rytmu serca. Ponadto, doksylamina może nasilać działanie cholinolityczne leków przeciwdepresyjnych trójpierścieniowych, leków przeciwparkinsonowskich, inhibitorów MAO oraz atropinowych leków rozkurczowych, co wymaga monitorowania działań niepożądanych takich jak suchość w ustach, tachykardia czy zaburzenia widzenia.
adrenalina, alergiczny test skórny, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, atropina, azol przeciwgrzybiczny, barbiturany, benzodiazepiny, bupropion, choroba Parkinsona, depresja oddechowa, difenhydramina, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doksylamina, dyzopiramid, działanie cholinolityczne, erytromycyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, gemfibrozyl, guanabenz, hipokaliemia, hipomagnezemia, indynawir, inhibitor cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klonidyna, lek hipolipemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, metylodopa, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, obniżenie ciśnienia krwi, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przeciwgrzybicza pochodna azolu, przeciwwirusowy inhibitor proteazy, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skopolamina, telaprewir, telitromycyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Lafactin 150 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Lafactin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), w tym nieodwracalnymi nieselektywnymi IMAO (przeciwwskazane, wymagana przerwa 14 dni po IMAO przed wenlafaksyną i 7 dni odwrotnie), odwracalnymi selektywnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid, przeciwwskazane) oraz odwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. linezolid, przeciwwskazane). Niezachowanie tych zaleceń może prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. drżeniami mięśni, hipertermią, drgawkami, a nawet zgonem. Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy takie jak fentanyl, tramadol, buprenorfina, dekstrometorfan) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i przy zwiększaniu dawek. Zaleca się również unikanie jednoczesnego stosowania wenlafaksyny z prekursorami serotoniny (np. tryptofan) oraz spożywania alkoholu ze względu na ryzyko nasilenia działania sedatywnego, zaburzeń koordynacji i pogorszenia stanu psychicznego.
alprazolam, amiodaron, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nadciśnienie tętnicze, nelfinawir, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tolbutamid, torsade de pointes, tramadol, tryptan, tryptofan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Levirox 150 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna leku Levirox, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą wpływać na jej biodostępność, metabolizm oraz działanie kliniczne. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające glin, żelazo i węglan wapnia znacząco hamują wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odstępów czasowych od 2 do 5 godzin między podawaniem leków. Inhibitory enzymów wątrobowych (barbiturany, karbamazepina) oraz leki indukujące metabolizm (fenytoina) mogą zwiększać klirens lewotyroksyny, co skutkuje koniecznością monitorowania stężeń hormonów tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, leki takie jak warfaryna mogą być wypierane z wiązań z białkami osocza przez lewotyroksynę, zwiększając ryzyko krwawień i wymagając regularnej kontroli INR.
amiodaron, antykoncepcja hormonalna, barbiturany, beta-blokery, biodostępność lewotyroksyny, chlorochina, cholestyramina, czynność tarczycy, dikumarol, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, estrogeny, etanol, fenytoina, frakcja fT4 i fT3, furosemid, glikokortykosteroidy, hamowanie wchłaniania, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, induktory enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor proteazy, interakcje lekowe, karbamazepina, klirens wątrobowy, klofibrat, kolestypol, konwersja T4 do T3, leki hipoglikemizujące, leki przeciwcukrzycowe, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, metabolizm węglowodanów, monitorowanie glikemii, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametry krzepnięcia, pochodne kumaryny, preparaty glinu, preparaty żelaza, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylany, sertralina, sewelamer, środki kontrastowe jodowe, sukralfat, sunitynib, warfaryna, węglan wapnia, wole guzkowe, wypieranie z białek osocza, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – AzitroLEK 100 mg/5 ml

Azytromycyna, makrolidowy antybiotyk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co ma istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi kwas żołądkowy zmniejsza maksymalne stężenie (Cmax) azytromycyny o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu około 2 godzin między podaniem tych leków. Istotne jest monitorowanie stężeń substratów P-gp, takich jak digoksyna i kolchicyna, gdyż azytromycyna może zwiększać ich stężenia w surowicy, co wymaga ewentualnej modyfikacji dawki. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrucia sporyszem. W terapii skojarzonej z lekami przeciwwirusowymi (np. zydowudyną, efawirenzem, nelfinawirem) nie obserwuje się istotnych klinicznie interakcji, choć azytromycyna może zwiększać stężenie aktywnego metabolitu zydowudyny, co może mieć potencjalne korzyści terapeutyczne.
alfentanyl, alkaloidy sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, efawirenz, erytromycyna, flukonazol, fosforylowana zydowudyna, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, trimetoprym z sulfametoksazolem, warfaryna, zakażenie HIV, zatrucie sporyszem, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kamiren 2 mg

Doksazosyna, substancja czynna produktu Kamiren, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Nasilenie działania hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, azotanów oraz inhibitorów PDE-5 (np. sildenafil), co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Z kolei osłabienie efektu hipotensyjnego doksazosyny może wystąpić pod wpływem NLPZ, estrogenów oraz sympatykomimetyków. Doksazosyna osłabia również działanie presyjne amin katecholowych (dopamina, adrenalina, fenylefryna i inne). Jako substrat CYP3A4, doksazosyna wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami tego enzymu (np. ketokonazol, klarytromycyna, rytonawir), które mogą zwiększać jej stężenie w osoczu. Interakcja z cymetydyną powoduje 10% wzrost AUC doksazosyny, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej. Doksazosyna wiąże się z białkami osocza w 98% i nie wpływa na wiązanie leków takich jak digoksyna, warfaryna, fenytoina czy indometacyna.
adrenalina, aktywność reninowa osocza, alkohol etylowy, amina katecholowa, azotan, białko osocza, cymetydyna, CYP 3A4, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, dopamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, efedryna, epinefryna, estrogen, fenylefryna, fenytoina, furosemid, guz chromochłonny, hipotonia ortostatyczna, indometacyna, indynawir, inhibitor enzymu, inhibitor PDE-5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, Kamiren, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek urykozuryczny, metaraminol, metoksamina, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rytonawir, sakwinawir, sympatykomimetyk, telitromycyna, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Azimycin 250 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania lub monitorowania pacjenta. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi kwas solny zmniejsza maksymalne stężenia azytromycyny w surowicy o około 25%, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podaniami. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. cyzapryd, hydroksychlorochina), ze względu na wysokie ryzyko zaburzeń rytmu serca. Interakcje z substratami glikoproteiny P, takimi jak digoksyna i kolchicyna, mogą prowadzić do zwiększenia ich stężeń w surowicy, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej kontroli stężenia digoksyny. Ponadto, azytromycyna nie wpływa istotnie na układ cytochromu P450, co odróżnia ją od innych makrolidów, jednakże współpodawanie z cyklosporyną znacząco zwiększa jej Cmax i AUC, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki cyklosporyny.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, glikoproteina p, hydroksychlorochina, indynawir, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kolchicyna, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, rabdomioliza, ryfabutyna, sulfametoksazol, syldenafil, teofilina, terfenadyna, triazolam, trimetoprim, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 75 mg

Darunavir w skojarzeniu z rytonawirem, stosowany u dorosłych, wykazuje silne działanie hamujące na enzymy CYP3A i CYP2D6 oraz transportery P-gp, OATP1B1 i OATP1B3, co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Kombinacja ta powoduje około 14-krotne zwiększenie ekspozycji na darunawir przy dawce 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Hamowanie CYP3A może zwiększać stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania z niektórymi produktami leczniczymi. Ponadto, obserwuje się indukcję CYP2C9 i CYP2C19, co może obniżać stężenia leków takich jak warfaryna i metadon, oraz zahamowanie CYP2D6, prowadzące do wzrostu stężeń leków takich jak flekainid, propafenon czy metoprolol. Rytonawir dodatkowo hamuje transportery P-gp i OATP1B1/3, co zwiększa stężenia substratów tych białek, np. digoksyny, statyn i bozentanu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym miopatii.
bozentan, CYP2C19, CYP2C8, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, dabigatran, darunawir, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, eteksylat dabigatranu, flekainid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor, inhibitor proteazy, interakcja międzylekowa, klotrymazol, leki przeciwgrzybicze azolowe, metadon, OATP1B1, OATP1B3, paklitaksel, ryfampicyna, rytonawir, statyna, utrata działania terapeutycznego, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zdarzenie niepożądane
Leksykon leków
Interakcje leku – Pabi-Dexamethason 500 mcg

Deksametazon, będący składnikiem aktywnym leku Pabi-Dexamethason, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Leki indukujące enzymy wątrobowe (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital) przyspieszają metabolizm deksametazonu, co skutkuje obniżeniem jego stężenia i osłabieniem efektu terapeutycznego, wymagając często zwiększenia dawki. Z kolei doustne środki antykoncepcyjne oraz inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir) podnoszą stężenie deksametazonu w surowicy, co może nasilać działania niepożądane i wymagać redukcji dawki. Deksametazon obniża także stężenia indynawiru i sakwinawiru, co może zmniejszać skuteczność terapii przeciwwirusowej HIV, dlatego konieczne jest monitorowanie i ewentualna korekta dawek. Ponadto, stosowanie deksametazonu z kumarynowymi antykoagulantami wymaga częstego monitorowania czasu protrombinowego (PT) ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwkrzepliwego.
acetazolamid, aminoglutetimid, antykoagulant, biodostępność, choroba wrzodowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, czas protrombinowy, deksametazon, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie diuretyczne, działanie hipokalemiczne, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, indukcja enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, karbenoksolon, klirens nerkowy, kontrola glikemii, krzemian magnezu, lek hipoglikemiczny, lek moczopędny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metotreksat, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, pochodna kumaryny, prymidon, ryfabutin, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, salicylan, środek zobojętniający, stężenie elektrolitów, układ krwiotwórczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Prefaxine 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna Prefaxine, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi (przeciwwskazane, wymagane odstępy 14 dni po IMAO i 7 dni po wenlafaksynie) oraz odwracalnymi selektywnymi MAO-A (np. moklobemid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Również linezolid, jako odwracalny, nieselektywny IMAO, jest przeciwwskazany. Inne leki zwiększające ryzyko zespołu serotoninowego to SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy (fentanyl, tramadol, metadon i inne), preparaty z dziurawca oraz leki przeciwpsychotyczne. W przypadku terapii skojarzonej z tymi lekami zaleca się ścisłą obserwację pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Ponadto, wenlafaksyna może nasilać ryzyko arytmii poprzez interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, amiodaron, antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym cytochromu P450, erytromycyna, etanol, fentanyl, haloperydol, Hypericum perforatum, imipramina, indynawir, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, neuroprzekaźnik serotoninergiczny, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, sotalol, SSRI, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, tryptofan, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Tirosint Sol 100 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Tirosint Sol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność, metabolizm oraz działanie terapeutyczne. Substancje takie jak żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol), preparaty zawierające aluminium, sole żelaza i wapnia, sewelamer, orlistat, inhibitory pompy protonowej oraz produkty sojowe mogą znacząco obniżać wchłanianie lewotyroksyny, co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (np. 2-5 godzin) między podaniem leków. Lewotyroksyna silnie wiąże się z białkami osocza, a leki takie jak salicylany, dikumarol, furosemid (w dawkach ≥250 mg), klofibrat i fenytoina mogą wypierać ją z tych połączeń, zwiększając frakcję wolnej tyroksyny (fT4) i ryzyko tyreotoksykozy. Ponadto, lewotyroksyna może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny) poprzez wypieranie ich z białek osocza, co wymaga monitorowania INR i dostosowania dawki. Leki hamujące obwodową konwersję T4 do T3 (np. propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-blokery, amiodaron) oraz induktory enzymów wątrobowych (barbiturany, ziele dziurawca) mogą obniżać skuteczność terapii, co wymaga monitorowania hormonów tarczycy i ewentualnej korekty dawki.
acenokumarol, amiodaron, barbituran, biotyna, chlorochina, dikumarol, doustny lek hipoglikemizujący, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykoid, imatynib, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, insulina, klofibrat, kolestypol, kolestyramina, konwersja T4 do T3, lanzoprazol, lek beta-sympatolityczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, metformina, motesanib, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obwodowa konwersja T4 do T3, omeprazol, orlistat, pantoprazol, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sole żelaza i wapnia, sorafenib, środek kontrastowy zawierający jod, sukralfat, sunitynib, trijodotyronina, tyreotoksykoza, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, ziele dziurawca zwyczajnego, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Doxazosin Aurovitas 2 mg

Doksazosyna, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z innymi lekami hipotensyjnymi, inhibitorami PDE-5 (np. syldenafil, tadalafil, wardenafil) oraz silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak klarytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i objawowego niedociśnienia. Doksazosyna wykazuje 98% wiązania z białkami osocza i jest metabolizowana przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na ten enzym. W badaniu klinicznym wykazano, że cymetydyna w dawce 400 mg dwa razy na dobę zwiększa AUC doksazosyny o 10%, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej i nie wymaga modyfikacji dawkowania.
aktywność reninowa osocza, antybiotyk makrolidowy, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, diuretyk, doksazosyna, dopamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipotensyjne, efedryna, epinefryna, fenylefryna, furosemid, guz chromochłonny nadnerczy, hipotonia ortostatyczna, indynawir, inhibitor enzymu, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwas wanilinomigdałowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący receptory alfa, lek presyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, maksymalne stężenie w osoczu, metaraminol, metoksamina, nadciśnienie tętnicze, nelfinawir, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania leku, pole pod krzywą stężenia, rytonawir, sakwinawir, syldenafil, synteza prostaglandyn, tadalafil, telitromycyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wardenafil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 200 mcg

Lewotyroksyna zawarta w preparacie Levothyroxine Accord wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz wiązanie z białkami osocza. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo, wapń, orlistat, sewelamer, produkty sojowe oraz inhibitory pompy protonowej mogą znacząco obniżać absorpcję lewotyroksyny, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków lub monitorowania funkcji tarczycy. Leki indukujące enzymy wątrobowe (barbiturany, karbamazepina, ziele dziurawca) oraz fenytoina przyspieszają metabolizm lewotyroksyny, co może skutkować koniecznością zwiększenia dawki. Ponadto, inhibitory kinazy tyrozynowej, propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-adrenolityki, amiodaron oraz środki kontrastowe zawierające jod wpływają na obwodową konwersję T4 do T3, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hormonalnych.
amiodaron, beta-adrenolityk, biotyna, chlorochina, dikumarol, dysfagia, estrogen, fenytoina, frakcja fT4, furosemid, glikokortykoid, hormon tarczycy, hormon tyreotropowy, imatynib, induktory enzymów wątrobowych, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, klofibrat, lek przeciwcukrzycowy, leki wiążące kwasy żółciowe, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, środek kontrastowy z jodem, sunitynib
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kwetaplex 200 mg

Przy kwalifikacji pacjenta do leczenia kwetiapiną (Kwetaplex) kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na kwetiapinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (obecna w dawkach od 7,00 mg w 25 mg do 84 mg w 300 mg) oraz żółcień pomarańczową (E110) w dawce 0,003 mg w tabletkach 25 mg. Pacjenci z nietolerancją laktozy lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy wymagają szczególnej uwagi lub rozważenia alternatywnego leczenia. Ponadto, stosowanie Kwetaplex jest przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących inhibitory cytochromu P450 3A4, takie jak inhibitory proteazy HIV (rytonawir, atazanawir, indynawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol), makrolidowe antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon, ze względu na ryzyko istotnego wzrostu stężenia kwetiapiny i nasilenia działań niepożądanych.
antybiotyk makrolidowy, atazanawir, cytochrom P450 3A4, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, indynawir, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, Kwetaplex, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, nadwrażliwość, nefazodon, nietolerancja laktozy, reakcja alergiczna, rytonawir, substancja czynna, substancja pomocnicza, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Efectin ER 75 75 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Efectin ER 75, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając co najmniej 14-dniowego okresu wymywania po IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu terapii wenlafaksyną przed włączeniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych, nieselektywnych IMAO (np. linezolid). Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy takie jak buprenorfina, fentanyl, tramadol), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest zdecydowanie niezalecane z powodu nasilenia depresyjnego działania na ośrodkowy układ nerwowy oraz ryzyka pogorszenia zaburzeń psychicznych. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, co wymaga unikania takiego połączenia.
arytmia komorowa, diazepam, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metabolizm CYP2D6, metoprolol, nadciśnienie tętnicze, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pozakonazol, rysperydon, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suplement tryptofanu, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Medithyrox 150 mcg

Lewotyroksyna sodowa zawarta w preparacie Medithyrox wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność oraz skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol) znacząco hamują absorpcję lewotyroksyny, dlatego zaleca się zachowanie odstępu 4-5 godzin między ich podaniem. Preparaty zawierające glin, żelazo i wapń wymagają co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego, aby uniknąć obniżenia wchłaniania leku. Inhibitory pompy protonowej, podnosząc pH soku żołądkowego, również zmniejszają wchłanianie hormonów tarczycy, co może wymagać zwiększenia dawki lewotyroksyny. Orlistat i sewelamer mogą powodować niedoczynność tarczycy lub pogorszenie kontroli niedoczynności poprzez zmniejszenie wchłaniania soli jodu i lewotyroksyny. Produkty sojowe także obniżają skuteczność terapii, szczególnie przy zmianach w diecie pacjenta.
amiodaron, amitryptylina, barbituran, biodostępność, chlorochina, cholestyramina, dikumarol, działanie przeciwzakrzepowe, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor konwersji T4 do T3, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, kolestypol, krwawienie do OUN, krwawienie żołądkowo-jelitowe, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obwodowa konwersja T4 do T3, orlistat, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, preparat zawierający glin, preparat zawierający żelazo, produkt zawierający soję, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sól wapnia, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie fT3, stężenie fT4, stężenie glukozy we krwi, stężenie TSH, sukralfat, sunitynib, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wole guzkowe, ziele dziurawca, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – SENTINO Forte 25 mg

Doksylamina wodorobursztynianu wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest stosowanie adrenaliny u pacjentów leczonych doksylaminą z powodu ryzyka nasilenia niedociśnienia tętniczego, natomiast noradrenalina może być stosowana w ciężkim wstrząsie. Należy unikać kojarzenia doksylaminy z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. niektóre leki przeciwarytmiczne, makrolidy, chlorochina, leki przeciwpsychotyczne), gdyż zwiększa to ryzyko arytmii. Ponadto, inhibitory cytochromu P450 (np. azole, makrolidy) mogą podnosić stężenie doksylaminy, nasilając jej działania niepożądane, w tym sedację. Alkohol etylowy wykazuje działanie addytywne z doksylaminą, co może prowadzić do nieprzewidywalnego nasilenia efektów sedatywnych i depresji OUN, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas terapii. Doksylamina potęguje także działanie depresyjne na OUN leków takich jak barbiturany, benzodiazepiny, opioidy czy leki przeciwpsychotyczne, zwiększając ryzyko depresji oddechowej i zaburzeń psychomotorycznych.
Interakcje przeciwcholinergiczne doksylaminy z lekami o podobnym mechanizmie (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, leki stosowane w chorobie Parkinsona, atropina) mogą prowadzić do nasilenia objawów takich jak suchość w jamie ustnej, zaparcia, zatrzymanie moczu czy zaburzenia widzenia. W zakresie farmakokinetyki, brak jednoznacznej identyfikacji enzymów metabolizujących doksylaminę wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP450 (np. SSRI, amiodaron, bupropion), które mogą zwiększać ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych. Produkty lecznicze o wąskim indeksie terapeutycznym powinny być stosowane z dużą ostrożnością lub unikać ich kojarzenia z doksylaminą. Badania wykazały, że pokarm nie wpływa istotnie na biodostępność doksylaminy, a lek może zaburzać wyniki alergicznych testów skórnych, dlatego zaleca się jego odstawienie na 3 dni przed badaniem. Podsumowując, monitorowanie pacjentów i dokładna analiza stosowanych leków są kluczowe dla bezpiecznej terapii doksylaminą.
adrenalina, alergiczny test skórny, alkohol etylowy, amiodaron, antybiotyk, antybiotyk makrolidowy, atropina, barbituran, benzodwuazepina, bupropion, chlorochina, choroba lokomocyjna, choroba Parkinsona, difenhydramina, doksylamina wodorobursztynian, dostępność biologiczna, dyzopiramid, działanie addytywne, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, fenotiazyna, flukonazol, fluoksetyna, gemfibrozyl, hipokaliemia, indynawir, inhibitor cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP450, klarytromycyna, klonidyna, lek atropinowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, makrolid, noradrenalina, odstęp QT, opioid, prokarbazyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skopolamina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, zolpidem, związek azolowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Faxolet ER 150 mg

Wenlafaksyna (Faxolet ER) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO): nieodwracalne, nieselektywne IMAO są przeciwwskazane, wymagając 14-dniowego odstępu po ich odstawieniu przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii wenlafaksyną przed włączeniem IMAO. Odwracalne selektywne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz nieselektywne (np. linezolid) również są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, który może objawiać się m.in. drżeniem mięśni, hipertermią, drgawkami, a nawet zgonem. Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z lekami serotoninergicznymi (tryptany, SSRI, SNRI, opioidy takie jak fentanyl, tramadol, metadon, a także preparaty dziurawca) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga uważnego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i przy zmianie dawki.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, amiodaron, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 112 mcg

Lewotyroksyna sodowa, składnik preparatu Levothyroxine Accord, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Leki przeciwcukrzycowe wymagają częstej kontroli glikemii z powodu nasilonego metabolizmu glukozy pod wpływem hormonów tarczycy, co zwiększa zapotrzebowanie na insulinę i doustne leki hipoglikemizujące. Pochodne kumaryny mogą ulegać nasileniu działania przeciwzakrzepowego wskutek wypierania z białek osocza przez lewotyroksynę, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia. Inhibitory proteazy, fenytoina, inhibitory kinazy tyrozynowej oraz leki indukujące enzymy wątrobowe (np. barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) mogą zmieniać metabolizm lewotyroksyny, co wymaga ścisłej kontroli funkcji tarczycy i dostosowania dawki. Preparaty wiążące lewotyroksynę w przewodzie pokarmowym, takie jak cholestyramina, kolestypol, glin, żelazo, wapń, a także orlistat i sewelamer, obniżają jej biodostępność, dlatego zaleca się odpowiednie odstępy czasowe między podaniem leków.
amiodaron, badanie immunologiczne, barbiturat, beta-bloker, białko osocza, biotyna, chlorochina, choroba wątroby, dikumarol, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykoid, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, konwersja T4 do T3, lek hipoglikemizujący, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, pochodna kumaryny, preparat glinu, proguanil, propylotiouracyl, przewlekła choroba nerek, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sól wapnia, środek kontrastowy jodowy, streptawidyna, sukralfat, sunitynib, wole guzkowe, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Interakcje leku – Levothyroxine Accord 125 mcg

Lewotyroksyna, stosowana w terapii substytucyjnej niedoczynności tarczycy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Substancje takie jak salicylany, dikumarol, furosemid (>250 mg), klofibrat i fenytoina mogą wypierać lewotyroksynę z białek osocza, zwiększając stężenie wolnych hormonów (fT4, fT3) i modyfikując efekt terapeutyczny. Wchłanianie leku może być zmniejszone przez żywice jonowymienne (cholestyramina, kolestypol), preparaty zawierające glin, żelazo, wapń, orlistat, sewelamer, produkty sojowe oraz inhibitory pompy protonowej (PPI), co wymaga zachowania odpowiednich odstępów czasowych (2-5 godzin) i monitorowania funkcji tarczycy. Induktory enzymów wątrobowych (barbiturany, karbamazepina, dziurawiec) zwiększają metabolizm lewotyroksyny, potencjalnie obniżając jej stężenie w surowicy i wymagając korekty dawki. Ponadto, leki takie jak propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-blokery, amiodaron oraz środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodową konwersję T4 do T3, co może wpływać na skuteczność terapii.
acenokumarol, amiodaron, antykoncepcja estrogenowa, badanie immunologiczne tarczycy, barbituran, białko osoczowe, biotyna, chlorochina, dikumarol, dysfagia, fenytoina, furosemid, glikokortykoid, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, karbamazepina, klofibrat, konwersja T4 do T3, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna, lopinawir, metformina, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, preparat zawierający glin, preparat zawierający żelazo, propylotiouracyl, receptor beta-adrenolityczny, rytonawir, salicylany, sertralina, sewelamer, sól wapnia, stężenie TSH, sunitynib, terapia substytucyjna, warfaryna, zakażenie HIV, ziele dziurawca, żywice jonowymienne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Noctis 12,5 mg

Lek Noctis zawiera 12,5 mg doksylaminy wodorobursztynianu i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na doksylaminę lub substancje pomocnicze, w tym czerwień koszenilową (E124), oraz u osób uczulonych na inne leki przeciwhistaminowe H1 z powodu ryzyka reakcji krzyżowej. Przeciwwskazania obejmują schorzenia układu oddechowego takie jak astma, przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc, a także jaskrę ze względu na ryzyko wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego, zwężeniem szyi pęcherza moczowego, bliznowaciejącym wrzodem trawiennym, zwężeniem odźwiernikowo-dwunastniczym, ciężką niewydolnością nerek lub wątroby. Stosowanie Noctis jest także przeciwwskazane u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na potencjalne działanie teratogenne i przenikanie do mleka matki.
amiodaron, antagonista receptora H1, antybiotyk makrolidowy, astma, bliznowaciejący wrzód trawienny, bupropion, chinidyna, choroba Parkinsona, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, czerwień koszenilowa, demencja, doksylaminy wodorobursztynian, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, erytromycyna, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, gemfibrozyl, IMAO, indynawir, inhibitor izoenzymu CYP450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, itrakonazol, jaskra, ketokonazol, klarytromycyna, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nefazodon, paroksetyna, przerost gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc, rytonawir, schyłkowa niewydolność nerek, SSRI, tabletka powlekana, telaprewir, telitromycyna, terbinafina, worykonazol, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, zwężenie szyi pęcherza moczowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Vardenafil Aristo 5 mg

Wardenafil, metabolizowany głównie przez izoformy CYP3A4, CYP3A5 i CYP2C, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, szczególnie z inhibitorami CYP3A4. Silne inhibitory, takie jak rytonawir, indynawir, ketokonazol i itrakonazol, powodują wielokrotne zwiększenie stężenia wardenafilu w osoczu (AUC wzrost do 49-krotnego, Cmax do 13-krotnego), co jest klinicznie istotne i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania, zwłaszcza u mężczyzn powyżej 75 roku życia. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna i klarytromycyna, również zwiększają stężenie wardenafilu (AUC do 4-krotnego, Cmax do 3-krotnego), co wymaga dostosowania dawki. Sok grejpfrutowy może nieznacznie podnosić stężenie leku, natomiast cymetydyna, ranitydyna, digoksyna, warfaryna, glibenklamid, alkohol (maksymalne stężenie 73 mg/dl) oraz leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na farmakokinetykę wardenafilu.
alfuzosyna, azotan, badanie in vitro, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, glibenklamid, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoforma CYP3A5, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wardenafilu, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, metformina, niedociśnienie ortostatyczne, nifedypina, nikorandyl, nitrogliceryna, pochodna sulfonylomocznika, ranitydyna, riocyguat, rytonawir, sok grejpfrutowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Velaxin ER 150 mg 150 mg

Wenlafaksyna w dawce 150 mg (Velaxin ER) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, który może prowadzić do ciężkich objawów neurologicznych i zgonu. Zalecane są odpowiednie okresy przerw: minimum 14 dni po zakończeniu IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed podaniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych selektywnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnych nieselektywnych IMAO (linezolid). Ponadto, wenlafaksyna zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, tryptany, opioidy (np. tramadol, fentanyl), lit, czy zioło dziurawca. Alkohol nasila depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co wymaga bezwzględnego unikania spożycia alkoholu podczas terapii.
alfa-hydroksymetoprolol, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, demetylodiazepam, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka diazepamu, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny inhibitor MAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny inhibitor MAO-A, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, torsade de pointes, tryptan, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Paclitaxel-Ebewe 6 mg/ml

Paklitaksel jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2C8 i CYP3A4 cytochromu P450, co stanowi podstawę licznych interakcji lekowych. W terapii raka jajnika zaleca się podawanie paklitakselu przed cisplatyną, aby uniknąć zmniejszenia klirensu paklitakselu o około 20% oraz nasilonego zahamowania czynności szpiku i zwiększonego ryzyka niewydolności nerek. W leczeniu raka piersi z przerzutami paklitaksel powinien być podawany 24 godziny po doksorubicynie, aby zapobiec zmniejszeniu eliminacji doksorubicyny i jej metabolitów. Inhibitory CYP2C8 i CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, fluoksetyna) zwiększają ekspozycję na paklitaksel i jego toksyczność, natomiast induktory tych enzymów (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają skuteczność leku. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie paklitakselu z inhibitorami proteazy HIV (rytonawir, nelfinawir), które znacząco zmniejszają klirens paklitakselu.
cisplatyna, cymetydyna, cytochrom P450, doksorubicyna, efawirenz, erytromycyna, etanol bezwodny, fenytoina, fluoksetyna, gemfibrozyl, indynawir, inhibitor proteazy, izoenzymy CYP, karbamazepina, ketokonazol, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczny, mięsak Kaposiego, nelfinawir, newirapina, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, rak jajnika, rak piersi z przerzutami, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, szpik kostny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Trazodone Neuraxpharm 150 mg

Trazodon, jako lek przeciwdepresyjny o złożonym mechanizmie działania i metabolizmie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą zwiększać stężenie trazodonu w osoczu ponad dwukrotnie, prowadząc do nudności, omdleń i hipotensji, co wymaga unikania takiego skojarzenia lub zmniejszenia dawki leku. Induktory enzymatyczne (karbamazepina, fenytoina, barbiturany) mogą obniżać stężenie trazodonu nawet o 76%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Połączenie z buprenorfiną zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a stosowanie z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi lub inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, trazodon może nasilać działanie leków sedatywnych, środków zwiotczających mięśnie oraz leków wydłużających odstęp QT, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania kardiologicznego.
barbiturat, buprenorfina, chloropromazyna, digoksyna, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, IMAO, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, lewomepromazyna, m-chlorofenylopiperazyna, nefazodon, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość komorowa, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, sedacja, środek zwiotczający mięśnie, torsade de pointes, trazodon, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, wziewny środek znieczulający, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Atorva 10 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub stosowanie najniższych dawek z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają ekspozycję na lek, wymagając dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ogólnoustrojową ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga zmniejszenia dawki i monitorowania. Współstosowanie z fibratami (np. gemfibrozyl) i ezetymibem zwiększa ryzyko miopatii, mimo braku istotnego wpływu na stężenie leku.
AlAT, amiodaron, AspAT, atazanawir, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, darunawir, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, elbaswir z grazoprewirem, enzym wątrobowy, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens żółciowy, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, letermowir, lopinawir, miopatia, noretysteron, P-glikoproteina, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptydy transportujące aniony organiczne, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, styrypentol, telitromycyna, transporter białkowy, transporter OATP1B1, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, worikonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Euthyrox N 200 200 mcg

Lewotyroksyna sodowa, składnik aktywny Euthyrox N 200, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej biodostępność i skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak cholestyramina, kolestypol, preparaty zawierające glin, żelazo, sole wapnia oraz sewelamer znacząco obniżają wchłanianie lewotyroksyny, dlatego zaleca się zachowanie odstępów czasowych (4-5 godzin dla cholestyraminy i kolestypolu, co najmniej 2 godziny dla pozostałych). Inhibitory pompy protonowej mogą zmniejszać wchłanianie poprzez podwyższenie pH żołądka, co wymaga regularnej kontroli funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Orlistat może prowadzić do niedoczynności tarczycy poprzez zmniejszenie wchłaniania jodu i lewotyroksyny. Ponadto, lewotyroksyna wiąże się z białkami osocza, a leki takie jak salicylany, dikumarol, furosemid (>250 mg), klofibrat i fenytoina mogą wypierać ją z tych połączeń, zwiększając stężenia wolnych hormonów (fT4, fT3) i potencjalnie nasilając jej działanie lub metabolizm (fenytoina). Szczególnie istotna jest interakcja z pochodnymi kumaryny, które mogą zwiększać ryzyko krwawień, zwłaszcza u osób starszych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
choroba wątroby, czynność tarczycy, dikumarol, fenytoina, furosemid, glikemia, hormon tarczycy, indynawir, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, klofibrat, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, leki wiążące kwasy żółciowe, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, niedoczynność tarczycy, orlistat, ośrodkowy układ nerwowy, parametry tarczycy, pochodna kumaryny, preparaty glinu, preparaty żelaza, rytonawir, salicylan, sewelamer, sukralfat, tyroksyna, wolna frakcja hormonu
Leksykon leków
Interakcje leku – Cardura XL 4 mg

Produkt leczniczy Cardura XL (doksazosyna) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków przeciwnadciśnieniowych, leków rozszerzających naczynia (w tym azotanów) oraz inhibitorów PDE-5 (sildenafil, tadalafil, wardenafil), co może prowadzić do objawowego niedociśnienia tętniczego. Doksazosyna jest metabolizowana przez CYP3A4, dlatego jednoczesne podawanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) może zwiększać jej stężenie i wymaga zachowania ostrożności. W badaniu klinicznym wykazano, że cymetydyna zwiększa AUC doksazosyny o 10%, co mieści się w granicach zmienności międzyosobniczej i nie wymaga korekty dawki.
antybiotyk makrolidowy, azotan, beta-adrenolityk, Cardura XL, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksazosyna, doustny lek hipoglikemizujący, efekt hipotensyjny, fenytoina, furosemid, indometacyna, indynawir, inhibitor CYP 3A4, inhibitor PDE-5, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek alfa-adrenolityczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, lek zwiększający wydalanie kwasu moczowego, nefazodon, nelfinawir, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, objawowe niedociśnienie, okres półtrwania, rytonawir, sakwinawir, sildenafil, stężenie maksymalne, tadalafil, telitromycyna, wardenafil, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg

Tenofowir dizoproksyl wykazuje niskie ryzyko interakcji z układem cytochromu P450, jednak istotne są interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami wydalanymi przez nerki oraz innymi produktami zawierającymi tenofowir (tenofowir alafenamid, adefowir dipiwoksyl). Jednoczesne stosowanie z dydanozyną zwiększa jej ekspozycję o 40-60%, co jest przeciwwskazane. Inhibitory proteazy HIV wzmocnione rytonawirem (atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir, darunawir/rytonawir) podnoszą ekspozycję na tenofowir (AUC o 22-37%, Cmin o 29-51%), co wymaga ścisłego monitorowania czynności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, foskarnet, gancyklowir, pentamidyna, wankomycyna, cydofowir, interleukina-2) oraz takrolimusem, ze względu na ryzyko nasilenia nefrotoksyczności. Zaleca się przyjmowanie tenofowiru z posiłkiem, co zwiększa jego biodostępność i może poprawić skuteczność terapii.
adefowir dipiwoksyl, adherencja terapeutyczna, amfoterycyna B, aminoglikozyd, atazanawir, cydofowir, cytochrom P450, darunawir, dydanozyna, efawirenz, emtrycytabina, entekawir, foskarnet, gancyklowir, gęstość mineralna kości, indynawir, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interleukina-2, kanalik bliższy, lamiwudyna, ledipaswir, lopinawir, metadon, nefrotoksyczność, nelfinawir, osteomalacja, ostra niewydolność nerek, pentamidyna, rybawiryna, ryfampicyna, sakwinawir, stłuszczenie wątroby, takrolimus, tenofowir alafenamid, tenofowir dizoproksyl, wankomycyna, wirusowe zapalenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydalanie nerkowe, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Tirosint Sol 200 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna Tirosint Sol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Leki takie jak salicylany, dikumarol, furosemid (250 mg), klofibrat i fenytoina mogą wypierać lewotyroksynę z wiązań białkowych, zwiększając frakcję wolnego T4 (fT4) i potencjalnie nasilając działanie leku. Z kolei kolestyramina, kolestypol, preparaty zawierające aluminium, żelazo, wapń, orlistat oraz inhibitory pompy protonowej obniżają wchłanianie lewotyroksyny, co może wymagać korekty dawki. Ponadto, substancje takie jak propylotiouracyl, glikokortykoidy, beta-blokery, amiodaron i środki kontrastowe z jodem hamują konwersję T4 do aktywnej T3, zmniejszając efekt terapeutyczny. Szczególną uwagę należy zwrócić na amiodaron, który ze względu na wysoką zawartość jodu i wpływ na metabolizm hormonów tarczycy, może wywoływać zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji tarczycy u pacjentów, zwłaszcza z wolem guzkowym.
alkohol etylowy, amiodaron, antykoncepcja hormonalna, badanie laboratoryjne, barbiturany, beta-bloker, biotyna, chlorochina, dikumarol, estrogen, fenytoina, furosemid, glikokortykoid, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu wątrobowego, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja biotyna-streptawidyna, interakcja lekowa, klirens wątrobowy, klofibrat, konwersja T4 do T3, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, metabolizm lewotyroksyny, motesanib, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, orlistat, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, sole mineralne, sorafenib, środek kontrastowy z jodem, sunitynib, trijodotyronina, wchłanianie lewotyroksyny, wiązanie białkowe, wolny hormon tarczycy, ziele dziurawca, żywice jonowymienne
Leksykon leków
Interakcje leku – Tirosint Sol 137 mcg

Lewotyroksyna sodowa, główny składnik Tirosint Sol, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jej biodostępność i skuteczność terapeutyczną. Substancje takie jak żywice jonowymienne (kolestyramina, kolestypol), preparaty zawierające aluminium, żelazo i wapń znacząco hamują wchłanianie leku, co skutkuje obniżeniem stężenia T4 i wzrostem TSH; zaleca się zachowanie odstępów czasowych (4-5 godzin przed żywicami, co najmniej 2 godziny przed preparatami Al, Fe, Ca). Inhibitory pompy protonowej mogą podwyższać pH żołądka, zmniejszając absorpcję lewotyroksyny, co wymaga monitorowania funkcji tarczycy i ewentualnej korekty dawki. Leki takie jak orlistat i produkty sojowe również obniżają skuteczność terapii poprzez zmniejszenie wchłaniania, natomiast sewelamer może podnosić stężenie TSH, co wymaga ścisłej kontroli. Ponadto, leki wypierające lewotyroksynę z białek osocza (salicylany, dikumarol, furosemid w dawce 250 mg, klofibrat, fenytoina) zwiększają frakcję wolnej tyroksyny (fT4), co może wymagać dostosowania dawki.
adherencja do zaleceń terapeutycznych, amiodaron, autonomia tarczycy, badanie immunologiczne tarczycy, barbituran, białko wiążące tyroksynę, biodostępność, biotyna, chlorochina, dikumarol, działanie przeciwzakrzepowe, enzym wątrobowy, estrogen, fenytoina, furosemid, glikemia, glikokortykoid, hormon tarczycy, hormonalna terapia zastępcza, imatynib, indynawir, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, klirens wątrobowy, klofibrat, kolestypol, kolestyramina, konwersja T4 do T3, lek beta-sympatolityczny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwcukrzycowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewotyroksyna sodowa, lopinawir, metabolizm glukozy, metabolizm tarczycy, motesanib, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, obwodowa konwersja T4 do T3, opróżnianie żołądka, orlistat, parametr krzepnięcia, pH żołądkowe, pochodna kumaryny, proguanil, propylotiouracyl, rytonawir, salicylan, sertralina, sewelamer, soja, sorafenib, środek kontrastowy zawierający jod, stężenie fT4, stężenie T4, streptawidyna, sukralfat, sunitynib, wchłanianie lewotyroksyny, wiązanie z białkami osocza, wole guzkowe, zaburzenie funkcji tarczycy, żywica jonowymienna