haloperydol

Haloperydol to silny lek przeciwpsychotyczny pierwszej generacji (klasyczny neuroleptyk) z grupy butyrofenonów. Działa głównie jako antagonista receptorów dopaminowych D2, co czyni go skutecznym w leczeniu ostrych i przewlekłych zaburzeń psychotycznych, w tym schizofrenii, manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej oraz stanów pobudzenia psychoruchowego.

W praktyce klinicznej haloperydol stosowany jest również w leczeniu przewlekłych tików, zespołu Tourette’a oraz w kontroli nudności i wymiotów. Lek może być podawany doustnie, domięśniowo lub dożylnie, co zwiększa jego użyteczność w różnych sytuacjach klinicznych, szczególnie w stanach nagłych.

Profil działań niepożądanych haloperydolu obejmuje objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, akatyzja, dystonia), hiperprolaktynemię oraz wydłużenie odstępu QT. Przy długotrwałym stosowaniu istnieje ryzyko rozwoju późnych dyskinez. Ze względu na te działania niepożądane, w wielu wskazaniach jest obecnie zastępowany przez atypowe leki przeciwpsychotyczne, jednak pozostaje ważnym narzędziem terapeutycznym, szczególnie w stanach ostrych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Floxitrat 400 mg

Moksyfloksacyna, składnik leku Floxitrat 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze dotyczą addycyjnego wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (np. erytromycyna i.v.), lekami przeciwmalarycznymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi (np. cyzapryd, winkamina i.v.). Dodatkowo, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz leki wywołujące bradykardię, ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu. W przypadku preparatów zawierających dwu- i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) zalecana jest 6-godzinna przerwa między podaniem a moksyfloksacyną, aby uniknąć zmniejszenia jej wchłaniania. Węgiel aktywowany obniża biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, dlatego nie powinien być stosowany jednocześnie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, beprydyl, bradykardia, cefalosporyna, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, difemanil, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dofetylid, dydanozyna, dyzopiramid, erytromycyna, fluorochinolon, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, itrakonazol, kompleks chelatowy, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, pimozyd, probenecyd, ranitydyna, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sukralfat, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wartość INR, węgiel aktywowany, winkamina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 400 mg

Kwetiapina, substancja czynna preparatu Questax XR, jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co znacząco zwiększa ryzyko działań niepożądanych i jest przeciwwskazane. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, powodują istotne zwiększenie klirensu kwetiapiny (karbamazepina obniża ekspozycję do około 13%, a fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może skutkować obniżeniem skuteczności terapeutycznej. W przypadku tiorydazyny obserwuje się wzrost klirensu o około 70%. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol) oraz cymetydyną. Współstosowanie z litem nie wpływa na farmakokinetykę, jednak zwiększa ryzyko objawów pozapiramidowych, senności i przyrostu masy ciała. Walproinian sodu nie zmienia istotnie farmakokinetyki, ale może zwiększać ryzyko leukopenii i neutropenii u dzieci i młodzieży.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klirens kwetiapiny, leukopenia i neutropenia, metabolizm kwetiapiny, metadon, metoda immunoenzymatyczna, monoterapia kwetiapiną, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie gospodarki elektrolitowej
Leksykon leków
Skład i postać leku – Biwalirudyna Accord 250 mg

Biwalirudyna Accord jest dostępna jako jałowy, liofilizowany proszek zawierający 250 mg biwalirudyny w fiolce. Po rekonstytucji 5 ml wyjałowionej wody do wstrzyknięć uzyskuje się roztwór o stężeniu 50 mg/ml, który następnie rozcieńcza się w 50 ml 5% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu chlorku sodowego do stężenia końcowego 5 mg/ml. Roztwór po rekonstytucji charakteryzuje się pH 4,6–6,0 oraz osmolalnością 250–450 mOsm/kg, co zapewnia stabilność i kompatybilność z płynami ustrojowymi. Preparat wymaga aseptycznego przygotowania i wizualnej oceny przed podaniem; roztwór powinien być przezroczysty lub lekko opalizujący, bez cząstek stałych i zmiany barwy. Stabilność chemiczna i fizyczna roztworu po rekonstytucji utrzymuje się do 24 godzin w temperaturze 2–8°C, a po rozcieńczeniu do 24 godzin w temperaturze do 25°C, przy czym nie wolno zamrażać roztworu.
alteplaza, amfoterycyna B, amiodaron, aseptyka, biwalirudyna, chlorpromazyna, diazepam, dobutamina, droga parenteralna, famotydyna, haloperydol, labetalol, lorazepam, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, prochlorperazyna, prometazyna, proszek do sporządzania koncentratu roztworu, rekonstytucja, reteplaza, roztwór chlorku sodowego, roztwór glukozy, sodu wodorotlenek, stabilność roztworu, streptokinaza, wankomycyna, zanieczyszczenie mikrobiologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Ketipinor 100 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Jednoczesne stosowanie kwetiapiny (25 mg) z ketokonazolem, silnym inhibitorem CYP3A4, powoduje 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do takiej terapii. Spożywanie soku grejpfrutowego również hamuje metabolizm kwetiapiny i jest niewskazane. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do 13% ekspozycji i około 450% klirensu), co może obniżać skuteczność leczenia. W przypadku stosowania induktorów enzymatycznych zaleca się ostrożność, stopniowe zmiany terapii oraz rozważenie zamiany na leki niewpływające na CYP3A4, np. walproinian sodu. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna przy jednoczesnym stosowaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu czy haloperydolu, natomiast tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać monitorowania stężenia leku.
dysfagia, działanie sedatywne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja, imipramina, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitory i induktory enzymatyczne, inhibitory MAO, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, leki antycholinergiczne, leukopenia, lit, metadon, neutropenia, ostry zespół maniakalny, receptory muskarynowe, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół pozapiramidowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapine Bluefish 15 mg

Olanzapina, lek z grupy psycholeptyków (ATC: N05AH03), wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne jako antagonista receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), α1-adrenergicznych oraz histaminowych H1. Charakteryzuje się wyższym powinowactwem do receptorów 5HT2 niż D2 (Ki <100 nM), co przekłada się na selektywne hamowanie neuronów dopaminergicznych układu mezolimbicznego (A10) przy minimalnym wpływie na drogi prążkowia (A9), redukując ryzyko zaburzeń motorycznych. W badaniach przedklinicznych olanzapina osłabiała warunkowy odruch unikania w dawkach niższych niż wywołujące katalepsję, a także wykazywała działanie anksjolityczne, co odróżnia ją od innych leków przeciwpsychotycznych.
cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, diwalproinian, dysfagia, działanie anksjolityczne, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, lek normotymiczny, lek przeciwmaniakalny, lek przeciwpsychotyczny, lit, mania, objawy pozytywne i negatywne, olanzapina, prolaktyna, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizator nastroju, triglicerydy, układ mezolimbiczny, walproinian sodu, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie schizoafektywne
Leksykon leków
Skład i postać leku – OxyNorm 10 mg/ml

OxyNorm to roztwór do wstrzykiwań lub infuzji zawierający oksykodonu chlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml (odpowiadający 9 mg oksykodonu na 1 ml). Preparat dostępny jest w ampułkach 1 ml (10 mg substancji czynnej) oraz 2 ml (20 mg substancji czynnej). W składzie pomocniczym znajduje się m.in. 0,121 mmol sodu (2,78 mg sodu) na ml, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniami podaży sodu. Roztwór charakteryzuje się stabilnym pH dzięki obecności kwasu cytrynowego, sodu cytrynianu, chlorku sodu oraz regulatorów pH (sodu wodorotlenku i kwasu solnego rozcieńczonego). Produkt jest pakowany w ampułki ze szkła typu I i dostępny w opakowaniach po 5 lub 10 ampułek w różnych pojemnościach. Po otwarciu ampułki preparat należy zużyć natychmiast, a po rozcieńczeniu do stężenia 1 mg/ml oksykodonu chlorowodorku (w 0,9% NaCl, 5% glukozie lub wodzie do wstrzykiwań) zachowuje stabilność do 24 godzin w 25°C lub do 24 godzin w 2-8°C, pod warunkiem aseptycznych warunków przygotowania.
cyklizyna, deksametazonu sodu fosforan, fluorouracyl, haloperydol, infuzja dożylna, infuzja podskórna, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas cytrynowy jednowodny, kwas solny rozcieńczony, lewomepromazyny chlorowodorek, metoklopramidu chlorowodorek, midazolamu chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, oksykodonu chlorowodorek, podanie dożylne, podanie podskórne, prochlorperazyna, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, skopolaminy butylobromek, sodu chlorek, sodu cytrynian, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxaliplatin Kabi 5 mg/ml

Oksaliplatyna, cytostatyk z grupy pochodnych platyny, wykazuje specyficzny profil interakcji farmakologicznych, które mają istotne znaczenie kliniczne. Badania farmakodynamiczne potwierdzają brak wpływu pojedynczej dawki 85 mg/m² oksaliplatyny na farmakokinetykę 5-fluorouracylu, co umożliwia ich bezpieczne łączenie bez konieczności modyfikacji dawek. Ponadto, in vitro wykazano brak istotnego wypierania oksaliplatyny z białek osocza przy jednoczesnym podaniu erytromycyny, salicylanów, granisetronu, paklitakselu i walproinianu sodu. Jednakże, szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu oksaliplatyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. amiodaron, sotalol, ondansetron, haloperydol), ze względu na ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, co wymaga ścisłego monitorowania EKG. Również jednoczesne stosowanie leków związanych z rabdomiolizą (statyny, fibraty) zwiększa ryzyko uszkodzenia mięśni i ostrej niewydolności nerek, co wymaga monitorowania enzymów mięśniowych i rozważenia czasowego odstawienia tych leków.
5-fluorouracyl, aminoglikozyd, amiodaron, anemia, arytmia komorowa, cisplatyna, cytostatyk pochodny platyny, działanie emetogenne, działanie immunosupresyjne, działanie mielosupresyjne, enzym mięśniowy, erytromycyna, fibrat, granisetron, haloperydol, hepatotoksyczność, mioglobinuria, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, oksaliplatyna, ondansetron, ostra niewydolność nerek, paklitaksel, rabdomioliza, salicylan, sotalol, statyna, szczepionka żywa atenuowana, torsade de pointes, trombocytopenia, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Efectin ER 37,5 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Efectin ER, wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zespół serotoninowy, zaburzenia rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zmiany stężenia leków w osoczu. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAOs), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi (okres karencji 14 dni przed włączeniem wenlafaksyny i 7 dni po jej odstawieniu) oraz odwracalnymi, selektywnymi MAO-A (np. moklobemid), ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, należy unikać kojarzenia wenlafaksyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. amiodaron, sotalol, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) oraz inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które zwiększają stężenia wenlafaksyny i jej aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (wzrost AUC wenlafaksyny o 21-70%, O-demetylowenlafaksyny o 23-33%). Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, dekstrometorfan, diazepam, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, hormonalny środek antykoncepcyjny, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, pozakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, środek antykoncepcyjny, tapentadol, telitromycyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon leków
Interakcje leku – Topamax 100 mg

Topiramat wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami leków. Nie wpływa istotnie na stężenia fenytoiny, karbamazepiny, kwasu walproinowego, fenobarbitalu i prymidonu, choć u niektórych pacjentów może zwiększać stężenie fenytoiny poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać dostosowania dawki. W terapii skojarzonej z kwasem walproinowym istnieje ryzyko hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (temperatura <35°C). Topiramat wpływa także na metabolizm innych leków, m.in. zwiększa stężenie metforminy (Cmax o 18%, AUC o 25%) i propranololu (Cmax o 9-16%, AUC o 9-17%), zmniejsza ekspozycję na pioglitazon (AUC o 15%) i glibenklamid (AUC o 25%), a także obniża AUC digoksyny o 12%. W przypadku stosowania z warfaryną obserwuje się zmniejszenie PT/INR, co wymaga regularnej kontroli.
3-cis-hydroksygliburyd, 4-hydroksypropranolol, 4-trans-hydroksygliburyd, 9-hydroksyrysperydon, amitryptylina, czas protrombinowy, deacetylodiltiazem, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efekt farmakodynamiczny, efekt hipoglikemizujący, encefalopatia, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, inhibitor CYP2C19, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-demetylodiltiazem, noretyndron, parametr farmakokinetyczny, pioglitazon, pizotifen, propranolol, prymidon, rysperydon, stężenie fenytoiny, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 150 mg

Venlafaxine Teva wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO oraz 7-dniowego po zakończeniu wenlafaksyny. Odwracalne, selektywne IMAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalne, nieselektywne IMAO (np. linezolid) również niosą wysokie ryzyko zespołu serotoninowego i nie powinny być stosowane jednocześnie z wenlafaksyną. Ponadto, wenlafaksyna może indukować zespół serotoninowy w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy (np. fentanyl, tramadol), a także z ziołem dziurawca. W przypadku konieczności łącznego stosowania tych leków zaleca się ścisłe monitorowanie pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i podczas zwiększania dawki.
atazanawir, błękit metylenowy, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, diazepam, dziurawiec zwyczajny, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia i III, linezolid, lit, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny selektywny IMAO-A, pochodna amfetaminy, posakonazol, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, worykonazol, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Abirateron Zentiva 500 mg

Abirateron Zentiva, stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla skuteczności i bezpieczeństwa leczenia. Podawanie leku z pokarmem znacząco zwiększa wchłanianie abirateronu octanu, co jest niezalecane ze względu na brak danych potwierdzających bezpieczeństwo takiego postępowania. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), obniżają AUC abirateronu o 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Natomiast silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest inhibitorem enzymów CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. dekstrometorfan (2,9-krotny wzrost AUC) oraz pioglitazon (wzrost AUC o 46%), co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
abirateron octan, amiodaron, chinidyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C8, enzym CYP2D6, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, ibutylid, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, rak gruczołu krokowego, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, supresja androgenowa, swoisty antygen sterczowy, torsade de pointes, tramadol, transporter OATP1B1, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. tranylcypromina, fenelzyna) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; po ich odstawieniu należy zachować 14-dniową przerwę przed rozpoczęciem terapii escytalopramem, a po odstawieniu escytalopramu – co najmniej 7 dni przed włączeniem inhibitora MAO. Niezalecane jest także łączenie z odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz linezolidem, a w przypadku konieczności stosowania – wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i stosowanie najmniejszych dawek. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki jak sparfloksacyna, moksifloksacyna, erytromycyna dożylna), gdyż może to prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, połączenie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion) wymaga monitorowania pod kątem drgawek.
arytmia złośliwa, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – ApoTiapina PR 400 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Sok grejpfrutowy również zwiększa stężenie kwetiapiny poprzez inhibicję CYP3A4 i jest niezalecany. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), redukując jej ekspozycję do około 13% wartości monoterapii, co może skutkować nieskutecznością leczenia. W takich przypadkach terapia kwetiapiną powinna być rozważana jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, a zmiany w stosowaniu induktorów enzymów powinny być stopniowe. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol), natomiast tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%.
cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, fałszywie dodatni wynik testu, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, lit, rysperydon, senność, sok grejpfrutowy, tiorydazyna, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji ruchowej, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivastigmin Orion 3 mg

Rywastygmina, jako inhibitor cholinoesterazy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi lekami cholinomimetycznymi ze względu na ryzyko nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego. Rywastygmina nasila działanie środków zwiotczających mięśnie, zwłaszcza analogów sukcynylocholiny, co wymaga rozważenia modyfikacji dawkowania lub czasowego odstawienia leku przed zabiegami znieczulenia ogólnego. Ponadto, interakcje z beta-adrenolitykami (np. atenololem) i lekami wywołującymi bradykardię (antagoniści kanału wapniowego, glikozydy naparstnicy, pilokarpina) mogą prowadzić do nasilonej bradykardii i omdleń, co wymaga ścisłego monitorowania czynności serca. Rywastygmina zwiększa także ryzyko torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, takich jak fenotiazyny, benzamidy, pimozyd, haloperydol, erytromycyna dożylna czy citalopram, co uzasadnia konieczność monitorowania EKG.
amisulpryd, antagonista kanału wapniowego, atenolol, badanie EKG, beta-adrenolityk, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, chloropromazyna, cysapryd, cytalopram, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, droperydol, erytromycyna dożylna, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, halofantryna, haloperydol, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakokinetyczna, leczenie przeciwzakrzepowe, lek antyarytmiczny, lek antycholinergiczny, lek antypsychotyczny, lek beta-adrenolityczny, lek cholinomimetyczny, lek wydłużający odstęp QT, lewomepromazyna, metadon, mizolastyna, moksyfloksacyna, neuroprzekaźnictwo cholinergiczne, oksybutynina, ośrodkowy układ nerwowy, pentamidyna, pilokarpina, pimozyd, przewód pokarmowy, środek zwiotczający mięśnie, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, sulpiryd, tiapryd, tolterodyna, torsade de pointes, układ cholinergiczny, warfaryna, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Oroes 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), selektywnym, odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid). Również stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak sparfloksacyna, czy leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko arytmii, w tym torsade de pointes. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu oraz preparatów z dziurawca zwyczajnego, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, napadów drgawkowych oraz nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, escytalopram może wpływać na krzepliwość krwi, dlatego u pacjentów stosujących doustne antykoagulanty i leki wpływające na funkcje płytek (NLPZ, ASA, dipirydamol, tyklopidyna) konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów hemostazy.
arytmia, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dipirydamol, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, klomipramina, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit pierwiastek, meflochina, metabolizm leku, metoprolol, moklobemid, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sumatryptan, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Teva 37,5 mg

Venlafaxine Teva (wenlafaksyna) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zwłaszcza nieodwracalnymi, nieselektywnymi, gdzie konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego okresu karencji przed rozpoczęciem terapii wenlafaksyną oraz 7 dni po jej zakończeniu, aby uniknąć ryzyka zespołu serotoninowego. Odwracalne selektywne IMAO-A (np. moklobemid) i nieselektywne (np. linezolid) również stanowią wysokie ryzyko i ich łączenie z wenlafaksyną jest przeciwwskazane lub niezalecane. Ponadto, wenlafaksyna w połączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawek. Alkohol nasila depresyjne działanie na OUN i może pogarszać stan psychiczny, dlatego jego spożycie podczas terapii jest niewskazane.
alprazolam, amiodaron, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, dekstrometorfan, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odwracalny selektywny IMAO-A, pentazocyna, petydyna, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Abilium 15 mg

Arypiprazol, dostępny w dawkach 10 mg i 15 mg (kapsułki twarde), jest lekiem psycholeptycznym z grupy innych leków przeciwpsychotycznych (kod ATC: N05AX12). Jego skuteczność w leczeniu schizofrenii i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I wynika z złożonego mechanizmu działania, obejmującego częściowe agonistyczne działanie na receptory dopaminowe D2 i serotoninowe 5HT1a oraz antagonizm wobec receptorów serotoninowych 5HT2a. W badaniach klinicznych arypiprazol wykazał istotną skuteczność w redukcji objawów psychotycznych w porównaniu z placebo, a także w utrzymaniu poprawy klinicznej podczas długotrwałej terapii (52 tygodnie), z odsetkiem utrzymujących odpowiedź na poziomie 77%. Ponadto, w 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo, arypiprazol zmniejszał ryzyko nawrotu schizofrenii (34% vs 57% placebo).
arypiprazol, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, dysfagia, haloperydol, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, hipoprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, nawrót schizofrenii, objawy pozytywne i negatywne, objawy psychotyczne, olanzapina, powinowactwo receptorowe, profil lipidowy, prolaktyna, przyrost masy ciała, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2a, schizofrenia, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, stężenie lipidów, triglicerydy, zaburzenie afektywne dwubiegunowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Kventiax SR 200 mg

Kwetiapina, zawarta w preparacie Kventiax SR, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na ten enzym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, zwiększają klirens kwetiapiny nawet do 450%, obniżając jej ekspozycję do około 13% wartości monoterapii, co może wymagać korekty dawki. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol), natomiast tiorydazyna zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%, co może wymagać dostosowania dawki. Współstosowanie z litem i walproinianem sodu nie wpływa na farmakokinetykę, jednak obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność, przyrost masy ciała oraz leukopenia i neutropenia, szczególnie u dzieci i młodzieży.
cymetydyna, CYP3A4, działanie depresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, leukopenia, metadon, neutropenia, ośrodkowy układ nerwowy, risperidon, sole litu, tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ pozapiramidowy, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Kefrenex 100 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, prowadzi do 5-8-krotnego wzrostu AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazane. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (do 450%), obniżając jej stężenie w osoczu i potencjalnie zmniejszając skuteczność terapeutyczną. W przypadku stosowania leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) istnieje wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ostrożności. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki kwetiapiny przy jednoczesnym podawaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny.
cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, działanie przeciwcholinergiczne, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipotensja ortostatyczna, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, kwas walproinowy, kwetiapina, lek serotoninergiczny, leukopenia i neutropenia, objawy pozapiramidowe, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Venlectine 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Venlectine, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, wymagając co najmniej 14-dniowej przerwy po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii wenlafaksyną oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne, selektywne IMAO-A (np. moklobemid) również są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, choć przerwy między terapiami mogą być krótsze. Linezolid, jako odwracalny, nieselektywny IMAO, nie powinien być stosowany z wenlafaksyną. Niezachowanie tych odstępów może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak drżenia mięśniowe, drgawki, hipertermia, a nawet zgon. Ponadto, wenlafaksyna zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, ziele dziurawca), co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia i po zwiększeniu dawki.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, agonista receptora serotoninowego, amiodaron, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, haloperydol, IMAO-A, imipramina, indynawir, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit farmakologiczny, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, O-demetylowenlafaksyna, ośrodkowy układ nerwowy, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, suplement tryptofanu, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol
Leksykon substancji czynnych
Haloperydol – Właściwości farmakodynamiczne

Haloperydol, będący pochodną butyrofenonu, jest silnym antagonistą receptorów dopaminowych D2, co stanowi podstawę jego działania przeciwpsychotycznego. Blokada receptorów dopaminowych w mezolimbicznym szlaku dopaminergicznym skutkuje redukcją objawów psychotycznych, takich jak omamy i urojenia. Lek wykazuje również sedację psychomotoryczną, co czyni go skutecznym w leczeniu stanów manii oraz zespołów z pobudzeniem psychoruchowym. Haloperydol ma niskie powinowactwo do receptorów adrenergicznych α1 i nie wykazuje aktywności przeciwhistaminowej ani przeciwcholinergicznej, co wyróżnia go spośród innych leków przeciwpsychotycznych. Dodatkowo, jego działanie przeciwwymiotne wynika z blokady receptorów dopaminowych w strefie chemoreceptorowej pola najdalszego (area postrema).
akatyzja, aktywność przeciwcholinergiczna, aktywność przeciwhistaminowa, antagonista receptora dopaminowego, bariera krew-mózg, drżenie spoczynkowe, dystonia, działanie niepożądane, działanie przeciwwymiotne, haloperydol, hiperprolaktynemia, jądra podstawne, laktotrofy, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, mezolimbiczny szlak dopaminergiczny, motoryka pozapiramidowa, objawy psychotyczne, omamy i urojenia, ośrodek wymiotny, ostry stan psychotyczny, parkinsonizm polekowy, pobudzenie psychoruchowe, pochodna butyrofenonu, przysadka mózgowa, receptor adrenergiczny α1, sedacja psychomotoryczna, stan manii, strefa chemoreceptorowa pola najdalszego, szlak nigrostriatalny, sztywność mięśniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Velafax 37,5 mg

Wenlafaksyna (Velafax) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, złośliwego zespołu neuroleptycznego i drgawek; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po zakończeniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Odwracalne selektywne IMAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) również są przeciwwskazane lub niezalecane. Istotne jest monitorowanie ryzyka zespołu serotoninowego przy łączeniu wenlafaksyny z SSRI, SNRI, tryptanami, litem, opioidami (np. buprenorfina, tramadol) oraz zielem dziurawca. Zaleca się ścisłą obserwację pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Spożywanie alkoholu podczas terapii może nasilać depresję OUN i działania niepożądane, mimo braku farmakokinetycznych interakcji, dlatego zalecana jest abstynencja. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, dofetylid, tiorydazyna, erytromycyna, moksyfloksacyna) zwiększa ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes, i powinno być unikane.
agonista receptora serotoninowego, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, błękit metylenowy, buprenorfina, cytochrom P450, erytromycyna, haloperydol, IMAO, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, izoenzym CYP2D6, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny nieselektywny IMAO, odstęp QT, odwracalny selektywny inhibitor IMAO-A, rysperydon, SNRI, SSRI, sybutramina, torsade de pointes, tramadol, tryptan, wenlafaksyna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Oriven 37,5 mg

Wenlafaksyna (Oriven) wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). Stosowanie nieodwracalnych nieselektywnych IMAO jest bezwzględnie przeciwwskazane, wymagając 14-dniowego okresu wymywania przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po jej odstawieniu. Odwracalne selektywne inhibitory MAO-A (np. moklobemid) również są przeciwwskazane z powodu ryzyka zespołu serotoninowego, z zaleceniem co najmniej 7-dniowego odstępu po wenlafaksynie. Linezolid, jako słaby odwracalny nieselektywny IMAO, nie powinien być stosowany jednocześnie z wenlafaksyną. Połączenie tych leków może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, takich jak drżenia mięśni, hipertermia, drgawki, a nawet zgon. Ponadto, wenlafaksyna wchodzi w interakcje farmakodynamiczne z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, opioidy, ziele dziurawca), zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów.
amiodaron, antybiotyk makrolidowy, antybiotyki chinolonowe, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcje z etanolem, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwarytmiczne, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, O-demetylowenlafaksyna, pentazocyna, petydyna, posakonazol, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, sotalol, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Aciprex 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne podania z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (fenelzyna, tranylcypromina) oraz odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid), które mogą wywołać zespół serotoninowy – w takich przypadkach konieczne jest zachowanie przerw odpowiednio 14 dni po IMAO i 7 dni po escytalopramie. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, TCA), ze względu na ryzyko arytmii. Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca oraz leków wpływających na krzepnięcie (np. warfaryna, NOAC) i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i konieczność monitorowania parametrów klinicznych.
acenokumarol, amfoterycyna B, arytmia złośliwa, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, diklofenak, diuretyk, escytalopram, ezomeprazol, fenelzyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, ibuprofen, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, kortykosteroid, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, moklobemid, naproksen, neuroleptyki, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odstęp QT, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, warfaryna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dopegyt 250 mg

Metyldopa, substancja czynna leku Dopegyt, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie metyldopy z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko niebezpiecznych wahań ciśnienia tętniczego i przełomu nadciśnieniowego. Leki takie jak sympatykomimetyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, fenotiazyny, doustne preparaty żelaza (siarczan lub glukonian żelazawy), NLPZ oraz preparaty zawierające estrogeny mogą osłabiać działanie hipotensyjne metyldopy, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inne leki przeciwnadciśnieniowe i preparaty znieczulające mogą nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga ścisłego nadzoru hemodynamicznego, zwłaszcza podczas znieczulenia ogólnego.
bromokryptyna, depresyjne działanie na OUN, Dopegyt, doustny preparat żelaza, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwparkinsonowskie, efekt przeciwkrzepliwy, estrogen, fenotiazyna, funkcja poznawcza, haloperydol, hamowanie syntezy prostaglandyn, hiperprolaktynemia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lewodopa, lit, metyldopa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ortostatyczny spadek ciśnienia, parametr hemodynamiczny, parametr krzepnięcia, preparat znieczulający, przełom nadciśnieniowy, retencja sodu, siarczan żelazawy, stan splątania, stężenie prolaktyny, sympatykomimetyk, toksyczność litu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivastigmin Orion 4,5 mg

Rywastygmina, jako inhibitor cholinoesterazy, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami o działaniu cholinergicznym, antycholinergicznym oraz wpływającymi na układ sercowo-naczyniowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na nasilenie działania zwiotczających mięśnie środków typu sukcynylocholiny podczas znieczulenia ogólnego, co może wymagać dostosowania dawki lub czasowego odstawienia rywastygminy. Jednoczesne stosowanie z innymi cholinomimetykami (np. pilokarpina, betanechol) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Antagoniści cholinergiczni, tacy jak oksybutynina czy tolterodyna, mogą mieć obniżoną skuteczność. Interakcje z beta-adrenolitykami (np. atenolol) oraz innymi lekami wywołującymi bradykardię (leki antyarytmiczne klasy III, glikozydy naparstnicy) mogą prowadzić do istotnej bradykardii, a nawet omdleń, co wymaga monitorowania EKG i ostrożności klinicznej. Ryzyko torsade de pointes wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, takich jak fenotiazyny, benzamidy, cysapryd czy moksyfloksacyna.
antagonista kanału wapniowego, badanie EKG, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, chloropromazyna, cytalopram, czas protrombinowy, częstoskurcz torsade de pointes, diazepam, digoksyna, działanie addycyjne, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, haloperydol, inhibitor cholinoesterazy, interakcja farmakokinetyczna, lek antyarytmiczny, lek antycholinergiczny, lek beta-adrenolityczny, lewomepromazyna, moksyfloksacyna, oksybutynina, ośrodkowy układ nerwowy, pilokarpina, środek zwiotczający mięśnie, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, tolterodyna, układ cholinergiczny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie poznawcze, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Evertas 13,3 mg/24 h

Rywastygmina, stosowana w systemie transdermalnym Evertas (13,3 mg/24 h), jest inhibitorem cholinesterazy i wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, szczególnie z lekami zwiotczającymi mięśnie (np. sukcynylocholina), substancjami cholinomimetycznymi oraz beta-adrenolitykami (szczególnie atenolol). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia działania zwiotczającego, bradykardii, a nawet omdleń, co wymaga ostrożności, dostosowania dawki lub czasowego przerwania terapii. Ponadto, rywastygmina może zmniejszać skuteczność leków przeciwcholinergicznych (np. oksybutyniny, tolterodyny) oraz zwiększać ryzyko torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków wywołujących to zaburzenie rytmu, takich jak fenotiazyny, benzamidy, czy erytromycyna podawana dożylnie. Wskazane jest monitorowanie EKG i stanu klinicznego pacjenta podczas terapii skojarzonej.
antagonista kanału wapniowego, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, cytalopram, cyzapryd, czas protrombinowy, diazepam, digoksyna, erytromycyna, estrogen, fenotiazyna, fluoksetyna, funkcja poznawcza, glikozyd naparstnicy, haloperydol, inhibitor cholinesterazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający, lek zwiotczający mięśnie, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudność, oksybutynina, omdlenie, pilokarpina, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, tolterodyna, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wymioty, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Pramolan 50 mg

Opipramol, substancja czynna leku Pramolan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną ostrożność należy zachować podczas jednoczesnego stosowania opipramolu z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak benzodiazepiny, neuroleptyki (np. haloperydol, rysperydon), leki antycholinergiczne, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, np. fluoksetyna, fluwoksamina) oraz inhibitory monoaminooksydazy (IMAO, np. moklobemid, selegilina). Interakcje te mogą prowadzić do nasilenia działania sedatywnego, zwiększenia stężenia opipramolu w osoczu, a w przypadku inhibitorów MAO – do ryzyka zespołu serotoninowego. Zaleca się monitorowanie pacjenta, dostosowanie dawkowania oraz zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu między terapią opipramolem a inhibitorami MAO.
barbiturany, benzodiazepiny, beta-adrenolityki, choroba Parkinsona, działanie sedacyjne, fenobarbital, fenotiazyny, fenytoina, flekainid, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, karbamazepina, leki antycholinergiczne, leki przeciwarytmiczne klasy Ic, leki przeciwdrgawkowe, mikrosomalny układ enzymów wątrobowych, moklobemid, neuroleptyki, opipramol, ośrodkowy układ nerwowy, propafenon, propofol, propranolol, rysperydon, selegilina, sewofluran, terapia skojarzona, układ serotoninergiczny, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Pralex 15 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Pralex, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid) i nieselektywnymi inhibitorami MAO (linezolid), gdzie konieczny jest ścisły nadzór kliniczny. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odcinek QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre antybiotyki i leki przeciwpsychotyczne) z powodu ryzyka arytmii. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, tryptany) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, a z lekami obniżającymi próg drgawkowy (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, bupropion) wymaga ostrożności. Współistniejące stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ zwiększa ryzyko krwawień, a leki wywołujące hipokaliemię i/lub hipomagnezemię mogą nasilać ryzyko zaburzeń rytmu serca.
cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hepatotoksyczność, hipokaliemia, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metabolizm escytalopramu, metoprolol, moklobemid, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, repolaryzacja mięśnia sercowego, rysperydon, SSRI, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odcinka QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Evertas 4,6 mg/24 h

Rywastygmina, jako inhibitor cholinesterazy stosowany w postaci transdermalnej (Evertas), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie (np. sukcynylocholina), substancjami cholinomimetycznymi oraz beta-adrenolitykami (zwłaszcza atenolol), które mogą nasilać działanie rywastygminy i prowadzić do bradykardii, a nawet omdleń. Ponadto, rywastygmina może osłabiać działanie leków antycholinergicznych (np. oksybutynina, tolterodyna). W przypadku stosowania leków wywołujących bradykardię (antyarytmiczne klasy III, antagoniści kanału wapniowego, glikozydy naparstnicy, pilokarpina) oraz leków zwiększających ryzyko torsade de pointes (fenotiazyny, benzamidy, pimozyd, haloperydol, cysapryd, erytromycyna dożylna i inne), konieczne jest monitorowanie EKG i ostrożność w doborze terapii ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji farmakokinetycznych z digoksyną, warfaryną, diazepamem czy fluoksetyną, a także z wieloma grupami leków, takimi jak NLPZ, leki przeciwcukrzycowe czy benzodiazepiny.
amisulpryd, antagonista kanału wapniowego, atenolol, benzamid, benzodiazepina, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, butyrylocholinoesteraza, chloropromazyna, cysapryd, cytalopram, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, difemanil, digoksyna, droperydol, dusznica, działanie cholinergiczne, działanie zwiotczające, EKG, erytromycyna, estrogen, fenotiazyna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, halofantryna, haloperydol, hamowanie cholinesterazy, inhibitor cholinesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyarytmiczny, lek antycholinergiczny, lek antypsychotyczny, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwymiotny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lek zwiotczający mięśnie, lewomepromazyna, metabolizm wątrobowy, metadon, mizolastyna, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, objaw żołądkowo-jelitowy, oksybutynina, omdlenie, pentamidyna, pilokarpina, pimozyd, przewodnictwo w mięśniu sercowym, substancja cholinomimetyczna, sukcynylocholina, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, tolterodyna, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, weralipryd, zaburzenie poznawcze, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum 100 mg

Fenobarbital, będący silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby, znacząco wpływa na metabolizm licznych leków, co prowadzi do zmniejszenia ich stężeń w osoczu i osłabienia efektów terapeutycznych. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, leków przeciwdrgawkowych (np. fenytoina, karbamazepina), antybiotyków (doksacyklina, chloramfenikol), leków przeciwwirusowych (zydowudyna, sakwinawir) oraz immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus). W terapii fenobarbitalem konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN (benzodiazepiny, opioidy) może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych, co wymaga całkowitego unikania alkoholu i ostrożności w doborze terapii skojarzonej.
antagonista wapnia, antagonista witaminy K, antyproteaza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, cyklosporyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen, etosuksymid, felbamat, fenylobutazon, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gryzeofulwina, guanetydyna, haloperydol, halotan, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, ifosfamid, indynawir, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, kwas foliowy, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek znieczulający, leukoworyna, lewotyroksyna, lidokaina, loksapina, meksyletyna, metadon, metoprolol, metotreksat, metronidazol, metyloksantyna, montelukast, niedoczynność tarczycy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, pochodna morfiny, progestagen, prokarbazyna, prymidon, przeszczep narządu, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, środek uspokajający, teofilina, walproinian sodu, warfaryna, witamina D, zydowudyna
Leksykon leków
Skład i postać leku – Haloperidol UNIA 2 mg/ml

Haloperidol UNIA w postaci kropli doustnych zawiera haloperydol w stężeniu 2 mg/ml, co umożliwia precyzyjne dawkowanie dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta. Istotnym składnikiem pomocniczym jest etanol w ilości 150 mg/ml, co wymaga uwagi u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnionych od alkoholu lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje z alkoholem. Roztwór zawiera również kwas mlekowy i wodę oczyszczoną, a jego przezroczystość pozwala na wizualną kontrolę jakości. Produkt dostępny jest w opakowaniach 10 ml i 100 ml, wykonanych z oranżowego szkła chroniącego przed światłem, co zapobiega degradacji haloperydolu. Po otwarciu butelki lek zachowuje stabilność przez 3 miesiące, a okres ważności wynosi 2 lata przy przechowywaniu w temperaturze do 25°C, w oryginalnym opakowaniu.
biodostępność, choroby wątroby, cytrynian litu, degradacja substancji czynnej, etanol, haloperydol, krople doustne, kroplomierz, kwas mlekowy, niezgodności farmaceutyczne, stabilizator pH, stabilność produktu, strzykawka doustna, uzależnienie od alkoholu
Leksykon leków
Interakcje leku – Kimoks 400 mg

Moksyfloksacyna (lek Kimoks 400 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, z których najistotniejsze klinicznie dotyczą wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych typu torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (np. chinidyna), klasy III (np. amiodaron), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, haloperydol), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna). Dodatkowo, leki obniżające stężenie potasu w surowicy (diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu i wymagają monitorowania elektrolitów. Farmakokinetycznie, moksyfloksacyna wykazuje zmniejszone wchłanianie przy jednoczesnym podaniu z preparatami zawierającymi dwuwartościowe i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) – zalecany jest odstęp około 6 godzin między podaniami. Węgiel aktywny redukuje biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, bradykardia, chinidyna, digoksyna, diuretyki pętlowe, diuretyki tiazydowe, dofetylid, doustne leki przeciwzakrzepowe, dyzopiramid, działanie addycyjne, erytromycyna, fenotiazyny, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, kortykosteroidy, leki przeciwpsychotyczne, mizolastyna, odstęp QT, pentamidyna, pimozyd, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sultopryd, terfenadyna, torsade de pointes, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, wskaźnik INR, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Haloperidol WZF 1 mg

Haloperydol charakteryzuje się dostępnością biologiczną po podaniu doustnym na poziomie 60-70%, z Tmax wynoszącym 2-6 godzin oraz osiągnięciem stanu stacjonarnego w około 1 tydzień. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (88-92%) i dużą objętość dystrybucji (8-21 l/kg po podaniu dożylnym), co świadczy o szerokiej dystrybucji, w tym przenikaniu bariery krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, a okres półtrwania wynosi średnio 24 godziny (zakres 15-37 h). Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (~33%) i kałem (~21%), przy czym mniej niż 3% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej. Klirens pozorny waha się od 0,9 do 1,5 l/h/kg, z niższymi wartościami u osób wolno metabolizujących CYP2D6, co wpływa na wyższe stężenia leku i potencjalne ryzyko działań niepożądanych.
autyzm, bariera krew-mózg, CYP2D6, cytochrom P450, dostępność biologiczna, enzym CYP3A4, glukuronidacja, haloperydol, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacyjna N-dealkilacja, pozorny klirens, receptor D2, redukcja grupy ketonowej, schizofrenia, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie psychotyczne, zespół pozapiramidowy, zespół Tourette’a, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Interakcje leku – Pralex 20 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Pralex, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po odstawieniu inhibitora MAO i 7-dniowego po escytalopramie. Również przeciwwskazane jest stosowanie z lekami wydłużającymi odcinek QT (m.in. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne antydepresanty, niektóre antybiotyki jak moksifloksacyna, sparfloksacyna, oraz leki przeciwpsychotyczne jak haloperidol) z uwagi na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca. Wymagana jest ostrożność i monitorowanie przy jednoczesnym stosowaniu odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid), nieselektywnych inhibitorów MAO (linezolid), selektywnych inhibitorów MAO-B (selegilina do 10 mg/dobę), leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, sumatryptan), leków obniżających próg drgawkowy oraz preparatów z dziurawca zwyczajnego. Ponadto, escytalopram może nasilać działanie litu i tryptofanu oraz wpływać na krzepliwość krwi w połączeniu z lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia.
antydepresant trójcykliczny, buprenorfina, cymetydyna, CYP2C19, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tyklopidyna, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Arpixor 15 mg

Aripiprazol (Arpixor) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają uważnej obserwacji klinicznej. Najczęściej zgłaszanymi objawami są akatyzja i nudności, występujące u ponad 3% pacjentów stosujących doustną formę leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy pozapiramidowe (EPS), takie jak parkinsonizm, dystonia, akatyzja i dyskineza, które w badaniach klinicznych pojawiały się u 14,8-26,6% pacjentów leczonych arypiprazolem, w zależności od wskazania i porównania z innymi lekami (np. haloperidolem czy olanzapiną). Akatyzja występowała u 12,1% pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi oraz u 6,2% pacjentów ze schizofrenią, co jest istotnie wyższe niż w grupach placebo (odpowiednio 3,2% i 3,0%). Dystonia, szczególnie w początkowym okresie terapii, może manifestować się długotrwałymi skurczami mięśni szyi, trudnościami w przełykaniu i oddychaniu, z większym ryzykiem u młodszych mężczyzn. Ponadto, arypiprazol może powodować zarówno wzrost, jak i spadek stężenia prolaktyny, a także przejściowe podwyższenie aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) u 3,5% pacjentów (vs. 2,0% placebo).
akatyzja, anoreksja, arypiprazol, dyskineza, dystonia, fosfokinaza kreatynowa, haloperydol, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, kwasica cukrzycowa, leukopenia, myśli samobójcze, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, noworodkowy zespół odstawienny, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, olanzapina, parkinsonizm, patologiczny hazard, późne dyskinezy, priapizm, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, schizofrenia, skurcz krtani, skurcz mięśni szyi, śpiączka cukrzycowa, światłowstręt, tachykardia, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Haloperidol UNIA 2 mg/ml

Haloperidol UNIA (2 mg/ml, krople doustne) wykazuje umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co wynika z potencjalnych działań niepożądanych takich jak senność, zaburzenia koncentracji oraz inne deficyty funkcji poznawczych i psychomotorycznych. Szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów w początkowym okresie terapii oraz przy stosowaniu wyższych dawek, gdyż ryzyko nasilenia tych objawów jest zwiększone. Dodatkowo, obecność etanolu w stężeniu 150 mg/ml w preparacie może potęgować działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, zwłaszcza u osób wrażliwych. W trakcie konsultacji lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentem ryzyko związane z prowadzeniem pojazdów, podkreślając konieczność unikania alkoholu oraz zalecając powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów w początkowym okresie leczenia do czasu oceny indywidualnej tolerancji na lek.
działanie niepożądane, etanol jako substancja pomocnicza, funkcje psychomotoryczne, haloperydol, interakcja z alkoholem, koordynacja psychomotoryczna, ośrodkowy układ nerwowy, początkowy okres terapii, sedacja, senność, tolerancja na lek, zaburzenia koncentracji, zaburzenia poznawcze
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitil 20 mg

Escytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście politerapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; wymagana jest przerwa 14 dni po MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po jego odstawieniu przed wprowadzeniem MAO. Podobnie przeciwwskazane jest stosowanie z odwracalnym, selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe antydepresanty, niektóre antybiotyki i przeciwhistaminowe). Escytalopram może obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o podobnym działaniu (np. bupropion, tramadol). Ponadto, istotne jest monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe i NLPZ, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, układ serotoninergiczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Questax XR 600 mg

Kwetiapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać AUC kwetiapiny 5-8-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Sok grejpfrutowy również hamuje CYP3A4 i jest niewskazany podczas terapii. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (odpowiednio do około 13% i o 450% wartości monoterapii), co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. Tiorydazyna zwiększa klirens o około 70%. W przypadku konieczności stosowania induktorów zaleca się ostrożność, stopniowe zmiany terapii oraz rozważenie zamiany na leki nieindukujące, np. walproinian sodu. Farmakokinetyka kwetiapiny pozostaje stabilna podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol).
AUC, cymetydyna, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, efekt sedatywny, fałszywie dodatni wynik testu, farmakokinetyka kwetiapiny, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor CYP3A4, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kwetiapina o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwcholinergiczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, metadon, metoda chromatograficzna, metoda immunoenzymatyczna, monoterapia, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ostra mania, rysperydon, sok grejpfrutowy, terapia łączona, tiorydazyna, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie gospodarki elektrolitowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Elicea Q-Tab 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; terapia escytalopramem powinna być rozpoczęta co najmniej 14 dni po zakończeniu stosowania tych inhibitorów, a po zakończeniu escytalopramu należy zachować 7-dniową przerwę przed włączeniem MAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu, a selegilina wymaga ostrożności przy dawkach do 10 mg/dobę. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, TCA, antybiotyki takie jak sparfloksacyna, moksifloksacyna, dożylna erytromycyna) ze względu na ryzyko zagrażających życiu arytmii. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, tryptany) wymaga ścisłej kontroli klinicznej z powodu ryzyka zespołu serotoninowego, a leki obniżające próg drgawkowy (m.in. TCA, SSRI, neuroleptyki, meflochina, bupropion) zwiększają ryzyko napadów drgawkowych.
cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, klomipramina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwzakrzepowe, leki serotoninergiczne, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nortryptylina, omeprazol, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aurex 40 40 mg

Lek Aurex zawierający cytalopram w dawkach 20 mg i 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (23 mg w tabletce 20 mg, 46 mg w tabletce 40 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Po zakończeniu terapii nieodwracalnymi IMAO należy zachować 14-dniowy odstęp przed rozpoczęciem cytalopramu, a po zakończeniu cytalopramu – 7-dniowy odstęp przed podaniem IMAO. Stosowanie cytalopramu z linezolidem jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach z monitorowaniem ciśnienia tętniczego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT w EKG, wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT.
antybiotyk makrolidowy, bradykardia, EKG, fenotiazyna, fluorochinolon, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, laktoza jednowodna, lek antyarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na cytalopram, niewydolność serca, odwracalny inhibitor MAO, padaczka, pimozyd, próg drgawkowy, selegilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Bonogren SR 300 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają ekspozycję na kwetiapinę 5-8-krotnie (AUC), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Z kolei induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny, redukując jej stężenie w osoczu nawet do 13% wartości wyjściowej, co może obniżać skuteczność terapii. Interakcje z innymi lekami, takimi jak tiorydazyna (zwiększenie klirensu o 70%), lit (brak zmiany farmakokinetyki, ale wzrost działań pozapiramidowych), czy sodu walproinian (zwiększone ryzyko leukopenii i neutropenii u dzieci i młodzieży), wymagają szczególnej uwagi i monitorowania. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna), przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol) oraz cymetydyną.
cymetydyna, działanie przeciwcholinergiczne, enzym CYP3A4, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów mikrosomalnych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, leukopenia i neutropenia, lit, metadon, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, sedacja, sok grejpfrutowy, technika chromatograficzna, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zdarzenie pozapiramidowe
Leksykon substancji czynnych
Lisdeksamfetamina – Interakcje

Lisdeksamfetamina dimezylan, jako prolek deksamfetaminy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o różnym znaczeniu klinicznym. W badaniach in vitro amfetamina wykazuje słabe hamowanie CYP2D6, a jej metabolity mogą hamować CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez te izoenzymy. Współpodawanie z guanfacyną o przedłużonym uwalnianiu zwiększa Cmax guanfacyny o 19% i AUC o 7%, natomiast z wenlafaksyną (225 mg) obserwuje się zmniejszenie Cmax o-desmetylowenlafaksyny o 9% i AUC o 17%, a wzrost Cmax wenlafaksyny o 10% i AUC o 13%, bez wpływu na ekspozycję na deksamfetaminę. Zmiany te są niewielkie i prawdopodobnie nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, pH moczu wpływa na farmakokinetykę amfetaminy: zakwaszenie moczu (np. kwas askorbinowy, tiazydowe diuretyki) zwiększa wydalanie i skraca okres półtrwania, natomiast alkalizacja (np. wodorowęglan sodu) zmniejsza wydalanie i wydłuża okres półtrwania.
alkalizacja moczu, całkowita ekspozycja, chlorpromazyna, guanetydyna, guanfacyna o przedłużonym uwalnianiu, haloperydol, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kwasica oddechowa, lek hipotensyjny, lisdeksamfetamina dimezylan, O-desmetylowenlafaksyna, pH moczu, prolek deksamfetaminy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie osoczowe, tiazydowy lek moczopędny, węglan litu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, wodorowęglan sodu, zakwaszenie moczu, zespół serotoninowy, złośliwa hipertermia
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Haloperidol WZF 1 mg

Haloperidol WZF jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na haloperydol lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną. Szczególną ostrożność należy zachować u chorych z chorobą Parkinsona, otępieniem z ciałami Lewy’ego oraz postępującym porażeniem nadjądrowym, gdyż lek może nasilać objawy pozapiramidowe. Ponadto, haloperidol jest przeciwwskazany w stanach depresji ośrodkowego układu nerwowego, śpiączce oraz u pacjentów z wydłużonym odstępem QTc, wrodzonym zespołem wydłużonego QT, niedawno przebytym ostrym zawałem mięśnia sercowego, niewyrównaną niewydolnością serca oraz zaburzeniami rytmu komorowego, w tym torsade de pointes. Niewyrównana hipokaliemia również stanowi przeciwwskazanie ze względu na ryzyko groźnych arytmii.
arytmia, arytmia komorowa, choroba Parkinsona, depresja OUN, haloperydol, hipokaliemia, laktoza jednowodna, lek wydłużający odstęp QT, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność serca, objaw parkinsonowski, objaw pozapiramidowy, otępienie z ciałami Lewy’ego, postępujące porażenie nadjądrowe, receptor dopaminowy, śpiączka, torsade de pointes, wrodzony zespół długiego QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu komorowego, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Eligard 22,5 mg 22,5 mg

Eligard 22,5 mg zawiera octan leuproreliny, dla którego nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych interakcji z innymi lekami. Dotychczasowe dane kliniczne nie wskazują na istotne interakcje, jednak szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT w EKG, gdyż terapia deprywacją androgenów sama może powodować wydłużenie tego odstępu. Leki takie jak przeciwarytmiczne klasy IA (chinidyna, dizopiramid) i III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon, fluorochinolony (np. moksyfloksacyna) oraz leki przeciwpsychotyczne (klasyczne i atypowe) mogą zwiększać ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes. Zaleca się wykonanie wyjściowego EKG u pacjentów z czynnikami ryzyka oraz regularną kontrolę podczas terapii skojarzonej.
amiodaron, chinidyna, deprywacja androgenów, dizopiramid, dofetylid, elektrokardiogram, fluorochinolony, haloperydol, ibutylid, kołatanie serca, kwetiapina, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpsychotyczne, metadon, moksyfloksacyna, octan leuproreliny, olanzapina, omdlenie, sotalol, terapia hormonalna, tiorydazyna, torsade de pointes, uderzenia gorąca, wydłużenie odcinka QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin 20 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne terapie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemidem) oraz odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, który może zagrażać życiu. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, w tym lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, niektórymi neuroleptykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz wybranymi antybiotykami i lekami przeciwmalarycznymi. W przypadku leków o działaniu serotoninergicznym (opioidy, tryptany) oraz leków obniżających próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inne SSRI, neuroleptyki, bupropion, tramadol) zalecana jest szczególna ostrożność i monitorowanie pacjenta. Ponadto, escytalopram może nasilać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ oraz wpływać na działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, działanie sedatywne, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO-A, inhibitory MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, metoprolol, moklobemid, Mozarin, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, opioid, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Axyven 75 mg

Wenlafaksyna, składnik aktywny leku Axyven, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym zespołu serotoninowego. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), gdzie konieczna jest przerwa co najmniej 14 dni po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po odstawieniu wenlafaksyny przed wdrożeniem IMAO. Podobne zalecenia dotyczą odwracalnych, selektywnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych, nieselektywnych inhibitorów MAO (np. linezolid). Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, opioidy) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga uważnego monitorowania pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i przy zwiększaniu dawki. Ponadto, alkohol nasila depresyjny wpływ wenlafaksyny na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co może prowadzić do nadmiernej sedacji i zaburzeń koordynacji.
amiodaron, antagonista dopaminy, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atazanawir, błękit metylenowy, buprenorfina, chinidyna, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dekstrometorfan, demetylodiazepam, diazepam, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, erytromycyna, fentanyl, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, metadon, metoprolol, moklobemid, moksyfloksacyna, nelfinawir, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, pentazocyna, petydyna, pochodna amfetaminy, pozakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, sakwinawir, SNRI, sotalol, SSRI, tapentadol, telitromycyna, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wenlafaksyna, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Symphar 20 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączenie escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego; konieczna 14-dniowa przerwa po IMAO przed rozpoczęciem escytalopramu oraz 7-dniowa przerwa po escytalopramie przed IMAO), odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid). Ponadto, escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwhistaminowe) ze względu na ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca. Współpodawanie z opioidami (w tym tramadolem), tryptanami, lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem oraz preparatami z dziurawca zwyczajnego wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego, napadów drgawkowych lub nasilenia działań niepożądanych. Escytalopram może także wpływać na krzepliwość krwi, zwłaszcza w połączeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ, co wymaga ścisłej kontroli parametrów krzepnięcia.
bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metabolizm escytalopramu, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny inhibitor monoaminooksydazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny inhibitor MAO, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwe zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – MINGAST –

Parafina ciekła, główny składnik aktywny preparatu MINGAST, wykazuje zdolność do solubilizacji witamin lipofilnych (A, D, E, K), co prowadzi do ich zmniejszonego wchłaniania i eliminacji z kałem, zwiększając ryzyko niedoborów, szczególnie witaminy K, której niedobór może wpływać na parametry krzepnięcia. Ponadto, parafina ciekła fizycznie pokrywa błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz przyspiesza pasaż jelitowy, co skutkuje obniżoną biodostępnością doustnych leków, zwłaszcza lipofilnych. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem MINGAST a innymi lekami doustnymi, a w przypadku długotrwałej terapii monitorowanie stężeń witamin i ewentualną suplementację.
amitryptylina, antagonista wapnia, biodostępność, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, działanie przeczyszczające, enzymy cytochromu P450, felodypina, haloperydol, immunosupresant, inhibitor cytochromu P450, lek hipolipemizujący, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, miopatia, motoryka jelitowa, neuroleptyk, olejek miętowy, parafina ciekła, parametry krzepnięcia, pasaż jelitowy, symwastatyna, witaminy lipofilne, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, zaburzenia elektrolitowe, zwieracz przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorabex 4 mg/ml

Lorazepam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą nasilać jego działanie sedatywne i zwiększać ryzyko depresji oddechowej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie lorazepamu z alkoholem, opioidami, haloperydolem oraz klozapiną, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, takich jak bezdech, śpiączka czy zatrzymanie akcji serca. Lorazepam metabolizowany jest głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, co ogranicza wpływ inhibitorów cytochromu P450 na jego farmakokinetykę, jednak interakcje z lekami wpływającymi na OUN (np. barbiturany, leki przeciwpsychotyczne, nasenne, uspokajające, przeciwdepresyjne, przeciwhistaminowe, przeciwdrgawkowe, znieczulające) mogą nasilać jego działanie sedatywne i wymagać ostrożności oraz monitorowania pacjenta.
aminofilina, ataksja, barbiturany, benzodiazepiny, bezdech, bradykardia, cytochrom P450, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, działanie uspokajające, efekt sedacyjny, euforia, funkcje poznawcze, haloperydol, halucynacje, inhibitory enzymów wątrobowych, klirens, klozapina, koordynacja ruchowa, kwas glukuronowy, leki nasenne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, lorazepam, metabolizm, okres półtrwania, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, sedacja, skopolamina, śpiączka, stężenie w osoczu, teofilina, uzależnienie psychiczne, walproinian sodu, zatrzymanie akcji serca