chłoniak z komórek płaszcza

Chłoniak z komórek płaszcza (Mantle Cell Lymphoma, MCL) to rzadki, agresywny typ nowotworu układu chłonnego, stanowiący około 5-7% wszystkich chłoniaków nieziarniczych. Wywodzi się z dojrzałych limfocytów B strefy płaszcza grudki chłonnej. Charakterystyczną cechą genetyczną MCL jest translokacja t(11;14)(q13;q32), prowadząca do nadekspresji cykliny D1.

Choroba najczęściej występuje u osób starszych, ze średnią wieku zachorowania około 65 lat, z wyraźną przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet wynosi około 3:1). Klinicznie MCL zazwyczaj prezentuje się jako uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, z częstym zajęciem szpiku kostnego, śledziony i przewodu pokarmowego (zwłaszcza w postaci polipowatej limfomatozy jelita).

Leczenie chłoniaka z komórek płaszcza pozostaje wyzwaniem klinicznym. Standardem terapii pierwszej linii u młodszych pacjentów jest intensywna immunochemioterapia oparta na rytuksymabie, często z konsolidacją autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych. U osób starszych stosuje się schematy o mniejszej intensywności. W przypadku nawrotu choroby skuteczne są inhibitory kinazy tyrozynowej Brutona (np. ibrutynib, zanubrutynib) oraz inhibitory BCL-2 (wenetoklaks). Mimo postępów w leczeniu, rokowanie pozostaje niekorzystne, z medianą przeżycia 3-5 lat.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib medac 3,5 mg

Bortezomib medac, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, zawiera bortezomib w postaci estru kwasu boronowego z mannitolem. Po przygotowaniu roztworu stężenie wynosi 2,5 mg/ml przy podaniu podskórnym oraz 1 mg/ml przy podaniu dożylnym. Lek jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon, talidomid czy rytuksymab. W zależności od stanu choroby, kwalifikacji do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych oraz typu nowotworu, stosuje się różne schematy terapeutyczne, m.in. bortezomib w monoterapii lub w skojarzeniu (R-CAP) oraz jako terapia indukcyjna przed przeszczepieniem.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, ester kwasu boronowego, leczenie indukcyjne, monoterapia, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat R-CAP, schemat wielolekowy, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 15 mg

Lenalidomid Ranbaxy wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi oraz chłoniakami. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie wyników badań hematologicznych i klinicznych, z uwzględnieniem stopnia toksyczności (3. i 4. stopień neutropenii, trombocytopenii lub innych działań niepożądanych). Przykładowo, leczenie szpiczaka mnogiego rozpoczyna się od dawki 25 mg lenalidomidu doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, a deksametazon podaje się w dawce 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku opóźnienia dawki poniżej 12 godzin, zaleca się jej przyjęcie, natomiast po 12 godzinach pominiętej dawki nie należy uzupełniać. Wartości hematologiczne przed rozpoczęciem terapii powinny wynosić: ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczba płytek ≥ 50 × 10⁹/l, z różnicami zależnymi od wskazań i schematów leczenia.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bezwzględna liczba neutrofili, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynniki wzrostu, czynność nerek, deksametazon, klirens kreatyniny, komórki plazmatyczne, kortykosteroidy, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, opioidowe leki przeciwbólowe, płytki krwi, prednizon, reakcja anafilaktyczna, reakcja typu tumour flare, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, wysypka skórna, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespoły mielodysplastyczne
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid wykazuje niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednakże terapia tym lekiem wiąże się z występowaniem działań niepożądanych, które mogą znacząco obniżać sprawność psychomotoryczną pacjenta. Do najczęstszych objawów wpływających na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów należą zmęczenie (występujące u 22,8–73,7% pacjentów w zależności od wskazania i schematu leczenia), astenia (28,2%), zawroty głowy, w tym pochodzenia błędnikowego, senność, niewyraźne widzenie oraz neuropatia obwodowa (71,8% w badaniu SWOG S0777). Objawy te mogą powodować obniżenie koncentracji, zaburzenia równowagi, ryzyko zaśnięcia podczas jazdy oraz trudności w ocenie odległości, co wymaga od lekarza szczegółowej oceny indywidualnego ryzyka u pacjenta oraz edukacji dotyczącej potencjalnych zagrożeń.
astenia, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, funkcje psychomotoryczne, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, lenalidomid z bortezomibem, lenalidomid z deksametazonem, modyfikacja dawki, neuropatia obwodowa, niewyraźne widzenie, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, senność, szpiczak mnogi, wskazanie kliniczne, zaburzenia czucia, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zmęczenie
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Teva 25 mg

Lenalidomide Teva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, zawiera mikronizowany lenalidomidu chlorowodorek uwodniony jako substancję czynną. Lek jest wskazany w leczeniu hematoonkologicznym, w szczególności w terapii szpiczaka mnogiego u dorosłych pacjentów: jako monoterapia w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów wcześniej leczonych (≥1 schemat leczenia). Ponadto, Lenalidomide Teva jest stosowany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi z izolowaną delecją 5q, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz anemią zależną od przetoczeń, gdy inne metody leczenia są niewystarczające lub niewłaściwe.
aberracja cytogenetyczna, anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Fresenius Kabi 15 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się zróżnicowanym profilem bezpieczeństwa zależnym od wskazania i schematu leczenia. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są cytopenie, w tym neutropenia (do 79,0% w badaniu CALGB 100104) i trombocytopenia (do 72,3%), które często osiągają stopień 3-4 i mogą prowadzić do gorączki neutropenicznej. Inne często występujące objawy to biegunka (do 54,5%), zmęczenie (do 73,7%), wysypka (do 31,7%) oraz zapalenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc (do 10,6%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zwłaszcza u pacjentów leczonych skojarzeniem z deksametazonem, po przeszczepie komórek macierzystych oraz u osób z historią zakrzepicy lub stosujących erytropoetyny. W badaniu MCL-002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza odnotowano zwiększoną śmiertelność w pierwszych 20 tygodniach terapii, szczególnie u chorych z dużym rozmiarem guza (≥5 cm), co wymaga intensywnego monitorowania i ostrożności w tej grupie.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytopenia, deksametazon, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, melfalan, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, prednizon, rytuksymab, skurcz mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Lenalidomid jest podawany doustnie jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z szybkim wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Wchłanianie jest proporcjonalne do dawki, a jednoczesne spożycie posiłków wysokotłuszczowych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak lek może być stosowany niezależnie od posiłków. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (23-29%), a metabolizm minimalny – 82% dawki wydalane jest w postaci niezmienionej głównie przez nerki (90%), z okresem półtrwania około 3 godzin u zdrowych osób i 3-5 godzin u pacjentów z nowotworami hematologicznymi. Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, co wskazuje na aktywną sekrecję. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
AUC, BCRP, bilirubina całkowita, BSEP, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens nerkowy, lenalidomid, MATE1, MRP, N-acetylo-lenalidomid, OAT, OATP, OCT, okres półtrwania, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności. W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. i 4. stopnia, zaleca się przerwanie lub zmniejszenie dawki oraz rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Standardowa dawka lenalidomidu w nowo rozpoznanym szpiczaku mnogim wynosi 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem stosuje się lenalidomid 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych. W przypadku leczenia podtrzymującego po autologicznym przeszczepie szpiku (ASCT) dawka początkowa wynosi 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach, pod warunkiem dobrej tolerancji. Nie należy rozpoczynać terapii, jeśli ANC jest poniżej 1,0 × 10⁹/l lub liczba płytek poniżej 50-75 × 10⁹/l, w zależności od wskazania. Dawkowanie lenalidomidu wymaga modyfikacji u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek, z dawkami początkowymi od 5 do 10 mg w zależności od klirensu kreatyniny i wskazania klinicznego.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, klirens kreatyniny, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, progresja choroby, reakcja anafilaktyczna, szpiczak mnogi, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), jest podawany w formie kapsułek twardych w dawkach od 2,5 mg do 25 mg. Jego mechanizm działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, części kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Efektem jest cytotoksyczność oraz immunomodulacja, szczególnie skuteczna w leczeniu szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz zespołów mielodysplastycznych z delecją 5q. Lenalidomid zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT, wzmacnia ADCC w terapii skojarzonej z rytuksymabem, a także wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne oraz przeciwzapalne, co przekłada się na jego szerokie zastosowanie w hematoonkologii.
Aiolos i Ikaros, apoptoza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, białko DDB1, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie proerytropoetyczne, działanie przeciwzapalne, hematopoetyczna komórka macierzysta, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórki macierzyste CD34+, komórki Natural Killer, komórki NKT, kulina 4, ligaza E3, szpiczak mnogi, TNF-α, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Medical Valley 2,5 mg

Lenalidomide Medical Valley jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg i znajduje zastosowanie głównie w leczeniu nowotworów hematologicznych. W terapii szpiczaka mnogiego lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Ponadto, lenalidomid jest wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi o niskim lub pośrednim-1 ryzyku z izolowaną delecją 5q, szczególnie w przypadku anemii zależnej od przetoczeń, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek stosuje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopień 1-3a) w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, koncentrat krwinek czerwonych, laktoza, leczenie podtrzymujące, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, prednizon, przeciwciało anty-CD20, remisja, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany w leczeniu kilku chorób hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lek jest stosowany zarówno w monoterapii podtrzymującej po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepu. W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z anemią zależną od przetoczeń i niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym jest stosowany w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, leczenie podtrzymujące, lek przeciwnowotworowy, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Glenmark 3,5 mg

Bortezomib Glenmark, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań o dawce 3,5 mg, jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Lek może być podawany dożylnie (1 mg/ml) lub podskórnie (2,5 mg/ml), co wpływa na profil farmakokinetyczny i bezpieczeństwo terapii. W szpiczaku mnogim bortezomib jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi lekami, takimi jak pegylowana liposomalna doksorubicyna, deksametazon, melfalan, prednizon czy talidomid, w zależności od stadium choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. W chłoniaku z komórek płaszcza lek jest częścią schematu R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon). Decyzja o zastosowaniu bortezomibu powinna być podejmowana przez specjalistę onkohematologa, uwzględniając wcześniejsze leczenie, stan kliniczny oraz kwalifikację do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, choroba onkohematologiczna, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester mannitolu, kwas boronowy, leczenie indukcyjne, leczenie pierwszej linii, lek cytotoksyczny, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, nowotwór hematologiczny, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja choroby, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 20 mg

Lenalidomid jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi (w różnych stadiach i schematach leczenia), zespoły mielodysplastyczne oraz chłoniaki (z komórek płaszcza i grudkowy). Profil bezpieczeństwa leku różni się w zależności od wskazania i schematu terapeutycznego. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są powikłania hematologiczne (neutropenia do 79,0%, trombocytopenia do 72,3%, niedokrwistość do 31,4%), powikłania infekcyjne (zapalenie płuc do 10,6%), oraz zakrzepowo-zatorowe (żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, w tym zatorowość płucna). W badaniu MCL-002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza odnotowano 20% wczesnych zgonów u osób z dużym rozmiarem guza (≥ 5 cm lub ≥ 3 zmiany ≥ 3 cm), co podkreśla konieczność szczególnej ostrożności w tej grupie.
astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dysfunkcja nerek, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Eugia 25 mg

Lenalidomid występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając Cmax w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a wielokrotne podawanie nie powoduje kumulacji. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lek może być podawany niezależnie od posiłków. Lenalidomid wiąże się z białkami osocza na poziomie 23-29%, przenika do nasienia w ilościach <0,01% dawki i jest niewykrywalny w spermie po 3 dniach od zakończenia terapii. Metabolizm leku jest minimalny, nie jest substratem ani inhibitorem izoenzymów cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania 3-5 godzin w zależności od populacji pacjentów.
AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, Cmax, cytochrom P450, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lenalidomid, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, niewydolność nerek, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Glenmark

Lenalidomid, będący pochodną talidomidu o udowodnionym działaniu teratogennym, wykazuje ryzyko wywołania ciężkich wad wrodzonych i jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają rygorystycznych kryteriów programu zapobiegania ciąży. Pacjentki muszą stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 4 tygodnie po jego zakończeniu, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości ≥ 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Wskazane metody antykoncepcji obejmują implanty, systemy domaciczne uwalniające lewonorgestrel, depot medroksyprogesteronu, sterylizację przez podwiązanie jajowodów, pożycie seksualne z mężczyzną po wazektomii potwierdzonej dwoma ujemnymi badaniami spermy oraz tabletki zawierające tylko progesteron (dezogestrel). Dwuskładnikowe doustne środki antykoncepcyjne nie są zalecane ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, które utrzymuje się do 6 tygodni po ich odstawieniu.
agenezja macicy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, działanie teratogenne, histerektomia, implant antykoncepcyjny, lenalidomid, lewonorgestrel, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, resekcja jajników, steroidowy środek antykoncepcyjny, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, teratologia, test ciążowy, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak – Leczenie

Chłoniaki stanowią heterogenną grupę nowotworów układu limfatycznego, których leczenie jest uzależnione od typu histologicznego (Hodgkina vs nie-Hodgkina), stadium zaawansowania, tempa wzrostu, wieku i stanu ogólnego pacjenta. W chłoniakach indolentnych stosuje się często strategię „watch and wait”, natomiast agresywne chłoniaki wymagają natychmiastowej intensywnej terapii. Podstawowe metody leczenia obejmują chemioterapię (np. ABVD dla HL, R-CHOP dla NHL), radioterapię (szczególnie w wczesnych stadiach i chorobie zlokalizowanej), immunoterapię (rytuksymab, inhibitory punktów kontrolnych, terapia CAR-T) oraz terapię celowaną (inhibitory BTK, BCL-2, koniugaty przeciwciało-lek). Przeszczepienie komórek macierzystych, zarówno autologiczne, jak i allogeniczne, jest stosowane w przypadku nawrotów lub oporności na leczenie standardowe. W chłoniaku Hodgkina odsetek wyleczeń przekracza 80%, a w wczesnych stadiach nawet 90%, natomiast w chłoniakach nie-Hodgkina rokowanie zależy od podtypu i agresywności choroby.
bendamustyna, chemioterapia, chłoniak, chłoniak agresywny, chłoniak grudkowy, chłoniak Hodgkina, chłoniak indolentny, chłoniak nie-Hodgkina, chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak strefy brzeżnej, chłoniak z komórek płaszcza, ibrutynib, immunoterapia, inhibitor BCL-2, inhibitor kinazy tyrozynowej Brutona, inhibitory punktów kontrolnych, leczenie wspomagające, neurotoksyczność, neutropenia, opieka paliatywna, PET-CT, przeciwciało bispecyficzne, przeciwciało monoklonalne, przeszczepienie komórek macierzystych, przeszczepienie szpiku kostnego, radioterapia, rytuksymab, schemat ABVD, schemat CHOP, terapia CAR-T, terapia celowana, zespół rozpadu guza, zespół uwalniania cytokin
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Eugia 15 mg

Lenalidomid, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań, schematów dawkowania i cech pacjenta. W badaniach klinicznych, takich jak CALGB 100104, IFM 2005-02, SWOG S0777, MM-009, MM-010, MCL-002 i NHL-007, najczęściej obserwowano działania niepożądane hematologiczne (neutropenia do 79%, trombocytopenia do 72,3%, leukopenia do 31,7%, niedokrwistość do 31,4%), zakażenia (zapalenie płuc do 10,6%, zakażenia górnych dróg oddechowych do 26,8%), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka do 54,5%, zaparcia do 56,1%), zmęczenie (do 73,7%), skurcze mięśni (do 33,4%) oraz neuropatię obwodową (do 71,8% w skojarzeniu z bortezomibem). Ciężkie działania niepożądane (≥5%) obejmowały m.in. zapalenie płuc, zakażenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, żylne choroby zakrzepowo-zatorowe oraz gorączkę neutropeniczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz zwiększone ryzyko nowotworów wtórnych podczas długotrwałego leczenia podtrzymującego.
alergiczne zapalenie skóry, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, ból brzucha, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, działanie niepożądane lenalidomidu, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowotwór wtórny, pancytopenia, profil bezpieczeństwa lenalidomidu, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Glenmark

Lenalidomid, strukturalnie podobny do teratogennego talidomidu, wykazuje potencjał teratogenny u ludzi, co potwierdzają badania na małpach. Z tego względu Lenalidomide Glenmark jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają kryteriów niemogących zajść w ciążę (wiek ≥ 50 lat z naturalnym brakiem miesiączki ≥ 1 rok, przedwczesna niewydolność jajników, obustronna resekcja jajników z jajowodami lub histerektomia, genotyp XY, zespół Turnera, agenezja macicy). Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Dwuskładnikowe doustne środki antykoncepcyjne nie są zalecane ze względu na zwiększone ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentek ze szpiczakiem mnogim stosujących lenalidomid w terapii skojarzonej.
agenezja macicy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, dezogestrel, działanie teratogenne, implant antykoncepcyjny, kobieta w wieku rozrodczym, lenalidomid, monoterapia lenalidomidem, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, progesteron, Program Zapobiegania Ciąży, resekcja jajników, steroidowy środek antykoncepcyjny, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wazektomia, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg

Lenalidomid Pharmascience jest stosowany w leczeniu nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego oraz innych wskazań hematologicznych, pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie lenalidomidu jest dostosowywane indywidualnie w zależności od wskazania, parametrów hematologicznych oraz występujących działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii i trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Przykładowo, w leczeniu szpiczaka mnogiego u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia stosuje się lenalidomid 25 mg p.o. raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych wraz z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W przypadku wystąpienia ciężkich działań toksycznych zaleca się przerwanie terapii i wznowienie w niższej dawce, zgodnie z tabelą redukcji dawek (np. z 25 mg do 20 mg, 15 mg, 10 mg, 5 mg, aż do 2,5 mg). Nie wolno rozpoczynać leczenia, jeśli ANC jest < 1,0 × 10⁹/l i/lub liczba płytek < 50 × 10⁹/l, z wyjątkiem sytuacji związanych z nacieczeniem szpiku przez chłoniaka.
ASCT, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, komórka plazmatyczna, lenalidomid, melfalan, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi, prednizon, przeszczepienie komórek macierzystych, reakcja anafilaktyczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Ranbaxy 5 mg

Lenalidomid wykazuje niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co wynika z występowania działań niepożądanych wpływających na sprawność psychomotoryczną. Najczęściej zgłaszanymi objawami są zmęczenie (występujące u 43,9% pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem z deksametazonem), zawroty głowy, senność, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego oraz niewyraźne widzenie. Częstość występowania zmęczenia różni się w zależności od populacji: 22,8% u pacjentów po autologicznym przeszczepie szpiku (ASCT), 21,0% u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza oraz 18,1% u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi. Objawy te mogą istotnie upośledzać zdolności niezbędne do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas wykonywania czynności wymagających koncentracji i sprawności psychomotorycznej.
ASCT, chłoniak z komórek płaszcza, choroba neurologiczna, choroba współistniejąca, dawkowanie lenalidomidu, deksametazon, działanie ośrodkowe, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, niewyraźne widzenie, objaw niepożądany, profil bezpieczeństwa leku, schemat skojarzony, senność, sprawność psychomotoryczna, szpiczak mnogi, zaburzenie narządu wzroku, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zdolność psychomotoryczna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Teva 10 mg

Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cₘₐₓ) osiąganym w ciągu 0,5-2 godzin. Występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs 44%). Lek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest eliminowany głównie przez nerki (90% w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 ani nie wpływa na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cₘₐₓ o 50%, jednak lek może być podawany niezależnie od posiłku. Wchłanianie i farmakokinetyka są podobne u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi oraz chłoniakiem z komórek płaszcza.
aminotransferaza asparaginianowa, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, białko osocza, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, eliminacja lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, szybkość wchłaniania, transporter anionów organicznych, transporter błonowy, transporter kationów organicznych, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib EVER Pharma 2,5 mg/ml

Bortezomib EVER Pharma to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 2,5 mg/ml, dostępny w fiolkach 1 ml (2,5 mg) oraz 1,4 ml (3,5 mg). Lek jest wskazany do leczenia szpiczaka mnogiego u dorosłych w różnych scenariuszach: jako monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem u pacjentów z progresją po wcześniejszym leczeniu i/lub przeszczepieniu hematopoetycznych komórek macierzystych; w terapii skojarzonej z melfalanem i prednizonem u wcześniej nieleczonych pacjentów niekwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii z przeszczepem; oraz w indukcji z deksametazonem lub deksametazonem i talidomidem u pacjentów kwalifikujących się do przeszczepienia. Ponadto, bortezomib stosuje się w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych niekwalifikujących się do przeszczepienia, w schemacie R-CAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, prednizon). Preparat może być podawany podskórnie (bez rozcieńczania, 2,5 mg/ml) lub dożylnie (po rozcieńczeniu, 1 mg/ml), a roztwór ma pH 4,0-5,5 i jest bezbarwny do jasnożółtego.
Decyzja o zastosowaniu Bortezomibu EVER Pharma powinna uwzględniać wcześniejsze leczenie pacjenta, kwalifikację do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych oraz etap terapii (pierwszy rzut lub progresja). Lek jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych i powinien być stosowany przez lekarzy doświadczonych w onkohematologii, ze szczególnym naciskiem na leczenie szpiczaka mnogiego i chłoniaka z komórek płaszcza. Wskazane jest monitorowanie stanu klinicznego pacjenta oraz dostosowanie drogi podania (podskórna lub dożylna) do indywidualnych potrzeb i wskazań terapeutycznych.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, doksorubicyna liposomalna, indukcja leczenia, leczenie onkohematologiczne, melfalan, podanie dożylne, podanie podskórne, prednizon, przeszczepienie komórek macierzystych, rytuksymab, schemat R-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, terapia skojarzona
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Fresenius Kabi 10 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (ATC: L04AX04), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący bezpośrednie wiązanie z cereblonem, składnikiem kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach limfatycznych. Substancja ta hamuje proliferację i indukuje apoptozę nowotworowych komórek hematopoetycznych, w tym komórek plazmatycznych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Lenalidomid dodatkowo wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczby i aktywności komórek T, NK oraz NKT, wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (stymulacja hemoglobiny płodowej w komórkach CD34+) oraz przeciwzapalne (hamowanie TNF-α i IL-6). W terapii chłoniaka grudkowego wykazano synergizm lenalidomidu z rytuksymabem, zwiększający cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) i apoptozę komórek nowotworowych.
ADCC, angiogeneza, apoptoza, ASCT, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny, cytokiny prozapalne, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, erytropoeza, komórki CD34+, komórki NK, ligaza E3, nawrotowy szpiczak mnogi, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, progresja choroby, przeżycie wolne od progresji, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg

Leczenie lenalidomidem (Lenalidomide Ranbaxy) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest dostosowywane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zaleceniem rozpoczęcia terapii przy ANC ≥ 1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥ 50 × 10⁹/l (lub ≥ 75 × 10⁹/l po ASCT). W przypadku neutropenii lub trombocytopenii 3. lub 4. stopnia konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, a w neutropenii można rozważyć stosowanie czynników wzrostu (G-CSF). Dawkowanie lenalidomidu różni się w zależności od wskazania: np. 25 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach dla nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego z deksametazonem, 10 mg/dobę w dniach 1-21 w 28-dniowych cyklach w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem, czy 10 mg/dobę bez przerwy w leczeniu podtrzymującym po ASCT z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku pominięcia dawki, jeśli upłynęło mniej niż 12 godzin, można ją przyjąć, w przeciwnym razie należy pominąć i kontynuować kolejną dawkę zgodnie z harmonogramem.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, G-CSF, krańcowe stadium niewydolności nerek, leczenie indukcyjne, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan i prednizon, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, progresja choroby, szpiczak mnogi, terapia przeciwnowotworowa, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Ranbaxy 2,5 mg

Lenalidomide Ranbaxy jest wskazany w leczeniu onkohematologicznym, w szczególności w szpiczaku mnogim, zespołach mielodysplastycznych (MDS) oraz chłoniakach z komórek płaszcza i grudkowym. W szpiczaku mnogim stosuje się go zarówno w monoterapii (np. leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej: z deksametazonem (Rd), bortezomibem i deksametazonem (RVd) lub melfalanem i prednizonem (MPR), w 28-dniowych cyklach do progresji choroby lub nietolerancji. W MDS z izolowaną delecją 5q oraz u pacjentów z anemią zależną od transfuzji lenalidomid stosowany jest w monoterapii, co często prowadzi do uniezależnienia od przetoczeń. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie, natomiast w chłoniaku grudkowym stosuje się schemat R² (lenalidomid + rytuksymab) u pacjentów opornych na wcześniejsze leczenie.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie diagnostyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, immunochemioterapia, klirens kreatyniny, melfalan, morfologia krwi, nawrotowy szpiczak mnogi, neuropatia obwodowa, neutropenia, niewydolność nerek, nowotwór wtórny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja skórna, rytuksymab, ryzyko cytogenetyczne, skala ECOG, stadium zaawansowania choroby, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kleder 10 mg

Lenalidomid, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów S(-) i R(+), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-2 godziny. Wartości Cmax oraz AUC zwiększają się proporcjonalnie do dawki, a lek nie wykazuje kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lenalidomid podawano niezależnie od posiłków. Lek cechuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) oraz minimalna obecność w nasieniu (<0,01% dawki po 25 mg/dobę), z eliminacją z nasienia do 3 dni po zakończeniu terapii. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, i nie jest substratem ani inhibitorem głównych transporterów leków (m.in. BCRP, MRP, OAT, OCT, MATE).
asymetryczny atom węgla, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka lenalidomidu, filtracja kłębuszkowa, hydroksylenalidomid, interakcja metaboliczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie osoczowe, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib Adamed

Przed rozpoczęciem terapii produktem Bortezomib Adamed należy zwrócić szczególną uwagę na właściwą drogę podania: dawka 1 mg podawana jest wyłącznie dożylnie, natomiast dawka 3,5 mg może być podana dożylnie lub podskórnie; podanie dooponowe jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zgonu. Terapia wiąże się z częstymi działaniami niepożądanymi, w tym toksycznością hematologiczną (małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość), gdzie liczba płytek krwi spada do około 40-50% wartości wyjściowej, osiągając minimum w dniu 11. cyklu. Konieczne jest monitorowanie morfologii krwi przed każdym podaniem, a leczenie należy wstrzymać przy liczbie płytek poniżej 25 000/μl (lub ≤ 30 000/μl w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem). Często obserwuje się również neuropatię obwodową, głównie czuciową, nasilającą się zwykle do 5. cyklu, wymagającą modyfikacji dawki lub schematu podawania. Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w skojarzeniu z melfalanem i prednizonem).
ARDS, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, kłębuszkowe zapalenie nerek, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedokrwistość, ostra białaczka szpikowa, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wirus Johna Cunninghama, wirus półpaśca, WZW typu B, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon leków
Interakcje leku – Temsirolimus Accord 30 mg

Temsirolimus Accord wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie temsirolimusu z sunitynibem, co prowadzi do ciężkich działań niepożądanych, takich jak wysypka rumieniowa stopnia 3/4, dna i zapalenie tkanki łącznej, dlatego jest to przeciwwskazane. Istotne jest także zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego przy łączeniu temsirolimusu z inhibitorami ACE (np. ramipryl) i blokerami kanałów wapniowych (np. amlodypina), z możliwym opóźnionym wystąpieniem objawów do 2 miesięcy. Farmakokinetycznie, silni induktorzy CYP3A4/5 (np. ryfampicyna) obniżają Cmax i AUC aktywnego metabolitu syrolimusu odpowiednio o 65% i 56%, natomiast silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) powodują 3,1-krotny wzrost AUC syrolimusu i 2,3-krotny wzrost sumarycznego AUC temsirolimusu i syrolimusu, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych leków. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem, werapamil) mogą zwiększać stężenia syrolimusu, zwłaszcza przy dawkach temsirolimusu ≥25 mg, co wymaga ostrożności lub unikania takiej kombinacji.
amiodaron, amlodypina, aprepitant, bloker kanału wapniowego, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom CYP3A, dabigatran, dezypramina, digoksyna, diltiazem, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosfolipidoza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor cytochromu CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor kinaz tyrozynowych, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lenalidomid, nefazodon, nelfinawir, obrzęk naczynioruchowy, paklitaksel, ramipryl, ryfampicyna, rytonawir, statyna, sunitynib, syrolimus, toksyczność płucna, werapamil, winkrystyna, worykonazol, wysypka rumieniowa plamisto-grudkowa, zapalenie tkanki łącznej
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vortemyel 3,5 mg

Bortezomib (Vortemyel) jest inhibitorem proteasomu stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). Standardowa dawka wynosi 1,3 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie lub podskórnie dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11) w 21-dniowych cyklach. Po potwierdzeniu całkowitej remisji zaleca się kontynuację leczenia przez dodatkowe 2 cykle, natomiast pacjenci bez całkowitej remisji powinni otrzymać do 8 cykli. W przypadku wystąpienia toksyczności niehematologicznej stopnia ≥3 lub hematologicznej stopnia 4. (z wyjątkiem neuropatii), leczenie należy przerwać, a po ustąpieniu objawów wznowić z redukcją dawki o 25% (np. z 1,3 mg/m² do 1,0 mg/m²). Szczególną uwagę należy zwrócić na neuropatię obwodową, gdzie dawkowanie dostosowuje się w zależności od stopnia nasilenia objawów, od braku zmian do całkowitego przerwania terapii w przypadku stopnia 4. Podawanie bortezomibu może być skojarzone z innymi lekami, takimi jak deksametazon, melfalan, prednizon, doksorubicyna czy talidomid, z odpowiednimi schematami dawkowania i monitorowaniem parametrów hematologicznych (np. liczba płytek ≥70 x 10⁹/l, neutrofile ≥1,0 x 10⁹/l).
aktywność AspAT, aminotransferaza asparaginowa, bezwzględna liczba neutrofili, ból neuropatyczny, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, klirens kreatyniny, liczba płytek krwi, liposomalna doksorubicyna, małopłytkowość, melfalan, naciek szpiku kostnego, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, remisja całkowita, roztwór do wstrzykiwań, rytuksymab, sekwestracja śledziony, stężenie bilirubiny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Pharmascience 10 mg

Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów S(-) i R(+), z przewagą S(-) (56% vs 44%). Po podaniu na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-2 godzin, a okres półtrwania wynosi około 3 godzin u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Wchłanianie leku jest proporcjonalne do dawki i nie ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w praktyce klinicznej lenalidomid może być podawany niezależnie od posiłku. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% z moczem, z czego 82% w formie niezmienionej), co wskazuje na minimalny metabolizm. Metabolity stanowią niewielki procent wydalonej dawki (hydroksy-lenalidomid 4,59%, N-acetylo-lenalidomid 1,83%). Klirens nerkowy przekracza szybkość filtracji kłębuszkowej, sugerując aktywny transport nerkowy. Lenalidomid nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 i nie wykazuje istotnego wpływu na ich aktywność, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
aminotransferaza asparaginianowa, AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, klirens nerkowy, końcowa faza choroby nerek, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (ATC: L04AX04), wykazuje wielokierunkowy mechanizm działania, kluczowy w terapii nowotworów hematologicznych. Jego podstawowy efekt polega na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, skutkując hamowaniem proliferacji i indukcją apoptozy komórek nowotworowych, w tym komórek plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz klonu z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Lenalidomid dodatkowo moduluje układ immunologiczny, zwiększając aktywność i liczebność komórek T, NK i NKT oraz wzmacniając cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC), szczególnie w terapii skojarzonej z rytuksymabem. Ponadto lek hamuje angiogenezę poprzez blokowanie migracji, adhezji i tworzenia mikronaczyń przez komórki śródbłonka, co ogranicza wzrost i rozprzestrzenianie się nowotworu. W leczeniu zespołów mielodysplastycznych lenalidomid stymuluje erytropoezę, zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+, oraz hamuje produkcję prozapalnych cytokin TNF-α i IL-6 przez monocyty, co przyczynia się do efektu przeciwnowotworowego i łagodzenia objawów systemowych.
ADCC, angiogeneza, apoptoza, ASCT, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność, czynnik transkrypcyjny, DDB1, delecja 5q, erytropoeza, hemoglobina płodowa, IL-6, immunomodulacja, inhibitor angiogenezy, komórka hematopoetyczna, komórka śródbłonka, komórki CD34+, komórki NK, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, morfologia krwi, niedokrwistość, nowotwór hematologiczny, rytuksymab, szpiczak mnogi, TNF-alfa, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vortemyel 1 mg

Leczenie bortezomibem (Vortemyel) wymaga ścisłego nadzoru lekarza doświadczonego w terapii onkologicznej. Lek podaje się dożylnie w dawce 1,3 mg/m² powierzchni ciała, dwa razy w tygodniu (dni 1., 4., 8. i 11.) w 21-dniowym cyklu, z co najmniej 72-godzinną przerwą między dawkami. W zależności od odpowiedzi na leczenie, liczba cykli wynosi od 4 do 8, z możliwością kontynuacji u pacjentów z pełną remisją lub dalszą odpowiedzią. W terapii skojarzonej stosuje się m.in. pegylowaną liposomalną doksorubicynę (30 mg/m² w dniu 4. cyklu), deksametazon (20-40 mg doustnie w określonych dniach cyklu) oraz melfalan i prednizon w schematach dostosowanych do cykli i intensywności leczenia. Przed każdym cyklem należy potwierdzić odpowiednie parametry hematologiczne: liczba płytek krwi ≥ 70 x 10⁹/l, bezwzględna liczba neutrofili ≥ 1,0 x 10⁹/l, a także brak istotnej toksyczności niehematologicznej (stopień ≤ 1). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę bortezomibu należy odpowiednio modyfikować (np. 0,7 mg/m² przy ciężkich zaburzeniach). Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na brak danych.
bezwzględna liczba neutrofili, bilirubina, ból neuropatyczny, bortezomib, centralny dostęp żylny, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, deksametazon, górna granica normy, klirens kreatyniny, liczba płytek krwi, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, neutrofil, neutropenia, pegylowana liposomalna doksorubicyna, płytki krwi, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna, terapia skojarzona, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, trombocytopenia, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Eugia 5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany pod kodem ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie immunomodulacyjne, przeciwnowotworowe oraz antyangiogenne, co czyni go efektywnym w terapii nowotworów hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi, chłoniak grudkowy oraz zespoły mielodysplastyczne. Mechanizm działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros, skutkując cytotoksycznością i modulacją układu immunologicznego. Lenalidomid zwiększa aktywność komórek T, NK i NKT oraz nasila cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC), zwłaszcza w terapii skojarzonej z rytuksymabem. Ponadto wykazuje działanie antyangiogenne poprzez hamowanie migracji i adhezji komórek śródbłonka oraz proerytropoetyczne, stymulując produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+. Dodatkowo lek hamuje produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6, co wspiera jego aktywność przeciwnowotworową.
angiogeneza, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy indolentny, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytokina TNF-α, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, dawka początkowa leku, delecja chromosomu, działanie proerytropoetyczne, hemoglobina płodowa, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórka NK, komórka NKT, komórka plazmatyczna szpiczaka mnogiego, komórka śródbłonka naczyniowego, komórka T, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, przeżycie bez progresji, rytuksymab, szpiczak mnogi, toksyczność ograniczająca dawkę, właściwość immunomodulacyjna, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg

Leczenie lenalidomidem wymaga ścisłego nadzoru lekarza onkologa, z dostosowaniem dawki na podstawie parametrów hematologicznych i toksyczności, zwłaszcza w przypadku neutropenii i trombocytopenii 3. lub 4. stopnia. Zalecana dawka początkowa w szpiczaku mnogim wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, często w skojarzeniu z deksametazonem (40 mg w dniach 1, 8, 15, 22). W terapii skojarzonej z bortezomibem dawka lenalidomidu to 25 mg w dniach 1-14 cykli 21-dniowych, a bortezomib podaje się podskórnie w dawce 1,3 mg/m² w dniach 1, 4, 8 i 11. Przerwanie lub modyfikacja dawki jest konieczna przy ANC < 1,0 × 10⁹/l i (lub) liczbie płytek < 50 × 10⁹/l, a także w przypadku innych ciężkich działań niepożądanych. W przypadku wystąpienia neutropenii zaleca się rozważenie stosowania czynników wzrostu (G-CSF). Dawkowanie wymaga także korekty u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, np. w szpiczaku mnogim przy Clk < 30 ml/min dawka powinna być zmniejszona do 7,5 mg/dobę, a w ESRD do 5 mg/dobę podawanej po dializie.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, komórka erytroidalna, komórka plazmatyczna, kortykosteroid, leczenie podtrzymujące, lek opioidowy, melfalan, neutrofile, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, reakcja typu tumour flare, rytuksymab, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Zentiva 7,5 mg

Lenalidomide Zentiva, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 25 mg, jest lekiem stosowanym w leczeniu różnych chorób hematologicznych, w tym szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków. W terapii szpiczaka mnogiego lek może być stosowany jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych, w monoterapii lub w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem, w zależności od stadium i kwalifikacji pacjenta. W zespole mielodysplastycznym wskazany jest u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, zwłaszcza przy anemii zależnej od przetoczeń. W chłoniakach z komórek płaszcza stosowany jest w monoterapii u pacjentów z chorobą nawracającą lub oporną, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopnia 1–3a) jest podawany w skojarzeniu z rytuksymabem jako terapia kolejnej linii.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematologiczna, deksametazon, delecja 5q, lenalidomid, melfalan i prednizon, monoterapia, morfologia krwi, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Lenalidomid jest stosowany w leczeniu różnych nowotworów hematologicznych, w tym nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego (NDMM), chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowego oraz zespołów mielodysplastycznych. Dawkowanie lenalidomidu jest ściśle uzależnione od wskazania klinicznego, parametrów hematologicznych oraz czynności nerek pacjenta. Standardowa dawka początkowa w NDMM z lenalidomidem i deksametazonem wynosi 25 mg doustnie raz na dobę w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, z modyfikacjami w przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza neutropenii (<0,5 × 10⁹/l) i trombocytopenii (<25-50 × 10⁹/l). W leczeniu skojarzonym z bortezomibem i deksametazonem stosuje się 25 mg lenalidomidu w dniach 1-14 cykli 21-dniowych oraz bortezomib podskórnie 1,3 mg/m² w dniach 1, 4, 8 i 11. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawka jest dostosowywana odpowiednio do klirensu kreatyniny, np. 10 mg/dobę przy umiarkowanym upośledzeniu (30 ≤ Clk < 50 ml/min) i 5 mg/dobę u pacjentów dializowanych. Leczenie wymaga monitorowania parametrów hematologicznych i modyfikacji dawki w zależności od stopnia toksyczności, z przerwaniem terapii w przypadku ciężkich działań niepożądanych, takich jak wysypka 4. stopnia, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne.
allopurynol, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik wzrostu G-CSF, deksametazon, klirens kreatyniny, komórki plazmatyczne, krańcowe stadium niewydolności nerek, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, melfalan, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, prednizon, rasburykaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja tumour flare, rytuksymab, stężenie hemoglobiny, szpiczak mnogi, szpik kostny, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wysypka polekowa z eozynofilią, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib TZF 3,5 mg

Bortezomib TZF, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawierającego 3,5 mg bortezomibu, stosowany jest w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych. Po rekonstytucji uzyskuje stężenie 2,5 mg/ml dla podania podskórnego oraz 1 mg/ml dla dożylnego. W szpiczaku mnogim lek znajduje zastosowanie zarówno u pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze leczenie (monoterapia lub w skojarzeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną lub deksametazonem), jak i u chorych wcześniej nieleczonych, niekwalifikujących się do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych (w połączeniu z melfalanem i prednizonem). Ponadto, bortezomib jest stosowany w terapii indukcyjnej przed przeszczepieniem, w skojarzeniu z deksametazonem i talidomidem, u pacjentów kwalifikujących się do wysokodawkowej chemioterapii i przeszczepienia. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w schemacie wielolekowym z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, ester kwasu boronowego z mannitolem, melfalan, nawrotowy szpiczak mnogi, pegylowana liposomalna doksorubicyna, polineuropatia obwodowa, prednizon, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat trójlekowy, szpiczak mnogi, talidomid, terapia indukcyjna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg

Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin po podaniu na czczo. W farmakokinetyce lenalidomidu obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax oraz pola pod krzywą (AUC) wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych i wysokokalorycznych zmniejsza AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek był podawany niezależnie od posiłków. Lenalidomid wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% dawki w postaci niezmienionej), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Metabolizm leku nie obejmuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami lub substratami tych enzymów. Ponadto, lenalidomid nie jest substratem ani inhibitorem kluczowych transporterów leków, co dodatkowo ogranicza potencjał interakcji.
asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, enancjomery, filtracja kłębuszkowa, hydroksy-lenalidomid, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, mieszanina racemiczna, N-acetylo-lenalidomid, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez wiązanie z białkiem cereblon, kluczowym składnikiem kompleksu ligazy E3 pierścienia kulina-ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Mechanizm ten skutkuje cytotoksycznym i immunomodulacyjnym efektem, hamując proliferację i indukując apoptozę komórek nowotworowych, w tym plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q. Lenalidomid wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczby i aktywności komórek T, NK i NKT, a także wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększając produkcję hemoglobiny płodowej przez komórki CD34+) oraz przeciwzapalne, hamując produkcję cytokin prozapalnych, takich jak TNF-α i IL-6.
Aiolos i Ikaros, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokiny prozapalne, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie proerytropoetyczne, hemoglobina płodowa, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórki limfatyczne, komórki macierzyste hematopoetyczne, komórki Natural Killer, leczenie podtrzymujące, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, przeszczepienie autologicznych komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bortezomib Adamed 2,5 mg

Bortezomib Adamed, dostępny w fiolkach zawierających 2,5 mg substancji czynnej, jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz chłoniaka z komórek płaszcza u dorosłych pacjentów. W terapii szpiczaka mnogiego stosuje się go zarówno jako monoterapię, jak i w schematach skojarzonych, zależnie od stadium choroby i kwalifikacji do przeszczepienia hematopoetycznych komórek macierzystych. U pacjentów z progresją po wcześniejszym leczeniu bortezomib może być podawany samodzielnie lub w połączeniu z pegylowaną liposomalną doksorubicyną bądź deksametazonem. W przypadku nowo rozpoznanego szpiczaka mnogiego, niekwalifikującego się do chemioterapii wysokodawkowej, rekomendowane jest skojarzenie z melfalanem i prednizonem, natomiast u kwalifikujących się do intensywnego leczenia – terapia indukująca z deksametazonem, z lub bez talidomidu. W chłoniaku z komórek płaszcza bortezomib stosowany jest w schemacie VR-CAP (w połączeniu z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem) u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
bortezomib, chemioterapia wysokodawkowa, chłoniak z komórek płaszcza, cyklofosfamid, deksametazon, doksorubicyna, działanie niepożądane, leczenie indukujące, lek cytotoksyczny, małopłytkowość, melfalan i prednizon, monoterapia, neuropatia obwodowa, parametry hematologiczne, pegylowana liposomalna doksorubicyna, prednizon, progresja szpiczaka mnogiego, proszek do sporządzania roztworu, przeszczepienie hematopoetycznych komórek macierzystych, rytuksymab, schemat VR-CAP, szpiczak mnogi, talidomid, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 7,5 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z różnymi chorobami hematologicznymi, w tym szpiczakiem mnogim, zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz chłoniakiem grudkowym stopnia 1–3a. W szpiczaku mnogim lek stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem z prednizonem, w zależności od stadium choroby i wcześniejszego leczenia. W MDS z anemią zależną od przetoczeń, lenalidomid jest stosowany w monoterapii u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii w przypadku choroby nawracającej lub opornej na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid stosowany jest w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba hematologiczna, choroba nawracająca, deksametazon, delecja 5q, kapsułka twarda, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, nietolerancja laktozy, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib MSN

Bortezomib MSN, zawierający 3,5 mg bortezomibu, podaje się wyłącznie dożylnie lub podskórnie, z wyraźnym zakazem podawania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu. Terapia wiąże się z częstą toksycznością ze strony przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, wymioty, zaparcia) oraz hematologiczną (małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość). Szczególnie istotne jest monitorowanie liczby płytek krwi, zwłaszcza u pacjentów z wyjściową liczbą poniżej 75 000/µl, u których ryzyko ciężkiej małopłytkowości (<25 000/µl) wynosi 90%. Zaleca się badanie morfologii krwi przed każdym podaniem i wstrzymanie leczenia przy spadku płytek poniżej 25 000/μl (lub <30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem). U pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza (MCL) stosujących schemat BzR-CAP obserwuje się wyższą częstość trombocytopenii stopnia ≥3 (56,7%) oraz zwiększone zapotrzebowanie na przetoczenia płytek (22,5%). Profilaktyka przeciwwirusowa jest wskazana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (do 14% w niektórych grupach). Należy także monitorować obecność HBV i rozważyć profilaktykę przeciwwirusową u pacjentów z grup ryzyka.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitory CYP3A4, kłębuszkowe zapalenie nerek, małopłytkowość, neuropatia autonomiczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niedrożność jelit, ostra białaczka szpikowa, parestezja, podanie dooponowe, podanie dożylne i podskórne, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reaktywacja wirusa półpaśca, roztwór do wstrzykiwań, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, wirus Johna Cunninghama, wydłużenie odstępu QT, WZW typu B, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kleder 5 mg

Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez modulację kompleksu ligazy ubikwitynowej E3, wiążąc się z cereblonem i indukując degradację czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Mechanizm ten prowadzi do hamowania proliferacji i indukcji apoptozy komórek nowotworowych, w tym komórek plazmatycznych w szpiczaku mnogim, komórek chłoniaka grudkowego oraz komórek z delecją 5q. Lenalidomid wzmacnia również odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczby limfocytów T, NK i NK T oraz wykazuje działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne i przeciwzapalne. W terapii zespołów mielodysplastycznych z delecją 5q lek selektywnie hamuje klon patologiczny, nasilając apoptozę komórek z tą aberracją chromosomową. Synergistyczne działanie z rytuksymabem zwiększa cytotoksyczność zależną od przeciwciał (ADCC) i indukuje apoptozę komórek chłoniaka grudkowego.
autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał, czynniki transkrypcyjne, delecja 5q, działanie antyangiogenne, efekt przeciwzapalny, indolentny chłoniak nieziarniczy, komórka śródbłonka, komórki hematopoetyczne nowotworowe, komórki limfatyczne, komórki macierzyste CD34+, komórki Natural Killer, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, ligaza ubikwitynowa E3, rytuksymab, środek immunosupresyjny, szpiczak mnogi, właściwości proerytropoetyczne, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Lenalidomid jest lekiem o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, stosowanym w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych (MDS) z izolowaną delecją 5q, chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz chłoniaka grudkowego (FL). W szpiczaku mnogim lenalidomid znajduje zastosowanie w leczeniu podtrzymującym po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem) oraz w leczeniu po niepowodzeniu wcześniejszych terapii (w skojarzeniu z deksametazonem). W MDS lenalidomid jest wskazany u pacjentów z niskim lub pośrednim-1 ryzykiem według IPSS oraz obecnością izolowanej delecji 5q, szczególnie przy anemii zależnej od przetoczeń. W chłoniaku z komórek płaszcza stosuje się go w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym lenalidomid łączy się z rytuksymabem u pacjentów uprzednio leczonych. Dawkowanie leku jest indywidualizowane i dostępne w siedmiu mocach od 2,5 mg do 25 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, badanie cytogenetyczne, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, hematoonkologia, melfalan, mielosupresja, morfologia krwi, niedobór laktazy, nieprawidłowość cytogenetyczna, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prednizon, przeciwciało anty-CD20, reakcja alergiczna, rytuksymab, szpiczak mnogi, zespół mielodysplastyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Ranbaxy 20 mg

Lenalidomide Ranbaxy wykazuje niewielki do umiarkowanego wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak podczas terapii obserwuje się objawy takie jak zmęczenie (22,8–73,7%), zawroty głowy (ośrodkowe i błędnikowe), senność oraz niewyraźne widzenie, które mogą znacząco upośledzać koordynację i czas reakcji. Dodatkowo, często występujące działania niepożądane, takie jak astenia (29,7%), skurcze mięśni (33,4%), gorączka (16,8–27,0%) oraz neuropatia obwodowa (71,8% w schemacie z bortezomibem i deksametazonem), mogą dodatkowo obniżać zdolność pacjenta do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku oraz tych przyjmujących leki działające na ośrodkowy układ nerwowy, a także na specyficzne grupy chorobowe, takie jak pacjenci z zespołami mielodysplastycznymi, chłoniakiem z komórek płaszcza oraz szpiczakiem mnogim, u których częstość występowania objawów wpływających na zdolność prowadzenia pojazdów jest istotna klinicznie.
astenia, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, funkcja narządu wzroku, gorączka, lenalidomid, lenalidomid z bortezomibem, lenalidomid z deksametazonem, neuropatia obwodowa, niewyraźne widzenie, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ nerwowy, senność, skurcz mięśnia, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adabonib

Adabonib, zawierający bortezomib – inhibitor proteasomu, jest stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, takich jak szpiczak mnogi i chłoniak z komórek płaszcza (MCL). Lek podaje się dożylnie lub podskórnie, z wyraźnym zakazem podawania dooponowego ze względu na ryzyko zgonu. Najczęstsze działania niepożądane obejmują toksyczność hematologiczną (małopłytkowość, neutropenię, niedokrwistość), z najniższą liczbą płytek krwi obserwowaną w dniu 11. cyklu, zwykle powracającą do normy w kolejnym cyklu. W badaniu LYM-3002 częstość trombocytopenii stopnia ≥3 wynosiła 56,7% w grupie VcR-CAP (bortezomib z rytuksymabem, cyklofosfamidem, doksorubicyną i prednizonem) vs. 5,8% w grupie R-CHOP, przy czym liczba płytek <25 000/μl wymagała wstrzymania leczenia. Należy regularnie monitorować morfologię krwi i rozważyć przetoczenie płytek oraz stosowanie czynników stymulujących kolonie granulocytów w przypadku neutropenii. Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca i HBV, zwłaszcza przy skojarzeniu z rytuksymabem.
ból neuropatyczny, bortezomib, chłoniak z komórek płaszcza, choroba posurowicza, czynniki stymulujące kolonie, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperbilirubinemia, hiperestezja, hipoestezja, hipotonia ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteasomu, małopłytkowość, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia i niedokrwistość, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, nowotwór hematologiczny, nowotworowa komórka plazmatyczna, ostra białaczka szpikowa, parestezja, podanie dożylne i podskórne, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profilaktyka przeciwwirusowa, proliferacyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, reaktywacja wirusa półpaśca, reaktywacja wirusa WZW typu B, śródmiąższowe zapalenie płuc, substrat CYP3A4, szpiczak mnogi, toksyczność hematologiczna, toksyczność przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zakażenie wirusem Johna Cunninghama, zakażenie wirusem półpaśca, zapalenie wątroby, zapalenie wielostawowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Medical Valley

Lenalidomid, strukturalnie podobny do talidomidu, wykazuje działanie teratogenne potwierdzone w badaniach na małpach, co implikuje wysokie ryzyko wad wrodzonych u ludzi podczas stosowania w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą spełniać rygorystyczne kryteria programu zapobiegania ciąży, w tym stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Testy ciążowe o czułości minimum 25 mIU/ml powinny być wykonywane pod nadzorem medycznym co 4 tygodnie, a lek wydawany jest maksymalnie w ciągu 7 dni od potwierdzenia braku ciąży. Przeciwwskazaniem do stosowania lenalidomidu jest ciąża lub brak spełnienia wymogów antykoncepcyjnych, a pacjentki muszą być szczegółowo poinformowane o ryzyku i konieczności natychmiastowej konsultacji w przypadku podejrzenia ciąży.
agenezja macicy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba zakrzepowo-zatorowa, deksametazon, doustny środek antykoncepcyjny, działanie teratogenne, implant antykoncepcyjny, neutropenia, niewydolność jajników, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, steroidowy środek antykoncepcyjny, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, wkładka wewnątrzmaciczna, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Teva

Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje potencjalne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym. Kobiety muszą stosować skuteczne metody antykoncepcji co najmniej 4 tygodnie przed rozpoczęciem terapii, w trakcie leczenia oraz przez 4 tygodnie po jego zakończeniu, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni przyjmujący lenalidomid powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Ze względu na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych lenalidomidem w skojarzeniu z deksametazonem, zaleca się profilaktykę przeciwzakrzepową oraz monitorowanie czynników ryzyka, takich jak wcześniejsze epizody zakrzepicy, nadciśnienie tętnicze czy hiperlipidemia.
chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, czynnik wzrostu, deksametazon, epizod naczyniowo-mózgowy, implant antykoncepcyjny, lenalidomid, nadciśnienie płucne, neutropenia, Program Zapobiegania Ciąży, przedwczesna niewydolność jajników, sterylizacja przez podwiązanie jajowodów, substancja teratogenna, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, terapia przeciwzakrzepowa, trombocytopenia, wada wrodzona, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg

Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) jest lekiem immunomodulującym o szerokim spektrum zastosowań w hematoonkologii, dostępnym w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. W terapii szpiczaka mnogiego stosowany jest zarówno w monoterapii (leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych), jak i w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem, melfalanem i prednizonem, w zależności od etapu choroby i kwalifikacji pacjenta do przeszczepu. Lenalidomid jest także wskazany w monoterapii u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) z izolowaną delecją 5q i anemią zależną od transfuzji, co zmniejsza ich zależność od przetoczeń i ryzyko przeładowania żelazem. Ponadto, lek znajduje zastosowanie w leczeniu nawrotowego lub opornego chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) oraz w skojarzeniu z rytuksymabem u pacjentów z uprzednio leczonym chłoniakiem grudkowym (FL) stopnia 1-3a.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, działanie teratogenne, hematolog, hematoonkologia, małopłytkowość, melfalan, mielosupresja, monoterapia, neutropenia, niewydolność nerek, prednizon, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwciało anty-CD20, przeładowanie żelazem, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zakrzepica, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lenalidomide Fresenius Kabi 10 mg

Lenalidomide Fresenius Kabi to lek dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, zawierający lenalidomid oraz laktozę. Jest wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego w różnych scenariuszach: jako monoterapia podtrzymująca po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych, w terapii skojarzonej z deksametazonem, bortezomibem lub melfalanem i prednizonem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu, oraz w skojarzeniu z deksametazonem u pacjentów po wcześniejszym leczeniu. Ponadto, lenalidomid stosuje się w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń w zespołach mielodysplastycznych z izolowaną delecją 5q, gdy inne metody są niewystarczające. W leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza lek jest stosowany w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopień 1–3a) zaleca się terapię skojarzoną z rytuksymabem.
anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, delecja 5q, izolowana delecja 5q, kapsułka twarda, laktoza, leczenie podtrzymujące, melfalan, monoterapia, morfologia krwi, prednizon, przeciwciało anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg

Lenalidomid stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującą hematotoksycznością. Najczęściej obserwowane są neutropenia (do 79,0%), trombocytopenia (do 72,3%), anemia oraz gorączka neutropeniczna, które mogą osiągać stopień 3-4 ciężkości, wymagając ścisłego monitorowania morfologii krwi i ewentualnej modyfikacji dawkowania. W badaniach klinicznych odnotowano także wysoką częstość zakażeń, w tym zapalenia płuc (do 10,6%) i zakażeń górnych dróg oddechowych, a także objawy ze strony układu pokarmowego (biegunka do 54,5%, zaparcia do 56,1%) oraz układu nerwowego (neuropatia obwodowa do 71,8%, skurcze mięśni do 33,4%). W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem oraz rytuksymabem obserwuje się dodatkowo ryzyko niedociśnienia tętniczego, odwodnienia i gorączki neutropenicznej.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, autologiczne przeszczepienie komórek macierzystych, biegunka, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, duszność, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, hipokaliemia, leukopenia, limfopenia, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, parestezja, posocznica, skurcz mięśnia, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie neutropeniczne, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa