flekainid

Flekainid to lek antyarytmiczny należący do klasy IC według klasyfikacji Vaughana-Williamsa. Działa poprzez blokowanie szybkich kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do zmniejszenia szybkości przewodzenia impulsów elektrycznych w sercu oraz wydłużenia okresu refrakcji.

Główne wskazania do stosowania flekainidu obejmują leczenie i zapobieganie nawrotom zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu serca, takich jak częstoskurcz komorowy. Jest również skuteczny w leczeniu napadowego migotania przedsionków, szczególnie u pacjentów bez strukturalnej choroby serca, oraz w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego, w tym zespołu Wolffa-Parkinsona-White’a.

Ze względu na potencjalne działania proarytmiczne, flekainid powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem kardiologicznym. Jest przeciwwskazany u pacjentów z dysfunkcją lewej komory, po zawale mięśnia sercowego oraz z niewydolnością serca, gdyż może zwiększać śmiertelność w tych grupach pacjentów. Wymaga monitorowania stężenia w surowicy oraz regularnej kontroli EKG podczas terapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Seroxat 20 mg

Paroksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6 i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, co jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego. Ponadto, paroksetyna znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6, takich jak pimozyd (2,5-krotny wzrost stężenia przy dawce 60 mg paroksetyny) i tiorydazyna, co może prowadzić do wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii typu torsade de pointes. Wskazane jest unikanie kojarzenia paroksetyny z lekami serotoninergicznymi (np. tryptany, tramadol, linezolid, dziurawiec), fentanylem oraz tamoksyfenem, gdzie obserwuje się zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może obniżać skuteczność przeciwnowotworową terapii. W przypadku leków przeciwzakrzepowych, NLPZ i kwasu acetylosalicylowego, paroksetyna zwiększa ryzyko krwawień, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej i ewentualnej modyfikacji dawkowania.
atomoksetyna, błękit metylenowy, buprenorfina, chlorek metylotioniny, cholinesteraza osoczowa, CYP2D6, cytochrom P450, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, fozamprenawir, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klomipramina, klozapina, kwas acetylosalicylowy, linezolid, lit, metoprolol, miwakurium, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, objawy antycholinergiczne, odstęp QT, perfenazyna, petydyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, prawastatyna, procyklidyna, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, suksametonium, tamoksyfen, tiorydazyna, torsade de pointes, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tryptofan, walproinian sodu, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Efawirenz – Przeciwwskazania stosowania

Efawirenz, stosowany w preparatach złożonych takich jak Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas, Emtenef oraz Padviram, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby klasy C wg skali Child-Pugh-Turcotte. Ze względu na metabolizm przez CYP3A4, efawirenz wykazuje liczne interakcje lekowe, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca czy depresja oddechowa. Przeciwwskazane jest łączenie efawirenzu z lekami takimi jak terfenadyna, astemizol, cyzapryd, midazolam, triazolam, pimozyd, beprydyl, alkaloidy sporyszu, worykonazol, elbaswir/grazoprewir oraz preparatami zawierającymi ziele dziurawca (Hypericum perforatum). Ponadto, efawirenz jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużeniem odstępu QTc, arytmią, bradykardią, zastoinową niewydolnością serca z obniżoną frakcją wyrzutową oraz zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia). Warto podkreślić, że brak możliwości modyfikacji dawki efawirenzu w preparatach złożonych wymaga bezwzględnego przestrzegania przeciwwskazań.
alkaloidy sporyszu, antybiotyk makrolidowy, arytmia, benzodiazepiny, bradykardia, cytochrom P450 3A4, cyzapryd, depresja oddechowa, działanie proarytmiczne, działanie uspokajające, dziurawiec, efawirenz, elbaswir/grazoprewir, flekainid, fluorochinolon, frakcja wyrzutowa lewej komory, HCV, hepatolog, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiolog, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwmalaryczny, leki przeciwhistaminowe, metadon, nadwrażliwość, nagły zgon sercowy, neuroleptyk, pimozyd, reakcja nadwrażliwości, skala Child-Pugh-Turcotte, terapia przeciwwirusowa, toksyczny metabolit, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Pixigan 150 mg

Bupropion, substancja aktywna produktu Pixigan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych; zalecany odstęp czasowy to minimum 14 dni po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych inhibitorach MAO. Bupropion i jego metabolit hydroksybupropion silnie hamują enzym CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten izoenzym (np. dezypramina, imipramina, rysperydon, metoprolol), z możliwym wzrostem Cmax i AUC od 2 do 5 razy. Wskazana jest ostrożność i ewentualna redukcja dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu bupropionu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI), a także zmniejszenie skuteczności tamoksyfenu z powodu hamowania jego aktywacji przez CYP2D6. Interakcje z digoksyną mogą prowadzić do zmniejszenia jej stężenia i zwiększonego klirensu nerkowego, co wymaga monitorowania po odstawieniu bupropionu.
aktywacja metaboliczna, amantadyna, benzodiazepina, beta-adrenolityk, cyklofosfamid, CYP2B6, CYP2D6, cytalopram, dezypramina, diazepam, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, fenytoina, flekainid, hydroksybupropion, ifosfamid, imipramina, inhibitor CYP2B6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klirens nerkowy, klopidogrel, lek antyretrowirusowy, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lewodopa, lopinawir, metoprolol, nadciśnienie, nieodwracalny inhibitor MAO, nikotynowy system transdermalny, odwracalny inhibitor MAO, orfenadryna, propafenon, rysperydon, rytonawir, SNRI, SSRI, substrat CYP2B6, tamoksyfen, tiorydazyna, tyklopidyna, walproinian, wąski indeks terapeutyczny, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy, ziele dziurawca zwyczajnego
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z sosny zwyczajnej – Interakcje

Wyciąg z sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris L., turiones) stosowany w preparacie Dexapini (426 mg/5 ml wyciągu płynnego z pędów sosny suchych, DER 1:1,6, rozpuszczalnik: etanol 90% V/V) jest składnikiem złożonym z dekstrometorfanu bromowodorku (6,5 mg/5 ml) oraz nalewki z owocu kopru włoskiego (65 mg/5 ml). Kluczowe znaczenie mają interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które mogą prowadzić do zagrażającego życiu zespołu serotoninowego objawiającego się gorączką, nadciśnieniem i zaburzeniami rytmu serca. Dexapini jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących inhibitory MAO oraz przez 14 dni po ich odstawieniu. Ponadto, interakcje z linezolidem (inhibitor MAO) oraz silnymi inhibitorami enzymu CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina) mogą znacząco zwiększać stężenie dekstrometorfanu, co zwiększa ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego.
agonista receptorów opioidowych, amiodaron, barbiturat, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, chinidyna, cynakalcet, dekstrometorfan, depresja oddechowa, depresja OUN, difenhydramina, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hydroksyzyna, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, linezolid, metadon, moklobemid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, prometazyna, propafenon, selegilina, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, wyciąg z sosny zwyczajnej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin Swift 20 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Mozarin Swift, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączne stosowanie z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO (przerwa 14 dni przed i 7 dni po terapii escytalopramem) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki jak erytromycyna IV, halofantryna) z powodu ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu selegiliny (do 10 mg/dobę), leków serotoninergicznych (np. tramadol, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, preparatów z dziurawca zwyczajnego oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, monitorując odpowiednio parametry kliniczne i laboratoryjne. Spożycie alkoholu podczas terapii nie jest zalecane ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych.
cymetydyna, dezypramina, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, krzepnięcie krwi, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, linezolid, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, tiorydazyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Duloxetine +pharma 30 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; zaleca się zachowanie odstępu 14 dni po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem duloksetyny oraz 5 dni po odstawieniu duloksetyny przed rozpoczęciem IMAO. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), zmniejszają klirens duloksetyny o około 77% i zwiększają jej AUC sześciokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest także umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co może prowadzić do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy (60 mg x 2/dobę) oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny (40 mg x 2/dobę), co wymaga ostrożności przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6 (np. flekainid, propafenon, metoprolol, rysperydon, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Palenie tytoniu indukuje CYP1A2, obniżając stężenie duloksetyny w osoczu o około 50%, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii.
alkohol etylowy, amitryptylina, antagonista receptora H2, benzodiazepina, buprenorfina, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, działanie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, klomipramina, konkurencja enzymatyczna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, linezolid, metabolizm wątrobowy, metoprolol, nortryptylina, odwracalny inhibitor MAO, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, petydyna, propafenon, rysperydon, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Aurovitas 90 mg

Cynakalcet Aurovitas wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg 2x/dobę), mogą podwoić stężenie cynakalcetu w surowicy, co wymaga dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają stężenie leku, również wskazując na konieczność modyfikacji dawkowania. Palenie tytoniu, indukujące CYP1A2, zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co może wymagać korekty dawki. Cynakalcet jest silnym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, np. 3,6-krotne zwiększenie ekspozycji na dezypraminę (50 mg) oraz 11-krotne zwiększenie AUC dekstrometorfanu (30 mg). Nie obserwuje się wpływu cynakalcetu na farmakokinetykę warfaryny, midazolamu ani leków immunosupresyjnych metabolizowanych przez CYP3A4/3A5. Węglan wapnia (1500 mg), sewelamer (3×2400 mg/dobę) i pantoprazol (80 mg/dobę) nie wpływają na farmakokinetykę cynakalcetu.
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, drgawki, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, hepatotoksyczność, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, metoprolol, midazolam, nortryptylina, palenie tytoniu, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, tetania, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 75 mg

Darunavir w skojarzeniu z rytonawirem, stosowany u dorosłych, wykazuje silne działanie hamujące na enzymy CYP3A i CYP2D6 oraz transportery P-gp, OATP1B1 i OATP1B3, co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Kombinacja ta powoduje około 14-krotne zwiększenie ekspozycji na darunawir przy dawce 600 mg z rytonawirem 100 mg dwa razy na dobę. Hamowanie CYP3A może zwiększać stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania z niektórymi produktami leczniczymi. Ponadto, obserwuje się indukcję CYP2C9 i CYP2C19, co może obniżać stężenia leków takich jak warfaryna i metadon, oraz zahamowanie CYP2D6, prowadzące do wzrostu stężeń leków takich jak flekainid, propafenon czy metoprolol. Rytonawir dodatkowo hamuje transportery P-gp i OATP1B1/3, co zwiększa stężenia substratów tych białek, np. digoksyny, statyn i bozentanu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych, w tym miopatii.
bozentan, CYP2C19, CYP2C8, CYP2D6, CYP3A, cytochrom P450, dabigatran, darunawir, digoksyna, dziurawiec zwyczajny, eteksylat dabigatranu, flekainid, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor, inhibitor proteazy, interakcja międzylekowa, klotrymazol, leki przeciwgrzybicze azolowe, metadon, OATP1B1, OATP1B3, paklitaksel, ryfampicyna, rytonawir, statyna, utrata działania terapeutycznego, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zdarzenie niepożądane
Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Dawkowanie i sposób podawania

Leczenie flekainidem wymaga ścisłego nadzoru kardiologicznego ze względu na ryzyko działań niepożądanych oraz konieczność indywidualnego dostosowania dawki. Terapia powinna być inicjowana i modyfikowana pod kontrolą EKG oraz oznaczania stężenia leku w osoczu, które powinno mieścić się w zakresie terapeutycznym 200-1000 ng/ml, z uwagą na ryzyko toksyczności powyżej 700-1000 ng/ml. U pacjentów z organiczną kardiomiopatią, zwłaszcza po zawale mięśnia sercowego, flekainid stosuje się jedynie po nieskuteczności lub nietolerancji innych leków przeciwarytmicznych klasy innych niż Ic oraz gdy leczenie niefarmakologiczne jest niewskazane. Dawkowanie różni się w zależności od typu arytmii: w nadkomorowych zaburzeniach rytmu początkowo 50 mg dwa razy na dobę, z dawką maksymalną do 300 mg/dobę, natomiast w komorowych 100 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką do 400 mg/dobę. U osób starszych oraz z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤35 ml/min/1,73 m²) dawki początkowe i maksymalne są odpowiednio obniżone, a monitorowanie stężenia flekainidu w osoczu jest szczególnie istotne ze względu na wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz ze wszczepionym stymulatorem serca dawki również wymagają ograniczenia i ścisłej kontroli.
ablacja, amiodaron, cymetydyna, defibrylator, działanie niepożądane, flekainid, kardiomiopatia organiczna, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, niewydolność nerek, okres półtrwania, stężenie flekainidu w osoczu, stężenie kreatyniny, stężenie terapeutyczne, stymulacja wsierdzia, stymulator serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cytisinicline Pro-Pharma

Produkt leczniczy Cytisinicline Pro-Pharma (1,5 mg tabletki powlekane) jest wskazany wyłącznie dla pacjentów z silnym motywatorem do zaprzestania palenia nikotyny. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku z tytoniem lub innymi produktami nikotynowymi ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze), guzem chromochłonnym nadnerczy, chorobami układu pokarmowego (wrzody, refluks), zaburzeniami endokrynologicznymi (nadczynność tarczycy, cukrzyca), zaburzeniami psychicznymi (szczególnie schizofrenia) oraz niewydolnością nerek i wątroby, które mogą wpływać na metabolizm i farmakokinetykę leku.
aspartam, choroba Alzheimera, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, cytochrom CYP1A2, cytochrom P450, cytyzyniklina, fenyloketonuria, flekainid, fluwoksamina, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, klomipramina, klozapina, lek antyarytmiczny, lek opioidowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, olanzapina, pentazocyna, POChP, ropinirol, schizofrenia, takryna, teofilina, wąski indeks terapeutyczny, zespół odstawienia nikotyny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nikozipix

Produkt leczniczy Nikozipix jest wskazany wyłącznie dla pacjentów z silną motywacją do rzucenia palenia tytoniu. Należy unikać jednoczesnego stosowania Nikozipix i kontynuowania palenia lub innych źródeł nikotyny ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych nikotyny. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze), zaburzeniami endokrynologicznymi (guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, cukrzyca), chorobami przewodu pokarmowego (wrzody żołądka, refluks) oraz zaburzeniami psychicznymi, w tym schizofrenią. Ponadto, zaprzestanie palenia może spowodować spowolnienie metabolizmu leków metabolizowanych przez cytochrom CYP1A2, co może prowadzić do wzrostu ich stężenia w osoczu, zwłaszcza leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak teofilina, takryna, klozapina i ropinirol. Wzrost stężeń może dotyczyć także imipraminy, olanzapiny, klomipraminy i fluwoksaminy, choć dane kliniczne są niejednoznaczne.
aspartam, choroba Alzheimera, choroba niedokrwienna serca, choroba Parkinsona, choroba psychiczna, choroba refluksowa przełyku, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, cytochrom CYP1A2, działanie niepożądane nikotyny, fenyloketonuria, flekainid, fluwoksamina, glicerol, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, klomipramina, klozapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, mannitol, metabolizm leku, miażdżyca tętnic, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, objaw neuropsychiatryczny, obniżenie nastroju, olanzapina, palenie tytoniu, pentazocyna, POChP, ropinirol, schizofrenia, takryna, teofilina, wąski indeks terapeutyczny, wielopierścieniowy węglowodór aromatyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nicorette Icy White Gum

Nikotynowa terapia zastępcza (NTZ) z użyciem gumy Nicorette Icy White Gum wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. po niedawnym zawale mięśnia sercowego, niestabilnej dławicy piersiowej, ciężkich zaburzeniach rytmu serca, niewyrównanym nadciśnieniu tętniczym czy po incydentach mózgowo-naczyniowych). W takich przypadkach preferowane są metody niefarmakologiczne, a w razie konieczności stosowanie gumy powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską. U pacjentów z cukrzycą zaleca się częstsze monitorowanie glikemii ze względu na wpływ nikotyny na metabolizm węglowodanów. Szczególną ostrożność należy zachować także u osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, niewyrównaną nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, chorobami przewodu pokarmowego (np. zapalenie przełyku, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy) oraz u pacjentów z padaczką lub przyjmujących leki przeciwdrgawkowe, ze względu na ryzyko zaostrzenia objawów lub wystąpienia drgawek.
Stosowanie gumy Nicorette Icy White Gum wiąże się z ryzykiem przeniesienia uzależnienia nikotynowego, które jest jednak mniej szkodliwe i łatwiejsze do przerwania niż uzależnienie od tytoniu. Po zaprzestaniu palenia może dojść do zmiany metabolizmu leków metabolizowanych przez izoenzym CYP 1A2 (np. teofilina, takryna, klozapina, ropinirol), co wymaga monitorowania stężeń leków i ewentualnej korekty dawkowania. Preparat zawiera butylohydroksytoluen (E321), mogący podrażniać błony śluzowe jamy ustnej, a jego zawartość sodu jest <1 mmol (23 mg) na dawkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Należy również zwrócić uwagę na ryzyko toksyczności nikotyny u małych dzieci oraz potencjalne problemy u pacjentów noszących protezy dentystyczne, u których guma może się przyklejać i uszkadzać uzupełnienia protetyczne.
aminy katecholowe, butylohydroksytoluen, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, drgawki, flekainid, fluwoksamina, guma nikotynowa, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, izoenzym CYP 1A2, klirens nikotyny, klomipramina, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, padaczka, pentazocyna, pheochromocytoma, proteza dentystyczna, ropinirol, stężenie glukozy, takryna, teofilina, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie rytmu serca, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Skład i postać leku – Amarhyton 100 mg

Amarhyton to preparat zawierający flekainidu octan w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępnych w dawkach 50 mg oraz 100 mg. Kapsułki 50 mg mają biały korpus i wieczko, natomiast kapsułki 100 mg charakteryzują się szarym korpusem i białym wieczkiem. Substancją czynną jest flekainidu octan, a każda kapsułka zawiera odpowiednio 50 mg lub 100 mg tej substancji. Mini-tabletki wewnątrz kapsułek zawierają substancje pomocnicze takie jak powidon K-25, celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna oraz stearynian magnezu, a ich otoczka składa się z kopolimeru kwasu metakrylowego i metylu metakrylanu (1:2), makrogolu 400 oraz talku. Otoczka kapsułek różni się w zależności od dawki, co wpływa na ich kolorystykę i skład, np. kapsułki 100 mg zawierają dodatkowo tlenek żelaza (E172).
blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, flekainid, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kapsułka żelatynowa, kopolimer kwasu metakrylowego, krospowidon, krzemionka koloidalna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, powidon, stearynian magnezu, termin ważności leku, tlenek żelaza
Leksykon substancji czynnych
Abirateron – Interakcje

Abirateron, stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawanie abirateronu na czczo jest obligatoryjne, gdyż jedzenie znacząco zwiększa jego wchłanianie, co może prowadzić do nieprzewidywalnej ekspozycji i ryzyka działań niepożądanych. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina czy ziele dziurawca, obniżają AUC abirateronu o około 55%, co może zmniejszać skuteczność leczenia i dlatego ich stosowanie powinno być unikane. Z kolei silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest także inhibitorem CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te enzymy, np. 2,9-krotny wzrost AUC dekstrometorfanu (substrat CYP2D6) oraz 46% wzrost AUC pioglitazonu (substrat CYP2C8). W związku z tym zaleca się ostrożność i monitorowanie pacjentów, zwłaszcza przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6 i CYP2C8.
abirateron octan, amiodaron, bradykardia, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie proarytmiczne, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP2C8, enzym CYP2D6, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, hipoglikemia, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, nośnik OATP1B1, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, oksykodon, opioidowy lek przeciwbólowy, pioglitazon, propafenon, propranolol, PSA, rak gruczołu krokowego, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, silny induktor CYP3A4, sotalol, spironolakton, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoksetyna EGIS 20 mg

Fluoksetyna charakteryzuje się długim okresem półtrwania, co ma istotne znaczenie przy zmianie terapii oraz w kontekście interakcji lekowych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie fluoksetyny z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), np. iproniazydem, ze względu na ryzyko rozwoju potencjalnie śmiertelnego zespołu serotoninowego. Zalecany odstęp czasowy to minimum 2 tygodnie po zakończeniu terapii IMAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5 tygodni po odstawieniu fluoksetyny przed rozpoczęciem IMAO. Fluoksetyna hamuje metabolizm metoprololu, co zwiększa ryzyko bradykardii, a także metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2D6 (np. tamoksyfen, fenytoina, leki przeciwarytmiczne, karbamazepina), co wymaga dostosowania dawek i monitorowania pacjenta. Ponadto, fluoksetyna może nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych i przeciwpłytkowych, zwiększając ryzyko krwawień, co wymaga regularnej kontroli wskaźnika INR i stanu klinicznego.
atomoksetyna, błękit metylenowy, bradykardia, buprenorfina, cyproheptadyna, desmopresyna, diuretyk, doustny antykoagulant, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, fenytoina, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, hiponatremia, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, iproniazyd, karbamazepina, kloniczny skurcz mięśni, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, mekwitazyna, metoprolol, nebiwolol, niewydolność serca, norfluoksetyna, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tamoksyfen, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisopromerck 5 5 mg

Bisoprolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu ze względu na ryzyko znacznego niedociśnienia oraz bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Również leki przeciwnadciśnieniowe o działaniu ośrodkowym (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą nasilać niewydolność serca i powodować „nadciśnienie z odbicia” przy nagłym odstawieniu. Wymagana jest ostrożność przy stosowaniu antagonistów wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), leków przeciwarytmicznych klas I i III, beta-adrenolityków miejscowych, leków parasympatykomimetycznych, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, środków znieczulenia ogólnego, glikozydów naparstnicy oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych takich jak bradykardia, wydłużenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie czy maskowanie objawów hipoglikemii.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbiturat, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, napięcie współczulne, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Symescital 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Symescital, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii escytalopramem przed podaniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i odwracalnego, nieselektywnego inhibitora MAO (linezolid). Escytalopram jest również przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwhistaminowe), co może prowadzić do addytywnego wydłużenia QT i ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, stosowanie escytalopramu z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, a łączenie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion, tramadol) wymaga monitorowania pod kątem drgawek. Współistniejące stosowanie litu, tryptofanu oraz dziurawca zwyczajnego może nasilać działania niepożądane lub terapeutyczne escytalopramu.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylacja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, farmakodynamika, farmakokinetyka, flekainid, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki serotoninergiczne, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, SSRI, substancja czynna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Cytalopram – Interakcje

Cytalopram wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, z których najistotniejsze klinicznie dotyczą inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), leków wydłużających odstęp QT oraz produktów o działaniu serotoninergicznym. Jednoczesne stosowanie cytalopramu z inhibitorami MAO, w tym selegiliną w dawkach >10 mg, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, drgawkami mioklonicznymi i hipertermią. Również łączenie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. pimozyd 2 mg/dobę, leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) jest przeciwwskazane z powodu addytywnego ryzyka arytmii; pimozyd w skojarzeniu z cytalopramem powoduje wydłużenie QTc o około 10 ms. Ponadto, stosowanie cytalopramu z opioidami (tramadol, buprenorfina) i tryptanami (sumatryptan, oksytryptan) może nasilać działanie serotoninergiczne, co wymaga ostrożności i monitorowania objawów. W przypadku litu i dziurawca zwyczajnego obserwuje się potencjalne nasilenie działań niepożądanych, a u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub wpływające na płytki krwi istnieje zwiększone ryzyko krwawień.
amitryptylina, astemizol, buprenorfina, bupropion, buspiron, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, digoksyna, dipirydamol, dziurawiec zwyczajny, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, fenotiazyna, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, imipramina, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klomipramina, klozapina, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewomepromazyna, lit, mefenytoina, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, oksytryptan, omeprazol, P-glikoproteina, pentamidyna, pimozyd, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sparteina, sumatryptan, teofilina, tiorydazyna, tramadol, triazolam, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, tyklopidyna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Arlevert 20 mg + 40 mg

Arlevert, zawierający 20 mg cynaryzyny i 40 mg dimenhydraminy, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy przy jednoczesnym stosowaniu z barbituranami, opioidami czy lekami uspokajającymi, co zwiększa ryzyko sedacji i zaburzeń świadomości. Inhibitory MAO oraz prokarbazyna potęgują działanie przeciwcholinergiczne i uspokajające Arlevertu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, lek może wzmacniać efekty leków przeciwnadciśnieniowych oraz efedryny, zwiększając ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Arlevert jest przeciwwskazany w połączeniu z lekami wydłużającymi odcinek QT (np. chinidyna, amiodaron), ze względu na ryzyko groźnych arytmii komorowych. Difenhydramina, składnik Arlevertu, jest inhibitorem CYP2D6, co może prowadzić do wzrostu stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym, takich jak flekainid, nortryptylina czy metoprolol.
amiodaron, antybiotyk aminoglikozydowy, Arlevert, arytmia komorowa, atropina, barbiturany, beta-bloker, chinidyna, ciśnienie tętnicze krwi, cynaryzyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, dezypramina, difenhydramina, dimenhydramina, działanie przeciwcholinergiczne, efedryna, flekainid, IMAO, indeks terapeutyczny, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor oksydazy monoaminowej, interakcja farmakokinetyczna, karwedilol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm wątrobowy, metoprolol, nortryptylina, objawy antycholinergiczne, objawy ototoksyczne, opioidy, perfenazyna, prokainamid, prokarbazyna, propafenon, sedacja, sotalol, test skórny, tiorydazyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczych, uszkodzenie narządu słuchu, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia świadomości, zapis EKG
Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Interakcje

Bromowodorek dekstrometorfanu, metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna (z możliwością wzrostu stężenia dekstrometorfanu nawet 20-krotnie), terbinafina oraz amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet, haloperydol, perfenazyna i tiorydazyna, mogą znacząco zwiększać ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz zespołu serotoninowego. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie dekstrometorfanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz w okresie 2 tygodni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko nasilenia działania i toksyczności, w tym zespołu serotoninowego. Ponadto, interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tramadol) oraz antagonistami receptora H2 (cymetydyna, ranitydyna) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia dekstrometorfanu i opóźnienia jego eliminacji, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
amiodaron, antagonista receptora H2, benzodiazepina, biodostępność, bromowodorek dekstrometorfanu, bupropion, chinidyna, cymetydyna, cynakalcet, cytochrom P450, depresja oddechowa, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek opioidowy, lek przeciwhistaminowy sedatywny, lek przeciwkaszlowy, lek serotoninergiczny, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, mioklonia, nalokson, paroksetyna, perfenazyna, pochodna butyrofenonu, propafenon, ranitydyna, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SNRI, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulsevia 60 mg

Duloksetyna, będąca inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, z zalecanym okresem karencji minimum 14 dni po zakończeniu terapii IMAO oraz 5 dni po zakończeniu duloksetyny przed rozpoczęciem IMAO. Również selektywne, odwracalne inhibitory MAO (np. moklobemid) oraz linezolid są przeciwwskazane lub niezalecane. Duloksetyna jest metabolizowana przez CYP1A2, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zmniejszyć jej klirens o 77% i zwiększyć AUC sześciokrotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy (substrat CYP2D6) przy dawce 60 mg dwa razy na dobę oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny (2 mg dwa razy na dobę). W związku z tym konieczna jest ostrożność i ewentualne dostosowanie dawek leków metabolizowanych przez CYP2D6, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak flekainid, propafenon czy metoprolol.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego H2, benzodiazepina, buprenorfina, CYP1A2, CYP3A, dezypramina, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, imipramina, inhibitor CYP2D6, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, metoprolol, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, nortryptylina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, rysperydon, teofilina, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ivineb 5 mg

Nebiwolol, substancja czynna leku Ivineb, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego działanie kardiologiczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie nebiwololu z floktafeniną (NLPZ) ze względu na ryzyko blokowania kompensacyjnych mechanizmów sercowo-naczyniowych przy niedociśnieniu lub wstrząsie oraz z sultoprydem, co znacząco zwiększa ryzyko arytmii komorowych. Niezalecane jest także łączenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, a także lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, guanfacyna, moksonidyna, metylodopa, rylmenidyna), ze względu na potencjalne nasilenie ujemnego działania inotropowego, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ryzyko ciężkiego niedociśnienia i bloku serca. Szczególną ostrożność wymaga dożylne podanie werapamilu u pacjentów przyjmujących nebiwolol, które może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego. Nagłe odstawienie leków ośrodkowo działających przed zakończeniem terapii nebiwololem może wywołać zjawisko „nadciśnienia z odbicia”.
amiodaron, antagonista wapnia, arytmia komorowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, cytochrom P450, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, flekainid, floktafenina, guanfacyna, hydrochinidyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja leku, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lidokaina, meksyletyna, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, napięcie współczulne, nebiwolol, niedociśnienie, niewydolność serca, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rylmenidyna, sultopryd, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Nicorama Fruitmint 2 mg

Stosowanie produktu leczniczego Nicorama Fruitmint, będącego formą nikotynowej terapii zastępczej, nie wykazuje bezpośrednich interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami. Jednakże istotne klinicznie są zmiany w metabolizmie leków wynikające z zaprzestania palenia tytoniu, które prowadzi do zmniejszenia aktywności izoenzymu CYP1A2. W efekcie obserwuje się wzrost stężenia w osoczu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak teofilina, takryna, olanzapina i klozapina, co wymaga monitorowania stężenia leku i objawów toksyczności oraz ewentualnej redukcji dawki. Podobne, choć o średnim poziomie istotności, zmiany dotyczą kofeiny, paracetamolu, fenazonu, fenylobutazonu, pentazocyny, lidokainy, benzodiazepin, a także warfaryny, gdzie konieczne jest częste monitorowanie INR i dostosowanie dawki. Ponadto, zaprzestanie palenia może wpływać na skuteczność leków takich jak propoksyfen, furosemid, propranolol, antagoniści receptorów H2, nifedypina oraz leki działające na receptory adrenergiczne, co wymaga odpowiedniego dostosowania terapii i monitorowania parametrów klinicznych.
agonista receptora adrenergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, antagonista receptora H2, atypowy lek przeciwpsychotyczny, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, cukrzyca, EKG, estrogen, fenazon, flekainid, furosemid, hipoglikemia, hormon płciowy, inhibitor cholinoesterazy, INR, insulina, izoenzym CYP1A2, katecholamina, klozapina, kofeina, kortyzol, krążenie obwodowe, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek uspokajający, lek znieczulający miejscowo, lidokaina, nifedypina, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, opioidowy lek przeciwbólowy, paracetamol, pentazocyna, POChP, propoksyfen, propranolol, takryna, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, witamina B12, zespół odstawienia nikotyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Dulxetenon 120 mg

Duloksetyna, metabolizowana głównie przez CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie duloksetyny z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; wymagany jest odstęp co najmniej 14 dni po odstawieniu IMAO przed rozpoczęciem terapii duloksetyną oraz 5 dni po odstawieniu duloksetyny przed włączeniem IMAO. Silne inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), zwiększają stężenie duloksetyny w osoczu nawet sześciokrotnie (zmniejszając jej klirens o 77%), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy oraz 71% wzrostu AUC tolterodyny, co wymaga ostrożności zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak flekainid, propafenon czy metoprolol.
amitryptylina, antagonista receptora H2, barbiturat, benzodiazepina, CYP1A2, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, klomipramina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, linezolid, metoprolol, nieodwracalny inhibitor MAO, nortryptylina, odwracalny inhibitor monoaminooksydazy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, propafenon, ryfampicyna, rysperydon, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, warfaryna, współczynnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Abirateron Aristo 250 mg

Abirateron Aristo wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które należy uwzględnić podczas terapii supresji androgenowej. Silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) zmniejszają AUC abirateronu o około 55%, co może obniżać skuteczność leczenia i dlatego ich jednoczesne stosowanie powinno być unikane, chyba że brak jest alternatyw. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę abirateronu. Abirateron jest również inhibitorem CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na leki metabolizowane przez te enzymy – np. AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP2D6 i CYP2C8 zaleca się monitorowanie toksyczności i rozważenie redukcji dawki. Ponadto metabolity abirateronu hamują nośnik OATP1B1, co może potencjalnie zwiększać stężenia leków eliminowanych przez ten transporter, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt.
abirateron octan, amiodaron, beta-bloker, chinidyna, CYP2C8, CYP2D6, dekstrometorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, hepatotoksyczność, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, OATP1B1, odstęp QT, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, PSA, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, sotalol, spironolakton, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amarhyton 50 mg

Amarhyton (flekainidu octan) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (50 mg i 100 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca, po przebytym zawale mięśnia sercowego z bezobjawowymi arytmiami komorowymi, przetrwałym migotaniem przedsionków bez próby przywrócenia rytmu zatokowego, ciężką bradykardią (<50/min), ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem kardiogennym oraz u osób z osłabioną czynnością komór. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z hemodynamicznie istotną chorobą zastawkową serca, zespołem Brugadów, zaburzeniami przewodzenia (węzeł zatokowy, blok przedsionkowo-komorowy II lub wyższego stopnia, blok odnogi pęczka Hisa), a także u osób z nadwrażliwością na flekainid lub substancje pomocnicze. Przeciwwskazane jest łączenie Amarhytonu z innymi lekami antyarytmicznymi klasy I oraz inhibitorami CYP2D6, a także lekami wydłużającymi odstęp QT ze względu na ryzyko proarytmii i kardiodepresji.
arytmia komorowa, blok dystalny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba zastawkowa serca, częstoskurcz komorowy nietrwały, efekt proarytmiczny, flekainid, inhibitor CYP2D6, kardiowerter-defibrylator, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odstęp QT, skurcz komorowy ektopowy, stymulator serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nicorette Invisipatch

Produkt leczniczy Nicorette Invisipatch, system transdermalny zawierający nikotynę, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niedawny zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, ciężkie zaburzenia rytmu serca, niewyrównane nadciśnienie tętnicze oraz niedawne incydenty naczyniowo-mózgowe. W tych przypadkach preferowane są metody niefarmakologiczne, a terapia nikotynowa powinna być stosowana jedynie pod ścisłą kontrolą lekarską. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest częstsze monitorowanie glikemii ze względu na wpływ nikotyny na uwalnianie amin katecholowych i metabolizm węglowodanów. Dodatkowo, u osób z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek istnieje ryzyko akumulacji nikotyny i jej metabolitów, co może nasilać działania niepożądane.
aminy katecholowe, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, CYP 1A2, cytochrom P450, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, flekainid, fluwoksamina, guz chromochłonny, imipramina, indeks terapeutyczny, klomipramina, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, padaczka, pentazocyna, pheochromocytoma, policykliczny węglowodór aromatyczny, rezonans magnetyczny, ropinirol, stężenie glukozy, takryna, teofilina, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Cinacalcet Reddy 60 mg

Cynakalcet, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne implikacje kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg 2 razy/dobę), powodują około 2-krotne zwiększenie stężenia cynakalcetu, co może wymagać redukcji dawki. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, co może wymagać zwiększenia dawki. Palenie tytoniu, indukujące CYP1A2, zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38%, co również może wymagać korekty dawkowania. Ponadto, cynakalcet silnie hamuje CYP2D6, co prowadzi do znacznego wzrostu stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym, takich jak dezypramina (3,6-krotny wzrost ekspozycji) i dekstrometorfan (11-krotny wzrost AUC), wskazując na konieczność dostosowania ich dawek. Jednoczesne stosowanie cynakalcetu z innymi lekami obniżającymi wapń, zwłaszcza etelkalcetydem, jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii.
beta-bloker, cyklosporyna, cynakalcet, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, enzym CYP1A2, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, etelkalcetyd, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka cynakalcetu, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek trójpierścieniowy, metoprolol, midazolam, nortryptylina, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, węglan wapnia, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone Olainfarm 500 mg

Abirateron Olainfarm, zawierający octan abirateronu, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności terapii. Podawanie leku z jedzeniem znacząco zwiększa wchłanianie substancji czynnej, co nie zostało potwierdzone jako bezpieczne, dlatego nie zaleca się podawania abirateronu razem z pokarmem. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (600 mg/dobę przez 6 dni), zmniejszają AUC abirateronu o 55%, co wymaga unikania ich stosowania podczas terapii. Silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu klinicznego. Abirateron jest inhibitorem CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do zwiększenia ekspozycji na substraty tych enzymów – AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%, co wymaga ostrożności i monitorowania, zwłaszcza przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym. Metabolity abirateronu hamują nośnik OATP1B1 in vitro, co może podnosić stężenia leków eliminowanych przez ten transporter, choć brak jest danych klinicznych potwierdzających tę interakcję.
amiodaron, chinidyna, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, hepatotoksyczność, ibutylid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu wątrobowego, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, OATP1B1, octan abirateronu, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, PSA, receptor androgenowy, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, substancja czynna, substrat CYP2C8, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, swoisty antygen gruczołu krokowego, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoratio 2,5 mg

Bisoprolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do jednoczesnego stosowania z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid), antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem oraz ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (klonitydyna, metylodopa), ze względu na ryzyko nasilenia negatywnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz groźnych dla życia niedociśnień i bloków serca. W przypadku konieczności stosowania bisoprololu z antagonistami wapnia z grupy dihydropirydyn (felodypina, amlodypina) czy lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron) wymagana jest szczególna ostrożność i monitorowanie parametrów hemodynamicznych oraz EKG. Dodatkowo bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, jednocześnie maskując objawy hipoglikemii, co wymaga ścisłej kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, barbiturany, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, digoksyna, diklofenak, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie alfa-adrenergiczne, działanie chronotropowo ujemne, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, frakcja wyrzutowa, glikozyd nasercowy, hipoglikemia, ibuprofen, indukcja enzymów, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie kończyn, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, noradrenalina, ośrodkowo działający lek przeciwnadciśnieniowy, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, rylmenidyna, środek znieczulający, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, znieczulenie ogólne, zwężenie naczyń
Leksykon leków
Interakcje leku – Abiraterone STADA 500 mg

Octan abirateronu, substancja czynna preparatu Abiraterone STADA, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Podawanie leku na czczo jest kluczowe ze względu na znaczne zwiększenie wchłaniania przy jednoczesnym spożyciu pokarmu. Abirateron hamuje enzymy CYP2D6 i CYP2C8, co prowadzi do istotnego wzrostu ekspozycji na leki metabolizowane przez te szlaki, np. AUC dekstrometorfanu wzrasta około 2,9-krotnie, a AUC pioglitazonu o 46%. Silni induktorzy CYP3A4 (np. ryfampicyna 600 mg/dobę) zmniejszają AUC abirateronu o 55%, dlatego ich stosowanie jest przeciwwskazane. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, nie wykazują istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę abirateronu. Metabolity abirateronu hamują nośnik OATP1B1, co może potencjalnie zwiększać stężenia leków eliminowanych przez ten transporter, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających tę interakcję.
amiodaron, antygen PSA, chinidyna, CYP2C8, CYP2D6, cytochrom P450, dekstrometorfan, dekstrorfan, dezypramina, dofetylid, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, fenobarbital, fenytoina, flekainid, haloperydol, hepatotoksyczność, ibutylid, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kodeina, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwpsychotyczny, metadon, metoprolol, moksyfloksacyna, OATP1B1, octan abirateronu, oksykodon, pioglitazon, propafenon, propranolol, przyjmowanie na czczo, repaglinid, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfapentyna, rysperydon, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, sotalol, spironolakton, substrat CYP2D6, supresja androgenowa, szlak metaboliczny, torsades de pointes, tramadol, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT
Leksykon substancji czynnych
Ranolazyna – Interakcje

Ranolazyna, stosowana w terapii choroby wieńcowej, jest substratem enzymu CYP3A4 oraz białka transportowego P-gp, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg 2x/dobę), zwiększają AUC ranolazyny 3,0–3,9-krotnie i są przeciwwskazane w terapii łączonej. Umiarkowane inhibitory (np. diltiazem 180-360 mg/dobę) podnoszą stężenie leku 1,5–2,4-krotnie, wymagając ostrożnego doboru dawki. Inhibitory P-gp, jak werapamil (120 mg 3x/dobę), podnoszą stężenie ranolazyny 2,2-krotnie. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają stężenie ranolazyny o około 95%, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie. Ranolazyna jest także metabolizowana przez CYP2D6, a silne inhibitory tego enzymu (paroksetyna 20 mg/dobę) zwiększają jej stężenie o 20-62%, choć bez konieczności modyfikacji dawki.
amitryptylina, astemizol, atorwastatyna, bupropion, chinidyna, choroba wieńcowa, cukrzyca typu II, cyklofosfamid, cyklosporyna, cytochrom CYP3A4, digoksyna, diltiazem, doksepina, dyzopiramid, efawirenz, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flukonazol, glikoproteina p, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu, lek przeciwdławicowy, lowastatyna, metformina, metoprolol, mizolastyna, paroksetyna, pindolol, prokainamid, propafenon, przenośnik kationów organicznych-2, rabdomioliza, ranolazyna, ryfampicyna, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, wydłużenie odstępu QTc, ziele dziurawca
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół brugady – Diagnostyka i diagnoza

Zespół Brugady to dziedziczne zaburzenie arytmogenne charakteryzujące się ryzykiem nagłej śmierci sercowej u pacjentów bez strukturalnych chorób serca. Diagnostyka opiera się na wykryciu charakterystycznego wzoru typu 1 (coved type) w 12-odprowadzeniowym EKG, z uniesieniem odcinka ST ≥2 mm w odprowadzeniach V1-V2 umieszczonych w 2., 3. lub 4. przestrzeni międzyżebrowej, występującym spontanicznie lub po prowokacji lekami blokującymi kanały sodowe (ajmalina, flekainid, prokainamid, pilsykainid). Wzory typu 2 i 3 są podejrzane, ale nie diagnostyczne. Test prowokacyjny jest wskazany u pacjentów z podejrzeniem zespołu, którzy nie mają spontanicznego wzoru typu 1, zwłaszcza przy omdleniach o nieustalonej etiologii lub w badaniach przesiewowych rodzin. Badania genetyczne, głównie mutacje w genie SCN5A, wspierają diagnozę, choć wykrywalność mutacji wynosi jedynie 15-30%. Badanie elektrofizjologiczne (EPS) może pomóc w stratyfikacji ryzyka, zwłaszcza u bezobjawowych pacjentów ze spontanicznym wzorem typu 1, oceniając indukowalność arytmii komorowych i efektywny okres refrakcji komór (wartość <200 ms jest predykcyjna).
arytmia komorowa, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, blok prawej odnogi pęczka Hisa, bloker kanału sodowego, częstoskurcz komorowy, elektrokardiogram, flekainid, fragmentacja zespołu QRS, kardiowerter-defibrylator, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, omdlenie arytmiczne, strukturalna choroba serca, test prowokacyjny, uniesienie odcinka ST, wczesna repolaryzacja, zaburzenie arytmogenne, zatrzymanie krążenia, zespół Brugada
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin Swift 15 mg

Escytalopram, substancja czynna Mozarin Swift, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zwłaszcza nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, moklobemidem, linezolidem oraz selegiliną, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Zaleca się zachowanie odpowiednich przerw czasowych (14 dni po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po odstawieniu escytalopramu przed włączeniem MAO). Ponadto, escytalopram jest przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko arytmii. Współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (buprenorfina, tramadol, tryptany) wymaga ostrożności i monitorowania objawów zespołu serotoninowego. Dodatkowo, leki obniżające próg drgawkowy oraz preparaty zawierające lit lub tryptofan mogą nasilać działania niepożądane, co wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
arytmia złośliwa, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propafenon, rysperydon, selegilina, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fluoxetine Vitabalans 20 mg

Fluoksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza ze względu na długi okres półtrwania jej i norfluoksetyny (do 5 tygodni). Przeciwwskazane jest łączenie fluoksetyny z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd) ze względu na ryzyko ciężkiego zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, miokloniami i niestabilnością układu autonomicznego. Zaleca się zachowanie odstępu 2 tygodni po odstawieniu MAOI przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5 tygodni po zakończeniu fluoksetyny przed włączeniem MAOI. Ponadto, fluoksetyna jest przeciwwskazana w skojarzeniu z metoprololem u pacjentów z niewydolnością serca z powodu ryzyka nadmiernej bradykardii oraz z tamoksyfenem, gdyż obniża stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może zmniejszać skuteczność leczenia onkologicznego.
astemizol, atomoksetyna, buprenorfina, bupropion, chlorochina, cyproheptadyna, desmopresyna, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, flekainid, halofantryna, haloperydol, hiponatermia, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitory monoaminooksydazy, interakcje farmakodynamiczne, karbamazepina, kwas trichlorooctowy, lek antyarytmiczny, lek moczopędny, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, meflochina, mekwitazyna, mizolastyna, moksyfloksacyna, napad padaczkowy, nebiwolol, niewydolność serca, okskarbazepina, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg pobudliwości drgawkowej, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, tamoksyfen, tramadol, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertranorm 100 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zarówno nieodwracalnymi (np. selegilina), jak i odwracalnymi (np. moklobemid, linezolid), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się m.in. drżeniem mięśniowym, hipertermią i drgawkami. Również łączenie sertraliny z pimozydem jest przeciwwskazane z powodu zwiększenia stężenia pimozydu o 35% i ryzyka wydłużenia odstępu QT. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna) oraz sok grejpfrutowy mogą znacząco podnosić stężenie sertraliny w osoczu (nawet o 100%), co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Ponadto, sertralina może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu z innymi lekami serotoninergicznymi, takimi jak opioidy (fentanyl), tryptany czy inne przeciwdepresyjne.
arytmia komorowa, błękit metylenowy, blok nerwowo-mięśniowy, cholinoesteraza, czas protrombinowy, drżenie mięśniowe, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fentanyl, flekainid, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor proteazy, inhibitory CYP3A4, inhibitory monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny, linezolid, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pozakonazol, propafenon, przekaźnictwo serotoninergiczne, ryfampicyna, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, sumatryptan, telitromycyna, toksyczność leku, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, worykonazol, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Mozarin Swift 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin Swift, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, które mogą prowadzić do zespołu serotoninowego; wprowadzenie escytalopramu jest możliwe dopiero po 14 dniach od odstawienia inhibitora MAO, a po zakończeniu terapii escytalopramem należy zachować co najmniej 7-dniową przerwę przed podaniem inhibitora MAO. Przeciwwskazane jest także łączenie escytalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid) i odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid) ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki, leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka arytmii. Należy zachować ostrożność przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (np. buprenorfina, tramadol, tryptany), lekami obniżającymi próg drgawkowy oraz preparatami zawierającymi dziurawiec zwyczajny, a także monitorować parametry krzepnięcia u pacjentów stosujących doustne leki przeciwzakrzepowe i unikać jednoczesnego stosowania z NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, dezypramina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, lit pierwiastek, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, NLPZ, nortryptylina, omeprazol, parametr krzepnięcia, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, substancja czynna, sumatryptan, terapia skojarzona, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Nedal 10 mg

Nebiwolol, jako beta-adrenolityk metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Interakcje farmakodynamiczne obejmują przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z floktafeniną (NLPZ) i sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia i arytmii komorowych. Niezalecane jest łączenie nebiwololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, flekainid) oraz antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ciężkiego niedociśnienia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwnadciśnieniowych działających ośrodkowo (klonidyna, guanfacyna), które mogą nasilać niewydolność serca i prowadzić do ryzyka nadciśnienia z odbicia po nagłym odstawieniu. Współistniejące stosowanie amiodaronu, środków do znieczulenia ogólnego, insuliny, leków przeciwcukrzycowych, baklofenu, amifostyny oraz meflochiny wymaga monitorowania ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych, takich jak wydłużenie odstępu QT, maskowanie objawów hipoglikemii czy nasilone działanie hipotensyjne.
amifostyna, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, arytmia komorowa, baklofen, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bupropion, chinidyna, chlorochina, cymetydyna, digoksyna, flekainid, floktafenina, fluoksetyna, furosemid, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, meflochina, metylodopa, nadciśnienie z odbicia, nebiwolol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nikardypina, paroksetyna, ranitydyna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, środek do znieczulenia ogólnego, sultopryd, terbinafina, tiorydazyna, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Asertin 50 50 mg

Sertralina (Asertin 50 mg, 100 mg) wykazuje liczne interakcje lekowe, z których najistotniejsze dotyczą inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), które są bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i innych poważnych powikłań. W przypadku nieodwracalnych inhibitorów MAO (np. selegilina) zaleca się co najmniej 14-dniową przerwę przed rozpoczęciem terapii sertraliną oraz 7-dniową po jej zakończeniu. Odwracalne inhibitory MAO-A (moklobemid) i nieselektywne (linezolid) również są przeciwwskazane. Ponadto, jednoczesne stosowanie sertraliny z pimozydem (nawet w dawce 2 mg) jest przeciwwskazane ze względu na wzrost stężenia pimozydu o około 35%, co może zagrażać bezpieczeństwu pacjenta. Interakcje farmakodynamiczne obserwuje się także z litem (nasilenie drżeń), fenytoiną (konieczność monitorowania stężenia fenytoiny), tryptanami (ryzyko zespołu serotoninowego) oraz warfaryną (wydłużenie czasu protrombinowego i zmiany INR), co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i laboratoryjnego.
alprazolam, atenolol, cymetydyna, CYP 1A2, CYP 2C19, CYP 2C9, CYP 2D6, CYP 3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, diazepam, digoksyna, fenytoina, flekainid, glibenklamid, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny klasy 1C, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, linezolid, moklobemid, nieodwracalny inhibitor MAO, NLPZ, pimozyd, płytki krwi, propafenon, receptor beta-adrenergiczny, selegilina, sertralina, terfenadyna, tolbutamid, tryptan, tyklopidyna, warfaryna, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Fluoksetyna – Interakcje

Fluoksetyna, jako silny inhibitor CYP2D6 i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd), które może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, klonicznymi skurczami, niestabilnością układu autonomicznego oraz zaburzeniami świadomości; w takich przypadkach zalecane jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii MAO przed rozpoczęciem fluoksetyny oraz 5-tygodniowej przerwy po odstawieniu fluoksetyny przed włączeniem inhibitorów MAO. Ponadto, fluoksetyna zwiększa ryzyko działań niepożądanych metoprololu (np. nadmiernej bradykardii) poprzez hamowanie jego metabolizmu, a także znacząco obniża stężenie aktywnego metabolitu tamoksyfenu (endoksyfenu) o 65-75%, co może osłabiać skuteczność leczenia onkologicznego. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także inhibitorów MAO typu A (linezolid, błękit metylenowy) oraz mekwitazyny, gdzie obserwuje się ryzyko zespołu serotoninowego i wydłużenia odstępu QT, odpowiednio.
astemizol, atomoksetyna, błękit metylenowy, bradykardia, buprenorfina, bupropion, chlorek metylotioniny, chlorochina, cyproheptadyna, czas protrombinowy, dantrolen, desmopresyna, diuretyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, endoksyfen, erytromycyna, fenytoina, flekainid, funkcje poznawcze, funkcje psychomotoryczne, halofantryna, haloperydol, hipertermia, hiponatremia, inhibitor CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, linezolid, meflochina, mekwitazyna, mizolastyna, moksyfloksacyna, nebiwolol, niewydolność serca, norfluoksetyna, okres półtrwania, okskarbazepina, pentamidyna, pimozyd, pochodne butyrofenonu, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sparfloksacyna, tamoksyfen, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitil 10 mg

Escytalopram, główny składnik preparatu Escitil, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą mieć istotne implikacje kliniczne. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do łączenia escytalopramu z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO (ryzyko zespołu serotoninowego), co wymaga zachowania przerw 14 dni po odstawieniu MAOI i 7 dni po zakończeniu terapii escytalopramem. Również stosowanie moklobemidu i linezolidu jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko zespołu serotoninowego. Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki, TCA, niektóre antybiotyki i leki przeciwhistaminowe) z powodu ryzyka addycyjnego wydłużenia QT i arytmii. Ponadto, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (tramadol, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu, dziurawca zwyczajnego oraz leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień i zespołu serotoninowego.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibitor CYP2C19, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, izoenzym CYP2C19, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit, meflochina, metabolizm escytalopramu, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, odstęp QT, omeprazol, parametr krzepnięcia krwi, pentamidyna, pimozyd, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, pochodna tioksantenu, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Micalcet 60 mg

Cynakalcet wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi stężenie wapnia, zwłaszcza etelkalcetydem, jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko hipokalcemii. Cynakalcet jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 oraz częściowo przez CYP1A2, co implikuje konieczność dostosowania dawki w przypadku stosowania silnych inhibitorów (np. ketokonazol 200 mg 2x/dobę powoduje dwukrotny wzrost stężenia cynakalcetu) lub induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna). Palenie tytoniu zwiększa klirens cynakalcetu o 36-38% poprzez indukcję CYP1A2, co również wymaga uwzględnienia w dawkowaniu. Brak danych dotyczących wpływu inhibitorów CYP1A2 na farmakokinetykę cynakalcetu sugeruje ostrożność i monitorowanie w przypadku ich stosowania.
cyklosporyna, cynakalcet, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia VII, dekstrometorfan, dezypramina, etelkalcetyd, flekainid, fluwoksamina, hipokalcemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP1A2, interakcja lekowa, itrakonazol, ketokonazol, klomipramina, lek przeciwdepresyjny, metoprolol, midazolam, nortryptylina, palenie tytoniu, pantoprazol, propafenon, ryfampicyna, rytonawir, sewelamer, takrolimus, telitromycyna, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, węglan wapnia, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Concoram 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Concoram, zawierający bisoprolol fumaran i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Amlodypina, metabolizowana głównie przez CYP3A4, wchodzi w interakcje z inhibitorami (np. inhibitory proteazy HIV, azole, makrolidy, werapamil, diltiazem), które mogą zwiększać jej stężenie i ryzyko niedociśnienia, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt hipotensyjny. Grejpfrut i sok grejpfrutowy również zwiększają biodostępność amlodypiny. Istotne jest monitorowanie stężenia leków immunosupresyjnych (takrolimus, cyklosporyna) oraz ograniczenie dawki symwastatyny do 20 mg/dobę ze względu na wzrost jej ekspozycji o około 77%. Bisoprolol, selektywny beta-adrenolityk, wchodzi w interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), lekami ośrodkowymi przeciwnadciśnieniowymi, lekami przeciwarytmicznymi (klasy I i III), lekami przeciwcukrzycowymi, anestetykami ogólnymi, glikozydami naparstnicy oraz niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, co może prowadzić do zaburzeń przewodzenia, bradykardii, nasilenia działania hipoglikemizującego lub osłabienia efektu hipotensyjnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nadciśnienia z odbicia po nagłym odstawieniu leków ośrodkowych oraz na możliwość maskowania objawów hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą.
W terapii produktem Concoram zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na metabolizm CYP3A4 oraz monitorowanie parametrów klinicznych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego i czynności serca. Unikać należy stosowania amlodypiny z dantrolenem w infuzji ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści sercowo-naczyniowej. Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne obu składników, zwiększając ryzyko zawrotów głowy i omdleń, szczególnie u osób starszych, a także maskować objawy hipoglikemii u pacjentów leczonych bisoprololem. W przypadku stosowania symwastatyny dawkę należy ograniczyć do 20 mg/dobę. Zaleca się także monitorowanie stężenia takrolimusu i cyklosporyny u pacjentów po przeszczepach. Wskazane jest indywidualne dostosowanie dawkowania oraz ścisłe monitorowanie kliniczne w celu minimalizacji ryzyka działań niepożądanych i zapewnienia skuteczności terapii.
adrenalina, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanałów wapniowych, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, enzym CYP3A4, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek beta-sympatykomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, metylodopa, migotanie komór, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, noradrenalina, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, rylmenidyna, selektywny beta-adrenolityk, symwastatyna, takrolimus, warfaryna, zapaść sercowo-naczyniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Conaret 10 mg

Bisoprolol fumaranowy, substancja czynna preparatu Conaret, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niezalecane jest łączenie bisoprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami przeciwnadciśnieniowymi o działaniu ośrodkowym (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) oraz lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego, bloku przedsionkowo-komorowego oraz nasilenia niewydolności serca. W przypadku stosowania bisoprololu z antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (np. felodypina, amlodypina), lekami przeciwarytmicznymi klasy III (amiodaron), beta-adrenolitykami miejscowymi, lekami parasympatykomimetycznymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami naparstnicy czy niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta i ewentualna modyfikacja dawek ze względu na ryzyko bradykardii, hipoglikemii, osłabienia działania hipotensyjnego lub wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaranowy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, czynność skurczowa komór, dihydropirydyna, dławica piersiowa, dobutamina, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, napięcie współczulne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewybiórczy beta-adrenolityk, niewydolność serca, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rylmenidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Betesda 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO (przerwa 14 dni po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem escytalopramu i 7 dni po odstawieniu escytalopramu przed MAO), odwracalnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków wydłużających odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i przeciwhistaminowe) z powodu zwiększonego ryzyka arytmii. W trakcie terapii escytalopramem konieczna jest ścisła kontrola parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe oraz ostrożność przy stosowaniu NLPZ ze względu na ryzyko krwawień. Ponadto, należy unikać jednoczesnego spożywania alkoholu, który może nasilać działanie sedatywne i zaburzać ocenę skuteczności leczenia.
cymetydyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, flekainid, hamowanie CYP2D6, inhibitor CYP2C19, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, lek obniżający próg drgawkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, metabolizm wątrobowy, metoprolol, moklobemid, napad padaczkowy, nieodwracalny selektywny inhibitor MAO-B, nieselektywny nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odwracalny nieselektywny inhibitor MAO, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ serotoninergiczny, zaburzenie elektrolitowe, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Tussal Antitussicum 15 mg

Dekstrometorfan bromowodorek, substancja czynna preparatu Tussal Antitussicum, jest metabolizowany głównie przez enzym wątrobowy CYP2D6, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Szczególnie istotne klinicznie są interakcje z silnymi inhibitorami CYP2D6, takimi jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna i terbinafina, które mogą powodować wielokrotne zwiększenie stężenia dekstrometorfanu w osoczu, prowadząc do objawów toksyczności: pobudzenia, dezorientacji, drżeń, bezsenności, biegunki, depresji oddechowej oraz ryzyka zespołu serotoninowego. Najsilniejsza interakcja obserwowana jest z chinidyną, gdzie stężenie dekstrometorfanu może wzrosnąć nawet 20-krotnie. Umiarkowane inhibitory CYP2D6 (amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon) również zwiększają ryzyko działań niepożądanych, co wymaga rozważenia redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zapaści, śpiączki, wysokiej gorączki i kryzysu nadciśnieniowego.
amiodaron, barbiturany, benzodiazepina, bupropion, chinidyna, cynakalcet, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dezorientacja, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kryzys nadciśnieniowy, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm dekstrometorfanu, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, moklobemid, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, sedacja, selegilina, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, Tussal Antitussicum, zaburzenie psychoruchowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Isoptin 80 80 mg

Metabolizm werapamilu chlorowodorku, aktywnego składnika preparatu Isoptin, odbywa się głównie przez izoenzymy cytochromu P450: CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18. Werapamil jest inhibitorem CYP3A4 oraz glikoproteiny P (Pgp), co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Substancje hamujące CYP3A4 zwiększają stężenie werapamilu w osoczu, natomiast induktory tego enzymu, takie jak ryfampicyna i fenobarbital, znacząco obniżają jego biodostępność i stężenia terapeutyczne (np. ryfampicyna zmniejsza AUC werapamilu o około 97%). Werapamil nasila działanie leków hipotensyjnych (np. prazosyna – wzrost Cmax o 40%, terazosyna – wzrost AUC o 24% i Cmax o 25%) oraz beta-adrenolityków (metoprolol – wzrost AUC o 32,5%, propranolol – wzrost AUC o 65%). Ponadto, istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi (flecainid, chinidyna), immunosupresyjnymi (cyklosporyna, ewerolimus, syrolimus), statynami (symwastatyna – 2,6-krotne zwiększenie AUC, 4,6-krotny wzrost Cmax), a także z lekami przeciwzakrzepowymi (dabigatran – wzrost Cmax do 180%, AUC do 150%). Werapamil wymaga monitorowania i dostosowania dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym, zwłaszcza digoksyny (wzrost AUC o 50%) i teofiliny (zmniejszenie klirensu o 20%).
almotryptan, atorwastatyna, bradykardia, buspiron, chinidyna, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, dabigatran, dezypramina, digitoksyna, digoksyna, dławica piersiowa, DOAC, doksorubicyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etanol, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, flekainid, fluwastatyna, gliburyd, glikoproteina p, hepatotoksyczność, imipramina, iwabradyna, izoenzymy cytochromu P450, karbamazepina, kardiomiopatia przerostowa, klarytromycyna, kolchicyna, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, lek α-adrenolityczny, lowastatyna, metformina, metoprolol, midazolam, prawastatyna, prazosyna, propranolol, rak drobnokomórkowy płuc, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sulfinpirazon, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, teofilina, terazosyna, werapamilu chlorowodorek
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Aurovitas 10 mg

Bisoprolol, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego oraz bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Również leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą nasilać bradykardię i obniżenie pojemności minutowej serca, a ich nagłe odstawienie przed zakończeniem terapii bisoprololem niesie ryzyko nadciśnienia z odbicia. Fingolimod w połączeniu z bisoprololem może powodować addycyjne zwolnienie akcji serca, z udokumentowanym zmniejszeniem częstości akcji serca o około 15%. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna. Warto podkreślić, że bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych oraz maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z cukrzycą.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego typu dihydropirydyny, barbiturat, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenolityk selektywny, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, digoksyna, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, felodypina, fenytoina, fingolimod, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, iwabradyna, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, NLPZ, noradrenalina, omdlenie, pilocarpina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, rylmenidyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ współczulny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, zawrót głowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Accord 800 mg

Darunawir wykazuje zróżnicowane interakcje farmakokinetyczne w zależności od zastosowanego wzmacniacza – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze metabolizowane są przez CYP3A, jednak darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej podatny na indukcję CYP3A, co powoduje większe ryzyko subterapeutycznej ekspozycji. Silne induktory CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny, karbamazepina) są przeciwwskazane w terapii z darunawirem wzmacnianym zarówno rytonawirem, jak i kobicystatem. Silne inhibitory CYP3A4 (np. indynawir, klotrymazol) mogą znacząco zwiększać stężenia darunawiru, co wymaga ostrożności lub unikania jednoczesnego stosowania. Rytonawir i darunawir są również inhibitorami CYP2D6 oraz transporterów P-gp, OATP1B1 i OATP1B3, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, np. flekainidu, metoprololu, digoksyny czy statyn, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Wzmocnienie farmakokinetyczne darunawiru przez rytonawir jest wyraźne – około 14-krotne zwiększenie ekspozycji przy dawce 600 mg darunawiru i 100 mg rytonawiru podawanych dwa razy na dobę.
aktywny metabolit, alfuzosyna, amiodaron, azolowy lek przeciwgrzybiczy, białko transportowe, bozentan, CYP2C8, darunawir, digoksyna, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, ekspozycja subterapeutyczna, eteksylat dabigatranu, etrawiryna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutikazon, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indukcja CYP3A, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, INR, izoenzym CYP3A, karbamazepina, klotrymazol, kobicystat, kwetiapina, lek przeciwretrowirusowy, lowastatyna, metadon, metoprolol, newirapina, OATP1B1, OATP1B3, oporność na leki, paklitaksel, propafenon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, statyny, symwastatyna, toksyczność wątrobowa, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Acebutolol – Interakcje

Acebutolol, beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączenie acebutololu z werapamilem oraz floktafeniną i sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń automatyzmu serca, bradykardii i niewydolności serca. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu z diltiazem, amiodaronem, flekainidem, lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. dizopiramid), fingolimodem oraz klonidyną, gdzie konieczne jest ścisłe monitorowanie EKG i stanu klinicznego pacjenta. Szczególną ostrożność wymaga także kojarzenie acebutololu z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, ze względu na możliwość maskowania objawów hipoglikemii i konieczność dostosowania dawek leków hipoglikemizujących. Warto podkreślić, że acebutolol może nasilać działanie hipotensyjne w połączeniu z alfa-adrenolitykami, dihydropirydynami (np. nifedypiną), baklofenem oraz podczas stosowania inhalacyjnych anestetyków halogenowanych, co zwiększa ryzyko niedociśnienia i niewydolności krążenia.
agonista dopaminergiczny, alfa-adrenolityk, alkohol, amiodaron, antagonista wapnia, baklofen, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bradykardia, ciężka bradykardia, cyklopropan, dapoksetyna, diacetolol, digoksyna, diltiazem, dipirydamol, dizopiramid, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowo ujemne, fingolimod, flekainid, floktafenina, glibenklamid, hipoglikemia, IMAO, imipramina, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, klonidyna, kortykosteroid ogólnoustrojowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny typu imipraminy, lek przeciwnadciśnieniowy, lewodopa, lidokaina dożylna, metabolizm wątrobowy, metyloksantyna, neuroleptyk fenotiazynowy, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność krążenia, nifedypina, NLPZ, pilokarpina, pochodna dihydropirydyny, pochodna ksantynowa, prostaglandyna rozszerzająca naczynia, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, środek kontrastujący zawierający jod, sultopryd, takryna, trichloroetylen, układ bodźcoprzewodzący serca, werapamil, zaburzenie automatyzmu