fotowrażliwość
Fotowrażliwość to nieprawidłowa reakcja skóry na promieniowanie słoneczne, zwłaszcza na ultrafiolet (UV-A i UV-B). Objawia się ona rumieniem, obrzękiem, pęcherzami lub wysypką na odsłoniętych częściach ciała, często połączonymi ze świądem lub pieczeniem.
Fotowrażliwość może być wywołana przez leki (np. tetracykliny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, fluorochinolony, niektóre leki przeciwpsychotyczne), choroby autoimmunologiczne (toczeń rumieniowaty układowy), choroby metaboliczne (porfiria), a także przez substancje chemiczne aplikowane na skórę. Może mieć również podłoże genetyczne, jak w przypadku fotodermatoz.
Diagnostyka fotowrażliwości obejmuje wywiad medyczny, badanie fizykalne, testy fotoprowokacyjne oraz czasem biopsję skóry. Leczenie polega na identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego, stosowaniu fotoprotekcji (odzież ochronna, filtry przeciwsłoneczne o szerokim spektrum działania) oraz leczeniu farmakologicznym (kortykosteroidy miejscowe, leki przeciwhistaminowe) w zależności od nasilenia objawów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Cipronex 250 mg
Cipronex, zawierający cyprofloksacynę w formie chlorowodorku, jest fluorochinolonowym antybiotykiem o szerokim spektrum działania, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o różnym nasileniu i częstości. Najczęściej obserwuje się nudności i biegunkę (występujące u 1-10% pacjentów). Inne działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (np. eozynofilia, leukopenia, pancytopenia), reakcje alergiczne (w tym wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia psychiczne (depresja, omamy, mania), neurologiczne (drgawki, neuropatie), sercowe (arytmie, wydłużenie odstępu QT), a także poważne powikłania skórne (zespół Stevensa-Johnsona) i mięśniowo-szkieletowe (zapalenie i zerwanie ścięgien, szczególnie ścięgna Achillesa). Występują również rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu stany, takie jak martwica wątroby czy zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków.
agranulocytoza, artropatia, arytmia komorowa, ból głowy, choroba posurowicza, cyprofloksacyna, depresja, drgawki, drżenie, duszność, dyzestezja, eozynofilia, fluorochinolon, fotowrażliwość, hamowanie szpiku kostnego, hiperglikemia, hipomania, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, mania, martwica toksyczna naskórka, martwica wątroby, miastenia, migrena, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, nadkażenie grzybicze, nadmierna aktywność psychomotoryczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i biegunka, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, osłabienie mięśni, osutka krostkowa, pancytopenia, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja lękowa, reakcja psychotyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, śpiączka hipoglikemiczna, splątanie i dezorientacja, stan astmatyczny, stan padaczkowy, świąd, szumy uszne, tachykardia, tętniak aorty, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie kanalikowo-śródmiąższowe nerek, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgien, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zerwanie ścięgna, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna, zwiększenie aminotransferaz - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asbima 10 mg + 160 mg
Lek Asbima, będący połączeniem amlodypiny i walsartanu, został przebadany w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało to skojarzenie. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie części nosowej gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy, osłabienie i uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej przy stosowaniu Asbimy (średnia częstość 5,1%). Walsartan może powodować zmniejszenie hemoglobiny, hematokrytu, neutropenię i małopłytkowość, natomiast amlodypina bardzo rzadko leukopenię i małopłytkowość. Zaburzenia metaboliczne obejmują hipokaliemię (często), hiperkalcemię, hiperlipidemię, hiperurykemię i hiponatremię (niezbyt często).
amlodypina, bradykardia, cholestaza, choroba posurowicza, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, plamica, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, stężenie hemoglobiny, tachykardia komorowa, walsartan, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie nosogardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Magnefar B6 Forte 100 mg Mg2+ + 10,10 mg
Przedawkowanie Magnefar B6 Forte, zawierającego 100 mg jonów magnezu (w postaci magnezu cytrynianu) oraz 10,10 mg pirydoksyny chlorowodorku, może prowadzić do poważnych powikłań, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, u których eliminacja magnezu jest upośledzona. Objawy zatrucia magnezem są ściśle związane z jego stężeniem w osoczu: przy poziomach 2,2–3,5 mmol/L obserwuje się nudności, wymioty, zaczerwienienie twarzy, zatrzymanie moczu, niedrożność jelit i niedociśnienie tętnicze; przy 3,9–5,2 mmol/L dochodzi do senności, braku odruchów ścięgnowych oraz całkowitego bloku serca; powyżej 6,5 mmol/L występuje depresja oddechowa, paraliż i całkowity blok serca, a powyżej 8,7 mmol/L może dojść do asystolii. Ciężkie zatrucie może także powodować zespół bezmoczu, pogarszający rokowanie. Leczenie obejmuje dożylne podanie 10% glukonianu lub chlorku wapnia, metylosiarczanu neostygminy (0,5-2 mg i.v.), wyrównanie zaburzeń elektrolitowych oraz monitorowanie funkcji oddechowej i sercowej. W przypadku niewydolności nerek wskazana jest hemodializa lub dializa otrzewnowa, a także stosowanie diuretyków pętlowych (furosemid) w celu zwiększenia wydalania magnezu.
asystolia, brak odruchów głębokich, całkowity blok serca, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, diuretyk pętlowy, drgawki, drożność dróg oddechowych, fotowrażliwość, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, jony magnezu, leczenie nerkozastępcze, metylosiarczan neostygminy, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, niewydolność nerek, nudności i wymioty, parestezje, pirydoksyna, przedawkowanie magnezu, przedawkowanie witaminy B6, rumień twarzy, stężenie magnezu we krwi, stężenie w osoczu, zaburzenie czucia głębokiego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zatrucie magnezem, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół bezmoczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Neotigason 25 mg
Acytretyna, stosowana w dawkach 10 mg i 25 mg, wywołuje działania niepożądane u większości pacjentów, które zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu terapii. Charakterystyczne jest początkowe paradoksalne pogorszenie objawów łuszczycy. Najczęściej obserwuje się objawy hiperwitaminozy A, takie jak suchość ust, którą można łagodzić stosowaniem tłustych maści. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych należą suchość błon śluzowych (oczu, nosa, jamy ustnej), bóle głowy, zapalenie skóry, zaburzenia lipidowe (wzrost trójglicerydów i cholesterolu), a także obrzęki obwodowe i nieprawidłowości enzymów wątrobowych.
acytretyna, dysfonia, fotowrażliwość, hiperostoza kręgosłupa, hiperwitaminoza A, kandydoza pochwy, kseroftalmia, łuszczenie skóry, łuszczyca, madaroza, nadciśnienie śródczaszkowe, nadwrażliwość typu I, neuropatia obwodowa, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, przedwczesne zarastanie nasad kości, ślepota nocna, tolerancja glukozy, zapalenie czerwieni warg, zapalenie dziąseł, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zespół kwasu retynowego, zespół przesiąkania włośniczek, ziarniniak ropotwórczy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwapnienia pozaszkieletowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Przedawkowanie pirfenidonu, choć rzadkie w praktyce klinicznej, stanowi istotne wyzwanie terapeutyczne. Badania na zdrowych ochotnikach wykazały tolerancję na dawki do 4806 mg/dobę (sześć kapsułek po 267 mg trzy razy dziennie) podawane przez 12 dni, jednak dawki przekraczające tę wartość mogą prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych. Objawy przedawkowania są zazwyczaj łagodne i przemijające, obejmując nasilenie działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego oraz dermatologicznego, takich jak reakcje fotowrażliwości i wysypki skórne. Profil kliniczny objawów odpowiada znanym efektom ubocznym stosowania pirfenidonu w dawkach terapeutycznych, lecz z większym nasileniem.
badanie biochemiczne, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, fotowrażliwość, funkcja wątroby, leczenie objawowe, objaw przedawkowania, objawy żołądkowo-jelitowe, parametry życiowe, postępowanie medyczne, przedawkowanie pirfenidonu, saturacja krwi, wydolność krążeniowa, wydolność oddechowa, wysypka skórna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Aurovitas 125 mg/80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony u około 6500 dorosłych oraz 184 pacjentów pediatrycznych, głównie w kontekście profilaktyki nudności i wymiotów związanych z chemioterapią o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. U dorosłych z HEC najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak czkawka (4,6% vs 2,9%), podwyższenie aktywności AlAT (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji MEC najczęściej zgłaszano zmęczenie (1,4% vs 0,9%), a u dzieci czkawkę (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Monitorowanie enzymów wątrobowych, liczby neutrofili oraz stężenia sodu jest kluczowe podczas terapii aprepitantem.
aminotransferaza alaninowa, bradykardia, chemioterapia umiarkowanego ryzyka wymiotów, chemioterapia wysokiego ryzyka wymiotów, częstomocz, dyspepsja, fosfataza zasadowa, fotowrażliwość, gorączka neutropeniczna, hiponatremia, infekcja gronkowcowa, jadłowstręt, niedokrwistość, nudności i wymioty pooperacyjne, obrzęk, perforacja wrzodu dwunastnicy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia poznawcze, zakażenie drożdżakowe, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Acurenal
Chinapryl, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości, takich jak plamica, martwicze zapalenie naczyń, obrzęk płuc czy reakcje anafilaktyczne. Objawowe niedociśnienie tętnicze jest rzadkie, ale częstsze u pacjentów z odwodnieniem, ciężkim nadciśnieniem reninozależnym oraz u osób z niewydolnością serca i chorobą niedokrwienną serca lub naczyń mózgowych. W przypadku niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta na plecach i podanie dożylne roztworu soli fizjologicznej, a także rozważenie zmniejszenia dawki lub modyfikacji terapii. U pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 60 ml/min, gdyż okres półtrwania chinaprylatu ulega wydłużeniu, a dawka początkowa powinna być odpowiednio zmniejszona.
agranulocytoza, azotemia, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, fotowrażliwość, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, hipoglikemia, hiponatremia, klirens kreatyniny, kolagenoza naczyń, LDL-afereza, lek hipoglikemizujący, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie reninozależne, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, piorunująca martwica wątroby, plamica, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, SIADH, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, supresja szpiku kostnego, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy, żółtaczka zastoinowa, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Lek Dipperam HCT, zawierający amlodypinę (10 mg), walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w 8-tygodniowym badaniu klinicznym na 2271 pacjentach, z czego 582 otrzymywało pełną terapię trójskładnikową. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7% pacjentów), prowadzące sporadycznie do przerwania leczenia. Nie zaobserwowano nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii lub terapii dwuskładnikowej. Walsartan łagodził hipokaliemię indukowaną przez hydrochlorotiazyd, co stanowi istotną korzyść kliniczną. Działania niepożądane klasyfikowane są według MedDRA i częstości występowania, z najczęstszymi objawami takimi jak obrzęk obwodowy, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy, hipokaliemia oraz zwiększona częstość oddawania moczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, fotowrażliwość, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, obrzęk stawów, suchość w jamie ustnej, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Accupro 5 5 mg
Produkt leczniczy ACCUPRO (chinapryl), inhibitor ACE, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy (7,2%), zawroty głowy (5,5%), kaszel (3,9%), zmęczenie (3,5%), katar (3,2%), nudności i/lub wymioty (2,8%) oraz bóle mięśni (2,2%). Wśród poważnych działań niepożądanych należy zwrócić uwagę na ryzyko niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów z niedoborem G-6-PDH, zapalenie trzustki, które może być śmiertelne, oraz zespół niewłaściwego uwalniania wazopresyny (SIADH) prowadzący do hiponatremii. Pacjenci stosujący jednocześnie diuretyki są bardziej narażeni na nasilenie działań niepożądanych. Ponadto, choć nie stwierdzono bezpośredniego związku z chinaprylem, obserwowano układowe zapalenie naczyń i ginekomastię w grupie inhibitorów ACE.
agranulocytoza, astenia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, ból mięśni, chinapryl, dławica piersiowa, duszność, dysgeusia, dyspepsja, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperkaliemia, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, impotencja, inhibitor ACE, kaszel, kołatanie serca, małopłytkowość, martwica naskórka, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność jelit, niewydolność nerek, nieżyt nosa, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pęcherzyca, pokrzywka, powikłanie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, tachykardia, TIA, udar mózgu, zaburzenia widzenia, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał serca, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arlevert 20 mg + 40 mg
Lek Arlevert, zawierający cynaryzynę (20 mg) i dimenhydraminę (40 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się przede wszystkim łagodnymi i przemijającymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej obserwowaną reakcją jest senność, występująca u około 8% pacjentów, oraz suchość w jamie ustnej u około 5% leczonych, co jest zgodne z działaniem antagonistów receptorów H1. Inne działania niepożądane o różnej częstości obejmują m.in. leukopenię, małopłytkowość, bóle głowy, parestezje, zaburzenia widzenia, nudności, wysypki skórne oraz trudności w oddawaniu moczu. Większość z nich ma charakter łagodny i ustępuje podczas kontynuacji terapii.
agranulocytoza odwracalna, amnezja, antagonista receptora H1, biegunka, ból brzucha, ból głowy, cynaryzyna i dimenhydramina, drgawka, drżenie, dyspepsja, dysuria, fotowrażliwość, jaskra zamykającego się kąta, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, nadmierne pocenie, niedokrwistość aplastyczna, nudność, paradoksalna pobudliwość, parestezja, przyrost masy ciała, reakcja nadwrażliwości, reakcja rumieniowatopodobna, senność, suchość w jamie ustnej, szum w uszach, ucisk w klatce piersiowej, wysypka, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie widzenia, zaparcie, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Leczenie
Alergia słoneczna, zwana również fotowrażliwością, to immunologiczna reakcja na promieniowanie UV, manifestująca się różnorodnymi zmianami skórnymi, w tym polymorficznym osutkiem świetlnym (PMLE) i pokrzywką słoneczną. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje przede wszystkim unikanie ekspozycji na słońce oraz stosowanie środków wspomagających, takich jak chłodne kompresy, nawilżające kremy i odpowiednie nawodnienie. W łagodnych przypadkach wystarcza samo unikanie słońca, natomiast w cięższych wskazana jest farmakoterapia: doustne leki przeciwhistaminowe (loratadyna, feksofenadyna, cetyryzyna, difenhydramina, chlorfeniramina), miejscowe kortykosteroidy (np. hydrokortyzon 1%) oraz doustne kortykosteroidy (prednizon 0,5-1 mg/kg m.c. przez 1-2 tygodnie). Hydroksychlorochina jest skuteczna w PMLE, a w opornych przypadkach pokrzywki słonecznej stosuje się omalizumab, cyklosporynę lub azatioprynę. Fototerapia (UVA, UVB, PUVA) służy do desensytyzacji skóry przed sezonem letnim i może przynieść remisję trwającą kilka miesięcy.
afamelanotyd, alergia słoneczna, azatiopryna, beta-karoten, cyklosporyna, doustny kortykosteroid, dożylna immunoglobulina, fotochemoterapia PUVA, fototerapia, fotowrażliwość, hartowanie skóry, homeopatia, hydroksychlorochina, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, melanina, miejscowy kortykosteroid, nikotynamid, omalizumab, pokrzywka słoneczna, probiotyk, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało monoklonalne anty-IgE, psoralen, selen, terapia infuzyjna, toczeń, wymiana osocza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naklofen Duo 75 mg
Naklofen Duo, zawierający diklofenak sodowy w dawce 75 mg (25 mg peletek dojelitowych i 50 mg peletek o przedłużonym uwalnianiu), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie podczas długotrwałej terapii. Wśród najczęstszych objawów dominują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, bóle brzucha i wzdęcia. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, w tym zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia z przewodu pokarmowego, chorobę wrzodową oraz zapalenie jelita grubego. Diklofenak może także powodować hepatotoksyczność, manifestującą się podwyższeniem aktywności aminotransferaz, a w bardzo rzadkich przypadkach prowadzić do ostrych i przewlekłych zapaleń wątroby, martwicy oraz niewydolności wątroby. W zakresie układu nerwowego często występują bóle i zawroty głowy, a bardzo rzadko parestezje, drgawki czy aseptyczne zapalenie opon mózgowych. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, choć rzadkie, mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, białkomocz, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, diklofenak sodowy, fotowrażliwość, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, peletki dojelitowe, piorunujące zapalenie wątroby, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórkowa, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie widzenia, zakrzepica tętnicza, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to preparat złożony zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Do najczęstszych działań należą zapalenie nosa i gardła (często przy atorwastatynie), hiperglikemia (często przy atorwastatynie), senność (często przy amlodypinie), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często przy peryndoprylu i amlodypinie), ból głowy (często przy wszystkich składnikach), nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zmienione wyniki badań czynności wątroby i zwiększona aktywność kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), rabdomiolizę, miopatię oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, ból głowy, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójne widzenie, podwyższona kinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schorzenie sercowo-naczyniowe, SIADH, składniki leku Triveram, skurcze mięśni, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia mikcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie nosa i gardła, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona