zakażenie grzybicze
Zakażenie grzybicze (grzybica) to infekcja wywoływana przez różne gatunki grzybów chorobotwórczych. Najczęściej spotykane patogeny to dermatofity (Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton), drożdżaki (głównie z rodzaju Candida) oraz grzyby pleśniowe (Aspergillus, Mucor). Grzybice mogą dotyczyć skóry, paznokci, włosów, błon śluzowych oraz narządów wewnętrznych.
Czynnikami predysponującymi do rozwoju zakażeń grzybiczych są: zaburzenia odporności (immunosupresja, HIV/AIDS), cukrzyca, długotrwała antybiotykoterapia, stosowanie kortykosteroidów, wiek podeszły, zabiegi inwazyjne i hospitalizacja. Grzybice powierzchowne szeroko rozpowszechniają się w warunkach podwyższonej wilgotności i temperatury, zwłaszcza w miejscach publicznych jak baseny czy sauny.
Diagnostyka zakażeń grzybiczych obejmuje badanie mikroskopowe bezpośrednie, hodowlę, metody serologiczne oraz techniki molekularne. W przypadku grzybic powierzchownych stosuje się leki przeciwgrzybicze miejscowe (azole, alyloaminy), natomiast w infekcjach układowych konieczne jest leczenie ogólne z zastosowaniem azoli systemowych, echinokandyn czy amfoterycyny B.
Zakażenia grzybicze inwazyjne stanowią poważne zagrożenie dla pacjentów z grup ryzyka, osiągając śmiertelność sięgającą 30-50% w przypadku kandydemii czy aspergilozy inwazyjnej. Zapobieganie obejmuje profilaktykę przeciwgrzybiczą u pacjentów z wysokim ryzykiem, odpowiednią higienę oraz wczesne wdrożenie diagnostyki i leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ospamox 500 mg/5 ml
Amoksycylina, dostępna w preparacie Ospamox (250 mg/5 ml lub 500 mg/5 ml, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej), wymaga ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na płodność ani rozwój płodu, a dane kliniczne nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Decyzja o terapii powinna być oparta na indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, z uwzględnieniem potencjalnych korzyści dla matki i możliwych zagrożeń dla płodu. Amoksycylina przenika do mleka matki w niewielkich stężeniach, co może wywołać u niemowlęcia reakcje alergiczne, biegunkę lub zakażenia grzybicze, dlatego konieczne jest monitorowanie dziecka i ewentualne przerwanie karmienia piersią podczas terapii.
- Leksykon substancji czynnych
Benzoesan sodu – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Benzoesan sodu (E211) jest powszechnie stosowany jako substancja pomocnicza w produktach leczniczych, jednak jego wpływ na płodność, przebieg ciąży oraz karmienie piersią wymaga szczególnej uwagi. Preparaty zawierające wyższe stężenia benzoesanu sodu, takie jak Tussipect (16,7 mg/tabletkę), są bezwzględnie przeciwwskazane w ciąży i podczas laktacji. Natomiast leki z minimalną zawartością benzoesanu sodu, np. Zinnat (0,00152–0,00506 mg/tabletkę), mogą być stosowane po indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania benzoesanu sodu u kobiet ciężarnych są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodu czy przebieg ciąży, jednak należy zachować ostrożność przy ekstrapolacji tych wyników na ludzi, zwłaszcza gdy benzoesan sodu jest stosowany w połączeniu z innymi substancjami czynnymi.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Softacort 3,35 mg/ml
SOFTACORT to krople do oczu zawierające hydrokortyzon sodu fosforan w stężeniu 3,35 mg/ml, stosowane miejscowo jako kortykosteroid. Preparat może wywoływać działania niepożądane, które wymagają szczególnej uwagi lekarza. Do najczęściej zgłaszanych należą łagodne i przemijające dolegliwości takie jak pieczenie i kłucie bezpośrednio po aplikacji. Inne potencjalne działania niepożądane, charakterystyczne dla grupy kortykosteroidów, obejmują reakcje uczuleniowe, opóźnione gojenie ran, zaćmę podtorebkową tylną, infekcje oportunistyczne (w tym zakażenia wirusem Herpes simplex i grzybicze), jaskrę z podwyższeniem ciśnienia wewnątrzgałkowego, rozszerzenie źrenic, opadanie powiek, zapalenie błony naczyniowej, zmiany grubości rogówki, keratopatię krystaliczną oraz nieostre widzenie. Bardzo rzadko u pacjentów ze znacznym uszkodzeniem rogówki obserwowano zwapnienie rogówki, a w przypadku schorzeń powodujących ścieńczenie rogówki możliwa jest perforacja.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane hydrokortyzonu, grubość rogówki, hydrokortyzon sodu fosforan, infekcja oportunistyczna, jaskra, keratopatia krystaliczna, krople do oczu, nieostre widzenie, opadanie powieki, opóźnione gojenie ran, perforacja rogówki, preparat kortykosteroidowy, reakcja uczuleniowa, rozszerzenie źrenicy, ścieńczenie rogówki, supresja immunologiczna, wirus herpes simplex, zaćma podtorebkowa, zakażenie grzybicze, zapalenie błony naczyniowej, zwapnienie rogówki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bioracef 500 mg
Produkt leczniczy Bioracef zawiera cefuroksym w postaci cefuroksymu aksetylu i jest stosowany z zachowaniem szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u ciężarnych są ograniczone, jednak badania przedkliniczne nie wykazały teratogennego ani embriotoksycznego działania. Decyzja o terapii powinna być podejmowana indywidualnie, uwzględniając korzyści dla matki oraz potencjalne ryzyko dla płodu. Cefuroksym przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, co może prowadzić do działań niepożądanych u niemowląt, takich jak biegunka, zakażenia grzybicze błon śluzowych czy uwrażliwienie na beta-laktamy. W niektórych przypadkach konieczne może być czasowe przerwanie karmienia piersią.
antybiotyk w ciąży, antybiotyki beta-laktamowe, Bioracef, cefuroksym aksetyl, cefuroksym w ciąży, dawka terapeutyczna, działania niepożądane u niemowląt, działanie niepożądane, farmakokinetyka, karmienie piersią, mikrobiota jelitowa, przenikanie do mleka, rozwój płodu, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biomentin 10 mg
Biomentin, zawierający memantyny chlorowodorek w dawkach 10 mg i 20 mg, stosowany w leczeniu otępienia typu alzheimerowskiego o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo. W badaniach klinicznych obejmujących 1784 pacjentów leczonych memantyną oraz 1595 pacjentów placebo, częstość działań niepożądanych była zbliżona, a najczęstsze reakcje u pacjentów przyjmujących memantynę to zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), bóle głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania niepożądane miały przeważnie charakter łagodny do umiarkowanego i obejmowały m.in. nadwrażliwość, zaburzenia psychiczne (senność, splątanie, omamy), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia równowagi), a także rzadkie przypadki napadów padaczkowych i niewydolności serca.
ból głowy, choroba Alzheimera, duszność, dysfagia, enzym wątrobowy, memantyny chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, omamy, otępienie typu alzheimerowskiego, reakcja psychotyczna, senność, splątanie, wymioty, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydrocortisone Momaja 100 mg
Hydrokortyzon, jako glikokortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym, posiada istotne przeciwwskazania bezwzględne, które należy uwzględnić przed terapią preparatem Hydrocortisone Momaja. Należą do nich nadwrażliwość na hydrokortyzon lub substancje pomocnicze (w tym 8,1-8,8 mg sodu na fiolkę), a także obecność ogólnoustrojowych zakażeń grzybiczych, gdzie stosowanie leku może nasilać infekcję. Preparat po rekonstytucji w 2 ml wody do wstrzykiwań zawiera 50 mg/ml hydrokortyzonu i powinien być klarowny i bezbarwny przed podaniem. Wskazane jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, wykluczenie infekcji grzybiczych oraz ocena stanu klinicznego pacjenta pod kątem przeciwwskazań względnych.
choroba poszczepienna, choroba wrzodowa, dawka immunosupresyjna, działanie immunosupresyjne, glikokortykosteroid, Hydrocortisone Momaja, hydrokortyzon, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na substancję czynną, opryszczka pospolita, ospa krowia, ospa wietrzna, psychoza, reakcja alergiczna, rekonstytucja leku, roztwór do wstrzykiwań, szczepionka żywa atenuowana, zakażenie grzybicze, zakażenie uogólnione, zapalenie rogówki, zespół Cushinga - Leksykon substancji czynnych
Flucytozyna – Właściwości farmakodynamiczne
Flucytozyna, klasyfikowana jako lek przeciwgrzybiczy do stosowania ogólnego (kod ATC: J02AX01), wykazuje aktywność przeciwko drożdżakom Candida spp., Cryptococcus neoformans oraz grzybom wywołującym chromoblastomikozę. Mechanizm działania polega na wewnątrzkomórkowej konwersji flucytozyny do 5-fluorouracylu przez deaminazę cytozyny, co prowadzi do hamowania syntezy kwasów rybonukleinowych i wykazuje działanie mikostatyczne, a przy dłuższej ekspozycji – grzybobójcze. Wrażliwość kliniczna szczepów Candida wynosi około 93%, a Cryptococcus neoformans ponad 96%, przy minimalnych stężeniach hamujących (MIC) w zakresie 0,03–12,5 μg/ml. Flucytozyna wykazuje również aktywność zależną od pH wobec Aspergillus fumigatus, co rozszerza spektrum jej działania. Ze względu na ryzyko rozwoju oporności podczas monoterapii, zaleca się monitorowanie wrażliwości drobnoustrojów, stosując testy z krążkami nasączonymi flucytozyną na pożywkach wolnych od substancji antagonistycznych.
5-fluorouracyl, amfoterycyna B, Aspergillus fumigatus, Candida, chromoblastomikoza, Cryptococcus neoformans, działanie grzybobójcze, działanie mikostatyczne, flucytozyna, kandydoza, kandydoza układowa, kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kryptokokoza, lek przeciwgrzybiczny, rozsiana kandydoza, substancja przeciwgrzybicza, terapia przeciwgrzybicza, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Działania niepożądane – Efracea 40 mg
Efracea 40 mg, zawierający doksycyklinę jednowodną w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazuje działania niepożądane, które należy monitorować podczas terapii. W badaniach klinicznych z udziałem 269 pacjentów leczonych Efraceą i 268 pacjentów placebo przez 16 tygodni, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego wystąpiły u 13,4% pacjentów w grupie Efracea vs 8,6% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥3% i o ≥1% częściej niż placebo) to zapalenie nosa i gardła, biegunka oraz nadciśnienie tętnicze. Często obserwowano także bóle głowy zatokowe, ból pleców, suchość w jamie ustnej, podwyższone aktywności AspAT i LDH, a także podwyższone stężenie glukozy i ciśnienia krwi. Rzadziej występowały reakcje nadwrażliwości, małopłytkowość, neutropenia, a także łagodne nadciśnienie śródczaszkowe i zapalenie osierdzia. Warto podkreślić, że ryzyko działań niepożądanych typowych dla tetracyklin jest zmniejszone dzięki niższemu dawkowaniu i niskim stężeniom leku w osoczu.
antybiotyk tetracyklinowy, ból nadbrzusza, doksycyklina jednowodna, dysfagia, eozynofilia, fotoonycholiza, kandydoza, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, małopłytkowość, nadciśnienie, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przełyku, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, suchość jamy ustnej, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne uszkodzenie wątroby, wysypka grudkowo-plamkowa, zakażenie grzybicze, zapalenie jelita cienkiego, zapalenie języka, zapalenie nosa i gardła, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie skóry złuszczające, zapalenie zatok - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clotrimazolum GSK 10 mg/g
Clotrimazolum GSK w postaci kremu o stężeniu 10 mg/g jest wskazany do miejscowego leczenia zakażeń grzybiczych skóry. Preparat należy aplikować w cienkiej warstwie na wszystkie zmienione chorobowo miejsca, w tym na obszary mniej nasilone, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji i nawrotom. Zalecana częstotliwość stosowania wynosi 2-3 razy na dobę, co pozwala utrzymać odpowiednie stężenie substancji czynnej w obrębie zmian. Standardowy czas terapii wynosi od 2 do 4 tygodni, jednak może być dostosowany indywidualnie w zależności od rodzaju zakażenia i odpowiedzi pacjenta. Po 7 dniach stosowania należy ocenić skuteczność leczenia; brak poprawy wymaga ponownej konsultacji w celu weryfikacji diagnozy lub modyfikacji terapii.
- Leksykon substancji czynnych
Sertakonazol – Właściwości farmakodynamiczne
Sertakonazol, będący pochodną imidazolu o kodzie ATC G01AF19, jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym głównie w ginekologii. Mechanizm jego działania polega na hamowaniu syntezy ergosterolu, co prowadzi do zaburzenia integralności błony komórkowej grzybów i śmierci komórki. Preparat Cagynol zawiera 300 mg azotanu sertakonazolu w każdej globulce dopochwowej o wymiarach 3 cm na 1,3 cm, co umożliwia miejscowe, skuteczne leczenie zakażeń grzybiczych, zwłaszcza wywołanych przez drożdżaki z rodzaju Candida. Potwierdzono jego skuteczność zarówno in vitro, jak i in vivo w modelach zwierzęcych.
azotan sertakonazolu, bakterie Gram-dodatnie, błona komórkowa grzyba, Candida, drożdżak, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, globulka dopochwowa, infekcja, klasyfikacja ATC, lek przeciwgrzybiczy, miejscowe działanie przeciwgrzybicze, pochodna imidazolowa, pochodna imidazolu, śmierć komórki grzyba, synteza ergosterolu, zakażenie grzybicze, zakażenie mieszane - Leksykon leków
Działania niepożądane – Echinerba 100 mg
Preparat Echinerba (100 mg tabletka), zawierający suchy wyciąg z ziela jeżówki purpurowej (Echinaceae purpureae herbae extractum siccum), może indukować szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie o charakterze reakcji nadwrażliwości. Objawy te obejmują od łagodnych wysypek i pokrzywki, po ciężkie, zagrażające życiu stany, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, obrzęk Quincke’go, skurcz oskrzeli, astmę oraz wstrząs anafilaktyczny. Szczególnie narażeni są pacjenci z atopią i chorobami autoimmunologicznymi, u których ryzyko nasilonych reakcji alergicznych jest zwiększone. Częstość występowania tych działań niepożądanych pozostaje nieznana, co wymaga ostrożności i indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii.
astma, atopia, białe krwinki, choroba autoimmunologiczna, działanie niepożądane, jeżówka purpurowa, leukopenia, morfologia krwi, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych o różnym nasileniu, potwierdzonych badaniami klinicznymi na ponad 8300 pacjentach oraz doświadczeniem po wprowadzeniu do obrotu. Najpoważniejsze działania obejmują reakcje anafilaktyczne, ciężkie uszkodzenia wątroby (w tym ostre niewydolności zakończone zgonem), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz arytmie komorowe typu torsade de pointes z ryzykiem zatrzymania akcji serca. Istotne są również powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak tętniak i rozwarstwienie aorty, niedomykalność zastawek oraz zaburzenia neurologiczne, w tym obwodowe neuropatie czuciowe i czuciowo-ruchowe, które mogą być długotrwałe i potencjalnie nieodwracalne. Dodatkowo, lewofloksacyna może indukować zaburzenia gospodarki węglowodanowej (hipoglikemia, hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna) oraz zespół SIADH.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, arytmia komorowa, dyskineza, fluorochinolon, fotowrażliwość, kandydoza, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, miastenia, nadciśnienie śródczaszkowe, neuropatia czuciowa, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia, porfiria, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień trwały polekowy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, śpiączka hipoglikemiczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, tętniak aorty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, zaburzenia pozapiramidowe, zakażenie grzybicze, zapalenie naczyniówki, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Meprelon
Meprelon (metyloprednizolon) jest kortykosteroidem wymagającym stosowania wyłącznie przy bezwzględnych wskazaniach i pod ścisłą kontrolą lekarską, zwłaszcza u pacjentów z ostrymi zakażeniami wirusowymi (np. półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby z HBsAg+, zakażeniami grzybiczymi, bakteryjnymi, gruźlicą (tylko z równoczesnym leczeniem przeciwgruźliczym) oraz w okresie około szczepień żywymi szczepionkami. Lek należy stosować ostrożnie u chorych z chorobą wrzodową, ciężką osteoporozą, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, jaskrą, schorzeniami węzłów chłonnych po szczepieniu przeciw gruźlicy oraz w stanach ryzyka perforacji jelit (np. ciężkie wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie uchyłków). Metyloprednizolon może maskować objawy poważnych powikłań, takich jak rozedma pęcherzykowa jelit, dlatego w przypadku nasilających się objawów brzusznych wskazana jest diagnostyka obrazowa (np. TK) i laboratoryjna. U pacjentów z cukrzycą może być konieczne zwiększenie dawek insuliny lub leków przeciwcukrzycowych, a u osób z twardziną układową monitorowanie ciśnienia tętniczego i funkcji nerek (stężenie kreatyniny), szczególnie przy dawkach ≥12 mg/dobę.
Stosowanie Meprelonu wiąże się z ryzykiem zespołu rozpadu guza (TLS) u pacjentów z nowotworami układu krwiotwórczego oraz przełomu guza chromochłonnego nadnerczy (pheochromocytoma crisis), co wymaga ostrożnej oceny korzyści i ryzyka. Lek może nasilać objawy miastenii i powodować zakrzepicę, dlatego u pacjentów z tymi schorzeniami konieczna jest szczególna obserwacja. Długotrwałe stosowanie wymaga regularnych kontroli, w tym okulistycznych co 3 miesiące, monitorowania elektrolitów (zwłaszcza potasu), a także zapobiegania osteoporozie poprzez suplementację wapnia i witaminy D oraz aktywność fizyczną. Nagłe odstawienie metyloprednizolonu niesie ryzyko ostrej niewydolności kory nadnerczy i zespołu odstawienia steroidów. U dzieci lek hamuje wzrost, a u wcześniaków może indukować kardiomiopatię przerostową, co wymaga monitorowania echokardiograficznego. Preparat zawiera laktozę (około 70 mg na tabletkę) i jest niemal wolny od sodu (<23 mg/tabletkę). Dawkowanie metyloprednizolonu w preparacie Meprelon dostępne jest w formie tabletek 4 mg, 8 mg i 16 mg.
centralna chorioretinopatia surowicza, choroba psychiczna, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, lek przeciwgruźliczy, marskość wątroby, martwicze zapalenie jelit, metyloprednizolon, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra niewydolność kory nadnerczy, perforacja jelit, poliomyelitis, półpasiec, przewlekłe zapalenie wątroby, rozedma pęcherzykowa jelit, szczepienie ochronne, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, wirus opryszczki, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie wirusowe, zakrzepica, zapalenie otrzewnej, zapalenie rogówki, zapalenie uchyłków jelita, zarażenie pasożytnicze, zespół rozpadu guza, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fluconazole Polfarmex 200 mg
Fluconazole Polfarmex, zawierający flukonazol w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zakażeń grzybiczych u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (3-17 lat). Wskazania lecznicze obejmują m.in. kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, kokcydioidomikozę, inwazyjne kandydozy, drożdżakowe zakażenia błon śluzowych (gardło, przełyk, jama ustna), drożdżycę pochwy, grzybice skóry i paznokci. Lek jest również stosowany profilaktycznie u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby z neutropenią, zakażeniem HIV czy pacjentki z nawracającą drożdżycą pochwy (≥4 epizody/rok). U dzieci i młodzieży flukonazol jest wskazany do leczenia i profilaktyki zakażeń drożdżakowych oraz kryptokokowego zapalenia opon mózgowych.
czynnik etiologiczny, drożdżakowe zakażenie błon śluzowych, drożdżakowe zapalenie żołędzi, drożdżyca pochwy, etiologia zakażenia, flukonazol, grzybica paznokci, grzybica podudzi, grzybica skóry, grzybica stóp, grzybica tułowia, inwazyjna kandydoza, kokcydioidomikoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, leczenie empiryczne, lek przeciwgrzybiczy, łupież pstry, neutropenia, onychomikoza, przewlekłe zanikowe drożdżakowe zapalenie jamy ustnej, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Quetiapine Orion 25 mg
Kwetiapina (Quetiapine Orion) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w preparacie wynosi od 4,9 mg (dawka 25 mg) do 59 mg (dawka 300 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów enzymu CYP3A4, takich jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, worykonazol), makrolidowe antybiotyki (erytromycyna, klarytromycyna) oraz nefazodon. Interakcje te prowadzą do znacznego wzrostu stężenia kwetiapiny w osoczu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym nadmiernej sedacji i kardiotoksyczności, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do łączenia tych leków.
antybiotyk makrolidowy, choroba naczyniowa mózgu, działanie kardiotoksyczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, flukonazol, fumaran kwetiapiny, hipotensja, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, nefazodon, niedociśnienie ortostatyczne, Quetiapine Orion, reakcja nadwrażliwości, sedacja, worykonazol, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Thymoglobuline 5 mg/ml
Produkt leczniczy Thymoglobuline 5 mg/ml powinien być podawany wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem lekarza z doświadczeniem w terapii immunosupresyjnej po przeszczepieniu. Zaleca się premedykację lekami przeciwgorączkowymi, kortykosteroidami i/lub lekami przeciwhistaminowymi w celu zmniejszenia ryzyka reakcji niepożądanych. Podawanie leku wymaga dokładnego monitorowania pacjenta podczas i po infuzji, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów krzepnięcia i liczby płytek krwi, zwłaszcza u chorych z chorobami wątroby. Wlew powinien być prowadzony zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania i szybkości podawania, gdyż ich przestrzeganie redukuje częstość i nasilenie działań niepożądanych. Każda fiolka 10 ml zawiera 0,171 mmol (4 mg) sodu, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
kortykosteroid, leczenie immunosupresyjne, leczenie przeciwwstrząsowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwhistaminowy, morfologia krwi, parametry krzepnięcia, płytki krwi, posocznica, przeszczepienie narządu, reakcja anafilaktyczna, reakcja związana z infuzją, schorzenie wątrobowe, tymoglobulina, wirus cytomegalii, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie pierwotniakowe, zakażenie wirusowe, zespół uwalniania cytokin - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Prednizon w postaci tabletek Medoxa wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na immunosupresyjne działanie, które zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość maskowania objawów infekcji oraz reaktywację utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie prednizonu jest przeciwwskazane lub wymaga ostrożności w przypadku ostrych i przewlekłych zakażeń, chorób wrzodowych, osteoporozy, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zaburzeń psychicznych, jaskry, a także u pacjentów z ryzykiem perforacji jelit. Dawkowanie prednizonu dostępne jest w formie tabletek o sile od 1 mg do 50 mg, z możliwością podziału tabletek, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, poliomyelitis, półpasiec, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zarażenie pasożytnicze, zerwanie ścięgna, żywa szczepionka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Micafungin Viatris 100 mg
Leczenie inwazyjnej kandydozy produktem Micafungin Viatris powinno być prowadzone przez lekarza z doświadczeniem w terapii zakażeń grzybiczych, poprzedzone pobraniem próbek do badań mikologicznych i histopatologicznych w celu identyfikacji patogenów. Dawkowanie mykafunginy zależy od wskazania klinicznego oraz masy ciała pacjenta: dla inwazyjnej kandydozy u osób >40 kg zaleca się 100 mg/dobę (możliwość zwiększenia do 200 mg/dobę przy braku poprawy), a u pacjentów ≤40 kg 2 mg/kg mc./dobę (z możliwością zwiększenia do 4 mg/kg mc./dobę). W leczeniu kandydozy przełyku dawka wynosi odpowiednio 150 mg/dobę lub 3 mg/kg mc./dobę, a w profilaktyce zakażeń Candida 50 mg/dobę lub 1 mg/kg mc./dobę. U dzieci poniżej 4 miesięcy dawka 4 mg/kg mc. odpowiada ekspozycji dorosłych po 100 mg/dobę, jednak w przypadku podejrzenia zakażenia OUN zaleca się dawkę do 10 mg/kg mc., z uwagi na zależne od dawki przenikanie leku do OUN. Leczenie inwazyjnej kandydozy powinno trwać minimum 14 dni, a terapię kontynuuje się co najmniej tydzień po uzyskaniu dwóch ujemnych posiewów krwi i ustąpieniu objawów klinicznych.
badanie histopatologiczne, badanie mikologiczne, inwazyjna kandydoza, kandydoza przełyku, koncentrat do infuzji, liofilizowany proszek, mykafungina, mykafungina sodowa, ośrodkowy układ nerwowy, posiew krwi, przenikanie do OUN, reakcja histaminowa, terapia przeciwgrzybicza, wlew dożylny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Candida, zakażenie grzybicze, zakażenie OUN - Leksykon leków
Interakcje leku – Anidulafungin Sandoz 100 mg
Anidulafungin wykazuje bardzo korzystny profil interakcji lekowych, co jest istotną zaletą w terapii przeciwgrzybiczej, zwłaszcza u pacjentów poddanych terapii wielolekowej. Lek nie jest klinicznie istotnym substratem, induktorem ani inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 3A), co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Badania kliniczne potwierdziły brak konieczności modyfikacji dawkowania anidulafunginy podczas jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, worykonazolem, takrolimusem, amfoterycyną B oraz ryfampicyną. Pomimo braku dedykowanych badań dotyczących interakcji z alkoholem etylowym, mechanizm działania i farmakokinetyka anidulafunginy nie wskazują na bezpośrednie interakcje, jednak zaleca się unikanie alkoholu ze względu na potencjalne osłabienie odpowiedzi immunologicznej i ryzyko hepatotoksyczności.
alkohol etylowy, amfoterycyna B, anidulafungin, antybiotyk, cyklosporyna, cytochrom P450, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, lek immunosupresyjny, profil farmakokinetyczny, ryfampicyna, takrolimus, terapia przeciwgrzybicza, terapia skojarzona, wąski indeks terapeutyczny, worykonazol, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Erfin 250 mg
Lek Erfin zawierający terbinafinę chlorowodorek w dawce 250 mg w tabletkach jest wskazany do leczenia zakażeń grzybiczych skóry i paznokci u dorosłych. Standardowa dawka to 250 mg doustnie raz na dobę, bez konieczności modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku. Nie zaleca się stosowania doustnej terbinafiny u dzieci z powodu ograniczonych danych klinicznych. Czas terapii jest zróżnicowany i zależy od lokalizacji oraz nasilenia zakażenia: grzybica stóp (2-6 tygodni), grzybica tułowia i pachwin (2-4 tygodnie), grzybica owłosionej skóry głowy (4 tygodnie), zakażenia paznokci rąk (6-12 tygodni), a zakażenia paznokci stóp wymagają leczenia trwającego od 3 do 6 miesięcy lub dłużej, zwłaszcza u pacjentów z wolnym tempem wzrostu paznokci.
chlorowodorek, Erfin, grzybica międzypalcowa, grzybica owłosionej skóry głowy, grzybica pachwin, grzybica paznokci, grzybica stóp, grzybica tułowia, grzybica typu podeszwowego, nawrót zakażenia, onychomikoza, terapia, terbinafina, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze paznokci, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon substancji czynnych
Anidulafungina – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Anidulafungina, dostępna w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji o stężeniu 100 mg, po rekonstytucji zawiera 3,33 mg/ml substancji czynnej, a po rozcieńczeniu 0,77 mg/ml. Preparaty dostępne na rynku to m.in. Anidulafungin Fresenius Kabi, Sandoz, Synoptis oraz Accord. Brak jest wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania anidulafunginy u kobiet w ciąży, a badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, co stanowi podstawę do niezalecania stosowania leku w tym okresie. Decyzja o terapii powinna być podejmowana indywidualnie, uwzględniając korzyści dla matki i potencjalne ryzyko dla płodu, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach grzybiczych.
anidulafungina, badania przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, farmakodynamika, karmienie piersią, koncentrat roztworu do infuzji, leczenie anidulafunginą, lek przeciwgrzybiczny, mleko kobiece, model zwierzęcy, płodność, terapia anidulafunginą, toksyczność reprodukcyjna, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Imazol plus (10 mg + 2,5 mg)/g
Produkt leczniczy Imazol plus, zawierający klotrymazol (10 mg/g) oraz diizetionian heksamidyny (2,5 mg/g), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii przeciwgrzybiczej. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z antybiotykami polienowymi, takimi jak amfoterycyna B, nystatyna czy natamycyna, gdyż krem znacząco zmniejsza ich działanie (poziom ważności interakcji: wysoki). W przypadku konieczności terapii skojarzonej zaleca się zachowanie odpowiednich odstępów czasowych między aplikacjami. Ponadto, stosowanie dezodorantów i innych kosmetyków na obszar skóry leczonej Imazol plus może osłabiać działanie przeciwgrzybicze preparatu (umiarkowany poziom ważności), dlatego zaleca się unikanie ich aplikacji na zmienioną chorobowo skórę.
amfoterycyna, amfoterycyna B, antybiotyk polienowy, diizetionian heksamidyny, działanie przeciwgrzybicze, grzybica skóry, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny, natamycyna, nystatyna, przenikanie substancji czynnych, terapia przeciwgrzybicza, terapia skojarzona, układ odpornościowy, warstwa rogowa naskórka, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Orungal 100 mg
Itrakonazol, będący pochodną triazolu i substancją czynną leku Orungal, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwgrzybiczego poprzez hamowanie syntezy ergosterolu, kluczowego składnika błony komórkowej grzybów. Jego skuteczność potwierdzono in vitro przy stężeniach MIC zwykle ≤1 μg/ml wobec licznych patogenów, w tym Candida spp. (np. C. albicans, C. tropicalis, C. parapsilosis, C. dubliniensis), Aspergillus spp. (A. fumigatus, A. flavus, A. nidulans, A. terreus), a także Blastomyces dermatitidis, Cryptococcus neoformans, Histoplasma spp. i innych. Punkty graniczne MIC według EUCAST (wersja 10.0, od 04.02.2020) dla wrażliwości wynoszą m.in. 0,06 mg/l dla C. albicans i 1 mg/l dla A. fumigatus, przy czym brak jest ustalonych klinicznych punktów granicznych dla niektórych gatunków, takich jak Candida glabrata czy Aspergillus niger. Zaleca się monitorowanie stężeń azoli u pacjentów, a w przypadku szczepów Aspergillus z obszaru niepewności technicznej (ATU = 2 mg/l) stosować itrakonazol z zapewnieniem odpowiedniej ekspozycji.
Aspergillus fumigatus, Aspergillus niger, blastomikoza, Blastomyces dermatitidis, błona komórkowa grzyba, Candida albicans, Candida dubliniensis, Candida glabrata, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, chromoblastomikoza, Cryptococcus neoformans, dermatofit, działanie przeciwgrzybicze, ergosterol, EUCAST, fuzarioza, grzybica powierzchniowa, grzybica skóry, histoplazmoza, inwazyjna aspergiloza, kokcydioidomikoza, lek przeciwgrzybiczny, łupież pstry, MIC, mukormykoza, onychomikoza, oporność krzyżowa, oporność na azole, sporotrychoza, zakażenie grzybicze, zakażenie inwazyjne, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Penicillinum procainicum L TZF
Benzylopenicylina prokainowa lecytynowana (Penicillinum Procainicum L TZF) wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii, zwłaszcza u pacjentów z astmą lub uczulonych na β-laktamy. W przypadku podejrzenia nadwrażliwości zaleca się wykonanie testów diagnostycznych zgodnie z instrukcją, unikając prób z czystą penicyliną ze względu na ryzyko wstrząsu anafilaktycznego. W razie reakcji anafilaktycznej należy natychmiast podać epinefrynę, lek przeciwhistaminowy i kortykosteroid, monitorując funkcje życiowe. U pacjentów z niewydolnością nerek i osób w podeszłym wieku konieczne jest dostosowanie dawki i monitorowanie czynności nerek, wątroby oraz serca. Podawanie dużych dawek (np. 4 800 000 j.m.) może wywołać zespół Hoignè, objawiający się przemijającymi zaburzeniami psychicznymi i neurologicznymi. Należy unikać wstrzyknięć do tętnicy lub w bezpośrednie sąsiedztwo nerwów, aby zapobiec poważnym powikłaniom, takim jak martwicze zapalenie rdzenia czy zgorzel.
antybiotyk beta-laktamowy, astma, badanie lekowrażliwości, badanie w ciemnym polu widzenia, benzylopenicylina prokainowa, choroba posurowicza, Clostridium difficile, drgawki, epinefryna, halucynacje, kiła, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, martwicze zapalenie rdzenia poprzecznego, metronidazol, nadkażenie, neutropenia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, penicylina, plamica, reakcja Jarisch-Herxheimera, reakcja nadwrażliwości, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, sinica kończyn, śpiączka, Streptococcus, test Coombsa, test serologiczny, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zakażenie grzybicze, zespół Hoignè, zgorzel - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 250 mg
Azytromycyna, substancja czynna preparatu Sumamed, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Szczególnie istotne są działania kardiologiczne, takie jak wydłużenie odstępu QT prowadzące do torsade de pointes i częstoskurczu komorowego, hepatologiczne (niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie i martwica wątroby), nefrologiczne (ostra niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek), dermatologiczne (ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, DRESS) oraz immunologiczne (reakcje anafilaktyczne). Działania niepożądane obejmują także zaburzenia ze strony układu nerwowego, pokarmowego, oddechowego, mięśniowo-szkieletowego oraz zmiany w badaniach laboratoryjnych, takie jak podwyższenie aminotransferaz, bilirubiny, kreatyniny i zaburzenia elektrolitowe.
AGEP, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, dysfagia, eozynofilia, fotodermatoza, kandydoza, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, Mycobacterium avium, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azithromycin ZIM 500 mg
Azytromycyna (Azithromycin ZIM 500 mg) jest antybiotykiem makrolidowym dostępnym w formie tabletek powlekanych, którego profil bezpieczeństwa został szczegółowo opisany na podstawie danych klinicznych i nadzoru po wprowadzeniu do obrotu. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, gdzie najczęściej obserwuje się infekcje oportunistyczne, takie jak drożdżyca (≥1/1000 do <1/100), zakażenia pochwy, zapalenie płuc, zakażenia grzybicze i bakteryjne oraz zapalenie gardła, wszystkie o częstości niezbyt częstej (≥1/1000 do <1/100). Mechanizm działania azytromycyny może prowadzić do zaburzenia naturalnej mikroflory, co zwiększa ryzyko infekcji wtórnych, szczególnie u pacjentów podatnych na zakażenia oportunistyczne.
antybiotyk makrolidowy, antybiotykoterapia, azytromycyna, badanie kliniczne, Candida, charakterystyka produktu leczniczego, drożdżyca, dysfagia, działanie niepożądane, infekcja oportunistyczna, infekcja wtórna, miąższ płucny, mikroflora pochwy, nadkażenie, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa, tabletka powlekana, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie pochwy, zapalenie gardła, zapalenie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – ItraGen 100 mg
Itragen zawiera itrakonazol w dawce 100 mg na kapsułkę i jest stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i paznokci. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy, ból brzucha oraz nudności. Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak ciężkie reakcje alergiczne, zastoinowa niewydolność serca, zapalenie trzustki, ostre hepatotoksyczne objawy (w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby zakończone zgonem) oraz ciężkie odczyny skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona czy martwica toksyczno-rozpływna naskórka. W badaniach klinicznych u 8499 pacjentów zgłaszano również leukopenię, parestezje, zaburzenia widzenia, szumy uszne, duszność, biegunki, zaparcia, a także podwyższone wartości enzymów wątrobowych i kinazy fosfokreatynowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu działania niepożądane, które wymagają natychmiastowej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, choroba posurowicza, dehydrogenaza mleczanowa, dysfonia, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotranspeptydaza, granulocytopenia, grzybica paznokci, grzybica skóry, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertriglicerydemia, hipoestezja, hipokaliemia, hipomagnezemia, itrakonazol, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odczyn skórny, osutka krostkowa, parestezja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, trombocytopenia, utrata słuchu, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie grzybicze, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polmatine 5 mg/dawkę
Memantyna, substancja czynna Polmatine (roztwór doustny 5 mg/dawkę), jest stosowana w leczeniu otępienia, a dane z badań klinicznych i okresu po wprowadzeniu leku do obrotu wskazują, że działania niepożądane występują z częstością zbliżoną do placebo i mają przeważnie łagodny lub umiarkowany charakter. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy (6,3% vs 5,6% placebo), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów, z uwzględnieniem częstości ich występowania, m.in. zakażenia grzybicze, reakcje alergiczne, zaburzenia psychiczne (senność, dezorientacja, omamy, reakcje psychotyczne), neurologiczne (zawroty głowy, napady padaczkowe), sercowo-naczyniowe (niewydolność serca, nadciśnienie, zakrzepica), oddechowe (duszność), żołądkowo-jelitowe (zaparcia, wymioty, zapalenie trzustki), wątrobowe (zwiększona aktywność enzymów, zapalenie wątroby) oraz ogólne (bóle głowy, zmęczenie).
ból głowy, choroba Alzheimera, depresja, duszność, enzymy wątrobowe, memantyna, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nieprawidłowy chód, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, nudności, obrzęk, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, placebo, reakcja alergiczna, reakcja psychotyczna, roztwór doustny, senność, sorbitol, trudność w oddychaniu, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pleśń – Leczenie
Alergia na pleśń charakteryzuje się nadmierną reakcją układu immunologicznego na zarodniki pleśni obecne w środowisku, manifestującą się objawami takimi jak kichanie, świąd nosa, przekrwienie błony śluzowej, kaszel oraz reakcje astmatyczne. Podstawą terapii jest unikanie ekspozycji na alergeny pleśniowe poprzez kontrolę wilgotności (<45-50%), stosowanie osuszaczy powietrza z filtrami HEPA (efektywność 99,97% dla cząstek 0,3 mikrona), odpowiednią wentylację oraz eliminację widocznej pleśni. Farmakoterapia obejmuje głównie kortykosteroidy donosowe (flutykazon, budezonid, mometazon, ciklezonid), leki przeciwhistaminowe II generacji (cetyryzyna, loratadyna, feksofenadyna) oraz krótkotrwałe stosowanie dekongestantów donosowych (maksymalnie 3-4 dni). W przypadku współistniejącej astmy alergicznej zaleca się stosowanie wziewnych kortykosteroidów i leków antyleukotrienowych (montelukast). Irygacja nosa roztworem soli fizjologicznej oraz oczyszczacze powietrza z filtrami HEPA stanowią uzupełnienie terapii.
alergen pleśniowy, alergia na pleśń, alergiczne grzybicze zapalenie zatok, alergiczny nieżyt nosa, Alternaria alternata, anafilaksja, astma alergiczna, błona śluzowa nosa, dysfagia, filtr HEPA, immunoterapia alergenowa, immunoterapia podjęzykowa, immunoterapia podskórna, irygacja nosa, kortykosteroid donosowy, kortykosteroid wziewny, lek antyleukotrienowy, lek obkurczający błonę śluzową nosa, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy II generacji, marsz alergiczny, oczyszczacz powietrza, osuszacz powietrza, polekowe zapalenie błony śluzowej nosa, przekrwienie błony śluzowej, reakcja alergiczna, reakcja astmatyczna, rekombinowany alergen, stabilizator komórki tucznej, swoiste przeciwciało IgE, test skórny, układ odpornościowy, zakażenie grzybicze, zarodnik pleśni - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Scholl Zestaw na grzybicę paznokci 50 mg/ml
Scholl Zestaw na grzybicę paznokci to preparat miejscowy w formie lakieru do paznokci leczniczego o stężeniu 50 mg/ml amorolfiny (55,74 mg chlorowodorku amorolfiny), przeznaczony do leczenia powierzchownej białej grzybicy paznokci oraz podpaznokciowej grzybicy paznokci, pod warunkiem że zakażenie nie obejmuje macierzy paznokcia. Wskazania obejmują infekcje zajmujące mniej niż 50% powierzchni paznokcia oraz dotyczące nie więcej niż 3 paznokci. Preparat ma postać przejrzystego, bezbarwnego do bladożółtego roztworu, zawierającego również etanol bezwodny w stężeniu 482,53 mg/ml (55,4% w/v).
amorolfina, amorolfina chlorowodorek, etanol bezwodny, grzybica paznokci, infekcja paznokci, lakier do paznokci leczniczy, leczenie miejscowe, macierz paznokcia, płytka paznokciowa, podpaznokciowa grzybica paznokci, powierzchowna biała grzybica paznokci, terapia ogólnoustrojowa, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze paznokci - Leksykon chorób i schorzeń
Neurodermatitis – Diagnostyka i diagnoza
Neurodermatitis (lichen simplex chronicus) to przewlekła dermatoza charakteryzująca się intensywnym świądem i cyklem drapania, prowadzącym do lichenifikacji skóry. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, obejmującym ocenę charakterystycznych, dobrze odgraniczonych, zliszajowaconych blaszek z hiperpigmentacją, lokalizujących się najczęściej na karku, kostkach, owłosionej skórze głowy, okolicy łonowej, sromie, mosznie oraz wyprostnych powierzchniach przedramion. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić wyprysk, łuszczycę, liszaj płaski, prurigo nodularis oraz chłoniaka skóry. W razie wątpliwości wskazane są badania dodatkowe, takie jak biopsja skóry (w celu potwierdzenia histopatologicznego: hiperkeratoza, parakeratoza, hipergranuloza, akantoza, spongioza, papilomatoza), wymaz, testy płatkowe, badania mykologiczne oraz oznaczenie poziomu IgE, często podwyższonego u pacjentów atopowych.
akantoza, alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie mykologiczne, biopsja skóry, chłoniak skóry, choroba atopowa, dermoskopia, hipergranuloza, hiperkeratoza, hiperpigmentacja, immunoglobulina E, intensywny świąd, lichen simplex chronicus, lichenifikacja skóry, liszaj amyloidowy, liszaj płaski, liszaj prosty przewlekły, liszaj twardzinowy, łuszczyca, neurodermatitis, parakeratoza, poziom IgE, prurigo nodularis, rak brodawkujący, rak płaskonabłonkowy, spongioza, świerzbiączka guzkowa, teledermatologia, test płatkowy, wyprysk, wyprysk kontaktowy, wyprysk pieniążkowaty, wywiad medyczny, zakażenie grzybicze