fotowrażliwość
Fotowrażliwość to nieprawidłowa reakcja skóry na promieniowanie słoneczne, zwłaszcza na ultrafiolet (UV-A i UV-B). Objawia się ona rumieniem, obrzękiem, pęcherzami lub wysypką na odsłoniętych częściach ciała, często połączonymi ze świądem lub pieczeniem.
Fotowrażliwość może być wywołana przez leki (np. tetracykliny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, fluorochinolony, niektóre leki przeciwpsychotyczne), choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy), choroby metaboliczne (porfiria), a także przez substancje chemiczne aplikowane na skórę. Może mieć również podłoże genetyczne, jak w przypadku fotodermatoz.
Diagnostyka fotowrażliwości obejmuje wywiad medyczny, badanie fizykalne, testy fotoprowokacyjne oraz czasem biopsję skóry. Leczenie polega na identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego, stosowaniu fotoprotekcji (odzież ochronna, filtry przeciwsłoneczne o szerokim spektrum działania) oraz leczeniu farmakologicznym (kortykosteroidy miejscowe, leki przeciwhistaminowe) w zależności od nasilenia objawów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapin Krka 20 mg
Olanzapin Krka dostępny jest w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej o dawkach 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, zawierających odpowiednio tyle samo substancji czynnej – olanzapiny. W terapii olanzapiną u dorosłych obserwuje się liczne działania niepożądane, z których najczęstsze (≥1%) to senność, przyrost masy ciała (często przekraczający 7% wyjściowej masy), eozynofilia, hiperprolaktynemia, hiperglikemia, hiperlipidemia (wzrost cholesterolu i trójglicerydów) oraz zaburzenia pozapiramidowe takie jak akatyzja, parkinsonizm i dyskineza. Ponadto, istotne są hematologiczne działania niepożądane, w tym leukopenia i neutropenia, które wymagają regularnego monitorowania morfologii krwi. Niedociśnienie ortostatyczne, przejściowe podwyższenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej i gamma-glutamylotransferazy oraz objawy antycholinergiczne (suchość w ustach, zaparcia, niewyraźne widzenie) również stanowią istotne aspekty bezpieczeństwa stosowania leku.
agranulocytoza, akatyzja, astenia, bradykardia, cukromocz, dyskineza, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, fotowrażliwość, hiperglikemia, hiperlipidemia, hiperprolaktynemia, leukopenia, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, olanzapina, parkinsonizm polekowy, podwyższone aminotransferazy, przyrost masy ciała, rabdomioliza, senność, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zaburzenia pozapiramidowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół odstawienia noworodków, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aciclovir Aurovitas 200 mg
Aciclovir Aurovitas, zawierający 200 mg acyklowiru w postaci tabletek, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha), skóry (świąd, wysypka, nadwrażliwość na światło) oraz objawy ogólne, takie jak zmęczenie i gorączka. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, w tym reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, duszność oraz zaburzenia funkcji nerek (zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny, ostra niewydolność nerek). Bardzo rzadko notuje się hematologiczne zaburzenia (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), poważne zaburzenia neurologiczne i psychiatryczne (pobudzenie, dezorientacja, drgawki, encefalopatia, śpiączka) oraz powikłania hepatologiczne (zapalenie wątroby, żółtaczka). Występowanie tych działań jest szczególnie istotne u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi czynnikami predysponującymi.
acyklowir, ataksja, ból głowy, dezorientacja, drgawki, duszność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, hiperkreatynemia, hiperurykemia, krystaluria, lek przeciwwirusowy, leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, zaburzenia mowy, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Promazin Jelfa 25 mg
Promazin Jelfa, zawierający chlorowodorek promazyny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, jest neuroleptykiem o szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Najczęściej obserwuje się zaburzenia układu nerwowego, w tym parkinsonizm, akatyzję, złośliwy zespół neuroleptyczny oraz późne dyskinezy. Ponadto, promazyna może wywoływać poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, granulocytopenia, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna i aplastyczna oraz małopłytkowość, wszystkie o częstości nieznanej. Reakcje immunologiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli i reakcje anafilaktyczne, również stanowią istotne ryzyko. W zakresie endokrynologicznym obserwuje się mlekotok, ginekomastię, zaburzenia miesiączkowania, hiperglikemię i hipoglikemię, a także znaczący przyrost masy ciała. Działania niepożądane obejmują także zaburzenia kardiologiczne (blok przedsionkowo-komorowy, arytmie, zmiany w EKG), naczyniowe (niedociśnienie, ortostatyczne spadki ciśnienia), oddechowe (depresja oddechowa) oraz wątrobowe (żółtaczka zastoinowa).
agranulocytoza, akatyzja, blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek promazyny, cukromocz, depresja oddechowa, działanie antycholinergiczne, eozynofilia, fotowrażliwość, ginekomastia, granulocytopenia, hiperglikemia, hipertermia, hipoglikemia, hipotermia, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, mlekotok, napad drgawkowy, neuroleptyk, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół dyskinetyczny, pancytopenia, parkinsonizm, pokrzywka, późna dyskineza, priapizm, przedsionkowe zaburzenie rytmu, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia komorowa, toczeń rumieniowaty układowy, zaburzenie akomodacji, zaburzenie miesiączkowania, zatrzymanie moczu, zespół depresyjny, zespół dystoniczny, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmiana w EKG, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venotrex 300 mg
Venotrex (trokserutyna) wykazuje profil bezpieczeństwa z dominującą częstością występowania działań niepożądanych w zakresie rzadkich (≥1/10000, <1/1000) i bardzo rzadkich (<1/10000) zdarzeń. Do najczęściej obserwowanych należą objawy skórne takie jak wysypka, świąd i pokrzywka oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, w tym wzdęcia, biegunki, bóle brzucha, niestrawność i dyskomfort żołądkowy. Bardzo rzadko zgłaszane są nudności, wymioty, bóle i zawroty głowy, zmęczenie, bóle stawowe oraz uderzenia gorąca. Szczególną uwagę należy zwrócić na bardzo rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje immunologiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny, reakcje rzekomoanafilaktyczne i nadwrażliwość, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
biegunka, ból brzucha, ból stawowy, duszność, dyskomfort żołądkowy, fotowrażliwość, hipotensja, łysienie, nadwrażliwość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, reakcja rzekomoanafilaktyczna, świąd, trokserutyna, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, wzdęcia, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zmęczenie, znużenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symglic 6 mg
Glimepiryd, jako pochodna sulfonylomocznika, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w ocenie stosunku korzyści do ryzyka terapii. W zakresie układu krwiotwórczego obserwuje się rzadkie przypadki trombocytopenii, leukopenii, granulocytopenii, agranulocytozy, erytropenii, niedokrwistości hemolitycznej oraz pancytopenii, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. Szczególnie niebezpieczne są ciężka małopłytkowość z liczbą płytek krwi <10 000/μl oraz plamica małopłytkowa, wymagające natychmiastowej interwencji. Hipoglikemia, choć rzadka, stanowi charakterystyczne i potencjalnie ciężkie powikłanie, zależne od indywidualnych czynników pacjenta. Dodatkowo mogą wystąpić przemijające zaburzenia widzenia związane z wahaniami glikemii oraz rzadkie reakcje alergiczne, w tym alergiczne zapalenie naczyń i reakcje anafilaktyczne.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, cholestaza, ciężka małopłytkowość, erytropenia, fotowrażliwość, glimepiryd, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, lek przeciwcukrzycowy, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja nadwrażliwości, sulfonylomocznik, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Liść melisy – Przeciwwskazania stosowania
Liść melisy (Melissa officinalis L., folium) jest stosowany w różnych preparatach leczniczych, jednak jego użycie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na liść melisy lub na substancje pomocnicze w preparatach złożonych, takich jak DexaCaps (50 mg wyciągu suchego z liścia melisy, DER 6-8:1) czy Iberogast Balance (0,15 mL wyciągu płynnego na 1 mL produktu). W przypadku preparatów złożonych należy także brać pod uwagę nadwrażliwość krzyżową na rośliny z rodzin Apiaceae i Asteraceae. Dodatkowo, preparaty zawierające liść melisy często zawierają inne składniki aktywne, które wprowadzają dodatkowe przeciwwskazania, np. dekstrometorfan bromowodorek (20 mg w DexaCaps), olejki lotne (536 mg w Melisana Klosterfrau Original) czy ziele dziurawca (Nervomix Forte). W preparacie Melisana Klosterfrau Original istotne jest także przeciwwskazanie do stosowania doustnego przy owrzodzeniu żołądka i dwunastnicy oraz miejscowego na uszkodzoną skórę i choroby dermatologiczne, takie jak egzema.
aldehyd cynamonowy, astma oskrzelowa, balsam peruwiański, dekstrometorfan, egzema, fotowrażliwość, inhibitor MAO, korzeń kozłka lekarskiego, lek mukolityczny, liść melisy, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, preparat Melisana Klosterfrau, przewlekła choroba płuc, SSRI, szyszki chmielu, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Liść melisy – Przedawkowanie
Liść melisy (Melissa officinalis L., folium) wykazuje niski profil toksyczności i nie odnotowano przypadków przedawkowania przy stosowaniu monoterapii, np. w formie naparów (2 g/saszetkę lub 1 g/g ziół do zaparzania) oraz w produkcie Iberogast Balance zawierającym 0,15 mL wyciągu płynnego na 1 mL. W preparatach złożonych, takich jak DexaCaps (50 mg wyciągu suchego z liścia melisy na kapsułkę), Melisana Klosterfrau Original (536 mg liści melisy na 100 ml, zawierający 66,8% V/V etanolu) oraz Nervomix Forte (52,5 mg liścia melisy na kapsułkę), ryzyko przedawkowania wiąże się głównie z innymi składnikami aktywnymi: dekstrometorfanem bromowodorku (20 mg w DexaCaps), etanolem oraz zielem dziurawca (35 mg w Nervomix Forte). Objawy toksyczności obejmują m.in. nudności, wymioty, zaburzenia neurologiczne, kardiotoksyczność, ograniczenie zdolności psychofizycznych oraz fotosensybilizację, jednak nie są one bezpośrednio związane z liściem melisy.
ataksja, benzodiazepiny, dekstrometorfan, depresja oddechowa, drgawki, etanol, fotosensybilizacja, fotowrażliwość, hipertermia, Hypericum perforatum, kardiotoksyczność, liść melisy, monoterapia, nalokson, oczopląs, omamy wzrokowe, profil toksyczności, przedawkowanie, psychoza toksyczna, śpiączka, splątanie, tachykardia, węgiel aktywny, wyciąg płynny, wyciąg suchy, wydłużenie QTc, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon substancji czynnych
Butylohydroksyanizol – Działania niepożądane
Butylohydroksyanizol (E 320), stosowany jako przeciwutleniacz w plastrach leczniczych Voltaren Forte 140 mg (2,90 mg na plaster), może wywoływać działania niepożądane głównie ze strony skóry. Najczęściej obserwuje się kontaktowe zapalenie skóry, wysypkę, egzemę, rumień oraz świąd w miejscu aplikacji. Rzadziej występują pęcherzowe zapalenia skóry, suchość skóry, a bardzo rzadko reakcje nadwrażliwości, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, fotowrażliwość, a także objawy astmatyczne u osób predysponowanych. Wysypka krostkowa jest również bardzo rzadkim, ale możliwym efektem miejscowego działania drażniącego tej substancji. Ze względu na niskie ogólnoustrojowe stężenie butylohydroksyanizolu w plastrach ryzyko systemowych działań niepożądanych jest niskie, jednak zwiększa się przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry i przez długi czas.
alergiczne zapalenie skóry, astma, butylohydroksyanizol, diklofenak, duszność, egzema, fotowrażliwość, kontaktowe zapalenie skóry, monitorowanie działań niepożądanych, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, plaster leczniczy, pokrzywka, promieniowanie UV, przeciwutleniacz, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, rumień pęcherzowy, substancja pomocnicza, świąd, świszczący oddech, wysypka krostkowa, zaburzenia oddechowe, zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Noacid 20 mg
Pantoprazol, stosowany w dawce 20 mg w preparacie Noacid, jest inhibitorem pompy protonowej wykorzystywanym w leczeniu schorzeń związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego. Działania niepożądane występują u około 5% pacjentów i obejmują m.in. łagodne polipy dna żołądka, bóle głowy oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia). Rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia i pancytopenia, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku. Długotrwała terapia może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, w tym hipomagnezemii, hiponatremii, hipokalcemii i hipokaliemii, które mogą manifestować się objawami neurologicznymi i kardiologicznymi. Ponadto, pantoprazol może wywoływać zaburzenia neuropsychiatryczne (depresja, dezorientacja, omamy, splątanie) oraz różnorodne reakcje skórne, od wysypki po ciężkie zespoły takie jak Stevens-Johnson czy zespół Lyella.
agranulocytoza, bilirubina, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, hepatotoksyczność, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kwas solny, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadmierne wydzielanie kwasu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, polip dna żołądka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, tabletka dojelitowa, tężyczka, toczeń rumieniowaty, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie neuropsychiatryczne, zaburzenie rytmu serca, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pirfenidone Aurovitas 267 mg
Leczenie idiopatycznego włóknienia płuc (IPF) produktem Pirfenidone Aurovitas powinno być inicjowane i monitorowane przez specjalistę z doświadczeniem w tej dziedzinie. Schemat dawkowania zakłada stopniowe zwiększanie dawki w ciągu 14 dni: od 267 mg trzy razy na dobę (801 mg/dobę) w pierwszym tygodniu, przez 534 mg trzy razy na dobę (1602 mg/dobę) w drugim tygodniu, do dawki podtrzymującej 801 mg trzy razy na dobę (2403 mg/dobę). Lek należy przyjmować z pokarmem, co poprawia tolerancję i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. W przypadku przerwania terapii powyżej 14 dni konieczne jest ponowne wdrożenie schematu dawkowania, natomiast przerwy krótsze niż 14 dni pozwalają na powrót do dawki podtrzymującej bez stopniowego zwiększania. Dawkowanie wymaga modyfikacji w przypadku działań niepożądanych, takich jak objawy ze strony przewodu pokarmowego czy reakcje nadwrażliwości na światło, z zaleceniem zmniejszenia dawki lub czasowego przerwania terapii oraz stopniowego jej wznowienia.
aminotransferazy, bilirubina, ciężka niewydolność nerek, czynność wątroby, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działania niepożądane układu pokarmowego, działanie niepożądane, fotowrażliwość, idiopatyczne włóknienie płuc, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność wątroby, lekarz specjalista, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, pirfenidon, wysypka, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenie słoneczne – Zapobieganie i profilaktyka
Oparzenie słoneczne to zapalna reakcja skóry wywołana nadmierną ekspozycją na promieniowanie UV, zwłaszcza UVB, z maksymalnym nasileniem objawów około 24 godziny po ekspozycji. Uszkodzenia komórkowe, w tym trwałe uszkodzenia DNA, zwiększają ryzyko rozwoju raka skóry oraz przyspieszają proces starzenia się skóry. Czynniki ryzyka obejmują czas i porę ekspozycji, fototyp skóry (szczególnie I-III), stosowanie leków zwiększających fotowrażliwość oraz warunki środowiskowe, takie jak odbicie promieni UV od powierzchni (woda, śnieg, beton, piasek) i wysokość nad poziomem morza. Profilaktyka opiera się na ograniczeniu ekspozycji w godzinach 10:00-16:00, stosowaniu kremów z filtrem o szerokim spektrum działania (SPF ≥30, wodoodpornych), noszeniu odzieży ochronnej z wysokim UPF, okularów przeciwsłonecznych blokujących UVA i UVB oraz korzystaniu z cienia. Kremy przeciwsłoneczne powinny być aplikowane obficie (ok. 30 ml na całe ciało dorosłego) na 20-30 minut przed ekspozycją i reaplikowane co 2 godziny lub po kontakcie z wodą czy poceniu się.
czerniak, dwutlenek tytanu, filtry przeciwsłoneczne, fototyp skóry, fotowrażliwość, krem przeciwsłoneczny, łóżko opalające, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UVA i UVB, promieniowanie UVB, przedwczesne starzenie skóry, rak skóry, SPF, tlenek cynku, UPF, uszkodzenie skóry, warstwa ozonowa, współczynnik UPF - Leksykon leków
Działania niepożądane – AlergoTeva 5 mg
Desloratadyna w dawce 5 mg, stosowana w leczeniu alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej, wykazuje profil bezpieczeństwa z działaniami niepożądanymi występującymi u około 3% pacjentów częściej niż placebo. Najczęstsze objawy to zmęczenie (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) oraz ból głowy (0,6%). W populacji pediatrycznej (12-17 lat) ból głowy występował u 5,9% leczonych, co było porównywalne z 6,9% w grupie placebo. Istotnym sygnałem bezpieczeństwa jest zwiększone ryzyko napadów drgawkowych u dzieci i młodzieży (0-19 lat), ze skorygowanym bezwzględnym wzrostem częstości odpowiednio 37,5 (95% CI 10,5-64,5) na 100 000 osobolat w grupie 0-4 lat oraz 11,3 (95% CI 2,3-20,2) na 100 000 osobolat w grupie 5-19 lat. Dodatkowo zgłaszano rzadkie przypadki wydłużenia odstępu QT, arytmii, bradykardii oraz zaburzeń zachowania, w tym agresji i omamów.
agresja, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, desloratadyna, drgawki, duszność, dyspepsja, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, mialgia, napad drgawkowy, nudności, obniżony nastrój, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia zachowania, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół suchego oka, zmęczenie, żółtaczka, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Perindopril 2 mg
Perindopril, jako inhibitor ACE, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z grupą leków tej klasy, z częstością działań niepożądanych sklasyfikowaną od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęstsze objawy obejmują zawroty głowy, ból głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia elektrolitowe (hipoglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia), zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, rzadko małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza), a także zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia nastroju i snu). Rzadko występuje zespół SIADH, a bardzo rzadko poważne powikłania, takie jak zapalenie trzustki, cytolityczne lub cholestatyczne zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego czy udar, często wtórne do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów wysokiego ryzyka.
astenia, ból głowy, depresja, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor ACE, kaszel, kurcze mięśni, łuszczyca, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, palpitacje, parestezja, pemfigoid, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, senność, skąpomocz, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia nastroju, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół SIADH - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salofalk 3 g
Salofalk (mesalazyna) w formie granulatu o przedłużonym uwalnianiu (dawki 1000 mg, 1,5 g, 3 g) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania podczas terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie skórne reakcje nadwrażliwości (SCAR), takie jak DRESS, zespół Stevensa i Johnsona (SJS) oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz interwencji medycznej. U pacjentów z atopowymi chorobami skóry obserwowano nasilenie reakcji nadwrażliwości na światło. Ponadto, terapia mesalazyną może prowadzić do zmian w parametrach laboratoryjnych, w tym podwyższenia aminotransferaz, wskaźników cholestazy, enzymów trzustkowych (lipaza, amylaza) oraz eozynofilii, co wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby, nerek i trzustki.
agranulocytoza, atopowe zapalenie skóry, cholestatyczne zapalenie wątroby, DRESS, eozynofilia płucna, fotowrażliwość, kamica moczowa, kolka nerkowa, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mesalazyna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, oligospermia, ostre zapalenie trzustki, pancytopenia, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wyprysk atopowy, zaburzenia czynności nerek, zapalenie jelita grubego, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie śródmiąższowe nerek, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Melisana Klosterfrau Original
Produkt leczniczy Melisana Klosterfrau Original zawiera 13 surowców roślinnych w postaci olejków lotnych oraz 66,8% V/V etanolu, co wymaga szczególnych środków ostrożności podczas stosowania. Ze względu na obecność furokumaryn w korzeniu arcydzięgla (Angelica archangelica L.), preparat wykazuje właściwości fotouczulające, zwiększając ryzyko zapalenia skóry pod wpływem promieniowania UV. Pacjenci powinni unikać długotrwałej ekspozycji na słońce i intensywnego naświetlania UV, szczególnie na leczone obszary skóry. Podawanie doustne nie powinno odbywać się na czczo, aby zapobiec dolegliwościom ze strony przewodu pokarmowego, takim jak zgaga, ból żołądka, nudności i odruchy wymiotne, które mogą wystąpić nawet przy rozcieńczonym preparacie; zaleca się przyjmowanie po posiłku.
arcydzięgiel, błona śluzowa, ból żołądka, fotouczulenie, fotowrażliwość, furokumaryna, korzeń arcydzięgla, natłuszczanie skóry, nudności, objaw nadwrażliwości, odruch wymiotny, pęcherz skórny, problem skórny, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, spojówka oka, stan zapalny skóry, świąd, test wrażliwości, uczulenie, uszkodzenie tkanki, zaczerwienienie skóry, zgaga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ketospray forte 100 mg/mL
Ketospray Forte to aerozol na skórę zawierający ketoprofen w stężeniu 100 mg/ml, gdzie jedna dawka 0,2 ml dostarcza 20 mg substancji czynnej. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen, inne NLPZ, kwas acetylosalicylowy, fenofibrat, kwas tiaprofenowy oraz u osób z reakcjami alergicznymi na składniki pomocnicze, w tym glikol propylenowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji fototoksycznych i fotoalergicznych, dlatego stosowanie leku wymaga unikania ekspozycji na światło słoneczne i promieniowanie UV przez cały okres terapii oraz przez 2 tygodnie po jej zakończeniu. Preparat nie powinien być stosowany na uszkodzoną skórę, zmiany zapalne, zakażenia ani w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko powikłań u płodu i matki.
alergiczny nieżyt błony śluzowej nosa, astma oskrzelowa, fenofibrat, filtr UV, fotowrażliwość, glikol propylenowy, ketoprofen, Ketospray Forte, kwas acetylosalicylowy, kwas tiaprofenowy, nadwrażliwość na światło słoneczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, otwarta rana, promieniowanie UV, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja alergiczna skórna, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, trzeci trymestr ciąży, zakażenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Teslor 0,5 mg/ml
Lek Teslor, zawierający desloratadynę, wykazuje profil bezpieczeństwa zróżnicowany w zależności od grupy wiekowej. W badaniach klinicznych u dzieci w wieku 6 miesięcy do 11 lat częstość działań niepożądanych była porównywalna z placebo, jednak u niemowląt (6-23 miesiące) najczęściej obserwowano biegunkę (3,7%), gorączkę (2,3%) oraz bezsenność (2,3%). U nastolatków (12-17 lat) dominującym działaniem niepożądanym był ból głowy (5,9%), z częstością zbliżoną do placebo (6,9%). W populacji dorosłych i młodzieży działania niepożądane występowały u 3% więcej pacjentów niż w grupie placebo, najczęściej zgłaszano uczucie zmęczenia (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) oraz bóle głowy (0,6%). Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano dodatkowe działania niepożądane, w tym wydłużenie odstępu QT, arytmię, bradykardię oraz zaburzenia behawioralne i metaboliczne, takie jak zwiększone łaknienie i przyrost masy ciała, szczególnie u populacji pediatrycznej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, desloratadyna, drgawka, duszność, dyspepsja, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, kserostomia, mialgia, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, pobudzenie psychoruchowe, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia zachowania, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zawrót głowy, żółtaczka, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cetraxal Plus
Lek Cetraxal Plus, zawierający 3 mg/ml cyprofloksacyny oraz 0,25 mg/ml fluocynolonu acetonidu, jest przeznaczony wyłącznie do miejscowego stosowania otologicznego. Niewłaściwa droga podania (np. do oka, doustnie czy dożylnie) może prowadzić do poważnych działań niepożądanych. W przypadku utrzymującego się wycieku z ucha po zakończeniu terapii lub nawracających epizodów w ciągu 6 miesięcy, wskazana jest kontrola lekarska z wykluczeniem perlaka, ciała obcego lub guza. Wystąpienie objawów nadwrażliwości, takich jak wysypka, wymaga natychmiastowego przerwania leczenia ze względu na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych, które mogą pojawić się już po pierwszej dawce. Ponadto, stosowanie leku może prowadzić do nadkażeń mikroorganizmami niewrażliwymi na cyprofloksacynę, co wymaga odpowiedniej terapii celowanej na wyizolowane patogeny.
antybiotykoterapia, centralna chorioretinopatia surowicza, Cetraxal Plus, chinolon, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyprofloksacyna, fluocynolonu acetonid, fotowrażliwość, jaskra, kortykosteroid, nadkażenie, nadmierny wzrost mikroorganizmów, nieostre widzenie, perlak, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotoalergiczna, wyciek z ucha, zaburzenie widzenia, zaćma - Leksykon leków
Działania niepożądane – Losec 20 mg
Omeprazol, substancja czynna preparatu Losec, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, bez zależności od dawki. Najczęstsze objawy (1-10% pacjentów) to bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Istotne są również rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna rozpływna martwica naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Wśród innych działań niepożądanych odnotowano m.in. leukopenię, trombocytopenię, agranulocytozę, hiponatremię, hipomagnezemię, zaburzenia psychiczne (bezsenność, pobudzenie, depresja), zaburzenia neurologiczne (parestezje, zawroty głowy), a także zmiany w funkcji wątroby i nerek. Długotrwałe stosowanie może zwiększać ryzyko złamań kości biodrowej, nadgarstka i kręgosłupa.
agranulocytoza, encefalopatia, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przewodu pokarmowego, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, polip dna żołądka, rumień wielopostaciowy, SCAR, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Beznokaina – Działania niepożądane
Benzokaina, substancja czynna preparatu Pudrospan – Puder płynny, wykazuje działanie miejscowo znieczulające, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, głównie reakcji miejscowych takich jak zaczerwienienie, świąd, pieczenie czy wysypka w miejscu aplikacji. Reakcje alergiczne, choć niezbyt częste, mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk, a w ciężkich przypadkach anafilaksję, wymagającą natychmiastowego odstawienia leku i interwencji medycznej. Rzadko obserwuje się nadwrażliwość na światło oraz bardzo rzadko methemoglobinemię, objawiającą się sinicą, zawrotami głowy, tachykardią i dusznością, co stanowi poważne zagrożenie niedotlenieniem tkanek. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu na uszkodzoną skórę, gdyż zwiększone wchłanianie benzokainy może nasilać działania niepożądane i ryzyko reakcji ogólnoustrojowych.
anafilaksja, beznokaina, duszność, fotowrażliwość, kontaktowe zapalenie skóry, methemoglobinemia, nadwrażliwość, niedotlenienie tkanek, obrzęk naczynioruchowy, podrażnienie skóry, pokrzywka, promieniowanie ultrafioletowe, Pudrospan, rana otwarta, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, reakcja skórna, sinica, tachykardia, uszkodzenie skóry, utlenienie hemoglobiny, znieczulenie, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olanzapine APC 20 mg
Olanzapine APC, zawierający olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia metaboliczne (wzrost masy ciała, hiperlipidemia, hiperglikemia), hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia), neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie ortostatyczne) oraz ogólne (astenia, zmęczenie). Szczególnie istotny jest wzrost masy ciała, który w krótkotrwałym leczeniu (mediana 47 dni) dotyczy 22,2% pacjentów z przyrostem ≥7%, a w długotrwałym (≥48 tygodni) aż 64,4%. Ponadto obserwuje się klinicznie istotne podwyższenie cholesterolu całkowitego (≥6,2 mmol/l), glukozy (≥7 mmol/l) i triglicerydów (≥2,26 mmol/l), co może predysponować do rozwoju cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych.
akatyzja, aminotransferazy wątrobowe, astenia, bezsenność, bradykardia, cholesterol, cukromocz, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, eozynofilia, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatyninowa, fotowrażliwość, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, glukoza, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, nadmierna potliwość, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nudności, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia lękowe, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodków, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Zapobieganie i profilaktyka
Alergia słoneczna, czyli nadwrażliwość na promieniowanie UV, manifestuje się swędzącą, rumieniową wysypką na odsłoniętych partiach skóry. Najczęściej dotyczy młodych kobiet w umiarkowanych strefach klimatycznych. Diagnostyka i leczenie opierają się głównie na profilaktyce, gdyż etiologia pozostaje nie do końca poznana. Kluczowe jest unikanie ekspozycji na słońce w godzinach 10:00-16:00 oraz stopniowa adaptacja skóry do promieniowania UV na początku sezonu. Zaleca się stosowanie szerokospektralnych filtrów przeciwsłonecznych o SPF 30-50, nakładanych obficie i odnawianych co 2 godziny, a także odzieży ochronnej o wysokim współczynniku UPF (≥40). W przypadku skóry wrażliwej preferowane są filtry fizyczne (tlenek cynku, ditlenek tytanu). Należy unikać leków i kosmetyków wywołujących fotouczulenie, takich jak tetracykliny czy ketoprofen, oraz składników kremów przeciwsłonecznych o potencjale alergizującym (PABA, benzofenony).
alergia słoneczna, beta-karoten, desensytyzacja, doksycyklina, egzema, filtr przeciwsłoneczny, fotohartowanie, fototerapia, fotouczulenie, fotowrażliwość, hydroksychlorochina, krem steroidowy, lek przeciwhistaminowy, minocyklina, nadwrażliwość na światło, niedobór witaminy D, nikotynamid, polimorficzna osutka świetlna, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, promieniowanie UVA i UVB, radiodermatitis, reumatoidalne zapalenie stawów, tetracyklina, tlenek cynku, toczeń - Leksykon substancji czynnych
Trokserutyna – Działania niepożądane
Trokserutyna, stosowana w leczeniu przewlekłej niewydolności żylnej, żylaków oraz powikłań żylno-limfatycznych, charakteryzuje się dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane zależne od drogi podania (doustna, miejscowa, okulistyczna) oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Najczęstsze działania niepożądane przy podaniu doustnym dotyczą przewodu pokarmowego, w tym nudności (częstość od bardzo rzadkiej do rzadkiej), które ustępują przy przyjmowaniu leku podczas posiłków. Rzadko obserwuje się wzdęcia, bóle brzucha, biegunki, niestrawność, dyskomfort żołądkowy oraz bardzo rzadko wymioty. Reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie, pokrzywka, świąd, wysypka oraz nadwrażliwość na światło, występują rzadko do bardzo rzadko, a miejscowo stosowane preparaty mogą powodować podrażnienie i suchość skóry (częstość nieznana). W zakresie układu nerwowego zgłaszano bóle głowy, zawroty głowy i zmęczenie z częstością rzadką do bardzo rzadkiej. Rzadkie są również reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny i reakcje rzekomoanafilaktyczne.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból stawowy, działanie niepożądane, fotowrażliwość, Kelicardina, kontaktowe zapalenie skóry, łysienie, MedDRA, napadowe zaczerwienienie twarzy, niestrawność, nudności, pieczenie oczu, pokrzywka, Posorutin, profil bezpieczeństwa, przewlekła niewydolność żylna, reakcja alergiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, skurcz oskrzeli, suchość skóry, świąd, trokserutyna, uderzenia gorąca, Venescin, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, wzdęcia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, żylaki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Finlepsin
Podczas terapii karbamazepiną (Finlepsin) należy uwzględnić ryzyko zaostrzenia napadów padaczkowych typu absences oraz zwiększone ryzyko napadów przy zmianie drogi podania z doustnej na doodbytniczą. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z napadami absencyjnymi. Konieczna jest szczególna ostrożność u pacjentów z chorobami hematologicznymi, zaburzeniami metabolizmu sodu, dysfunkcją serca, wątroby i nerek oraz dystrofią miotoniczną. U dzieci powyżej 3 lat, ale poniżej 6 lat, podawanie leku jest możliwe tylko, jeśli dziecko jest w stanie połknąć tabletkę. Istotnym zagrożeniem są ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN), których częstość w populacji kaukaskiej wynosi 1-6/10 000, a w populacjach azjatyckich jest około 10-krotnie wyższa. Zaleca się badanie obecności allelu HLA-B*1502 u pacjentów pochodzenia chińskiego i tajskiego, a także rozważenie testów u innych populacji azjatyckich, ze względu na zwiększone ryzyko SJS/TEN. Obecność allelu HLA-A*3101 u Europejczyków i Japończyków wiąże się z podwyższonym ryzykiem łagodniejszych reakcji skórnych. Monitorowanie morfologii krwi, czynności nerek i wątroby oraz stężenia karbamazepiny jest niezbędne, zwłaszcza w pierwszym miesiącu terapii i podczas długotrwałego leczenia.
agranulocytoza, alkoholowy zespół abstynencyjny, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, anemia aplastyczna, dystrofia miotoniczna, działanie antycholinergiczne, fotowrażliwość, indukcja enzymatyczna, jaskra, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, mieszany napad padaczkowy, napad drgawkowy, napad padaczkowy typu absence, ostra uogólniona osutka krostkowa, osutka polekowa z eozynofilią, reakcja nadwrażliwości wielonarządowej, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Glimepiride Aurovitas 2 mg
Glimepirid Aurovitas, lek z grupy pochodnych sulfonylomocznika stosowany w leczeniu cukrzycy, może wywoływać szereg działań niepożądanych o różnej częstości występowania. W zakresie układu krwiotwórczego obserwuje się rzadko małopłytkowość, leukopenię, erytrocytopenię, granulocytopenię, agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną oraz pancytopenię, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. Hipoglikemia, jako najważniejsze działanie niepożądane związane z mechanizmem działania glimepirydu, występuje rzadko, ale może mieć ciężki przebieg. Ponadto, mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym leukoklastyczne zapalenie naczyń oraz reakcje alergiczne o różnym nasileniu, a także przejściowe zaburzenia widzenia. Ze strony przewodu pokarmowego bardzo rzadko występują nudności, wymioty, biegunka, uczucie pełności i ból brzucha.
agranulocytoza, aktywność enzymów wątrobowych, badanie kliniczne, cholestaza, enzym wątrobowy, erytrocytopenia, fotowrażliwość, glimepirid, granulocytopenia, hipoglikemia, hiponatremia, lek przeciwcukrzycowy, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość krzyżowa, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, plamica małopłytkowa, pochodna sulfonylomocznika, reakcja hipoglikemiczna, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, układ immunologiczny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie wątroby, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Arcydzięgiel – Przedawkowanie
Arcydzięgiel (Angelica archangelica L.) jest składnikiem preparatów stosowanych głównie w zaburzeniach nerwowych i dolegliwościach trawiennych. Przedawkowanie preparatów zawierających korzeń arcydzięgla, takich jak Nervosol, Melis-Tonic i Nervosol-K, może wywołać objawy toksyczne o łagodnym i samoograniczającym się charakterze, ustępujące zwykle w ciągu 24 godzin. Objawy te obejmują zmęczenie, skurcze brzucha, ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy, drżenie dłoni oraz rozszerzenie źrenic, szczególnie przy dawce przekraczającej 169,3 ml (34 łyżeczki) preparatu Nervosol, co odpowiada przyjęciu ponad 20 g korzenia waleriany. W przypadku Melis-Tonic należy zwrócić uwagę na ryzyko reakcji fotouczuleniowych, takich jak rumień, świąd i wysypka po ekspozycji na światło słoneczne, choć dokładna dawka wywołująca te objawy nie została określona.
arcydzięgiel, choroba wątroby, dawka toksyczna, depresja OUN, dolegliwości trawienne, drżenie dłoni, działanie niepożądane, fotosensytyzacja, fotowrażliwość, korzeń arcydzięgla, lek fotouczulający, lek sedatywny, mydriasis, objaw toksyczny, padaczka, reakcja fotouczuleniowa, rozszerzenie źrenic, rumień, skurcz brzucha, spowolnienie psychoruchowe, ucisk w klatce piersiowej, uzależnienie od alkoholu, wysypka, zaburzenia nerwowe, zaburzenie koordynacji, zawrót głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenie słoneczne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Oparzenie słoneczne jest reakcją skóry na nadmierną ekspozycję na promieniowanie UV, dotykającą około 34% dorosłych i 57% dzieci rocznie. Objawy obejmują zaczerwienienie, ból, obrzęk i pęcherze, klasyfikowane jako oparzenia pierwszego (uszkodzenie naskórka) i drugiego stopnia (uszkodzenie głębszych warstw skóry). Pełna manifestacja objawów następuje po 24-36 godzinach, a ból może utrzymywać się do 48 godzin. Powtarzające się oparzenia zwiększają ryzyko przedwczesnego starzenia skóry oraz nowotworów, w tym czerniaka, zwłaszcza przy oparzeniach z pęcherzami, które podwajają ryzyko rozwoju tego nowotworu. Ciężkie oparzenia mogą prowadzić do powikłań takich jak odwodnienie, wyczerpanie cieplne i udar cieplny, wymagając czasem hospitalizacji i leczenia dożylnego.
benzokaina, czerniak złośliwy, dermatolog, diuretyk, filtr przeciwsłoneczny, fotowrażliwość, hydrokortyzon, infekcja wtórna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzapalny, łóżko opalające, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwodnienie, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie pierwszego stopnia, oparzenie słoneczne, prednizon, promieniowanie ultrafioletowe, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, SPF, steryd, trądzik, udar cieplny, wyczerpanie cieplne, żel aloesowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polcortolon TC (23,12 mg + 0,58 mg)/g
Polcortolon TC to preparat miejscowy zawierający 23,12 mg tetracykliny chlorowodorku oraz 0,58 mg triamcynolonu acetonidu w 1 g zawiesiny, stosowany na skórę. Triamcynolon acetonid, jako kortykosteroid, jest głównym czynnikiem wywołującym miejscowe działania niepożądane, takie jak zmiany zanikowe skóry, szczególnie na twarzy, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ścieńczenie naskórka oraz ryzyko rozstępów. Tetracyklina chlorowodorek może powodować podrażnienia, nadwrażliwość na światło oraz dysbiozę skóry, prowadzącą do nadkażeń grzybiczych lub bakteryjnych opornych na antybiotyk. Często obserwowane objawy to pieczenie, świąd, podrażnienie i nadmierne wysuszenie skóry, a także zmiany trądzikopodobne przy długotrwałym stosowaniu.
absorpcja systemowa, fotodermatoza, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipertrichoza, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid, nadciśnienie tętnicze, reakcja fotouczulająca, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tetracykliny chlorowodorek, trądzik posteroidowy, triamcynolon, triamcynolonu acetonid, zanik skóry, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie okołoustne, zespół Cushinga, zmiany trądzikopodobne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Morfeo 10 mg
Morfeo (zaleplon) w dawce 10 mg, stosowany w postaci kapsułek twardych, może wywoływać liczne działania niepożądane, z których najczęściej obserwuje się amnezję, parestezje, senność oraz bolesne miesiączkowanie. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a także tych o częstości nieznanej. Wśród poważnych reakcji odnotowano anafilaksję, hepatotoksyczność oraz reakcje nadwrażliwości na światło i obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenia psychiczne obejmują depersonalizację, omamy, depresję, splątanie, apatię i somnambulizm. Neurologiczne działania niepożądane to m.in. amnezja, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia mowy i koordynacji, a także omamy węchowe. Występują również zaburzenia widzenia i przeczulica słuchowa, a ze strony układu pokarmowego – nudności. W obrębie układu rozrodczego najczęściej zgłaszane jest bolesne miesiączkowanie.
amnezja, astenia, ataksja, benzodiazepiny, bolesne miesiączkowanie, chromaturia, depersonalizacja, depresja oddechowa, diplopia, dyzartria, flumazenil, fotowrażliwość, hemodializa, hepatotoksyczność, hipotonia, jadłowstręt, kapsułka twarda, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omamy węchowe, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, przeczulica słuchowa, reakcja anafilaktyczna, równowaga hemodynamiczna, somnambulizm, śpiączka, węgiel aktywowany, zaleplon - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acyclovir Biofarm 200 mg
Acyklowir Biofarm w dawce 200 mg, stosowany doustnie, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Do często obserwowanych działań należą bóle głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zmęczenie oraz przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych. Bardzo rzadko mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (pobudzenie, dezorientacja, omamy), ciężkie objawy neurologiczne (drżenia, niezborność ruchowa, drgawki, encefalopatia) oraz ostre uszkodzenie nerek, które wymaga natychmiastowej interwencji. W przypadku zaburzeń nerek kluczowe jest utrzymanie odpowiedniego nawodnienia pacjenta, co zwykle pozwala na szybkie ustąpienie objawów po modyfikacji leczenia.
acyklowir, ataksja, azotemię, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nerki, dezorientacja, drgawka, drżenie, duszność, encefalopatia, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, hipotensja, kreatynina, lek przeciwwirusowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, morfologia krwi, niedokrwistość, nudność, objaw psychotyczny, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra niewydolność nerek, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, śpiączka, substancja czynna, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie skóry, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zawrót głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polprazol Max 20 mg
Polprazol Max, zawierający 20 mg omeprazolu w formie kapsułek dojelitowych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane (1-10%) obejmują bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunkę, wzdęcia oraz nudności i wymioty. W zakresie hematologicznym rzadko obserwuje się leukopenię i trombocytopenię, a bardzo rzadko agranulocytozę i pancytopenię, co może skutkować zwiększoną podatnością na infekcje i zaburzeniami krzepnięcia. Reakcje nadwrażliwości, takie jak gorączka, obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja, występują rzadko i wymagają natychmiastowej interwencji. Zaburzenia metaboliczne obejmują rzadką hiponatremię oraz hipomagnezemię o nieznanej częstości, szczególnie istotną przy długotrwałym stosowaniu. Wśród objawów neurologicznych dominują bóle głowy (często), a także zawroty głowy, parestezje i senność (niezbyt często). Rzadko występują zaburzenia smaku i niewyraźne widzenie, a skurcz oskrzeli stanowi poważne, choć rzadkie powikłanie.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, encefalopatia, fotowrażliwość, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatremia, kandydoza przewodu pokarmowego, kapsułka dojelitowa, leukopenia, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadmierna potliwość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omamy, omeprazol, osłabienie siły mięśniowej, pancytopenia, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, polip dna żołądka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, toczeń rumieniowaty skórny podostry, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wypadanie włosów, wzdęcie, zaburzenie smaku, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acix 500 500 mg
Acix 500, zawierający acyklowir w postaci soli sodowej, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Niezbyt często obserwuje się hematologiczne zaburzenia, takie jak niedokrwistość, małopłytkowość i leukopenia. Bardzo rzadko występują ciężkie reakcje anafilaktyczne oraz zaburzenia neurologiczne i psychiczne, w tym encefalopatia i śpiączka, głównie u pacjentów z niewydolnością nerek. Często pojawia się zapalenie żyły związane z dożylnym podaniem leku, nudności i wymioty ze strony przewodu pokarmowego oraz przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Zmiany skórne, takie jak świąd, pokrzywka i wysypka, również występują często, natomiast obrzęk naczynioruchowy jest bardzo rzadki. W zakresie nerek często obserwuje się wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co wiąże się z maksymalnym stężeniem leku i stanem nawodnienia pacjenta.
acyklowir, bilirubina, drżenie, duszność, działanie niepożądane, encefalopatia, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, kreatynina, krew obwodowa, leukopenia, małopłytkowość, martwica tkanek, mocznik, niedokrwistość, niezborność ruchowa, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, zaburzenia czynności nerek, zapalenie wątroby, zapalenie żyły, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agastin 20 mg 20 mg
Omeprazol, substancja czynna Agastin 20 mg, wykazuje dobrze poznany profil bezpieczeństwa, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi występującymi u 1-10% pacjentów, takimi jak bóle głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności i wymioty. Należy zwrócić szczególną uwagę na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczną rozpływną martwicę naskórka (TEN), zespół DRESS oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP). Działania niepożądane nie wykazują zależności od dawki i zostały zidentyfikowane zarówno w badaniach klinicznych, jak i w okresie po wprowadzeniu leku do obrotu. Wśród innych rzadkich działań wymienia się leukopenię, trombocytopenię, agranulocytozę, hiponatremię, hipomagnezemię, zaburzenia psychiczne, zapalenie wątroby, zapalenie nerek oraz zwiększone ryzyko złamań osteoporotycznych.
agranulocytoza, ból brzucha, ból głowy, ciężkie skórne działania niepożądane, encefalopatia wątrobowa, fotowrażliwość, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezje, polip żołądka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie cewkowo-śródmiąższowe, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Norvasc 5 mg
Amlodypina, będąca antagonistą kanałów wapniowych, jest szeroko stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby wieńcowej. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych (≥ 1/10) do bardzo rzadkich (< 1/10 000). Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki okolicy kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane mogą dotyczyć różnych układów, w tym hematologicznego (leukopenia, małopłytkowość), immunologicznego (reakcje alergiczne), neurologicznego (drżenia, parestezje, zespół pozapiramidowy), sercowo-naczyniowego (arytmie, zawał serca), a także skórnego (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona) i wątrobowego (zapalenie wątroby, żółtaczka). Szczególną uwagę należy zwrócić na ciężkie reakcje skórne, poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe oraz zmiany w parametrach wątrobowych, które mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku i intensywnego leczenia.
antagonista wapnia, arytmia serca, badanie diagnostyczne, choroba wieńcowa, diplopia, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, szum uszny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał serca, zespół Lyella, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z kory cynamonowca – Działania niepożądane
Olejek eteryczny z kory cynamonowca (Cinnamomum cassia Blume), obecny w preparatach ziołowych takich jak Melisana Klosterfrau (6,28% w mieszance), zawiera aldehyd cynamonowy, który jest głównym czynnikiem wywołującym podrażnienia skóry i reakcje alergiczne. Działania niepożądane obejmują miejscowe zaczerwienienie, świąd, reakcje nadwrażliwości skórnej (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000), a także nadmierne wysuszenie skóry przy częstym stosowaniu miejscowym. Olejek może wywoływać reakcje fotowrażliwości, nasilające objawy podczas ekspozycji na promieniowanie UV. Doustne podanie preparatów zawierających olejek często powoduje nudności i zgagę (≥1/100 do <1/10), które ustępują po przyjęciu leku po posiłku. Ponadto, możliwe są objawy ze strony układu nerwowego, takie jak zawroty głowy (≥1/1 000 do <1/100), uczucie ciepła (≥1/10 000 do <1/1 000), drętwienie kończyn oraz zmęczenie (≥1/100 do <1/10), co wymaga ostrożności u pacjentów wykonujących czynności wymagające koncentracji.
aldehyd cynamonowy, bezpieczeństwo farmakoterapii, Cinnamomum cassia, dolegliwość żołądkowa, drętwienie kończyn, egzema, fotowrażliwość, nadwrażliwość skórna, nudność, obwodowy układ nerwowy, olejek eteryczny z kory cynamonowca, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie skóry, problem dermatologiczny, promieniowanie UV, reakcja alergiczna, reakcja fototoksyczna, reakcja nadwrażliwości, suchość skóry, świąd skóry, układ immunologiczny, układ pokarmowy, wysuszenie skóry, zawrót głowy, zgaga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Felogel Мax
Felogel Max to preparat zawierający 23,2 mg/g dietyloamoniowego diklofenaku, co odpowiada 20 mg diklofenaku sodowego, przeznaczony do stosowania miejscowego na nieuszkodzoną skórę. Ze względu na możliwość wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych, szczególnie przy aplikacji na duże powierzchnie skóry przez długi czas lub w połączeniu z ogólnoustrojowymi NLPZ, konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. Preparat nie powinien być stosowany na rany, otwarte urazy ani zmiany chorobowe skóry, a także nie może mieć kontaktu z oczami i błonami śluzowymi. Zaleca się unikanie stosowania pod szczelnym opatrunkiem okluzyjnym, dopuszczalne jest użycie bandaży nieokluzyjnych. Pacjenci z chorobą wrzodową żołądka lub dwunastnicy, astmą oskrzelową, przewlekłymi chorobami dróg oddechowych, nadwrażliwością na NLPZ oraz osoby z historią reakcji alergicznych powinni stosować preparat wyłącznie pod nadzorem lekarskim i z zachowaniem środków ostrożności.
astma oskrzelowa, butylohydroksytoluen, choroba wrzodowa, diklofenak dietyloamoniowy, diklofenak sodowy, działanie ogólnoustrojowe, fotowrażliwość, glikol propylenowy, katar sienny, kontaktowe zapalenie skóry, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadwrażliwość na leki przeciwbólowe, napad astmy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja leków przeciwbólowych, obrzęk Quinckego, obrzęk skóry, pokrzywka, polipy nosa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja skórna, wysypka skórna, zakażenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diaril 3 mg
Glimepiryd, pochodna sulfonylomocznika stosowana w terapii cukrzycy, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Wśród rzadkich efektów obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj ustępują po odstawieniu leku. Bardzo rzadko występują reakcje immunologiczne, w tym alergiczne zapalenie naczyń i ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. duszność, hipotonia, wstrząs), z możliwością krzyżowej alergii na inne sulfonylomoczniki i sulfonamidy. Hipoglikemia, choć rzadka, może mieć nagły i ciężki przebieg, a jej ryzyko zależy od indywidualnych czynników pacjenta oraz dawki leku. Przemijające zaburzenia widzenia, związane ze zmianami glikemii, mogą pojawić się zwłaszcza na początku terapii.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie naczyń, biegunka, ból brzucha, cholestaza, duszność, erytropenia, fotowrażliwość, glimepiryd, granulocytopenia, hemoliza, hipoglikemia, hiponatremia, hipotensja, krzyżowa reakcja alergiczna, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, nudności, pancytopenia, pochodna sulfonylomocznika, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, świąd, trombocytopenia, uczucie pełności, wstrząs, wymioty, wysypka, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby, zwiększenie enzymów wątrobowych - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Diagnostyka i diagnoza
Alergia słoneczna, obejmująca różne formy fotowrażliwości, wymaga precyzyjnej diagnostyki opartej na szczegółowym wywiadzie lekarskim oraz badaniu fizykalnym, ze szczególnym uwzględnieniem charakteru, czasu pojawienia się i lokalizacji zmian skórnych. Kluczową rolę odgrywa fototestowanie, które pozwala na określenie minimalnej dawki wywołującej reakcję (MUD) oraz identyfikację rodzaju promieniowania (UVA, UVB, światło widzialne) odpowiedzialnego za objawy. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić polimorficzną osutkę świetlną (PMLE), pokrzywkę słoneczną, świerzbiaczkę letnią, reakcje fotoalergiczne i fototoksyczne oraz choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeń rumieniowaty układowy czy skórna postać zapalenia skórno-mięśniowego. Fotopatch testing jest niezbędny przy podejrzeniu reakcji fotoalergicznych wywołanych przez substancje aplikowane na skórę. Dodatkowo, badania laboratoryjne i biopsja skóry mogą być konieczne w celu wykluczenia innych schorzeń i potwierdzenia diagnozy.
alergia słoneczna, alergolog, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, bezpośrednia immunofluorescencja, biomarker, biopsja skóry, dermatolog, desensytyzacja, fotodermatoza, fototerapia, fototestowanie, fotowrażliwość, immunoglobulina dożylna, immunosupresja, kortykosteroid, leczenie biologiczne, lek fotouczulający, lek przeciwhistaminowy, PMLE, pokrzywka słoneczna, polimorficzna osutka świetlna, promieniowanie ultrafioletowe, reakcja fotoalergiczna, reakcja fototoksyczna, świerzbiączka letnia, toczeń rumieniowaty układowy, wywiad lekarski, zapalenie skórno-mięśniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ciprofloxacin Kabi 100 mg/50 ml roztwór do infuzji
Cyprofloksacyna, fluorochinolon zawarty w produkcie Ciprofloxacin Kabi, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, psychiczny i zmysły. Szczególnie należy unikać stosowania u pacjentów z historią ciężkich reakcji na chinolony, miastenią, a także u osób z ryzykiem tętniaka i rozwarstwienia aorty, chorobami zastawkowymi serca oraz innymi wymienionymi czynnikami ryzyka. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów niepożądanych, takich jak zapalenie ścięgien, neuropatia, zaburzenia widzenia czy reakcje alergiczne, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i konsultacja lekarska. Cyprofloksacyna jest przeciwwskazana do monoterapii ciężkich zakażeń mieszanych, zakażeń paciorkowcowych oraz zakażeń wywołanych przez oporne szczepy Neisseria gonorrhoeae, a jej stosowanie powinno być oparte na wynikach badań mikrobiologicznych i lokalnym profilu oporności, zwłaszcza w przypadku zakażeń układu moczowego i biegunki podróżnych.
anafilaksja, artropatia, choroba Behçeta, CYP1A2, cytochrom P450, fluorochinolon, fotowrażliwość, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, martwica wątroby, miastenia, miażdżyca, mukowiscydoza, nadwrażliwość, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, polineuropatia obwodowa, reakcja hemolityczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, tętniak i rozwarstwienie aorty, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elestar HCT
Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min przeciwwskazany), wątroby oraz serca. Leczenie tiazydami może powodować hipokaliemię, hiperkaliemię, hiponatremię, hipomagnezemię oraz zaburzenia wapnia, co wymaga monitorowania elektrolitów i funkcji nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza po pierwszej dawce u pacjentów z niedoborem sodu lub zmniejszoną objętością krwi krążącej. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, cholestazą, niedrożnością dróg żółciowych oraz u dzieci poniżej 18 lat. Wskazane jest unikanie podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, niedociśnienia i niewydolności nerek.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciężka niewydolność nerek, dna moczanowa, enteropatia typu celiakii, fotowrażliwość, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, lek moczopędny tiazydowy, nieczerniakowy nowotwór skóry, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, oliguria, olmesartan medoksomil, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, zastawka dwudzielna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty