haloperydol

Haloperydol to silny lek przeciwpsychotyczny pierwszej generacji (klasyczny neuroleptyk) z grupy butyrofenonów. Działa głównie jako antagonista receptorów dopaminowych D2, co czyni go skutecznym w leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń psychotycznych, w tym schizofrenii, manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz stanów pobudzenia psychoruchowego.

W praktyce klinicznej haloperydol stosowany jest również w leczeniu przewlekłych tików, zespołu Tourette’a oraz w kontroli nudności i wymiotów. Lek może być podawany doustnie, domięśniowo lub dożylnie, co zwiększa jego użyteczność w różnych sytuacjach klinicznych, szczególnie w stanach nagłych.

Profil działań niepożądanych haloperydolu obejmuje objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, akatyzja, dystonia), hiperprolaktynemię oraz wydłużenie odstępu QT. Przy długotrwałym stosowaniu istnieje ryzyko rozwoju późnych dyskinez. Ze względu na te działania niepożądane, w wielu wskazaniach jest obecnie zastępowany przez atypowe leki przeciwpsychotyczne, jednak pozostaje ważnym narzędziem terapeutycznym, szczególnie w stanach ostrych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 300 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej skuteczność terapeutyczną. Połączenie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Jednoczesne stosowanie z lekami cholinolitycznymi może nasilać działania niepożądane, takie jak suchość w ustach, zaparcia, zaburzenia widzenia i retencja moczu. Tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może obniżać jej efektywność.
cymetydyna, depresja oddechowa, działanie cholinolityczne, działanie hipotensyjne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipokaliemia, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, walproinian sodu, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – ACTI-trin (1,25 mg + 30 mg + 10 mg)/5 ml

Preparat ACTI-trin, zawierający triprolidynę chlorowodorek (1,25 mg/5 ml), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg/5 ml) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg/5 ml), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zapaści, śpiączki, hipertermii i przełomu nadciśnieniowego. ACTI-trin może nasilać działanie leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, opioidy) oraz leków przeciwcholinergicznych, co zwiększa ryzyko sedacji i działań niepożądanych. Pseudoefedryna może osłabiać działanie leków hipotensyjnych, takich jak bretylium, metyldopa czy blokery receptorów adrenergicznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie z chinidyną może zwiększyć stężenie dekstrometorfanu w surowicy nawet 20-krotnie, nasilając jego toksyczność.
amiodaron, atropina, atypowy lek przeciwdepresyjny, barbiturat, benzodiazepina, betanidyna, bloker receptorów adrenergicznych, bretylium, bupropion, chinidyna, cynakalcet, CYP2D6, debryzochina, dekstrometorfan, depresja oddechowa, działanie presyjne, efekt sedatywny, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, guanetydyna, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, lek antyarytmiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, metabolizm dekstrometorfanu, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metyldopa, moklobemid, neuroleptyk, opioid, opioid syntetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, selegilina, sertralina, skopolamina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazokonstriktor, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olpinat 10 mg

Olanzapina, substancja czynna leku Olpinat, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepiny (kod ATC: N05AH03), wykazującym działanie przeciwpsychotyczne, przeciwmaniakalne oraz stabilizujące nastrój. Charakteryzuje się szerokim spektrum powinowactwa do receptorów OUN, w tym serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (m1-m5), adrenergicznych (α1) oraz histaminowych (H1), z wyraźną selektywnością do receptorów 5HT2 nad D2 (Ki < 100 nM). Farmakologicznie olanzapina zmniejsza aktywność neuronów dopaminergicznych układu mezolimbicznego (A10) przy minimalnym wpływie na drogi prążkowiowe (A9), co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. W badaniach przedklinicznych wykazano także jej potencjał anksjolityczny, co wyróżnia ją spośród innych neuroleptyków.
cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod maniakalny, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, lit farmakologiczny, neuroleptyk klasyczny, neuron dopaminergiczny, objawy pozapiramidowe, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stan lękowy, triglicerydy, układ mezolimbiczny, walproinian sodu, warunkowy odruch unikania, zaburzenie motoryczne, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Skład i postać leku – Haloperidol WZF 0,2% 2 mg/ml

Produkt leczniczy HALOPERIDOL WZF 0,2% dostępny jest w formie kropli doustnych, zawierających 2 mg haloperydolu na 1 ml roztworu. Roztwór jest bezbarwny i klarowny, co umożliwia precyzyjne dawkowanie, istotne ze względu na wąski indeks terapeutyczny haloperydolu. Skład obejmuje substancje pomocnicze takie jak kwas mlekowy (stabilizator pH), metylu parahydroksybenzoesan (E 218) oraz propylu parahydroksybenzoesan (E 216) pełniące funkcję konserwantów, a także wodę oczyszczoną jako rozpuszczalnik. Produkt jest konfekcjonowany w 10 ml butelkach z oranżowego szkła, chroniącego przed promieniowaniem UV, wyposażonych w kroplomierz i zakrętkę z polietylenu.
haloperydol, konserwant farmaceutyczny, kontaminacja mikrobiologiczna, kontaminacja roztworu, krople doustne, kwas mlekowy, metylu parahydroksybenzoesan, niezgodność farmaceutyczna, ochrona przed promieniowaniem UV, odpad farmaceutyczny, propylu parahydroksybenzoesan, stabilizacja pH, stabilność fizykochemiczna, substancja aktywna farmakologicznie, substancja pomocnicza, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Grindeks 10 mg

Escitalopram Grindeks, zawierający escytalopram w postaci szczawianu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; po odstawieniu inhibitora MAO należy zachować 14-dniową przerwę przed rozpoczęciem terapii escytalopramem, a po zakończeniu terapii escytalopramem – co najmniej 7 dni przed włączeniem inhibitora MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu, gdzie w razie konieczności stosowania zaleca się minimalne dawki i ścisłe monitorowanie. Escitalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) z uwagi na ryzyko groźnych arytmii. Ponadto, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem oraz preparatami z dziurawca zwyczajnego. Współistniejące stosowanie escytalopramu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia, a połączenie z NLPZ zwiększa ryzyko krwawień. W przypadku leków wywołujących hipokaliemię lub hipomagnezemię istnieje podwyższone ryzyko arytmii.
arytmia, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, szczawian escytalopramu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Skład i postać leku – Tigecycline AptaPharma 50 mg

Tigecycline AptaPharma jest dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierającego 50 mg tygecykliny w 10 ml fiolce. Po rekonstytucji w 5,3 ml 0,9% roztworu chlorku sodu, 5% roztworu glukozy lub płynu Ringera z mleczanami, uzyskuje się roztwór o stężeniu 10 mg/ml i pH 5,0–6,5. Do infuzji dożylnej należy podać 5 ml roztworu (50 mg tygecykliny), a w przypadku dawki 100 mg – roztwory z dwóch fiolek rozcieńczone w 100 ml. Roztwór powinien być klarowny, pomarańczowy, bez widocznych cząstek stałych. Tygecyklinę podaje się dożylnie, stosując odrębny przewód lub łącznik typu Y, który należy przepłukać 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy przed i po infuzji. Nie zaleca się jednoczesnego podawania przez ten sam łącznik amfoterycyny B, diazepamu, inhibitorów pompy protonowej (esomeprazol, omeprazol) oraz roztworów o pH >7.
amfoterycyna B, amikacyna, chlorowodorek dopaminy, chlorowodorek lidokainy, chlorowodorek ranitydyny, diazepam, dobutamina, ezomeprazol, gentamycyna, haloperydol, infuzja dożylna, kompleks lipidowy amfoterycyny, łącznik typu Y, metoklopramid, morfina, noradrenalina, omeprazol, piperacylina z tazobaktamem, płyn Ringera z mleczanami, propofol, proszek liofilizowany, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, teofilina, tobramycyna, tygecyklina
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea Q-Tab 15 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT oraz zwiększone ryzyko krwawień. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. ryzyko zespołu serotoninowego, konieczne 14-dniowe odstępy), odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz lekami wydłużającymi QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek i krwawień. Zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów klinicznych i krzepnięcia krwi.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, Hypericum perforatum, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksifloksacyna, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, SSRI, sumatryptan, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Bonogren 25 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, powodujący 5-8-krotne zwiększenie ekspozycji) oraz induktorami enzymów wątrobowych (karbamazepina zmniejsza ekspozycję do 13%, fenytoina zwiększa klirens o 450%). Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane, a przy induktorach enzymów konieczne jest ostrożne monitorowanie i ewentualna korekta dawki. Sok grejpfrutowy, jako inhibitor CYP3A4, również jest niewskazany. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe antydepresanty) zwiększają ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego nadzoru klinicznego. Współstosowanie z lekami przeciwcholinergicznymi może nasilać działania cholinolityczne.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit, metadon, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Aurovitas 20 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając 14-dniowej przerwy po odstawieniu inhibitora MAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu terapii escytalopramem przed podaniem inhibitora MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A, takich jak moklobemid i linezolid, z koniecznością stosowania minimalnych dawek i ścisłej kontroli klinicznej. Escytalopram jest również przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, haloperydol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre fluorochinolony), co zwiększa ryzyko torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, tryptany, opioidy), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca zwyczajnego oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, drgawek, krwawień oraz arytmii.
arytmia złośliwa, buprenorfina, cymetydyna, cytochrom P450, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, SSRI, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorazepam TZF 4 mg/ml

Lorazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco nasilać jego działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie lorazepamu z opioidami oraz alkoholem, co może prowadzić do ciężkiej sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Inne grupy leków, takie jak neuroleptyki, leki nasenne, uspokajające, beta-blokery, leki przeciwdrgawkowe czy przeciwhistaminowe, również mogą potęgować działanie sedatywne lorazepamu. W przypadku leków takich jak kwas walproinowy i probenecyd, obserwuje się farmakokinetyczne zwiększenie stężenia lorazepamu, co wymaga redukcji dawki o około 50%. Z kolei doustne środki antykoncepcyjne mogą przyspieszać metabolizm lorazepamu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność i wymagając zwiększenia dawki.
ataksja, benzodiazepina, beta-bloker, bezdech, bradykardia, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja OUN, doustny środek antykoncepcyjny, działanie uspokajające benzodiazepin, efekt anksjolityczny, haloperydol, hamowanie metabolizmu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lorazepamu z opioidami, klozapina, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, metabolizm lorazepamu, neuroleptyk, obniżenie ciśnienia tętniczego, okres półtrwania, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, skopolamina, teofilina, upośledzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Betesda 20 mg/ml

Escytalopram, substancja czynna Betesda (krople doustne 20 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, co może prowadzić do zespołu serotoninowego – terapia escytalopramem powinna być rozpoczęta minimum 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO, a po zakończeniu leczenia escytalopramem należy zachować 7-dniową przerwę przed włączeniem inhibitora MAO. Przeciwwskazane jest także łączenie z moklobemidem i linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) z uwagi na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany) wymaga ścisłej kontroli klinicznej z powodu ryzyka zespołu serotoninowego.
buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, esomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, neuroleptyk, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, opioid, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 50 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny nawet do 450%, co obniża jej stężenie w osoczu i może zmniejszać skuteczność terapeutyczną. Sok grejpfrutowy, również hamujący CYP3A4, nie jest zalecany podczas terapii. Interakcje farmakodynamiczne obserwuje się z litem (zwiększenie objawów pozapiramidowych, senności, przyrostu masy ciała) oraz walproinianem sodu (zwiększone ryzyko leukopenii i neutropenii u dzieci i młodzieży). Brak istotnych zmian farmakokinetycznych stwierdzono przy jednoczesnym stosowaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu i cymetydyny.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie przeciwcholinergiczne, efekt sedatywny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leukopenia, metabolizm kwetiapiny, metadon, metoda chromatograficzna, metoda immunoenzymatyczna, neutropenia, objawy pozapiramidowe, rysperydon, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, tricykliczne leki przeciwdepresyjne, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapin Krka 10 mg

Olanzapina jest lekiem przeciwpsychotycznym drugiej generacji o szerokim spektrum działania, wynikającym z antagonizmu wobec receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), α1-adrenergicznych oraz histaminowych H1. Charakteryzuje się wyższym powinowactwem do receptorów 5HT2 niż D2 (Ki <100 nM), co przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych przy jednoczesnym zmniejszeniu ryzyka działań pozapiramidowych. Badania elektrofizjologiczne potwierdzają selektywne hamowanie neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10) z minimalnym wpływem na szlaki prążkowia (A9), co tłumaczy mniejsze ryzyko parkinsonizmu polekowego i dyskinez. W modelach zwierzęcych olanzapina wykazuje działanie przeciwpsychotyczne i anksjolityczne, co potwierdzają badania kliniczne obejmujące około 2900 pacjentów, wykazujące istotną poprawę objawów pozytywnych i negatywnych schizofrenii oraz redukcję objawów depresyjnych (średnia zmiana w Skali Depresji Montgomery-Asberg: -6,0 pkt vs -3,1 pkt dla haloperydolu, p=0,001).
antagonista receptorowy, blokada receptorów dopaminowych, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, dyskineza, działanie anksjolityczne, działanie przeciwdepresyjne, epizod manii, epizod mieszany, haloperydol, lek normotymiczny, lek przeciwpsychotyczny, lit w psychiatrii, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, objawy pozytywne i negatywne, olanzapina, parkinsonizm polekowy, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, skala depresji Montgomery-Åsberg, układ pozapiramidowy, walproinian, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia metaboliczne, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaldo 4,5 mg

Rywastygmina, jako inhibitor cholinoesterazy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nasilenia działania zwiotczającego mięśnie przez środki o działaniu analogicznym do sukcynylocholiny, co wymaga dostosowania dawki lub czasowego przerwania terapii. Jednoczesne stosowanie rywastygminy z lekami cholinomimetycznymi jest przeciwwskazane ze względu na potencjalne nasilenie efektów cholinergicznych i ryzyko działań niepożądanych. Równocześnie rywastygmina może osłabiać skuteczność leków antycholinergicznych, takich jak oksybutynina czy tolterodyna, co wymaga ścisłego monitorowania. Interakcje z beta-adrenolitykami, zwłaszcza atenololem, mogą prowadzić do addytywnej bradykardii, zwiększając ryzyko omdleń, co podkreśla konieczność monitorowania czynności serca i rozważenia alternatywnych terapii.
amisulpryd, antagonista kanału wapniowego, atenolol, badanie EKG, benzamid, beta-adrenolityk, biotransformacja, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, chloropromazyna, cysapryd, cytalopram, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, działanie cholinolityczne, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, lek antyarytmiczny klasy III, lek antycholinergiczny, lek antypsychotyczny, lek cholinomimetyczny, lewomepromazyna, metadon, moksyfloksacyna, oksybutynina, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, pimozyd, preparat beta-adrenolityczny, rywastygmina, środek zwiotczający mięśnie, sukcynylocholina, sulpiryd, tolterodyna, torsade de pointes, układ cholinergiczny, warfaryna, zaburzenie funkcji wątroby, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Haloperidol WZF

Haloperidol WZF w postaci roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem. Analizy kliniczne wykazały, że stosowanie haloperydolu wiąże się z 1,6-1,7-krotnie zwiększonym ryzykiem zgonu w porównaniu z placebo, ze śmiertelnością wynoszącą 4,5% w grupie leczonej w ciągu 10 tygodni. Zgony najczęściej związane były z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi (np. niewydolność serca, nagły zgon) oraz zakażeniami (np. zapalenie płuc). Haloperidol nie jest wskazany do leczenia zaburzeń behawioralnych w przebiegu otępienia. Ponadto, lek może powodować wydłużenie odstępu QTc i komorowe zaburzenia rytmu serca, co zwiększa ryzyko nagłych zgonów, szczególnie przy dużych dawkach, wysokim stężeniu w osoczu, podaniu pozajelitowym (zwłaszcza dożylnym) oraz u pacjentów predysponowanych.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, częstoskurcz, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwpsychotyczny, monitorowanie EKG, nagły zgon, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, pochodna butyrofenonu, psychoza w otępieniu, rzadkoskurcz, udar, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zapalenie płuc, zdarzenie naczyniowo-mózgowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Risperidone Grindeks 4 mg

Rysperydon, będący antagonistą receptorów 5-HT2 i D2, wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, objawów behawioralnych i psychologicznych demencji (BPSD) oraz zaburzeń zachowania u dzieci. W badaniach klinicznych obejmujących ponad 2500 dorosłych pacjentów ze schizofrenią, dawki rysperydonu w zakresie 1-16 mg/dobę (optymalne 4-8 mg/dobę) wykazały istotną skuteczność w skalach PANSS i BPRS, przewyższając placebo i wykazując lepszy profil tolerancji niż klasyczne neuroleptyki. W terapii epizodów maniakalnych (dawki 1-6 mg/dobę) rysperydon znacząco obniżał wyniki w skali YMRS, z efektywnością porównywalną do haloperydolu, a w leczeniu skojarzonym z litem lub walproinianem potwierdzono większą skuteczność niż monoterapia. W populacji osób starszych z otępieniem (dawki 0,5-4 mg/dobę) rysperydon skutecznie redukował agresję, pobudzenie i psychozę, niezależnie od stopnia zaawansowania otępienia i typu choroby, oceniane skalami BEHAVE-AD i CMAI.
aktywność motoryczna, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, epizod maniakalny, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, lit w psychiatrii, objawy pozapiramidowe, objawy wytwórcze, otępienie naczyniowe, otępienie umiarkowane, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, skala BPRS, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, skala PANSS, stabilizator nastroju, upośledzenie psychiczne, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania
Leksykon leków
Interakcje leku – Flecainide acetate Holsten 100 mg

Flekainid octan, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi: klasy I (np. chinidyna) przeciwwskazane ze względu na ryzyko proarytmii, klasy II (beta-adrenolityki) z możliwością nasilenia negatywnego działania inotropowego, klasy III (amiodaron) wymagające redukcji dawki flekainidu o 50% i ścisłego monitorowania stężenia leku oraz klasy IV (werapamil) ze względu na ryzyko bradykardii i hipotensji. Inhibitory CYP2D6 (paroksetyna, fluoksetyna, propranolol, rytonawir) zwiększają stężenie flekainidu, podnosząc ryzyko toksyczności, natomiast induktory CYP2D6 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) obniżają jego stężenie o około 30%, co może zmniejszać skuteczność terapii. Leki przeciwwirusowe (rytonawir, lopinawir, indynawir) oraz niektóre leki przeciwhistaminowe (mizolastyna, astemizol, terfenadyna) znacząco zwiększają ryzyko arytmii komorowych i powinny być unikanie w skojarzeniu z flekainidem.
amiodaron, antagonista receptora H2, antagonista wapnia, arytmia komorowa, astemizol, bradykardia, bupropion, chinina, cymetydyna, digoksyna, działanie inotropowe, działanie kardiodepresyjne, działanie proarytmiczne, fenobarbital, fenytoina, flekainid octan, glikozyd nasercowy, halofantryna, haloperydol, hiperkaliemia, hipokaliemia, induktor CYP2D6, indynawir, inhibitor CYP2D6, izoenzym CYP2D6, karbamazepina, klozapina, kortykosteroid, lek antynikotynowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, mizolastyna, niewydolność serca, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, terbinafina, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodnictwa
Leksykon leków
Interakcje leku – Etopro 100 mg

Topiramat, substancja czynna leku Etopro, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. W terapii skojarzonej z fenytoiną może dochodzić do zwiększenia stężenia fenytoiny w osoczu, co wymaga monitorowania jej poziomu ze względu na ryzyko toksyczności. Topiramat jest inhibitorem CYP2C19, co może wpływać na metabolizm leków takich jak diazepam czy omeprazol. Leki przeciwpadaczkowe, takie jak fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie topiramatu w osoczu, co może wymagać dostosowania dawki. W przypadku kwasu walproinowego obserwuje się ryzyko hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania. Topiramat zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol (EE) w dawkach 200-800 mg/dobę o 18-30%, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych i powodować krwawienia międzymiesiączkowe, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Ponadto, topiramat wpływa na farmakokinetykę leków stosowanych w cukrzycy (metformina, pioglitazon, glibenklamid), co wymaga ścisłego monitorowania kontroli glikemii.
amitryptylina, białaczka OUN, czas protrombinowy, dihydroergotamina, diltiazem, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, leki hamujące OUN, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwpadaczkowe, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nortryptylina, pioglitazon, pizotyfen, propranolol, rysperydon, sumatryptan, topiramat, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Zylena 20 mg

Olanzapina, dostępna w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem psycholeptycznym z grupy diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH03). Wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwpsychotyczne, przeciwmaniakalne i stabilizujące nastrój, wynikające z wysokiego powinowactwa (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), α1-adrenergicznych oraz histaminowych H1. Olanzapina selektywnie redukuje aktywność neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10), minimalnie wpływając na drogi prążkowia (A9), co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy mniejszym ryzyku zaburzeń motorycznych. W badaniach klinicznych potwierdzono jej skuteczność w leczeniu schizofrenii (poprawa objawów pozytywnych i negatywnych), manii i epizodów mieszanych w chorobie afektywnej dwubiegunowej oraz w zapobieganiu nawrotom tej choroby. W badaniu obejmującym 1481 pacjentów z objawami depresyjnymi (średnia wartość w Skali Depresji Montgomery-Asberg 16,6) olanzapina wykazała istotną poprawę nastroju (-6,0 punktów) w porównaniu z haloperydolem (-3,1 punktów, p=0,001).
cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny i oksazepiny, działanie anksjolityczne, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, lek przeciwmaniakalny, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, lit, mania, neuron dopaminergiczny, objaw depresyjny, objaw maniakalny, objaw negatywny, objaw pozytywny, prolaktyna, receptor dopaminowy, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor α1-adrenergiczny, remisja manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, układ mezolimbiczny, walproinian sodu, zaburzenie motoryczne, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Interakcje leku – Alcreno 100 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego, naturalnego inhibitora CYP3A4, również jest niewskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), redukując jej dostępność do około 13% wartości wyjściowej, co może wymagać korekty dawki i ostrożnego wprowadzania terapii. Inne leki, takie jak tiorydazyna, zwiększają klirens kwetiapiny o około 70%, co również może wymagać dostosowania dawkowania. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu imipraminy, fluoksetyny, risperidonu, haloperydolu czy cymetydyny.
cymetydyna, działanie antycholinergiczne, enzym CYP3A4, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leukopenia, metadon, morfologia krwi, neutropenia, objawy pozapiramidowe, rysperydon, sedacja, sodu walproinian, sok grejpfrutowy, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia koordynacji psychoruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoksetyna EGIS 10 mg

Fluoksetyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania, co ma istotne znaczenie przy zmianie terapii, zwłaszcza w kontekście interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), np. iproniazydem, ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, drgawkami i zaburzeniami świadomości. Zaleca się zachowanie 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5-tygodniowego odstępu po zakończeniu fluoksetyny przed włączeniem IMAO. Przeciwwskazane jest także jednoczesne stosowanie fluoksetyny z metoprololem w niewydolności serca z powodu ryzyka nadmiernej bradykardii. Ponadto, fluoksetyna jako silny inhibitor CYP2D6 może znacząco obniżać stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może zmniejszać skuteczność leczenia onkologicznego.
atomoksetyna, błękit metylenowy, bradykardia, bupropion, butyrofenon, dantrolen, dziurawiec zwyczajny, fenytoina, fluoksetyna, funkcje poznawcze, haloperydol, hiponatremia, IMAO-A, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, INR, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, metabolizm leku, metoprolol, napad drgawkowy, NLPZ, norfluoksetyna, okres półtrwania fluoksetyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, SSRI, tamoksyfen, toksyczność leku, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Elvanse 40 mg

Lisdeksamfetaminy dimezylan, substancja czynna Elvanse, nie wykazuje istotnego wpływu na główne izoformy cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4) ani na transporter P-gp, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te szlaki. W badaniach klinicznych jednoczesne stosowanie guanfacyny o przedłużonym uwalnianiu zwiększyło jej Cmax o 19% i AUC o 7%, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego. Podobnie, interakcje z wenlafaksyną (225 mg) i lisdeksamfetaminy (70 mg) wykazały niewielkie zmiany w stężeniach metabolitów i leku macierzystego, bez wpływu na ekspozycję deksamfetaminy. pH moczu istotnie wpływa na farmakokinetykę amfetaminy: zakwaszenie moczu (np. witamina C, tiazydy, dieta wysokobiałkowa) zwiększa wydalanie i skraca okres półtrwania, natomiast alkalizacja (np. wodorowęglan sodu, dieta bogata w owoce i warzywa) wydłuża okres półtrwania i zmniejsza wydalanie.
amfetamina, AUC, chlorpromazyna, Cmax, CYP2D6, cytochrom P450, deksamfetamina, guanetydyna, guanfacyna, haloperydol, inhibitory monoaminooksydazy, kortykosteroidy, kwas askorbinowy, leki hipotensyjne, leki opioidowe, leki tiazydowe, lisdeksamfetaminy dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, P-glikoproteina, pH moczu, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, układ sercowo-naczyniowy, węglan litu, wenlafaksyna, wodorowęglan sodu, zaburzenia psychotyczne, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia
Leksykon leków
Interakcje leku – Grypostop 325 mg + 30 mg + 15 mg

Produkt leczniczy Grypostop zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę (30 mg) oraz dekstrometorfan (15 mg), które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami takimi jak metoklopramid, domperidon (przyspieszenie wchłaniania), cholestyramina i cholinolityki (obniżenie wchłaniania), a także z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), które nasilają jego działanie przeciwzakrzepowe, co zwiększa ryzyko krwawień. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami MAO (ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zaburzeń rytmu serca), NLPZ (zwiększone ryzyko nefrotoksyczności) oraz lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (ryzyko hepatotoksyczności). Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, nasila działanie innych leków sympatykomimetycznych, jest przeciwwskazana w połączeniu z inhibitorami MAO (przerwa co najmniej 14 dni) i może powodować poważne zaburzenia rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu z anestetykami wziewnymi. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 wykazuje ryzyko kumulacji i zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna – nawet 20-krotny wzrost stężenia). Konieczne jest monitorowanie pacjentów i ewentualna redukcja dawki dekstrometorfanu.
amiodaron, anestetyk wziewny, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cholestyramina, cholinolityk, cynakalcet, dekstrometorfan, domperidon, enzym CYP2D6, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaolin, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metadon, metoklopramid, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, propranolol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, salbutamol, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketipinor 300 mg

Kwetiapina (Ketipinor) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm kwetiapiny odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza ekspozycję do 13%, fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Jednoczesne stosowanie leków serotoninergicznych (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać korekty dawki. Leki o działaniu antycholinergicznym nasilają działania niepożądane związane z blokadą receptorów muskarynowych, a leki wydłużające odstęp QT zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca.
barbiturat, cymetydyna, CYP3A4, enzym mikrosomalny, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, hipotonia ortostatyczna, imipramina, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kwetiapiny, lek antycholinergiczny, leukopenia, neutropenia, receptor cholinergiczny, receptor muskarynowy, ryfampicyna, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 75 mg

Venlafaxine Teva wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego i złośliwego zespołu neuroleptycznego; zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu odwracalnych, selektywnych IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych, nieselektywnych IMAO (np. linezolid), gdzie jednoczesne podawanie jest niewskazane. Istotne jest także zwiększone ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu wenlafaksyny z innymi lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, tryptany, opioidy (np. fentanyl, tramadol), lit czy zioło dziurawca. W przypadku konieczności kojarzenia tych leków zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i podczas zwiększania dawki.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, cytochrom CYP2D6, demetylodiazepam, depresyjne działanie na OUN, diazepam, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, komorowe zaburzenie rytmu, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor monoaminooksydazy, O-demetylowenlafaksyna, rysperydon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Haloperidol WZF 5 mg/ml

Haloperidol WZF w roztworze do wstrzykiwań (5 mg/ml) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na haloperydol lub substancje pomocnicze, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Ze względu na mechanizm blokady receptorów dopaminergicznych, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u chorych w stanie śpiączki, z depresją ośrodkowego układu nerwowego, chorobą Parkinsona, otępieniem z ciałami Lewy’ego oraz postępującym porażeniem nadjądrowym, gdyż może nasilać objawy neurologiczne i prowadzić do poważnych powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, nerek, endokrynologicznymi oraz u osób w podeszłym wieku, gdzie ryzyko działań niepożądanych jest zwiększone.
choroba Parkinsona, częstoskurcz komorowy, depresja OUN, działanie niepożądane, haloperydol, hipokaliemia, leki wydłużające odstęp QT, niewydolność serca, objawy parkinsonowskie, objawy pozapiramidowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, porażenie nadjądrowe, reakcja anafilaktyczna, receptor dopaminergiczny, roztwór do wstrzykiwań, śpiączka, torsade de pointes, układ przewodzący serca, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu komorowego, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivastigmin NeuroPharma 6 mg

Rywastygmina, jako inhibitor cholinoesterazy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stosowania rywastygminy z lekami zwiotczającymi mięśnie typu sukcynylocholiny, beta-adrenolitykami (np. atenolol), lekami antyarytmicznymi klasy III, antagonistami kanału wapniowego oraz glikozydami naparstnicy, ze względu na ryzyko nasilenia bradykardii i potencjalnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Wymaga to ścisłego monitorowania EKG oraz parametrów hemodynamicznych, a w niektórych przypadkach dostosowania dawki lub czasowego przerwania terapii rywastygminą. Ponadto, rywastygmina osłabia działanie leków przeciwcholinergicznych (np. oksybutynina, tolterodyna), co wymaga oceny skuteczności tych terapii. Równoczesne stosowanie innych cholinomimetyków jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego.
amisulpryd, antagonista kanału wapniowego, benzamid, beta-adrenolityk, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, chloropromazyna, choroba Alzheimera, choroba układu sercowo-naczyniowego, cysapryd, cytalopram, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, droperydol, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, halofantryna, haloperydol, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, lek antyarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpsychotyczny, lewomepromazyna, metadon, mizolastyna, moksyfloksacyna, oksybutynina, pentamidyna, pilokarpina, pimozyd, przewodnictwo w mięśniu sercowym, rywastygmina, środek zwiotczający mięśnie, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, sulpiryd, tolterodyna, torsade de pointes, układ cholinergiczny, warfaryna, zaburzenie poznawcze
Leksykon leków
Interakcje leku – Lamitrin 100 mg

Lamotrygina jest metabolizowana głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferazy (UGT), a jej stężenie w osoczu może ulegać znacznym zmianom pod wpływem leków indukujących lub hamujących te enzymy. Walproinian istotnie hamuje glukuronidację lamotryginy, co prowadzi do niemal dwukrotnego wydłużenia okresu półtrwania i wymaga zmniejszenia dawki lamotryginy. Z kolei induktory enzymów, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i prymidon, przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenie w osoczu i wymagając zwiększenia dawki. Hormonalne środki antykoncepcyjne zawierające etynyloestradiol (30 µg) i lewonorgestrel (150 µg) podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co może wymagać dostosowania dawkowania w trakcie ich stosowania. Inhibitory proteaz, takie jak lopinawir/rytonawir i atazanawir/rytonawir, również obniżają stężenie lamotryginy odpowiednio o około 50% i 32%, co wymaga korekty dawkowania. Ryfampicyna, silny induktor enzymów wątrobowych, zwiększa klirens lamotryginy i skraca jej okres półtrwania, co również wymaga dostosowania dawki.
amitryptylina, aripiprazol, ataksja, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diplopia, etynyloestradiol, farmakokinetyka, felbamat, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, glukuronidacja, haloperydol, hormonalne środki antykoncepcyjne, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu, karbamazepina, klirens leku, klonazepam, klozapina, lakozamid, lewetiracetam, lewonorgestrel, lopinawir/rytonawir, lorazepam, metabolit leku, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metformina, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, perampanel, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, topiramat, transporter kationów organicznych, trazodon, UDP-glukuronylotransferaza, wareniklina, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zonisamid
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram LEK-AM 15 mg

Escitalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, tranylcypromina) – odstęp czasowy wynosi 14 dni po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po odstawieniu escytalopramu przed włączeniem MAO. Również odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie selegiliny (do 10 mg/dobę). Ponadto, escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki antyarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z uwagi na ryzyko arytmii. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (tramadol, sumatryptan) mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, neuroleptyki) zwiększają ryzyko drgawek. Współistniejące stosowanie litu i tryptofanu wymaga monitorowania stężenia litu.
acenokumarol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Citabax 10 10 mg

Cytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie cytalopramu z inhibitorami MAO (np. selegilina, linezolid, moklobemid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami klonicznymi mięśni i hipertermią, stanowiąc przeciwwskazanie do takiego połączenia. Ponadto, cytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, czy leki przeciwmalaryczne), ze względu na ryzyko addytywnego wydłużenia QTc i złośliwych arytmii. Podanie pimozydu 2 mg u pacjentów na cytalopramie 40 mg/dobę powodowało wzrost AUC i Cmax pimozydu oraz wydłużenie QTc o około 10 ms, co również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ostrożność wymaga także kojarzenie cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (lit, tryptofan, tramadol, sumatryptan), preparatami z dziurawca zwyczajnego oraz lekami wpływającymi na hemostazę (NLPZ, ASA, dipyrydamol, tyklopidyna), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i krwawień.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk fluorochinolonowy, biotransformacja, buspiron, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, cytalopram, cytochrom P-450, dezypramina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hipokaliemia, imipramina, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, mefenytoina, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, SSRI, terapia elektrowstrząsowa, tiorydazyna, triazolam, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Bluefish 10 mg

Escitalopram Bluefish wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, izokarboksazyd, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczny jest odstęp 14 dni po MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid). Escitalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna, dożylna erytromycyna), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne podawanie leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan, buprenorfina) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (np. bupropion, meflochina) wymagają ostrożności. Współstosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia, a NLPZ zwiększają ryzyko krwawień. Preparaty z dziurawca zwyczajnego mogą nasilać działania niepożądane escytalopramu.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna dożylna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, Hypericum perforatum, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Haloperydol – Interakcje

Haloperydol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u dorosłych pacjentów. Szczególnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie haloperydolu z lekami wydłużającymi odstęp QTc (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre antybiotyki i przeciwdepresyjne), ze względu na ryzyko arytmii komorowych. Metabolizm haloperydolu odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2D6; inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, paroksetyna) mogą zwiększać stężenie haloperydolu w osoczu o 20-40%, a nawet do 100%, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital) obniżają stężenie leku, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej i koniecznością zwiększenia dawki. Walproinian sodu, mimo hamowania glukuronidacji, nie wpływa na stężenie haloperydolu.
arytmia komorowa, choroba Parkinsona, cytochrom P450, depresja OUN, dyskineza późna, haloperydol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwzakrzepowy, objaw pozapiramidowy, ostry zespół mózgowy, pochodna fenotiazyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół pozapiramidowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Haloperydol – Przedawkowanie

Haloperydol, dostępny w formie tabletek (1 mg, 5 mg), kropli doustnych (2 mg/ml) oraz roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml), w przypadku przedawkowania wywołuje poważne objawy kliniczne, w tym nasilone objawy pozapiramidowe (wzmożone napięcie mięśni, drżenie), sedację, niedociśnienie lub częściej nadciśnienie tętnicze, a także ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca związanych z wydłużeniem odstępu QTc. W skrajnych przypadkach może dojść do śpiączki z depresją oddechową i stanem podobnym do wstrząsu, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Objawy pozapiramidowe pojawiają się przy znacznym przekroczeniu dawki terapeutycznej, natomiast sedacja może wystąpić nawet przy niewielkim jej przekroczeniu.
adrenalina, antidotum, depresja oddechowa, dializa, dopamina, drożność dróg oddechowych, drżenie mięśni, drżenie mięśniowe, haloperydol, komorowe zaburzenia rytmu, lek wazopresyjny, monitorowanie serca, nadciśnienie, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, noradrenalina, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm, rurka dotchawicza, rurka ustno-gardłowa, sedacja, środek przeciwarytmiczny, stan śpiączki, stan wstrząsowy, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wydłużenie odstępu QTc, wzmożone napięcie mięśni, zapaść naczyniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Acodin 15 mg

Dekstrometorfan, substancja czynna leku Acodin, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. drżeniem mięśni, nadpobudliwością, hipertermią, nadciśnieniem tętniczym, nudnościami oraz zaburzeniami świadomości. Dekstrometorfan jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak chinidyna, mogą zwiększyć jego stężenie w osoczu nawet 20-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań toksycznych, w tym pobudzenia, dezorientacji, bezsenności, biegunki oraz depresji oddechowej. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów oraz rozważenie redukcji dawki dekstrometorfanu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6.
acetylcysteina, ambroksol, amiodaron, bupropion, chinidyna, cynakalcet, CYP2D6, dekstrometorfan, depresja oddechowa, działanie sedatywne, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, guajfenezyna, haloperydol, inhibitory MAO, inhibitory monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm serotoniny, metadon, moklobemid, mukowiscydoza, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, rozstrzenie oskrzeli, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, zaburzenia koncentracji, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia wegetatywne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 20 mg

Escytalopram Actavis wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO, moklobemidem oraz linezolidem ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Również jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, wybrane antybiotyki) jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka zaburzeń rytmu serca. W przypadku inhibitorów CYP2C19 (np. omeprazol 30 mg/dobę, esomeprazol, flukonazol) oraz cymetydyny (400 mg 2x/dobę) obserwuje się umiarkowane zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu (odpowiednio około 50% i 70%), co może wymagać dostosowania dawki. Escytalopram hamuje także CYP2D6, co prowadzi do podwojenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina czy metoprolol, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
astemizol, beta-bloker, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek SSRI, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metabolizm escytalopramu, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Quetiapin NeuroPharma 100 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol) prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 87% i około 450%), co może wymagać korekty dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysyperydon, haloperydol), choć tiorydazyna zwiększa klirens o około 70%. W przypadku terapii skojarzonej z kwasem walproinowym obserwuje się zwiększone ryzyko leukopenii i neutropenii, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, co wymaga monitorowania morfologii krwi.
badanie chromatograficzne, badanie EKG, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, erytromycyna, fałszywie dodatni wynik, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotonia ortostatyczna, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP 3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia, metabolizm wątrobowy, morfologia krwi, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, pediatria, rysperydon, sole litu, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu pozapiramidowego, zespół maniakalny
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex 325 mg + 30 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Gripex, zawierający 325 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 10 mg dekstrometorfanu bromowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol nie powinien być stosowany z innymi preparatami zawierającymi tę substancję ze względu na ryzyko przedawkowania i hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stany pobudzenia i gorączkę, a z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny – zwiększone ryzyko krwawień. Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego przy jednoczesnym stosowaniu z innymi sympatykomimetykami, amitryptyliną czy lekami przeciwnadciśnieniowymi, a także z inhibitorami MAO, co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 wykazuje ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami tego enzymu (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina). Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu oraz nasilenie depresyjnego działania dekstrometorfanu na ośrodkowy układ nerwowy.
albuterol, amiodaron, amitryptylina, bromowodorek dekstrometorfanu, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, chlorek amonu, chlorowodorek pseudoefedryny, cynakalcet, CYP2D6, depresja oddechowa, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, furazolidyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metoklopramid, niewydolność wątroby, paracetamol, paroksetyna, perfenazyna, propantelina, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, sertralina, SSRI, sympatykomimetyk, terbinafina, tiorydazyna, toksyczność szpiku kostnego, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Actavis 150 mg

Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), takimi jak fenelzyna czy tranylcypromina, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, który może prowadzić do ciężkich objawów neurologicznych i nawet zgonu. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 14 dni po zakończeniu IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed włączeniem IMAO. Również odwracalne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) i nieselektywne (np. linezolid) są przeciwwskazane lub niezalecane ze względu na podobne ryzyko. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy, ziele dziurawca), co zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając ścisłej obserwacji pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i przy zwiększaniu dawek.
amiodaron, antagonista dopaminy, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, ciężkie działanie niepożądane, dekstrometorfan, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hiperrefleksja, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, petydyna, pochodna amfetaminy, posakonazol, rozszerzenie źrenic, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, skurcz miokloniczny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, układ serotoninergiczny, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Przeciwwskazania stosowania

Citalopram, będący selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest wskazany w leczeniu zaburzeń depresyjnych, jednak jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na citalopram lub substancje pomocnicze oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAOI), w tym selegiliny w dawce >10 mg/dobę, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO przed rozpoczęciem citalopramu oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu citalopramu przed włączeniem MAOI. Linezolid, jako inhibitor MAO, również stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania bez ścisłej kontroli klinicznej i ciśnienia tętniczego. Ponadto, citalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odstępu QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego QT, ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii.
antybiotyk makrolidowy, arytmia, astemizol, citalopram, cukrzyca, dysfagia, fluorochinolon, haloperydol, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja serotoninergiczna, kontrola glikemii, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, mioklonia, mizolastyna, nadwrażliwość na substancję czynną, neuroleptyk, niestabilność autonomiczna, padaczka, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sztywność mięśniowa, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Verdye 5 mg/ml

Zieleń indocyjaninowa, stosowana w ocenie funkcji wątroby, może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne z różnymi lekami i substancjami, wpływając na jej wchłanianie i klirens. Substancje takie jak probenecyd (o wysokim poziomie istotności klinicznej) hamują wydalanie zieleni indocyjaninowej z żółcią, co może zaburzać wyniki testów czynnościowych wątroby. Z kolei wodorosiarczyn sodu, zwłaszcza w połączeniu z heparyną, znacząco zmniejsza wchłanianie barwnika. Inne leki, w tym leki przeciwdrgawkowe, opioidy (morfina, metadon, petydyna), fenobarbital oraz niektóre NLPZ i antybiotyki, wykazują umiarkowany do niskiego wpływ na metabolizm i wchłanianie zieleni indocyjaninowej, co wymaga monitorowania wyników badań w kontekście ich stosowania.
alkaloid opium, alkohol etylowy, anestetyk, cyklopropan, czynność wątroby, fenobarbital, fenylobutazon, funkcja wątroby, haloperydol, heparyna, heroina, induktor enzymów wątrobowych, klirens zieleni indocyjaninowej, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm wątrobowy, metadon, metamizol, morfina, nitrofurantoina, NLPZ, petydyna, probenecyd, przepływ wątrobowy, ryfamycyna, test czynnościowy wątroby, wodorosiarczyn sodu, zieleń indocyjaninowa, związek wodorosiarczynu
Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej stężenie w osoczu nawet do 13% wartości wyjściowej, co może obniżyć skuteczność terapii. Sok grejpfrutowy również zwiększa stężenie kwetiapiny i nie jest zalecany. Współstosowanie z tiorydazyną zwiększa klirens o około 70%, co wymaga monitorowania efektów terapeutycznych. Leki przeciwdepresyjne (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotyczne (rysyperydon, haloperydol) oraz cymetydyna nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
badanie chromatograficzne, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, EKG, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów mikrosomalnych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP 2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leukopenia i neutropenia, lit, metadon, morfologia krwi, nadmierna sedacja, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sok grejpfrutowy, test immunologiczny, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Lafactin 37,5 mg

Wenlafaksyna, jako SNRI, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO, wymagając 14-dniowego odstępu po ich zakończeniu oraz 7-dniowego po zakończeniu wenlafaksyny. Podobne zasady dotyczą odwracalnych IMAO (np. moklobemid) i linezolidu, ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ryzyko to wzrasta także przy łączeniu wenlafaksyny z innymi lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, lit czy ziele dziurawca. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów, szczególnie na początku terapii i przy zwiększaniu dawki. Spożywanie alkoholu podczas leczenia jest odradzane ze względu na nasilenie działania depresyjnego na OUN, zaostrzenie zaburzeń psychicznych oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, amiodaron, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, drżenie mięśni, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, farmakokinetyka, fentanyl, haloperydol, hipertermia, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, lit, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, skurcz miokloniczny, sotalol, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex 100 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten szlak metaboliczny. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Spożywanie soku grejpfrutowego również jest niezalecane ze względu na hamowanie CYP3A4 i wzrost stężenia leku. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio zmniejszając AUC o około 87% i zwiększając klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapii. W przypadku stosowania induktorów enzymatycznych konieczne jest ostrożne monitorowanie i ewentualna modyfikacja leczenia, w tym stopniowe odstawianie induktora lub zastąpienie go lekiem nieindukującym (np. walproinianem sodu). Interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
cymetydyna, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, enzymy mikrosomalne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymatyczny, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek sercowo-naczyniowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, lit, metadon, neutropenia, objawy pozapiramidowe, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Kvelux SR 400 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, które powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio o 13% i 450%), co może obniżać skuteczność terapii. Łączenie kwetiapiny z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, stanowiącego zagrożenie życia. Ponadto, stosowanie leków cholinolitycznych może nasilać działania niepożądane o charakterze antycholinergicznym, a leki wpływające na odstęp QT lub równowagę elektrolitową zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu serca.
cymetydyna, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek cholinolityczny, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, rysperydon, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, walproinian sodu, zaburzenie koordynacji psychomotorycznej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Risperidone Grindeks 6 mg

Rysperydon, klasyfikowany jako lek przeciwpsychotyczny z grupy „Inne leki przeciwpsychotyczne” (kod ATC: N05AX08), wykazuje selektywne antagonizowanie receptorów serotoninergicznych 5-HT2 oraz dopaminergicznych D2, a także receptorów alfa1-adrenergicznych i w mniejszym stopniu histaminergicznych H1 i alfa-2-adrenergicznych, bez powinowactwa do receptorów cholinergicznych. Jego zrównoważone działanie na receptory serotoninergiczne i dopaminergiczne przekłada się na skuteczność w leczeniu objawów pozytywnych i negatywnych schizofrenii, z mniejszym ryzykiem pozapiramidowych działań niepożądanych w porównaniu do klasycznych neuroleptyków. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność rysperydonu w dawkach od 1 mg do 16 mg na dobę, zarówno w krótkotrwałej terapii (4-8 tygodni), jak i w długoterminowym zapobieganiu nawrotom schizofrenii, wykazując przewagę nad haloperydolem w wydłużeniu okresu remisji.
9-hydroksyrysperydon, agresja, Behawioralne i Psychologiczne Objawy Demencji, choroba Alzheimera, działanie niepożądane pozapiramidowe, haloperydol, karbamazepina, katalepsja, klirens rysperydonu, Krótka Skala Oceny Psychiatrycznej, Krótka Skala Oceny Stanu Psychicznego, ostry epizod manii, otępienie, otępienie naczyniowe, pobudzenie, psychoza, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor histaminergiczny H1, receptor serotoninergiczny 5-HT2, rysperydon, schizofrenia, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, Skala Oceny Manii Younga, Skala Oceny Pobudzenia Cohen-Mansfielda, Skala Oceny Zaburzeń Zachowania w Chorobie Alzheimera, stabilizator nastroju, walproinian, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie zachowania
Leksykon leków
Interakcje leku – Topiramate Aurovitas 25 mg

Topiramat wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie wpływa znacząco na stężenia większości leków przeciwpadaczkowych (LPP), z wyjątkiem fenytoiny, której stężenie może wzrosnąć u niektórych pacjentów (mechanizm: hamowanie CYP2C19). Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki. Kwas walproinowy nie zmienia stężenia topiramatu, ale ich skojarzone stosowanie może prowadzić do hiperamonemii, encefalopatii i hipotermii, co wymaga monitorowania i ewentualnego odstawienia jednego z leków. Topiramat zmniejsza skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, powodując zależne od dawki obniżenie ekspozycji na etynyloestradiol o 18-30% (przy dawkach 200-800 mg/dobę), co wymaga stosowania dodatkowej metody antykoncepcji mechanicznej. Ponadto, topiramat może zmniejszać stężenia digoksyny (AUC o 12%), rysperydonu (AUC o 16-33%) oraz leków przeciwcukrzycowych (pioglitazon, glibenklamid, metformina), co wymaga monitorowania stężeń i kontroli klinicznej.
amitryptylina, CYP2C19, czas protrombinowy, deacetylodiltiazem, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, etynyloestradiol, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipokaliemia, hipotermia, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydrochlorotiazyd, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje z alkoholem, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lit, metformina, N-demetylodiltiazem, nortryptylina, pioglitazon, pizotifen, propranolol, rysperydon, sedacja, stan stacjonarny, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Zentiva 25 mg

Hydroksyzyna chlorowodorek, substancja czynna preparatu Hydroxyzinum Zentiva, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Współstosowanie hydroksyzyny z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny czy opioidy, oraz z lekami o działaniu przeciwcholinergicznym wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Hydroksyzyna antagonizuje działanie betahistyny i inhibitorów cholinoesterazy, co może osłabiać ich skuteczność terapeutyczną. Ponadto, hydroksyzyna osłabia presyjne działanie adrenaliny, co jest istotne w sytuacjach klinicznych wymagających stabilizacji ciśnienia tętniczego. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano zmniejszenie działania przeciwdrgawkowego fenytoiny, co ma znaczenie u pacjentów z padaczką. Interakcje farmakokinetyczne obejmują m.in. zwiększenie stężenia hydroksyzyny w surowicy o 36% pod wpływem cymetydyny (600 mg dwa razy dziennie) oraz hamowanie CYP2D6 (Ki: 3,9 µM), co może wpływać na metabolizm leków będących substratami tego enzymu. Hydroksyzyna hamuje izoenzymy CYP2C9, 2C19 i 3A4 w stężeniach znacznie przekraczających maksymalne stężenia w osoczu (IC50: 103–140 μM), co czyni interakcje na tym poziomie mało prawdopodobnymi klinicznie. Metabolizm hydroksyzyny odbywa się głównie przez dehydrogenazę alkoholową oraz CYP3A4/5, co wskazuje na możliwość zwiększenia jej stężenia podczas stosowania inhibitorów tych enzymów.
adrenalina, alkohol etylowy, amiodaron, antybiotyk, atropina, barbiturat, benzodiazepina, beta-bloker, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4/5, cytalopram, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diuretyk, donepezil, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, fenelzyna, fenytoina, galantamina, glikokortykosteroid, haloperydol, hioscyna, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, rywastygmina, selegilina, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza
Leksykon leków
Interakcje leku – KETREL XR 300 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio zmniejszając jej dostępność do około 13% i zwiększając klirens o około 450%), co może obniżyć skuteczność terapii. W przypadku stosowania induktorów enzymów wątrobowych zaleca się ostrożność, stopniowe wprowadzanie zmian oraz rozważenie zamiany na leki bez właściwości indukujących, np. walproinian sodu. Interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi mogą nasilać działania niepożądane związane z blokadą receptorów muskarynowych. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki kwetiapiny podczas jednoczesnego stosowania z imipraminą, fluoksetyną, rysperydonem, haloperydolem czy cymetydyną.
blokada receptorów muskarynowych, cymetydyna, cytochrom P450, działanie depresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, klirens kwetiapiny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, metadon, monoterapia kwetiapiną, morfologia krwi, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, rysperydon, sedacja, technika chromatograficzna, tiorydazyna, upośledzenie funkcji psychomotorycznych, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Interakcje leku – Pramatis 5 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, niewybiórczymi IMAO, gdzie konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po ich odstawieniu przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii escytalopramem przed włączeniem IMAO. Leczenie skojarzone z moklobemidem i linezolidem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, natomiast stosowanie selegiliny wymaga ostrożności, zwłaszcza przy dawkach do 10 mg/dobę. Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre neuroleptyki, antybiotyki jak moksyfloksacyna) z powodu ryzyka arytmii. Ponadto, leki serotoninergiczne (tramadol, sumatryptan), leki obniżające próg drgawkowy oraz lit i tryptofan mogą nasilać działania escytalopramu, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek serotoninergiczny, lek wpływający na hemostazę, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odstęp QT, odwracalny wybiórczy inhibitor MAO-A, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aciprex 10 mg

Escytalopram, zawarty w leku Aciprex, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób stosujących jednocześnie inhibitory monoaminooksydazy (MAO), zarówno nieselektywne, nieodwracalne, jak i odwracalne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolid, ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT w EKG, wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz u osób przyjmujących leki wydłużające QT (np. chinidyna, amiodaron, haloperydol, makrolidy, fluorochinolony), co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes.
antybiotyk, arytmia komorowa, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, dysfagia, escytalopram, faza maniakalna, fluorochinolon, haloperydol, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kontrola glikemii, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek stabilizujący nastrój, linezolid, makrolid, moklobemid, nadwrażliwość, padaczka, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie drgawkowe, zespół serotoninowy