chłoniak z komórek płaszcza
Chłoniak z komórek płaszcza (Mantle Cell Lymphoma, MCL) to rzadki, agresywny typ nowotworu układu chłonnego, stanowiący około 5-7% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Wywodzi się z dojrzałych limfocytów B strefy płaszcza grudki chłonnej. Charakterystyczną cechą genetyczną MCL jest translokacja t(11;14)(q13;q32), prowadząca do nadekspresji cykliny D1.
Choroba najczęściej występuje u osób starszych, ze średnią wieku zachorowania około 65 lat, z wyraźną przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet wynosi około 3:1). Klinicznie MCL zazwyczaj prezentuje się jako uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, z częstym zajęciem szpiku kostnego, śledziony i przewodu pokarmowego (zwłaszcza w postaci polipowatej limfomatozy jelita).
Leczenie chłoniaka z komórek płaszcza pozostaje wyzwaniem klinicznym. Standardem terapii pierwszej linii u młodszych pacjentów jest intensywna immunochemioterapia oparta na rytuksymabie, często z konsolidacją autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych. U osób starszych stosuje się schematy o mniejszej intensywności. W przypadku nawrotu choroby skuteczne są inhibitory kinazy tyrozynowej Brutona (np. ibrutynib, zanubrutynib) oraz inhibitory BCL-2 (wenetoklaks). Mimo postępów w leczeniu, rokowanie pozostaje niekorzystne, z medianą przeżycia 3-5 lat.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem proteasomu 26S, który hamuje jego aktywność podobną do chymotrypsyny, prowadząc do zatrzymania cyklu komórkowego i indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych. Mechanizm działania obejmuje modulację białek regulatorowych cyklu komórkowego oraz hamowanie aktywacji czynnika NF-kB, co wpływa na proliferację, przeżycie i interakcje komórek nowotworowych z mikrośrodowiskiem, szczególnie w szpiczaku mnogim. W badaniu klinicznym III fazy MMY-3002 VISTA u 682 pacjentów z wcześniej nieleczonym szpiczakiem mnogim, skojarzenie bortezomibu (1,3 mg/m² i.v.) z melfalanem (9 mg/m²) i prednizonem (60 mg/m²) znacząco wydłużyło medianę przeżycia do 56,4 miesiąca w porównaniu do 43,1 miesiąca w grupie kontrolnej (HR=0,695; p=0,00043). Ponadto, badanie fazy III wykazało równoważną skuteczność podawania bortezomibu drogą podskórną i dożylną, z odsetkiem odpowiedzi całkowitej (CR+PR) wynoszącym 42% po 4 cyklach w obu grupach.
amyloidoza łańcuchów lekkich, apoptoza, białaczka limfoblastyczna, całkowita remisja, chłoniak limfoblastyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba osteolityczna, czas do progresji, czynnik jądrowy kappa-B, inhibitor proteasomu, kaskada sygnałowa, mediana przeżywalności, monoterapia bortezomibem, neuropatia czuciowa, niedrożność jelit, odpowiedź na leczenie, osteoblasty, osteoklasty, pegylowana liposomalna doksorubicyna, progresja choroby, proteasom 26S, szpiczak mnogi - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Adamed
Bortezomib, stosowany dożylnie lub podskórnie w dawce 2,5 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na specyficzny profil toksyczności. Należy unikać podania dooponowego, które wiąże się z ryzykiem zgonu. Terapia często powoduje toksyczność hematologiczną, w tym małopłytkowość, neutropenię i niedokrwistość, z najniższym poziomem płytek i neutrofili w 11. dniu cyklu. Spadek liczby płytek poniżej 25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem) wymaga wstrzymania leczenia i rozważenia przetoczenia płytek. W badaniu LYM-3002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) trombocytopenia stopnia ≥3 wystąpiła u 56,7% leczonych schematem BR-CAP, w porównaniu do 5,8% w grupie R-CHOP. Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca, które wynosiło 14% w grupie bortezomib+melfalan+prednizon oraz 6,7% u pacjentów z MCL w schemacie BR-CAP.
amyloidoza, ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, drgawki, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, inhibitor CYP3A4, małopłytkowość, morfologia krwi, naciek w płucach, neuropatia cukrzycowa, neuropatia obwodowa, neuropatia układu autonomicznego, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, trombocytopenia, uczucie pieczenia, wirus Johna Cunninghama, wirus WZW typu B, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie OUN, zakażenie wirusem półpaśca, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Adabonib 3,5 mg
Adabonib, zawierający bortezomib w dawce 3,5 mg (w postaci estru kwasu boronowego z mannitolem), wykazuje złożony profil bezpieczeństwa, który wymaga szczegółowego monitorowania. Na podstawie danych od 5476 pacjentów (3996 ze szpiczakiem mnogim i 240 z chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) leczonych schematem VcR-CAP) najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są: trombocytopenia, niedokrwistość, neutropenia, leukopenia, limfopenia, obwodowa neuropatia czuciowa, nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, zmęczenie, gorączka, wysypka, ból mięśni, duszność oraz zmniejszenie apetytu. Ciężkie, choć niezbyt częste działania obejmują niewydolność serca, zespół rozpadu guza, nadciśnienie płucne, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii oraz ostre rozlane naciekowe choroby płuc. W schemacie VcR-CAP u pacjentów z MCL zaobserwowano o ≥5% wyższą częstość hematologicznych działań niepożądanych oraz częstsze występowanie obwodowej neuropatii czuciowej, nadciśnienia, gorączki, zapalenia płuc i zapalenia jamy ustnej, a także rzadkie przypadki zakażenia WZW B (<1%) i niedokrwienia mięśnia sercowego (1,3%).
bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, leukopenia, limfopenia, nadciśnienie płucne, neuropatia autonomiczna, neuropatia czuciowa obwodowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie opon mózgowych, ostra rozlana naciekowa choroba płuc, parestezja, półpasiec, posocznica, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wstrząs septyczny, WZW B, zakażenie grzybicze, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Fresenius Kabi
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone badaniami na małpach, co implikuje wysokie ryzyko wad wrodzonych u ludzi. Z tego względu kobiety w wieku rozrodczym muszą spełniać rygorystyczne kryteria programu zapobiegania ciąży, w tym stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml powinny być wykonywane pod nadzorem medycznym co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid muszą stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się monitorowanie czynników ryzyka oraz rozważenie profilaktyki przeciwzakrzepowej. Występowanie nadciśnienia płucnego, w tym przypadków śmiertelnych, wymaga oceny układu krążenia i oddechowego przed i w trakcie terapii.
agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, epizod naczyniowo-mózgowy, hematokryt, hemoglobina, histerektomia, krwinka biała, lenalidomid, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neutropenia, niewydolność jajników, płytka krwi, resekcja jajników, szpiczak mnogi, talidomid, teratogenność, test ciążowy, trombocytopenia, wada wrodzona, wybroczyna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Ranbaxy 10 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs. 44%). Po podaniu doustnym na czczo, lek jest szybko wchłaniany, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny, a farmakokinetyka (Cmax, AUC) jest proporcjonalna do dawki (5-25 mg). Wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek podawano niezależnie od posiłku. Lenalidomid charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%) i nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Nie jest substratem ani inhibitorem głównych transporterów leków (BCRP, MRP, OAT, OCT, MATE), co dodatkowo ogranicza potencjał interakcji farmakokinetycznych.
aminotransferaza asparaginianowa, asymetryczny atom węgla, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, pole pod krzywą, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Eugia
Bortezomib podaje się wyłącznie dożylnie lub podskórnie, z absolutnym zakazem podawania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu. Terapia często wiąże się z toksycznością przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty, zaparcia) oraz poważnymi zaburzeniami hematologicznymi, w tym cykliczną trombocytopenią z najniższą liczbą płytek krwi około 11. dnia cyklu. U pacjentów z zaawansowanym szpiczakiem mnogim, gdy wyjściowa liczba płytek jest <75 000/μl, aż 90% doświadcza spadku do ≤25 000/μl, a 14% poniżej 10 000/μl. W przypadku chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) stosowanie schematu BzR-CAP wiąże się z wysoką częstością trombocytopenii stopnia ≥3 (56,7% vs 5,8% w R-CHOP). Konieczne jest monitorowanie morfologii krwi przed każdym podaniem, wstrzymanie terapii przy liczbie płytek <25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem) oraz rozważenie przetoczenia płytek. Neutropenia wymaga monitorowania zakażeń i ewentualnego stosowania G-CSF. Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w terapii bortezomib+melfalan+prednizon vs 4% bez bortezomibu). Przy skojarzeniu z rytuksymabem należy wykonać badanie HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność jelit, niewydolność wątroby, parestezja, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zakażenie HBV, zakażenie wirusem półpaśca, zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Lenalidomid jest podawany doustnie i charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) w ciągu 0,5-2 godzin. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a przy wielokrotnym dawkowaniu nie obserwuje się kumulacji. Pokarm, zwłaszcza wysokotłuszczowy i wysokokaloryczny, obniża AUC o około 20% i Cₘₐₓ o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłków. Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% wydalane z moczem, z czego 82% w postaci niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin, a klirens nerkowy przekracza filtrację kłębuszkową, co wskazuje na aktywną eliminację. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnych interakcji z transporterami leków, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko osocza, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, ciężkie zaburzenie czynności nerek, Cmax, cytochrom P450, enzym cytochromu P450, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności wątroby, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Teva 15 mg
Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, jest lekiem immunomodulacyjnym o złożonym mechanizmie działania, obejmującym bezpośrednie wiązanie z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Jego działanie przeciwnowotworowe polega na selektywnym hamowaniu proliferacji i indukcji apoptozy komórek nowotworowych, zwłaszcza w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz w zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q. Lenalidomid dodatkowo wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczebności i aktywności komórek NK, T i NKT oraz potęguje cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC), szczególnie w terapii skojarzonej z rytuksymabem. Ponadto wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
aberracja chromosomalna, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, delecja 5q, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, komórka hematopoetyczna, komórka limfatyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka Natural Killer, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, ligaza E3, mikrośrodowisko guza, odpowiedź immunologiczna, progresja choroby, schorzenie hematologiczne, schorzenie hematoonkologiczne, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, ubikwitynacja białek, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vortemyel
Bortezomib, substancja czynna leku Vortemyel, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne działania niepożądane i potencjalne powikłania. Podawany wyłącznie dożylnie (1 mg proszku do sporządzania roztworu), nie może być stosowany dooponowo z powodu ryzyka zgonu. Terapia często wiąże się z toksycznością hematologiczną, w tym małopłytkowością (nadir około 40% wartości początkowej w monoterapii szpiczaka mnogiego, 50% w chłoniaku z komórek płaszcza), neutropenią i niedokrwistością. Trombocytopenia jest cykliczna, z najniższą liczbą płytek około 11. dnia cyklu, co wymaga monitorowania i wstrzymania leczenia przy spadku poniżej 25 000/μl (lub 30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem). Neutropenia zwiększa ryzyko infekcji, dlatego zaleca się obserwację, szybkie leczenie zakażeń oraz stosowanie czynników stymulujących kolonie granulocytów (G-CSF). Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca i HBV, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu rytuksymabu.
amyloidoza, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, rytonawir, rytuksymab, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, talidomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wirus Johna Cunninghama, wydłużenie odstępu QT, zakażenie HBV, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Gedeon Richter 15 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie immunomodulujące, przeciwnowotworowe i antyangiogenne. Jego mechanizm opiera się na wiązaniu z cereblonem, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Skutkuje to cytotoksycznością oraz modulacją odpowiedzi immunologicznej, w tym zwiększeniem aktywności komórek T, NK i NKT oraz hamowaniem produkcji cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6). Lenalidomid wykazuje selektywne działanie przeciwnowotworowe w szpiczaku mnogim, chłoniaku grudkowym oraz zespołach mielodysplastycznych z delecją 5q, a także wykazuje synergizm z rytuksymabem, wzmacniając ADCC i indukując apoptozę komórek nowotworowych.
apoptoza, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie proerytropoetyczne, hemoglobina płodowa, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórki NK, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, oporny szpiczak mnogi, proliferacja komórek, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Glenmark 5 mg
Lenalidomid, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) i R(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin. Parametry farmakokinetyczne, takie jak Cmax i AUC, rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne dawkowanie nie powoduje kumulacji leku. Biodostępność lenalidomidu jest obniżona przez posiłki bogate w tłuszcze, co skutkuje zmniejszeniem AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i jest głównie wydalany przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania wynoszącym około 3 godzin u zdrowych ochotników oraz 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami. Metabolizm leku jest minimalny, a klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na aktywną sekrecję nerkową. W trakcie dializy 4-godzinnej usuwane jest około 30% leku.
AUC, BCRP, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, biodostępność, BSEP, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, enancjomer, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, MATE1, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność wątroby, OATP1B1, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący efekty immunomodulacyjne, przeciwnowotworowe, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Substancja wiąże się z białkiem cereblon, kluczowym elementem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. W efekcie lenalidomid indukuje apoptozę i hamuje proliferację nowotworowych komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, komórek chłoniaka grudkowego oraz selektywnie działa na klony z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto, lek zwiększa liczbę komórek NK, T i NKT, wzmacniając nadzór immunologiczny, oraz hamuje produkcję cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6), co redukuje stan zapalny w mikrośrodowisku nowotworowym. W terapii skojarzonej z rytuksymabem lenalidomid wykazuje synergistyczne działanie, zwiększając cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) i apoptozę komórek chłoniaka.
aberracja chromosomalna, anemia, angiogeneza, apoptoza, białka Aiolos i Ikaros, białko DDB1, białko regulatorowe kuliny, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5, efekt immunomodulacyjny, erytropoeza, hematoonkologia, hemoglobina płodowa, komórki hematopoetyczne, komórki macierzyste CD34+, komórki Natural Killer, komórki NKT, kulina 4, ligaza E3, macierz pozakomórkowa, mikrośrodowisko nowotworowe, nowotworowe komórki hematopoetyczne, rytuksymab, śródbłonek naczyniowy, szpiczak mnogi, TNF-alfa, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym (Tmax 0,5-2 h) oraz proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC do dawki. Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin u zdrowych osób i pacjentów z MM, MDS lub MCL. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych obniża AUC o 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid podawano niezależnie od posiłków. Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem enzymów CYP450 ani transporterów leków, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
asymetryczny atom węgla, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, masa ciała, mieszanina racemiczna, nerka, okres półtrwania, pole pod krzywą, sperma ludzka, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, wchłanianie lenalidomidu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów S(-) i R(+), charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 0,5-2 godziny oraz proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki. Wchłanianie lenalidomidu jest obniżone przez wysokotłuszczowe i wysokokaloryczne posiłki (spadek AUC o 20% i Cmax o 50%), jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od przyjmowania pokarmu. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (23% u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, 29% u zdrowych ochotników), a metabolizm lenalidomidu jest minimalny i nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji lekowych. Lek jest wydalany głównie przez nerki (82% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami hematologicznymi. Metabolity stanowią niewielki procent wydalonej dawki (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%).
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Glenmark
Podczas terapii bortezomibem (Bortezomib Glenmark) konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów ze względu na liczne działania niepożądane, w tym bardzo częstą toksyczność hematologiczną (małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość). Małopłytkowość osiąga najniższe wartości około 11. dnia cyklu, z liczbą płytek spadającą do średnio 40% wartości wyjściowej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i około 50% u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). W przypadku liczby płytek poniżej 25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem) zaleca się wstrzymanie leczenia. Należy także uwzględnić ryzyko zakażeń, w tym aktywacji wirusa półpaśca (częstość do 14% w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem) oraz konieczność profilaktyki przeciwwirusowej. U pacjentów z grup ryzyka zakażenia HBV wskazane jest badanie przed terapią i monitorowanie podczas leczenia, a w razie potrzeby zastosowanie profilaktyki przeciwwirusowej. W trakcie terapii obserwuje się również neuropatię obwodową (często nasilającą się do 5. cyklu), neuropatię autonomiczną, niedociśnienie ortostatyczne, a także rzadkie przypadki zespołu tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES) i zakażeń wirusem JC prowadzących do PML.
ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, inhibitor CYP3A4, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia przemijająca, wirus Johna Cunninghama, wirus półpaśca, wirus zapalenia wątroby typu B, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib medac
Bortezomib medac (3,5 mg) jest podawany wyłącznie dożylnie lub podskórnie, z zakazem podawania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu. Terapia często powoduje toksyczność hematologiczną, w tym małopłytkowość, neutropenię i niedokrwistość. Małopłytkowość osiąga najniższe wartości około 11. dnia cyklu, z normalizacją w kolejnym cyklu; w monoterapii szpiczaka mnogiego spadek płytek wynosi średnio do 40% wartości wyjściowej, a w chłoniaku z komórek płaszcza (MCL) do 50%. W przypadku liczby płytek <25 000/μl leczenie należy wstrzymać, a przy terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem – przy ≤30 000/μl. Neutropenia u pacjentów z MCL jest przemijająca, z najniższą liczbą neutrofili również około 11. dnia cyklu. Zaleca się monitorowanie morfologii krwi, rozważenie przetoczenia płytek oraz stosowanie czynników stymulujących kolonie granulocytów w razie potrzeby. W trakcie terapii obserwuje się także częste objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty, zaparcia) oraz zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w schemacie bortezomib + melfalan + prednizon vs. 4% bez bortezomibu).
ból neuropatyczny, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, krwawienie śródmózgowe, krwawienie żołądkowo-jelitowe, małopłytkowość, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, reaktywacja wirusa WZW typu B, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, wirus Johna Cunninghama, wydłużenie odstępu QT, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon substancji czynnych
Bendamustyna – Wskazania do stosowania
Bendamustyna jest stosowana w leczeniu przewlekłej białaczki limfocytowej (PBL) w stadium B lub C według klasyfikacji Bineta, szczególnie u pacjentów z przeciwwskazaniami do fludarabiny, takimi jak klirens kreatyniny <30 ml/min, choroby autoimmunologiczne czy ciężkie infekcje. W chłoniakach nieziarniczych o powolnym przebiegu bendamustyna jest wskazana jako monoterapia u pacjentów z progresją choroby podczas lub do 6 miesięcy po leczeniu rytuksymabem. Dotyczy to m.in. chłoniaka grudkowego, strefy brzeżnej, limfocytowego oraz wybranych przypadków chłoniaka z komórek płaszcza. Preparaty dostępne są w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji pod różnymi nazwami handlowymi, np. Bendamustine Accord, Bendamustine Eugia czy Bendamustine Kabi.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bendamustyna, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak limfocytowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej, chłoniak z komórek płaszcza, choroba autoimmunologiczna, fludarabina, hemoglobina, hemoliza autoimmunologiczna, klasyfikacja Bineta, klasyfikacja Durie-Salmona, klirens kreatyniny, małopłytkowość, małopłytkowość immunologiczna, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niewydolność nerek, płytki krwi, prednizon, przewlekła białaczka limfocytowa, roztwór do infuzji, rytuksymab, szpiczak mnogi, talidomid - Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Leukopenia definiowana jest jako całkowita liczba białych krwinek (WBC) poniżej 3,0 x 10^9/L i stanowi istotny czynnik prognostyczny w wielu chorobach, zwłaszcza hematologicznych i onkologicznych. Szczególnie istotna jest bezwzględna liczba neutrofili (ANC), gdzie spadek poniżej 1,5 x 10^9/L zwiększa ryzyko infekcji, a poniżej 0,5 x 10^9/L – ryzyko ciężkich powikłań, w tym sepsy. W nowotworach hematologicznych, takich jak T-ALL i AML, zarówno wysoka (≥50 x 10^9/L) jak i niska (<3 x 10^9/L) liczba WBC koreluje z gorszym rokowaniem, przy czym wpływ ten jest modyfikowany przez czynniki molekularne, np. mutacje NPM1 i FLT3-ITD. W chłoniaku z komórek płaszcza (MIPI) oraz w nowotworach litych, podwyższona liczba leukocytów jest negatywnym predyktorem przeżycia. Ponadto, subpopulacje leukocytów, takie jak limfocyty (ALC) i monocyty, mają niezależne znaczenie prognostyczne, odzwierciedlając odpowiedź immunologiczną i ryzyko niekorzystnych wyników.
ANC, białe krwinki, chemioradioterapia, chemioterapeutyk, chłoniak Hodgkina, chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak z komórek płaszcza, CRP, immunosenescencja, leczenie przeciwnowotworowe, leukopenia, monocytoza, morfologia krwi, nadir, neutropenia, niedrobnokomórkowy rak płuca, nowotwór hematologiczny, ostra białaczka limfoblastyczna T-komórkowa, ostra białaczka szpikowa, ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zespół wieńcowy, rozwarstwienie aorty, sepsa, udar krwotoczny, udar niedokrwienny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 20 mg
Lenalidomid jest mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) i R(+) o szybkim wchłanianiu po podaniu doustnym (Tmax 0,5-2 godz.), z liniową farmakokinetyką zależną od dawki. Wchłanianie leku zmniejsza się o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy spożyciu wysokotłuszczowych posiłków, jednak w badaniach klinicznych podawano go bez uwzględnienia posiłku, potwierdzając skuteczność i bezpieczeństwo. Lenalidomid charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%), minimalnym metabolizmem niezależnym od enzymów CYP450 oraz eliminacją głównie przez nerki (90% z moczem, w tym 82% w formie niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin u osób z prawidłową funkcją nerek, wydłużając się do ponad 9 godzin przy klirensie kreatyniny <50 ml/min. Hemodializa usuwa około 30% dawki podczas 4-godzinnej sesji.
białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko osocza, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, cytochrom P450, dializoterapia, eliminacja lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie maksymalne w osoczu, szpiczak mnogi, transferaza glukuronylowa, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 20 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, występującym jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z szybkim wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23% u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, 29% u zdrowych ochotników) oraz krótkim okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami. Lenalidomid jest eliminowany głównie przez nerki (90% wydalane z moczem w postaci niezmienionej), z minimalnym metabolizmem (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%). Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o około 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłku. Hemodializa 4-godzinna usuwa około 30% dawki leku.
białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, farmakokinetyka lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, nerka, niewydolność nerek, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, substrat, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Teva 10 mg
Lenalidomid, dostępny w kapsułkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań i schematów leczenia. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię (42,2-79,0%), trombocytopenię (21,5-72,3%), biegunkę (30,8-54,5%), zaparcia (17,4-56,1%), zmęczenie (18,1-73,7%), niedokrwistość (21,0-70,7%), skurcze mięśni (16,7-33,4%) oraz wysypkę (16,2-31,7%). W badaniach klinicznych u pacjentów ze szpiczakiem mnogim po ASCT oraz w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano także wysoką częstość zakażeń dróg oddechowych, zapalenia oskrzeli i gorączki. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko ciężkich powikłań hematologicznych, takich jak neutropenia 4. stopnia i gorączka neutropeniczna, które wymagają natychmiastowej interwencji oraz modyfikacji terapii. Ponadto, lenalidomid wiąże się z ryzykiem żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, gdzie częstość zatorowości płucnej wynosiła 2,7-3,6%.
alergiczne zapalenie skóry, anemia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Lenalidomid, dostępny w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazania i schematu leczenia, szczególnie w terapii nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM), zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. Najczęstsze i najistotniejsze działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (do 83,3%), trombocytopenia (do 72,3%) i niedokrwistość (do 70,7%), które mogą prowadzić do gorączki neutropenicznej, zakażeń i krwawień. W badaniach klinicznych (np. IFM 2005-02, CALGB 100104) odnotowano także wysoką częstość zapalenia oskrzeli (47,4%), biegunek (do 54,5%), neuropatii obwodowej (do 71,8%) oraz zmęczenia (do 73,7%). Ponadto, u pacjentów z NDMM leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z bortezomibem i deksametazonem obserwowano niedociśnienie tętnicze (6,5%), zakażenia płuc (5,7%) i niewydolność nerek (6,3%).
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, posocznica, rytuksymab, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 25 mg
Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie farmakodynamiczne, głównie poprzez wiązanie z białkiem cereblon, kluczowym składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna. Mechanizm ten prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych, co skutkuje działaniem cytotoksycznym i immunomodulacyjnym. Lenalidomid hamuje proliferację i indukuje apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz klonów z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Dodatkowo, lek zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) w terapii skojarzonej z rytuksymabem oraz wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne i przeciwzapalne, m.in. poprzez hamowanie TNF-α i IL-6.
aberracja chromosomowa, ADCC, apoptoza komórek, ASCT, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białko DDB1, białko regulatorowe kuliny, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, efekt immunomodulacyjny, hamowanie proliferacji, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, interleukina-6, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka Natural Killer, komórka NKT, komórka plazmatyczna, kulina 4, ligaza E3, nowotworowa komórka hematopoetyczna, oporny szpiczak mnogi, parametr hematologiczny, rytuksymab, śródbłonek naczyniowy, szpiczak mnogi, TNF-α, toksyczność ograniczająca dawkę, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Teva
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje wysokie ryzyko teratogenności, co potwierdzają badania na małpach. Stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży, a pacjentki oraz partnerzy pacjentów muszą przestrzegać rygorystycznego programu zapobiegania ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Wydawanie leku kobietom zdolnym do zajścia w ciążę jest ściśle kontrolowane, z maksymalnym okresem ważności recepty na 4 tygodnie, a u pozostałych pacjentów do 12 tygodni.
abstynencja seksualna, agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, hiperlipidemia, histerektomia, implant antykoncepcyjny, lek przeciwzakrzepowy, lenalidomid, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, przedwczesna niewydolność jajników, resekcja jajników, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Lenalidomid jest stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków (z komórek płaszcza i grudkowego). Profil bezpieczeństwa leku różni się w zależności od wskazania i schematu terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują neutropenię (60,8-79,0%), trombocytopenię (23,5-72,3%), niedokrwistość (21,0-70,7%), biegunki (33,3-54,5%), wysypkę (16,2-31,7%), zmęczenie (18,1-73,7%) oraz zakażenia układu oddechowego, w tym zapalenie płuc (5,7-10,6%). Ciężkie działania niepożądane to m.in. zapalenie płuc, gorączka neutropeniczna, zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna, które występują szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i zespołami mielodysplastycznymi. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem obserwowano m.in. neuropatię obwodową (71,8%) i hipokalcemię (50,0%).
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, infekcja układu oddechowego, leukopenia, melfalan, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rytuksymab, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Teva 25 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe i immunomodulujące. Mechanizm jego działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych, skutkując cytotoksycznością i indukcją apoptozy. Lenalidomid hamuje proliferację komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz klonów z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto lek wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie aktywności i liczby limfocytów T, komórek NK i NKT, a także wykazuje właściwości antyangiogenne, hamując migrację, adhezję i tworzenie mikronaczyń przez komórki śródbłonka. Lenalidomid dodatkowo stymuluje erytropoezę, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+, oraz moduluje procesy zapalne poprzez hamowanie produkcji TNF-α i IL-6 przez monocyty.
Aiolos i Ikaros, apoptoza, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, delecja chromosomu 5q, działanie cytotoksyczne, działanie immunosupresyjne, hematopoetyczna komórka macierzysta CD34+, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, interleukina-6, komórka Natural Killer, komórka NKT, komórka T, lenalidomid, ligaza E3 kulina RING ubikwityna, rytuksymab, szpiczak mnogi, TNF-alfa, ubikwitynacja, właściwość antyangiogenna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Teva 10 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie immunomodulujące, przeciwnowotworowe i antyangiogenne, co czyni go skutecznym w terapii nowotworów hematologicznych. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, części kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Lenalidomid hamuje proliferację komórek nowotworowych, indukuje apoptozę, szczególnie w szpiczaku mnogim i chłoniaku grudkowym, oraz selektywnie działa na klony z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto, lek zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia ADCC w połączeniu z rytuksymabem oraz hamuje produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
angiogeneza, ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, delecja chromosomu 5, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie immunomodulacyjne, działanie immunosupresyjne, działanie proerytropoetyczne, hematopoetyczna komórka macierzysta, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórka hematopoetyczna, komórki Natural Killer, komórki NK, kompleks ligazy E3, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza E3, nowotwór hematologiczny, profil bezpieczeństwa, progresja choroby, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, wskazanie hematoonkologiczne, zespół mielodysplastyczny