dihydroergotamina

Dihydroergotamina (DHE) jest półsyntetyczną pochodną alkaloidu sporyszu, stosowaną głównie w leczeniu migreny i innych bólów głowy naczyniowych. Działa jako agonista receptorów serotoninowych (głównie 5-HT1B i 5-HT1D), dopaminergicznych oraz adrenergicznych, co prowadzi do skurczu rozszerzonych naczyń mózgowych i hamowania uwalniania neuropeptydów zapalnych.

Lek ten może być podawany dożylnie, domięśniowo, podskórnie oraz w formie aerozolu donosowego. W porównaniu do ergotaminy, dihydroergotamina charakteryzuje się lepszym profilem bezpieczeństwa, mniejszym ryzykiem wywoływania efektu odbicia (rebound headache) oraz mniejszym potencjałem wywoływania skurczu naczyń obwodowych.

Zastosowanie kliniczne DHE obejmuje przede wszystkim leczenie ostrego napadu migreny, zwłaszcza u pacjentów opornych na tryptany, oraz w leczeniu stanu migrenowego. Przeciwwskazania do stosowania obejmują chorobę niedokrwienną serca, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, choroby naczyń obwodowych, ciążę oraz jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4.

Najczęstsze działania niepożądane dihydroergotaminy to nudności, wymioty, zawroty głowy oraz reakcje miejscowe w miejscu podania. W rzadkich przypadkach może prowadzić do ergotyzmu – zespołu objawów spowodowanych nadmiernym skurczem naczyń obwodowych, mogącego prowadzić do niedokrwienia tkanek.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Wskazania do stosowania

Dihydroergotamina mezylanu, dostępna w preparacie Dihydroergotaminum Filofarm w postaci roztworu doustnego o stężeniu 2 mg/g (2 mg/ml), jest wskazana do leczenia ostrych napadów migreny u dorosłych oraz młodzieży powyżej 16 roku życia. Lek ten wykazuje skuteczność w przerywaniu trwających epizodów migrenowych, jednak nie jest zalecany dla dzieci i młodszej młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Dawkowanie preparatu należy indywidualnie dostosować w zakresie od 0,5 ml do 1,5 ml, co odpowiada 1–3 mg dihydroergotaminy. Warto zwrócić uwagę na obecność alkoholu etylowego w stężeniu 42,5% v/v, co przekłada się na 212,5–637,5 mg alkoholu w pojedynczej dawce, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnieniem od alkoholu, padaczką oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
ból głowy migrenowy, ból migrenowy, choroba wątroby, dihydroergotamina, działanie przeciwmigrenowe, kryterium diagnostyczne, mechanizm działania, mezylan dihydroergotaminy, migrenowy ból głowy, napad migreny, ostry napad migreny, padaczka, roztwór doustny, substancja czynna, uzależnienie od alkoholu
Leksykon leków
Interakcje leku – Daruph 16 mg

Dazatynib, będący substratem enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) zwiększają stężenie dazatynibu w osoczu, co podnosi ryzyko działań niepożądanych i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, dziurawiec) mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co grozi utratą skuteczności terapii. Deksametazon, jako słaby induktor, zmniejsza AUC o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki wpływające na pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i antagoniści receptora H2, obniżają biodostępność dazatynibu (zmniejszenie AUC o 20-46%, Cmax o 38%), dlatego zaleca się ich podawanie co najmniej 2 godziny po dazatynibie. Leki zobojętniające sok żołądkowy mogą redukować AUC dazatynibu o 55% i Cmax o 58%, co wymaga zachowania 2-godzinnego odstępu między podaniami.
achlorhydria, alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, astemizol, beprydil, biodostępność dazatynibu, chinidyna, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, działanie niepożądane, dziurawiec, ergotamina, erytromycyna, ezomeprazol, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pantoprazol, pimozyd, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, trombocytopenia, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek aluminium, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Pozakonazol Altan 300 mg

Pozakonazol, metabolizowany głównie przez UDP-glukuronizację i będący substratem P-gp, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza jako silny inhibitor CYP3A4. Induktory enzymów, takie jak ryfabutyna (300 mg/dobę) i efawirenz (400 mg/dobę), znacząco obniżają stężenia pozakonazolu w osoczu (Cₘₐₓ o 45-57%, AUC o 50-51%), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Fosamprenawir i fenytoina również obniżają ekspozycję na pozakonazol (Cₘₐₓ o 21% i 41%, AUC o 23% i 50%). Z kolei pozakonazol znacząco zwiększa stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, w tym immunosupresantów (syrolimus – wzrost Cₘₐₓ 6,7-krotny i AUC 8,9-krotny; takrolimus – wzrost Cₘₐₓ o 121% i AUC o 358%; cyklosporyna – konieczność redukcji dawki do około 3/4), inhibitorów proteazy HIV (np. atazanawir – wzrost Cₘₐₓ 2,6-krotny i AUC 3,7-krotny), a także alkaloidów barwinka i statyn (symwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna), których stosowanie wymaga przerwania podczas terapii pozakonazolem ze względu na ryzyko toksyczności, w tym rabdomiolizy i neurotoksyczności. Szczególnie przeciwwskazane jest łączenie pozakonazolu z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, pimozydem, halofantryną, chinidyną oraz alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko wydłużenia QTc i torsade de pointes.
W trakcie terapii pozakonazolem zaleca się ścisłe monitorowanie stężeń leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez CYP3A4 oraz obserwację objawów toksyczności. Dawkowanie immunosupresantów takich jak takrolimus i cyklosporyna powinno być odpowiednio zmniejszone (takrolimus do około 1/3 dawki, cyklosporyna do około 3/4), a ich stężenia kontrolowane zarówno na początku, w trakcie, jak i po zakończeniu terapii. Ponadto, pozakonazol może zwiększać stężenia midazolamu i innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A4, co wymaga dostosowania dawki ze względu na ryzyko przedłużonego działania sedatywnego. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia pozakonazolem, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub stosujących inne leki metabolizowane przez wątrobę, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych i ryzyko hepatotoksyczności. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych, co należy uwzględnić przy stosowaniu u innych grup pacjentów.
alkaloid barwinka, alkaloid sporyszu, alprazolam, astemizol, atazanawir, atorwastatyna, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, efawirenz, ergotamina, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosamprenawir, glipizyd, halofantryna, hepatotoksyczność, hiperkalcemia, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor szlaku metabolicznego, karbamazepina, klarytromycyna, kwas all-trans-retinowy, lek przeciwdrgawkowy, leukoencefalopatia, lowastatyna, midazolam, morfologia krwi, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nifedypina, nizoldypina, pimozyd, pochodna sulfonylomocznika, pozakonazol, prymidon, przełomowe zakażenie grzybicze, rabdomioliza, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, torsade de pointes, tretynoina, triazolam, UDP glukuronizacja, werapamil, winblastyna, winkrystyna, wydłużenie odstępu QT, zapalenie błony naczyniowej oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Biorphen 0,1 mg/ml

Fenylefryna, będąca składnikiem aktywnym preparatu Biorphen (0,1 mg/ml), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączne stosowanie fenylefryny z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. iproniazyd, nialamid) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i potencjalnie śmiertelnej hipertermii, z uwzględnieniem 15-dniowego okresu karencji po odstawieniu MAO. Również połączenie z pośrednio działającymi sympatykomimetykami (efedryna, metylofenidat, pseudoefedryna) oraz alfa-sympatykomimetykami (np. midodryna, nafazolina) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka zwężenia naczyń i przełomu nadciśnieniowego. W grupie leków o wysokim ryzyku interakcji znajdują się dopaminergiczne alkaloidy sporyszu, zwężające naczynia alkaloidy sporyszu, linezolid, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, SNRI, selektywne inhibitory MAO-A, guanetydyna, glikozydy nasercowe, chinidyna oraz halogenowe środki znieczulające, które mogą powodować poważne powikłania kardiologiczne i nadciśnieniowe, dlatego ich stosowanie z fenylefryną jest niezalecane lub wymaga ścisłego nadzoru.
adrenalina, alfa-sympatykomimetyki, alkaloidy sporyszu, aminy katecholowe, aminy sympatykomimetyczne, arytmia, Biorphen, bromokryptyna, chinidyna, desfluran, dezypramina, dihydroergotamina, dysfagia, działanie depresyjne, działanie presyjne, działanie wazokonstrykcyjne, efedryna, enfluran, ergotamina, etylefryna, fenylefryna, glikozydy nasercowe, guanetydyna, halogenowe środki znieczulające, halotan, hipertermia, imipramina, inhibitory MAO-A, inhibitory monoaminooksydazy, interakcje lekowe, izofluran, kabergolina, linezolid, lizuryd, metoksyfluran, metyloergometryna, metylofenidat, metysergid, midodryna, milnacypran, moklobemid, nadciśnienie napadowe, nafazolina, napięcie współczulne, niedociśnienie, noradrenalina, nortryptylina, oksymetazolina, ośrodkowy układ nerwowy, pergolid, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, sewofluran, SNRI, sympatykomimetyki, toloksaton, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, udar poporodowy, wenlafaksyna, włókna współczulne, zaburzenia rytmu serca, zwężenie naczyń
Leksykon chorób i schorzeń
Ból głowy przy kaszlu – Leczenie

Pierwotny ból głowy przy kaszlu charakteryzuje się nagłym, obustronnym bólem trwającym od kilku sekund do dwóch godzin, wywołanym kaszlem lub manewrami Valsalvy. Leczenie profilaktyczne opiera się głównie na indometacynie, niesteroidowym leku przeciwzapalnym, stosowanym w dawkach od 25 mg do 150 mg dziennie, a w cięższych przypadkach do 250 mg/dobę, przez okres 2-5 miesięcy. Badania wykazały, że 44% pacjentów uzyskuje całkowitą, a 29% częściową odpowiedź na indometacynę. Alternatywnie stosuje się propranolol, acetazolamid, topiramat (50-100 mg/dobę), naproksen, metysergid, metylergonowinę, dihydroergotaminę oraz fenelzynę. W wybranych przypadkach rozważa się punkcję lędźwiową lub nieinwazyjną stymulację nerwu błędnego. Leczenie objawowe obejmuje leki przeciwbólowe (paracetamol, ibuprofen), przeciwkaszlowe oraz środki przeciwhistaminowe i przeciwzapalne w zależności od etiologii kaszlu.
acetazolamid, beta-adrenolityk, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, dekstrometorfan, dihydroergotamina, fenelzyna, indometacyna, inhibitor COX-2, jamistość rdzenia, kraniotomia podpotyliczna, laminektomia, malformacja Chiariego, manewr Valsalvy, metoprolol, metysergid, nakłucie lędźwiowe, naproxen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pierwotny ból głowy przy kaszlu, płyn mózgowo-rdzeniowy, propranolol, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, stymulacja nerwu błędnego, tętniak mózgu, topiramat, wtórny ból głowy przy kaszlu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Olicard 40 retard 40 mg

Monoazotan izosorbidu, substancja czynna Olicard 40 retard, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (sildenafil, wardenafil, tadalafil), gdzie synergistyczne zwiększenie stężenia cGMP prowadzi do nagłego, zagrażającego życiu spadku ciśnienia tętniczego, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, współpodawanie z β-adrenolitykami, antagonistami kanałów wapniowych, neuroleptykami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz innymi lekami rozszerzającymi naczynia może nasilać działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń i hipotensji ortostatycznej. Monoazotan izosorbidu podwyższa także stężenie dihydroergotaminy w osoczu, nasilając jej działanie presyjne, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
antagonista kanałów wapniowych, beta-adrenolityki, cGMP, dihydroergotamina, donator tlenku azotu, działanie hipotensyjne, działanie presyjne, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE-5, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, monoazotan izosorbidu, neuroleptyk, Olicard, sildenafil, tachykardia odruchowa, tadalafil, wardenafil, wazodilatacja, wazodilatator
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex Noc 500 mg + 30 mg + 15 mg + 2 mg

Produkt leczniczy Gripex Noc zawiera paracetamol 500 mg, chlorowodorek pseudoefedryny 30 mg, bromowodorek dekstrometorfanu 15 mg oraz maleinian chlorfeniraminy 2 mg, co predysponuje do licznych interakcji farmakologicznych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie leku z inhibitorami MAO (ze względu na nasilenie działania wszystkich składników przez hamowanie metabolizmu wątrobowego) oraz z innymi preparatami zawierającymi te same substancje czynne, co zwiększa ryzyko przedawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje dekstrometorfanu z inhibitorami CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna), które mogą podnieść stężenie dekstrometorfanu nawet 20-krotnie, zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego i toksycznych objawów neurologicznych. Paracetamol w dawce do 2 g/dobę może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i kumaryny, a jego łączone stosowanie z flukloksacyliną może prowadzić do kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową. Pseudoefedryna może osłabiać działanie leków hipotensyjnych i zwiększać ryzyko arytmii przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy.
bloker receptorów alfa-adrenergicznych, chlorfeniramina, CYP2D6, cytochrom P450IID6, dekstrometorfan, depresja oddechowa, dihydroergotamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, działanie sympatykomimetyczne, flukloksacylina, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lek hipotensyjny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek neuroleptyczny, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, metabolizm pierwszego przejścia, paracetamol, pseudoefedryna, środek działający depresyjnie na OUN, toksyczne uszkodzenie wątroby, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Zentiva 800 mg

Darunavir Zentiva (darunawir 800 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Lek zawiera czerwień koszenilową (E 124), potencjalny alergen. Darunavir stosowany jest w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem, które wzmacniają jego działanie. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatów zawierających lopinawir/rytonawir oraz silnych induktorów CYP3A, takich jak ryfampicyna i dziurawiec zwyczajny, ze względu na ryzyko istotnego obniżenia stężenia darunawiru i utraty skuteczności terapeutycznej. Szczególnie wrażliwy na indukcję CYP3A jest darunawir wzmocniony kobicystatem, u którego dodatkowo przeciwwskazane jest stosowanie karbamazepiny, fenobarbitalu i fenytoiny.
alfuzosyna, amiodaron, astemizol, awanafil, chinidyna, cyzapryd, czerwień koszenilowa, dabigatran, dapoksetyna, darunawir, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, ergotamina, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, iwabradyna, karbamazepina, kolchicyna, kwetiapina, lomitapid, lopinawir, lowastatyna, lurazydon, midazolam, miopatia, nadwrażliwość na darunawir, naloksegol, niedociśnienie, oporność na leki, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, rytonawir, sedacja, sertindol, skala Child-Pugh, syldenafil, symwastatyna, terfenadyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, toksyczność kolchicyny, triazolam, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem
Leksykon leków
Interakcje leku – Ergotaminum Filofarm 1 mg

Ergotamina wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza w kontekście terapii migreny. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania ergotaminy z agonistami receptorów serotoninergicznych 5-HT1, takimi jak sumatryptan, ze względu na ryzyko nasilonego skurczu naczyń i niedokrwienia. Zaleca się zachowanie odstępów czasowych: minimum 6 godzin po sumatryptanie przed podaniem ergotaminy oraz 24 godziny po ergotaminie przed podaniem sumatryptanu. Ponadto, ergotamina nie powinna być łączona z innymi alkaloidami sporyszu (dihydroergotamina, bromokryptyna, kabergolina, metyzergid), gdyż zwiększa to ryzyko nadciśnienia tętniczego i zawału mięśnia sercowego. Interakcje z lekami blokującymi receptory alfa- (tolazolina, prazosyna) i beta-adrenergiczne (atenolol, nadolol, propranolol, timolol, oksprenolol) mogą prowadzić do nasilonego zwężenia naczyń obwodowych, manifestującego się bólem i sinicą kończyn.
agonista receptora serotoninergicznego, alkaloid sporyszu, amina katecholowa, antybiotyk makrolidowy, bromokryptyna, cytochrom P-450, delawirdyna, dihydroergotamina, dobutamina, dopamina, ergotamina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipertermia, indynawir, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja lekowa, kabergolina, lek przeciwwirusowy, martwica tkanek, metyzergid, nadciśnienie tętnicze, nelfinawir, niedokrwienie obwodowe, niedotlenienie tkanek, obkurczenie naczyń obwodowych, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, powikłanie naczyniowe, preparat ergotaminy, receptor adrenergiczny, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, receptor serotoninergiczny, rytonawir, sertralina, sinica kończyn, skurcz naczyń, skurcz naczyń krwionośnych, sumatryptan, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie konkurencyjne, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zmiana hemodynamiczna, zwężenie naczyń obwodowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Erythromycinum Intravenosum TZF 300 mg

Erytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy metabolizowany głównie przez system cytochromu P-450 (CYP3A4), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Hamowanie enzymów CYP3A4 przez erytromycynę może prowadzić do zwiększenia stężenia leków takich jak lowastatyna, symwastatyna, teofilina, doustne antykoagulanty (np. acenokumarol), benzodiazepiny (triazolam, midazolam), czy inhibitory proteazy, co wymaga monitorowania stężeń i dostosowania dawek. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania erytromycyny z inhibitorami reduktazy HMG-CoA (ryzyko rabdomiolizy), lomitapidem (ryzyko uszkodzenia wątroby), ergotaminą i dihydroergotaminą (ostre zatrucie alkaloidami sporyszu), a także lekami wydłużającymi odstęp QT (terfenadyna, astemizol, cisapryd, hydroksychlorochina), ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, dziurawiec) przyspieszają metabolizm erytromycyny, obniżając jej stężenie i skuteczność, dlatego nie powinny być stosowane równocześnie ani przez 2 tygodnie po ich odstawieniu.
acenokumarol, aminotransferaza, antagonista receptora histaminowego H1, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, bradyarytmia, chloramfenikol, chlorochina, cisapryd, cymetydyna, cytochrom P-450, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, ergotamina, hydroksychlorochina, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klindamycyna, kolchicyna, kolistyna, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek przeciwgrzybiczny, linkomycyna, lomitapid, migotanie komór, rabdomioliza, rywaroksaban, streptomycyna, teofilina, tetracyklina, torsade de pointes, triazolbenzodiazepina, warfaryna, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zopiklon
Leksykon substancji czynnych
Glicerol – Interakcje

Glicerol, stosowany jako substancja pomocnicza w różnych postaciach farmaceutycznych, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, zwłaszcza gdy występuje w większych stężeniach, np. w emulsjach do infuzji. W takich preparatach obserwuje się wydłużenie czasu krwawienia oraz hamowanie agregacji płytek krwi, co wymaga ostrożności u pacjentów leczonych przeciwzakrzepowo, nawet przy dostosowaniu dawki leków przeciwzakrzepowych. Glicerol triazotan, stosowany w terapii przeciwdławicowej, wykazuje liczne interakcje z lekami hipotensyjnymi (beta-adrenolitykami, antagonistami wapnia, antagonistami angiotensyny II, diuretykami, inhibitorami ACE), neuroleptykami oraz trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, prowadząc do ryzyka nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Zaleca się rozpoczynanie terapii od niskich dawek i ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych.
agregacja płytek krwi, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, dihydroergotamina, donor tlenku azotu, emulsja do infuzji, glicerol, glicerol triazotan, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek diuretyczny, lek obniżający ciśnienie tętnicze, lek przeciwdławicowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, objawowe niedociśnienie, sildenafil, substancja pomocnicza, synteza prostaglandyn, tadalafil, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, udar mózgu, układ krzepnięcia, wardenafil, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Eletryptan – Interakcje

Eletryptan, substancja czynna Relpax, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne przede wszystkim z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, jozamycyna oraz inhibitory proteazy (rytonawir, indynawir, nelfinawir). W badaniach klinicznych obserwowano wzrost Cmax eletryptanu 2,0-2,7-krotny oraz AUC 3,6-5,9-krotny, a także wydłużenie okresu półtrwania z około 4,6-4,8 do 7,1-8,3 godziny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania tych leków. Z kolei leki takie jak propranolol (160 mg), werapamil (480 mg) i flukonazol (100 mg) powodują umiarkowany wzrost Cmax (1,1-2,2 razy) i AUC (1,3-2,7 razy) eletryptanu, jednak bez istotnych klinicznie skutków ubocznych. Nie stwierdzono wpływu eletryptanu na aktywność cytochromu P450, w tym CYP3A4, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez te enzymy.
AUC, cytochrom P450 CYP3A4, dihydroergotamina, działanie niepożądane, eletryptan, ergotamina, estrogenowa hormonalna terapia zastępcza, farmakodynamika, farmakokinetyka, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący kanał wapniowy, okres półtrwania, oksydaza monoaminowa, ośrodkowy układ nerwowy, Relpax, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, SNRI, SSRI, stężenie maksymalne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Krka 100 mg

Dazatynib, substrat CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, erytromycyna, rytonawir, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają stężenie dazatynibu w osoczu, co może nasilać działania niepożądane, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, ziele dziurawca) obniżają ekspozycję na dazatynib nawet o 82% (AUC), co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej. Słaby induktor deksametazon zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki modyfikujące pH soku żołądkowego, takie jak famotydyna i omeprazol, obniżają ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 61% i 43%, a leki zobojętniające sok żołądkowy zmniejszają AUC o 55% i Cmax o 58%, jeśli podawane jednocześnie; zaleca się ich podawanie z co najmniej 2-godzinnym odstępem.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, beprydyl, białko osocza, chinidyna, cyzapryd, Dasatinib Krka, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dziurawiec, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek prokinetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pH soku żołądkowego, pimozyd, pole pod krzywą, populacja pediatryczna, ryfampicyna, rytonawir, substancja lecznicza, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wąski indeks terapeutyczny, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wydzielanie kwasu żołądkowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Daruph 55 mg

Dazatynib, będący substratem enzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, mogą znacząco zwiększać stężenie dazatynibu w osoczu, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC o około 25%, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, leki zmieniające pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i leki zobojętniające sok żołądkowy (wodorotlenek aluminium/magnezu), mogą obniżać biodostępność dazatynibu (zmniejszenie AUC o 20-46% i 55%, odpowiednio), dlatego zaleca się ich podawanie co najmniej 2 godziny po lub przed dazatynibem.
alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antagonista receptora H2, astemizol, beprydil, białko osocza, chinidyna, CYP2C8, CYP3A4, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, ergotamina, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający, omeprazol, pimozyd, pioglitazon, rozyglitazon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Relpax 40 mg

Eletryptan, substancja czynna Relpax, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg) i erytromycyna (1000 mg), powodują znaczące zwiększenie stężenia eletryptanu (Cmax wzrost 2,0-2,7 razy, AUC wzrost 3,6-5,9 razy) oraz wydłużenie okresu półtrwania do 7,1-8,3 godziny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inne leki, takie jak propranolol (160 mg), werapamil (480 mg) i flukonazol (100 mg), również zwiększają Cmax i AUC eletryptanu, jednak bez istotnego klinicznie wpływu na ciśnienie tętnicze czy częstość działań niepożądanych. Eletryptan nie jest substratem dla MAO, co eliminuje ryzyko interakcji z inhibitorami MAO. Niewielki wpływ na farmakokinetykę eletryptanu wykazują beta-adrenolityki (poza propranololem), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI), estrogenowa terapia zastępcza, doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny oraz leki blokujące kanał wapniowy (poza werapamilem).
beta-adrenolityk, cytochrom P450, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, działanie depresyjne, działanie niepożądane, eletryptan, ergotamina, erytromycyna, estrogenowa hormonalna terapia zastępcza, farmakokinetyka populacyjna, farmakologia leku, flukonazol, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lek blokujący kanał wapniowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek serotoninergiczny, migrena, nelfinawir, nudności i wymioty, oksydaza monoaminowa, parametr farmakokinetyczny, propranolol, receptor serotoninowy, Relpax, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, SNRI, SSRI, tryptan, werapamil, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Zentiva 20 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy rytonawir, mogą znacząco zwiększać stężenie dazatynibu w osoczu, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (zmniejszająca AUC dazatynibu o 82%), fenytoina czy ziele dziurawca, obniżają ekspozycję na lek i również są przeciwwskazane. Deksametazon, będący słabym induktorem, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Ponadto, leki modyfikujące pH żołądka, takie jak antagoniści receptora H2 (famotydyna) i inhibitory pompy protonowej (omeprazol), obniżają biodostępność dazatynibu odpowiednio o 61% i 43% (AUC), co wymaga rozważenia stosowania leków zobojętniających z zachowaniem 2-godzinnego odstępu czasowego.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, astemizol, beprydil, chinidyna, cytochrom CYP3A4, cyzapryd, Dasatinib Zentiva, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, działanie niepożądane, działanie supresyjne, ergotamina, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, neutropenia, omeprazol, pimozyd, pole pod krzywą, rozpuszczalność leku, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trombocytopenia, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek aluminium/magnezu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ritonavir Aurovitas 100 mg

Lek Ritonavir Aurovitas zawiera rytonawir w dawce 100 mg w postaci tabletek powlekanych i posiada liczne przeciwwskazania wynikające z jego silnego działania jako inhibitora izoenzymów CYP3A i CYP2D6. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na rytonawir lub substancje pomocnicze oraz niewyrównana choroba wątroby. Rytonawir znacząco wpływa na metabolizm wielu leków, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych i zwiększa ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak arytmie, hepatotoksyczność, niedociśnienie, czy hamowanie czynności oddechowej. Przeciwwskazane jest łączenie rytonawiru m.in. z lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron, beprydyl, dronedaron, enkainid, flekainid, propafenon, chinidyna), lekami przeciwpsychotycznymi (klozapina, pimozyd, kwetiapina, lurazydon), inhibitorami PDE5 (awanafil, syldenafil w leczeniu nadciśnienia płucnego, wardenafil), a także z kolchicyną u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby. Ponadto, rytonawir jest przeciwwskazany w połączeniu z worykonazolem w dawce ≥400 mg dwa razy na dobę oraz z ryfabutyną w dawce 500 mg dwa razy na dobę ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności lub zwiększenia toksyczności tych leków.
alfuzosyna, amiodaron, arytmia, astemizol, awanafil, biotransformacja metaboliczna, ciężkie niedociśnienie, cyzapryd, dihydroergotamina, dziurawiec zwyczajny, hamowanie czynności oddechowej, hepatotoksyczność, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, klozapina, kolchicyna, kwas fusydowy, kwetiapina, lomitapid, lowastatyna, lurazydon, miopatia, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość, niewyrównana choroba wątroby, petydyna, rabdomioliza, ranolazyna, ryfabutyna, rytonawir, skurcz naczyń obwodowych, syldenafil, wardenafil, wenetoklaks, worykonazol, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony naczyniowej oka, zatrucie sporyszem, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voriconazole Sandoz 200 mg

Voriconazole Sandoz (200 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) zawierający worykonazol jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 228,7 mg sodu i 3,4 g betacyklodekstryny sulfobutylowego eteru sodowego na fiolkę. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie worykonazolu z lekami będącymi substratami CYP3A4 wydłużającymi odstęp QTc (terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, iwabradyna) ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, worykonazol nie powinien być stosowany z silnymi induktorami CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, ziele dziurawca), które obniżają jego stężenie i skuteczność. Przeciwwskazania obejmują także leki takie jak efawirenz (≥400 mg/dobę), rytonawir (≥400 mg 2×dobę), syrolimus, alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), naloksegol, tolwaptan, lurazydon oraz wenetoklaks (w fazie początkowej i dostosowania dawki) ze względu na ryzyko poważnych interakcji i działań niepożądanych, w tym zatrucia, nasilenia toksyczności i zespołu rozpadu guza.
alkaloid sporyszu, astemizol, azolowy lek przeciwgrzybiczny, chinidyna, cyzapryd, dihydroergotamina, dysfagia, działanie niepożądane, efawirenz, enzym wątrobowy, ergotamina, fenobarbital, hiponatremia, induktor enzymu CYP3A4, iwabradyna, karbamazepina, lek immunosupresyjny, lurazydon, nadwrażliwość, naloksegol, niewydolność wątroby, pimozyd, reakcja nadwrażliwości, ryfampicyna, rytonawir, substrat CYP3A4, syrolimus, terfenadyna, tolwaptan, torsade de pointes, wenetoklaks, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zatrucie alkaloidami sporyszu, zespół rozpadu guza, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Phenylephrine Aguettant 100 mikrogramów/ml

Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i hemodynamicznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest łączne stosowanie fenylefryny z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) ze względu na ryzyko napadowego nadciśnienia tętniczego i hipertermii, które mogą być śmiertelne; interakcja ta może wystąpić nawet do 15 dni po odstawieniu MAO. Ponadto, niezalecane jest łączenie fenylefryny z alkaloidami sporyszu (bromokryptyna, dihydroergotamina), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (imipramina), SNRI (wenlafaksyna), selektywnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid), linezolidem, sympatykolitykami (guanetydyna), glikozydami nasercowymi, chinidyną, sibutraminą oraz halogenowymi środkami znieczulającymi (desfluran, sewofluran). Mechanizmy interakcji obejmują synergistyczne działanie naczynioskurczowe, hamowanie wychwytu zwrotnego katecholamin oraz uwrażliwienie mięśnia sercowego, co skutkuje ryzykiem przełomu nadciśnieniowego, arytmii i zaburzeń rytmu serca.
alkaloidy sporyszu, bromokryptyna, chinidyna, desfluran, dihydroergotamina, enfluran, ergometryna, ergotamina, fenylefryna, glikozydy nasercowe, guanetydyna, halogenowe środki znieczulające, halotan, hipertermia, imipramina, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, kabergolina, lek sympatykomimetyczny, linezolid, milnacypran, napadowe nadciśnienie tętnicze, oksytocyna, przełom nadciśnieniowy, sewofluran, sibutramina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, udar mózgu, wenlafaksyna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Atazanavir Zentiva 300 mg

Atazanawir, metabolizowany przez enzym CYP3A4 i jednocześnie będący jego inhibitorem, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie ważne jest monitorowanie terapii skojarzonej z rytonawirem, który silniej hamuje CYP3A4, co może dominować w profilu interakcji. Atazanawir jest przeciwwskazany w połączeniu z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak kwetiapina, lurazydon, alfuzosyna, astemizol, terfenadyna, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, beprydyl, triazolam, doustny midazolam oraz alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina). Ponadto, istotne interakcje występują z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV, w tym grazoprewirem (AUC ↑958%), elbaswirem (AUC ↑376%), woksylaprewirem (AUC ↑331%), sofosbuwirem (AUC ↑40%) oraz welpataswirem (AUC ↑93%), co wymaga przeciwwskazań lub monitorowania działań niepożądanych.
alfuzosyna, alkaloid ergotaminowy, alkaloid sporyszu, astemizol, atazanawir, benzodiazepina, beprydyl, chinidyna, cyzapryd, dihydroergotamina, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, elbaswir, enzym CYP3A4, ergotamina, glekaprewir, grazoprewir, hamowanie CYP3A4, hepatotoksyczność, inhibitor enzymu, interakcja lekowa, koinfekcja HIV/HCV, kwetiapina, lek przeciw HCV, lek przeciwwirusowy, lurazydon, midazolam doustny, parametr farmakokinetyczny, pibrentaswir, pimozyd, rytonawir, sofosbuwir, substrat enzymu, terfenadyna, triazolam, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir
Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytol – Interakcje

Pentaerytrytol tetraazotan (PETN) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami stosowanymi w terapii układu sercowo-naczyniowego, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej. Współstosowanie PETN (w dawce 20 mg w preparacie Pentaerythritol compositum) z lekami rozszerzającymi naczynia, beta-adrenolitykami, antagonistami wapnia, antagonistami angiotensyny II, inhibitorami ACE oraz diuretykami może prowadzić do nasilonego efektu hipotensyjnego i niedociśnienia tętniczego. Interakcje z neuroleptykami i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi zwiększają ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie PETN poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn naczyniowych. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z dihydroergotaminą, która zwiększa jej stężenie w osoczu i może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego. Alkohol nasila efekt wazodylatacyjny PETN, zwiększając ryzyko objawowego niedociśnienia, dlatego zaleca się jego unikanie podczas terapii.
antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie hipotensyjne azotanów, efekt hipotensyjny, efekt wazodylatacyjny, glicerol triazotan, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, leczenie skojarzone, lek diuretyczny, nagły zgon sercowy, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organiczny azotan, Pentaerythritol compositum, pentaerytrytol tetraazotan, prostaglandyna naczyniowa, przełom nadciśnieniowy, sildenafil, szlak NO/cGMP, tachykardia odruchowa, tadalafil, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, udar mózgu, wardenafil, zaburzenie perfuzji narządowej, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Pseudoefedryna – Przeciwwskazania stosowania

Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, jest szeroko stosowana w leczeniu objawów nieżytu nosa, zatok oraz przeziębienia, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub leki adrenomimetyczne. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują ciężkie i niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, ciężką i niestabilną chorobę niedokrwienną serca, niewydolność serca w klasie IV wg NYHA, ciężkie zaburzenia rytmu serca, udar mózgu w wywiadzie, ciężką niewydolność nerek (np. GFR < 15 ml/min) i wątroby, jaskrę z wąskim kątem przesączania, nadczynność tarczycy, guz chromochłonny nadnerczy, a także stosowanie inhibitorów MAO i innych leków o potencjalnych interakcjach (np. furazolidon, dihydroergotamina). W preparatach złożonych przeciwwskazania rozszerzają się o nadwrażliwość na pozostałe składniki, choroby wrzodowe, skazy krwotoczne oraz inne specyficzne stany kliniczne.
astma oskrzelowa, choroba alkoholowa, choroba nerek, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie śródgałkowe, cukrzyca, dihydroergotamina, działanie sympatykomimetyczne, furazolidon, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek adrenomimetyczny, lek antyhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, metotreksat, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na substancje, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, padaczka, perforacja wrzodu, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, pseudoefedryna, rozrost gruczołu krokowego, skaza krwotoczna, tachykardia, udar krwotoczny mózgu, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca, zatoki przynosowe, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Mononit 20 20 mg

Izosorbidu monoazotan, składnik aktywny leku Mononit, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i poważnych powikłań sercowo-naczyniowych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z riociguatem oraz inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) ze względu na ryzyko krytycznego spadku ciśnienia tętniczego. Ponadto, współpodawanie z lekami rozszerzającymi naczynia, β-blokerami, diuretykami, antagonistami wapnia, inhibitorami ACE, neuroleptykami i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego oraz objawów niedociśnienia. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z alkaloidami sporyszu i dihydroergotaminą, które mogą antagonizować lub nasilać działanie presyjne, oraz na potencjalne interakcje z sapropteryną wpływającą na metabolizm tlenku azotu. Spożywanie alkoholu podczas terapii znacząco nasila efekt hipotensyjny, zwiększając ryzyko omdleń, zaburzeń świadomości i niedokrwienia mięśnia sercowego, dlatego zaleca się całkowitą abstynencję.
adrenalina, alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, beta-bloker, choroba wieńcowa, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, dopamina, działanie hipotensyjne, epinefryna, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja lekowa, izosorbidu monoazotan, lek beta-adrenolityczny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek naczyniorozszerzający, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, neuroleptyk, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, noradrenalina, norepinefryna, płynoterapia dożylna, powikłanie sercowo-naczyniowe, riociguat, sapropteryna, syldenafil, tachykardia odruchowa, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, tolerancja krzyżowa, tolerancja lekowa, wardenafil
Leksykon leków
Interakcje leku – Modafen Extra Grip 200 mg + 30 mg

Modafen Extra Grip, zawierający 200 mg ibuprofenu i 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z odmiennych mechanizmów działania obu składników. Preparat jest przeciwwskazany w skojarzeniu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych, a także niezalecany z agonistami receptorów dopaminowych, lekami zwężającymi naczynia (np. dihydroergotaminą, ergotaminą), linezolidem oraz sympatykomimetykami (fenylefryna, efedryna). Ibuprofen może osłabiać działanie kardioprotekcyjne małych dawek kwasu acetylosalicylowego (≤75 mg/dobę) oraz zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, a także nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) i zwiększać stężenia digoksyny, fenytoiny, litu i metotreksatu, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych. Pseudoefedryna może nasilać działanie leków psychostymulujących i hamujących łaknienie oraz zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych, a także zwiększać ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas.
agonista receptora dopaminowego, agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, baklofen, choroba wrzodowa, digoksyna, dihydroergotamina, diuretyk, działanie antyagregacyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie kardioprotekcyjne, działanie niepożądane sercowo-naczyniowe, działanie przeciwzapalne, fenobarbital, gaz halogenopochodny, hiperkaliemia, inhibitory MAO, kaolin, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepliwość krwi, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek dopaminergiczny, lek gastroprotekcyjny, lek hamujący łaknienie, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek psychostymulujący, lek zobojętniający sok żołądkowy, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra reakcja nadciśnieniowa, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, stężenie litu, stymulacja ośrodkowego układu nerwowego, tachykardia, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne wziewne, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ossmiq 100 mg

Pozakonazol w postaci tabletek dojelitowych Ossmiq 100 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Bezwzględnie nie należy stosować go jednocześnie z alkaloidami sporyszu (ergotaminą, dihydroergotaminą) ze względu na ryzyko ergotyzmu, objawiającego się skurczem naczyń obwodowych, niedokrwieniem i martwicą tkanek. Ponadto, pozakonazol jako silny inhibitor CYP3A4 jest przeciwwskazany w koadministracji z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, halofantryna i chinidyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Również stosowanie pozakonazolu z wybranymi statynami (symwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka rabdomiolizy i powikłań nerkowych wynikających z podwyższenia stężenia tych leków w osoczu.
alkaloidy sporyszu, astemizol, atorwastatyna, chinidyna, cyklosporyna, cyzapryd, dihydroergotamina, ergotamina, ergotyzm, halofantryna, inhibitor CYP3A4, inhibitory reduktazy HMG-CoA, leki immunosupresyjne, lowastatyna, nadwrażliwość, odstęp QT, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, rabdomioliza, skurcz naczyń obwodowych, statyny, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, terfenadyna, torsade de pointes, wenetoklaks, zaburzenia czynności wątroby, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orungal 100 mg

Produkt leczniczy Orungal 100 mg (itrakonazol) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę. Szczególną uwagę należy zwrócić na liczne interakcje lekowe związane z inhibitorem CYP3A4, które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia leków w osoczu i zwiększenia ryzyka poważnych działań niepożądanych, takich jak wydłużenie odstępu QT i arytmie komorowe (w tym torsade de pointes). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie itrakonazolu z lekami z grup: alkaloidów sporyszu, izawukonazolu, halofantryny, astemizolu, mizolastyny, terfenadyny, irynotekanu, wenetoklaksu, dabigatranu, tikagreloru, ombitaswiru/paritaprewiru/rytonawiru, leków kardiologicznych (np. beprydyl, dronedaron, eplerenon), cyzaprydu, domperidonu, woklosporyny, lowastatyny, kwetiapiny, midazolamu doustnego, awanafila, kolchicyny (u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby) oraz innych wymienionych substancji. Orungal jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (CHF) lub w wywiadzie, chyba że leczenie dotyczy zakażeń zagrażających życiu.
aliskiren, alkaloid sporyszu, astemizol, awanafil, beprydyl, chinidyna, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, daryfenacyna, dazabuwir, dihydroergotamina, dofetylid, domperydon, dronedaron, dyzopiramid, eplerenon, ergometryna, ergotamina, fezoterodyna, finerenon, halofantryna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, irynotekan, itrakonazol, iwabradyna, izawukonazol, kolchicyna, kwetiapina, lerkanidypina, lomitapid, lowastatyna, lurazydon, metyloergometryna, midazolam, mizolastyna, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, naloksegol, nizoldypina, ombitaswir, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, ranolazyna, rytonawir, sertindol, solifenacyna, syldenafil, symwastatyna, tachyarytmia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, triazolam, wardenafil, woklosporyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności komór serca, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 20 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4 i podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna czy sok grejpfrutowy, mogą zwiększać ekspozycję na dazatynib, co jest klinicznie istotne i dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Z kolei silne induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę przez 8 dni), mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Deksametazon, jako słaby induktor, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, zmiany pH żołądka wywołane przez inhibitory pompy protonowej (omeprazol) lub antagonistów receptora H2 (famotydyna) mogą obniżać biodostępność dazatynibu odpowiednio o 43% i 61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin przed lub po podaniu dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora histaminowego H2, astemizol, beprydil, chinidyna, cytochrom P450, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, ekspozycja na dazatynib, enzym CYP3A4, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, induktor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pimozyd, pole pod krzywą stężenia, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wąski indeks terapeutyczny, wąski zakres dawek terapeutycznych, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Darunawir – Przeciwwskazania stosowania

Darunawir, stosowany w terapii zakażenia HIV, jest inhibitorem proteazy wymagającym ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na specyficzny profil farmakokinetyczny i liczne interakcje lekowe. Podawany jest w dawkach od 75 mg do 800 mg, najczęściej w skojarzeniu z rytonawirem lub kobicystatem, które pełnią funkcję wzmacniaczy farmakokinetycznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na darunawir lub substancje pomocnicze (np. laktoza jednowodna, glikol propylenowy) oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh), ze względu na ryzyko toksyczności wynikającej z upośledzonego metabolizmu leku. Ponadto, stosowanie darunawiru z silnymi induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina) jest przeciwwskazane, szczególnie w przypadku preparatów wzmacnianych kobicystatem, ze względu na znaczne obniżenie stężenia leku i ryzyko rozwoju oporności wirusa.
alfuzosyna, alkaloid sporyszu, amiodaron, barwnik spożywczy, chinidyna, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, dihydroergotamina, domperydon, dziurawiec zwyczajny, elbaswir, ergotamina, induktor CYP3A, interakcja lekowa, iwabradyna, kobicystat, kolchicyna, kwetiapina, lek przeciwhistaminowy, lopinawir, lowastatyna, lurazydon, midazolam, nadwrażliwość, naloksegol, nietolerancja, pimozyd, próby wątrobowe, profil farmakokinetyczny, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, skala Child-Pugh, suplement diety, syldenafil, symwastatyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, triazolam, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV
Leksykon chorób i schorzeń
Bóle głowy z nadużywania leków – Leczenie

Bóle głowy z nadużywania leków (MOH) definiuje się jako bóle występujące ≥15 dni/miesiąc, powstałe w wyniku regularnego stosowania leków przeciwbólowych przez >3 miesiące. MOH dotyka 1-2% populacji, a wśród przewlekłych bólów głowy częstość sięga 50-70%. Podstawą leczenia jest odstawienie nadużywanych leków, które poprawia stan u 50-70% pacjentów. Odstawienie może być nagłe (dla NLPZ, tryptanów, ergotaminy) lub stopniowe (opioidy, barbiturany, benzodiazepiny) ze względu na ryzyko objawów odstawiennych. Terapia pomostowa (NLPZ, kortykosteroidy, blokady nerwów, biofeedback, CBT) łagodzi objawy odstawienia. Profilaktyka farmakologiczna (beta-adrenolityki, trójcykliczne, leki przeciwpadaczkowe, toksyna botulinowa, przeciwciała przeciw CGRP) jest kluczowa i powinna być dostosowana do typu pierwotnego bólu głowy. Kompleksowe leczenie obejmuje także metody niefarmakologiczne i edukację pacjenta, co zmniejsza ryzyko nawrotów.
akupunktura, benzodiazepina, beta-adrenolityk, biblioterapia, biofeedback, blokada nerwu, blokada nerwu potylicznego większego, bloker kanału wapniowego, ból głowy typu napięciowego, ból głowy z nadużywania leków, ból głowy z odbicia, dihydroergotamina, dysfagia, epizodyczny ból głowy, gepant, kortykosteroid, lek przeciwpadaczkowy, Międzynarodowa Klasyfikacja Bólów Głowy, migrena, neuromodulacja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw odstawienny, odstawienie leku, opioidy, przeciwciało monoklonalne przeciwko CGRP, przewlekły ból głowy, przezskórna elektryczna stymulacja nerwów, terapia pomostowa, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa typu A, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie snu
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Zatoki Max 400 mg + 60 mg

Produkt leczniczy Ibum Zatoki Max zawiera ibuprofen 400 mg oraz pseudoefedrynę 60 mg, co powoduje liczne interakcje farmakologiczne wymagające szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie z inhibitorami MAO, ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych; zaleca się zachowanie 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO. Pseudoefedryna może nasilać działanie leków naczyniozwężających (agonistów receptorów dopaminowych, dihydroergotaminy, linezolidu, leków zmniejszających przekrwienie błony śluzowej nosa), co zwiększa ryzyko ciężkiego nadciśnienia i zwężenia naczyń obwodowych. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych oraz zwiększać stężenie litu i metotreksatu w osoczu, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych. Jednoczesne stosowanie ibuprofenu i kwasu acetylosalicylowego jest niezalecane ze względu na ryzyko osłabienia działania kardioprotekcyjnego ASA i zwiększenia działań niepożądanych.
agonista receptora dopaminowego, agregacja płytek krwi, alkaloid sporyszu, bromokryptyna, choroba wrzodowa, dihydroergotamina, działanie kardioprotekcyjne, działanie sedatywne, działanie sympatykomimetyczne, efedryna, ergotamina, fenylefryna, fenylopropanolamina, gaz halogenopochodny, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, kabergolina, kortykosteroid, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok stawowy, kwas acetylosalicylowy, lek dopaminergiczny, lek hamujący łaknienie, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający, linezolid, metotreksat, okres okołooperacyjny, ostra reakcja nadciśnieniowa, przekrwienie błony śluzowej nosa, przełom nadciśnieniowy, psychostymulant, wziewny lek znieczulający, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Voriconazole Fosun Pharma 200 mg

Worykonazol (Voriconazole Fosun Pharma, 200 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym 217,6 mg sodu i 3,2 g betadeksu sulfobutylowego eteru sodowego na fiolkę, co ma znaczenie u chorych z niewydolnością serca, nadciśnieniem lub zaburzeniami nerek. Lek nie powinien być stosowany jednocześnie z substratami CYP3A4 wydłużającymi odstęp QTc (terfenadyna, astemizol, cyzapryd, pimozyd, chinidyna, iwabradyna) ze względu na ryzyko torsades de pointes. Przeciwwskazane jest także łączenie z silnymi induktorami CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital) oraz z efawirenzem ≥400 mg/dobę i rytonawirem ≥400 mg 2x/dobę, które obniżają stężenie worykonazolu i zmniejszają skuteczność terapii.
alkaloidy sporyszu, astemizol, chinidyna, cyzapryd, dihydroergotamina, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP3A4, ergotamina, ergotyzm, fenobarbital, induktor enzymu CYP3A4, iwabradyna, karbamazepina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na worykonazol, niewydolność serca, ostra białaczka szpikowa, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, ryfampicyna, rytonawir, syrolimus, terfenadyna, torsades de pointes, wenetoklaks, worykonazol, wydłużenie odcinka QTc, zaburzenie czynności nerek, zatrucie alkaloidami sporyszu, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 125 mg/5 ml

Klarytromycyna, substancja czynna preparatu Fromilid, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią reakcji alergicznych na makrolidy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Istotnym przeciwwskazaniem jest obecność wrodzonego lub nabytego wydłużenia odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeń elektrolitowych, zwłaszcza hipokaliemii i hipomagnezemii, które zwiększają ryzyko arytmii. Ponadto, klarytromycyna nie powinna być stosowana u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek, gdyż upośledzony metabolizm i eliminacja leku prowadzą do jego kumulacji i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, cytochrom P450, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, dihydroergotamina, dna moczanowa, domperydon, działanie niepożądane, działanie sedatywne, ergotamina, ergotyzm, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość, neuroleptyk, niedokrwienie kończyn, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, reakcja alergiczna, skurcz naczyń obwodowych, statyna, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem
Leksykon chorób i schorzeń
Migrena z aurą – Leczenie

Migrena z aurą, dotykająca 25-30% pacjentów z migreną, charakteryzuje się występowaniem objawów neurologicznych poprzedzających ból głowy, takich jak zaburzenia widzenia czy mowy. Leczenie obejmuje terapię doraźną i profilaktyczną, z naciskiem na wczesne podanie leków abortywnych, najlepiej w ciągu pierwszych 30 minut od pojawienia się aury lub bólu. W łagodnych do umiarkowanych atakach zaleca się paracetamol (1000 mg), kwas acetylosalicylowy (900-1000 mg), ibuprofen (400-600 mg) lub naproksen (500-550 mg), z ograniczeniem stosowania do 2-3 razy w tygodniu, aby uniknąć bólu głowy z nadużywania leków. Tryptany, jako selektywni agoniści receptorów 5-HT1B/1D, są lekami pierwszego wyboru w umiarkowanych i ciężkich napadach, z uwzględnieniem przeciwwskazań sercowo-naczyniowych. Nowoczesne opcje to gepanty (ubrogepant, rimegepant, zavegepant), które blokują receptor CGRP i są bezpieczne u pacjentów z chorobami układu krążenia. Dodatkowo stosuje się dihydroergotaminę, lasmiditan oraz leki przeciwwymiotne (metoklopramid, chlorpromazyna, prochlorperazyna) i siarczan magnezu (1-2 g i.v.).
agonista receptora serotoninowego, akupunktura, antagonista receptora CGRP, antykoncepcja hormonalna, beta-blokery, biofeedback, bloker kanału wapniowego, ból głowy z nadużywania leków, dihydroergotamina, gepanty, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kwas acetylosalicylowy, leczenie doraźne, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwymiotne, lepiężnik, neuromodulacja, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy neurologiczne, opioidy, paracetamol, patofizjologia migreny, przeciwciało monoklonalne, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, rimegepant, rizatryptan, siarczan magnezu, stymulacja nerwu błędnego, stymulacja nerwu trójdzielnego, sumatryptan, terapia doraźna, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, topiramat, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, walproinian sodu, zaburzenia widzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Galpent 100 mg

Pentaerytrytylu tetraazotan (PETN), substancja czynna leku Galpent, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie PETN z inhibitorami 5-fosfodiesterazy (np. syldenafilem), co może prowadzić do ciężkiej hipotensji, zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu oraz nagłego zgonu, dlatego jest to przeciwwskazane. Difenhydramina zwiększa 6-krotnie stężenie aktywnego metabolitu PETN (pentaerytrytylu monoazotanu), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych i wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego oraz rozważenia zmniejszenia dawki PETN. Z kolei PETN podnosi stężenie dihydroergotaminy, co może skutkować wzrostem ciśnienia tętniczego i osłabieniem efektu terapeutycznego azotanów. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą obniżać skuteczność PETN poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
arytmia, cGMP, choroba niedokrwienna serca, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, difenhydramina, dihydroergotamina, hipotonia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm leku, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pentaerytrytylu tetraazotan, prostaglandyna, rozszerzenie naczyń, syldenafil, tachykardia, tlenek azotu, udar mózgu, wazodylatacja, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Clarithromycin Adamed 500 mg

Klarytromycyna (Clarithromycin Adamed 500 mg, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy oraz w przypadku współistnienia ciężkiej niewydolności wątroby z niewydolnością nerek. Należy unikać stosowania u pacjentów z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hipokaliemią i hipomagnezemią, ze względu na ryzyko nasilenia arytmii. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i zwiększa ryzyko toksyczności innych leków metabolizowanych przez ten enzym.
alkaloid sporyszu, astemizol, cyzapryd, dihydroergotamina, ergotamina, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, kolchicyna, lomitapid, lowastatyna, makrolid, midazolam, migotanie komór, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, symwastatyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klabax 250 mg

Klarytromycyna w dawce 250 mg (Klabax) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, arytmiami komorowymi (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Przeciwwskazania obejmują również ciężką niewydolność wątroby i zaburzenia czynności nerek, które mogą prowadzić do kumulacji leku i zwiększenia ryzyka działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT (astemizol, cyzapryd, domperydon, pimozyd, terfenadyna), gdyż interakcje te mogą wywołać groźne zaburzenia rytmu serca, takie jak częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, arytmia komorowa, astemizol, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, domperydon, ergotamina, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lomitapid, lowastatyna, makrolid, midazolam, midazolam doustny, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na antybiotyki, niewydolność wątroby, odstęp QT, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, rodzinna hipercholesterolemia homozygotyczna, statyna, symwastatyna, terfenadyna, tikagrelor, toksyczność sporyszu, torsade de pointes, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Topamax 100 mg

Topiramat wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami leków. Nie wpływa istotnie na stężenia fenytoiny, karbamazepiny, kwasu walproinowego, fenobarbitalu i prymidonu, choć u niektórych pacjentów może zwiększać stężenie fenytoiny poprzez hamowanie CYP2C19, co wymaga monitorowania. Fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać dostosowania dawki. W terapii skojarzonej z kwasem walproinowym istnieje ryzyko hiperamonemii i encefalopatii, a także hipotermii (temperatura <35°C). Topiramat wpływa także na metabolizm innych leków, m.in. zwiększa stężenie metforminy (Cmax o 18%, AUC o 25%) i propranololu (Cmax o 9-16%, AUC o 9-17%), zmniejsza ekspozycję na pioglitazon (AUC o 15%) i glibenklamid (AUC o 25%), a także obniża AUC digoksyny o 12%. W przypadku stosowania z warfaryną obserwuje się zmniejszenie PT/INR, co wymaga regularnej kontroli.
3-cis-hydroksygliburyd, 4-hydroksypropranolol, 4-trans-hydroksygliburyd, 9-hydroksyrysperydon, amitryptylina, czas protrombinowy, deacetylodiltiazem, digoksyna, dihydroergotamina, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efekt farmakodynamiczny, efekt hipoglikemizujący, encefalopatia, enzym CYP2C19, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flunaryzyna, glibenklamid, haloperydol, hiperamonemia, hipotermia, inhibitor CYP2C19, kamica nerkowa, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metformina, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, N-demetylodiltiazem, noretyndron, parametr farmakokinetyczny, pioglitazon, pizotifen, propranolol, prymidon, rysperydon, stężenie fenytoiny, sumatryptan, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Interakcje

Itrakokonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4 i glikoproteiny P, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi tym szlakiem. Jego biodostępność może być znacznie obniżona przez leki zmniejszające kwaśność soku żołądkowego (np. wodorotlenek glinu, antagoniści H2, inhibitory pompy protonowej), co wymaga stosowania go z kwaśnymi napojami i odpowiedniego odstępu czasowego między podaniem leków. Silni induktorzy CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, efawirenz, dziurawiec) obniżają stężenia itrakonazolu i jego aktywnego metabolitu hydroksyitrakonazolu, co może prowadzić do utraty skuteczności przeciwgrzybiczej; ich stosowanie jest przeciwwskazane na 2 tygodnie przed i w trakcie terapii. Z kolei silni inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, rytonawir) zwiększają stężenia itrakonazolu, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki. Itrakokonazol może również zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP3A4, zwłaszcza tych wydłużających odstęp QT, co niesie ryzyko arytmii torsade de pointes.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, biologiczny okres półtrwania, cytochrom CYP3A4, dihydroergotamina, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec zwyczajny, ergotyzm, farmakokinetyka itrakonazolu, glikoproteina p, hydroksyitrakonazol, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, lek immunosupresyjny, lek zobojętniający, marskość wątroby, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rabdomioliza, tachyarytmia komorowa, terapia przeciwgrzybicza, torsade de pointes, wodorotlenek glinu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon substancji czynnych
Fentermine – Interakcje

Produkt leczniczy Qsiva, zawierający fenterminę i topiramat, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez układ cytochromu P450. Topiramat indukuje CYP3A4, co może obniżać ekspozycję substratów o wąskim indeksie terapeutycznym (np. alfentanyl, cyklosporyna, fentanyl), oraz hamuje CYP2C19 in vitro, potencjalnie wpływając na metabolizm diazepamu, imipraminy czy omeprazolu. Leki takie jak fenytoina i karbamazepina obniżają stężenie topiramatu, co może wymagać dostosowania dawki Qsivy. Hydrochlorotiazyd zwiększa Cmax topiramatu o 27% i AUC o 29%, natomiast ziele dziurawca zwyczajnego może obniżać stężenie topiramatu, co grozi utratą skuteczności terapii. Jednoczesne stosowanie Qsivy (15 mg fenterminy + 92 mg topiramatu) z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi 35 µg etynyloestradiolu i 1 mg noretysteronu zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol o 16% i zwiększa na noretysteron o 22%, co wymaga monitorowania skuteczności antykoncepcji.
antykoncepcja hormonalna, AUC, cyklosporyna, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, depresja OUN, digoksyna, dihydroergotamina, działanie kaliuretyczne, dziurawiec zwyczajny, etynyloestradiol, fentermina, glibenklamid, hiperamonemia z encefalopatią, hipokaliemia, hipotermia, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kamica nerkowa, kwas walproinowy, kwasica metaboliczna, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, metformina, pioglitazon, Qsiva, topiramat
Leksykon substancji czynnych
Dihydroergotamina – Dawkowanie i sposób podawania

Dihydroergotamina mezylan w postaci roztworu doustnego (Dihydroergotaminum Filofarm, 2 mg/g) jest wskazana wyłącznie dla dorosłych i młodzieży powyżej 16. roku życia, z przeciwwskazaniem u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat. Standardowe dawkowanie wynosi od 0,5 ml do 1,5 ml roztworu trzy razy na dobę, co odpowiada dobowej dawce substancji czynnej od 3 mg do 9 mg. Preparat należy podawać doustnie, nie na czczo, aby zapewnić optymalne wchłanianie i tolerancję. Po każdym użyciu pipetę do odmierzania dawki należy dokładnie przepłukać wodą, co jest istotne dla zachowania higieny i precyzji dawkowania.
alkohol etylowy, decyzja terapeutyczna, dihydroergotamina, dihydroergotamina mezylan, Dihydroergotaminum Filofarm, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, glicerol, jednostka dawkowania, kwalifikacja pacjenta, przeciwwskazanie, roztwór doustny, substancja czynna, substancja pomocnicza, wywiad medyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Dopaminum hydrochloricum WZF 4% 40 mg/ml

Dopaminum hydrochloricum WZF 4% wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO), gdzie zaleca się redukcję dawki dopaminy do 10% standardowej dawki terapeutycznej ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Interakcje z anestetykami halogenowanymi (halotan, enfluran, izofluran) oraz cyklopropanem mogą prowadzić do poważnych komorowych zaburzeń rytmu serca, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania i monitorowania EKG. Beta-adrenolityki (propranolol, metoprolol) wykazują antagonizm farmakodynamiczny, zmniejszając skuteczność dopaminy, natomiast alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina) mogą powodować nadmierne zwężenie naczyń i ryzyko niedokrwienia tkanek, co stanowi przeciwwskazanie do ich łącznego stosowania. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i guanetydyna nasilają działanie presyjne dopaminy, wymagając ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego.
alkaloid ergotaminy, alkaloid sporyszu, amitryptylina, anestetyk halogenowany, antagonizm farmakodynamiczny, beta-adrenolityk, bloker receptorów adrenergicznych, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bradykardia, cyklopropan, dihydroergotamina, diureza, dopaminum hydrochloricum, działanie hipotensyjne, efekt hemodynamiczny, ergotamina, fentolamina, fenytoina, furosemid, guanetydyna, hipotensja, hydrochlorotiazyd, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek diuretyczny, metabolizm dopaminy, metoprolol, monitorowanie EKG, niedokrwienie tkanek, parametr hemodynamiczny, propranolol, przełom nadciśnieniowy, równowaga wodno-elektrolitowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia elektrolitowe, zwężenie naczyń krwionośnych
Leksykon leków
Przedawkowanie – Dihydroergotaminum Filofarm 2 mg/g

Przedawkowanie dihydroergotaminy, szczególnie w formie roztworu doustnego Dihydroergotaminum Filofarm (2 mg/g), prowadzi do poważnych objawów neurologicznych (parestezje, zaburzenia świadomości, napady drgawkowe), naczyniowych (bóle kończyn, sinica z zanikiem tętna obwodowego, zaburzenia oddychania, zmiany ciśnienia tętniczego) oraz gastroenterologicznych (nudności, uporczywe wymioty, bóle brzucha). Działanie toksyczne wynika z silnego efektu wazokonstrykcyjnego na naczynia obwodowe oraz wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Warto podkreślić, że produkt zawiera 42,5% v/v etanolu, co w dawkach od 0,5 ml do 1,5 ml (212,5 mg do 637,5 mg alkoholu) może dodatkowo powodować objawy ostrej intoksykacji alkoholowej, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby lub padaczką.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, dihydroergotamina, drgawka toniczno-kloniczna, działanie wazokonstrykcyjne, fentolamina, intoksykacja alkoholowa, lek rozszerzający naczynia, naczynie obwodowe, napad drgawkowy, nitroprusydek sodu, parestezja, sinica kończyn, zaburzenie ciśnienia tętniczego, zaburzenie oddychania, zaburzenie świadomości
Leksykon chorób i schorzeń
Ból głowy w klastach – Zapobieganie i profilaktyka

Bóle głowy w klastach stanowią jedno z najcięższych zespołów bólowych, wymagających skutecznej profilaktyki farmakologicznej i modyfikacji stylu życia. Leczenie profilaktyczne jest wskazane szczególnie u pacjentów z przewlekłymi i częstymi atakami, a u chorych z postacią epizodyczną – w fazie prodromalnej lub przed spodziewanym okresem klasterowym. Lekiem pierwszego wyboru jest werapamil, antagonista kanału wapniowego, stosowany w dawkach 240-480 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 960 mg/dobę, wymagający monitorowania EKG ze względu na ryzyko bradykardii i niedociśnienia. Lit (600-900 mg/dobę) jest lekiem drugiego rzutu, szczególnie skutecznym w postaci przewlekłej, ale wymaga kontroli stężenia w surowicy z powodu wąskiego indeksu terapeutycznego i działań niepożądanych. Alternatywne opcje to topiramat (100-200 mg/dobę), kwas walproinowy (500-3000 mg/dobę), melatonina (9-10 mg na noc) oraz nowoczesny galkanezumab (300 mg s.c. raz w miesiącu) zatwierdzony do epizodycznych postaci. Terapia pomostowa obejmuje kortykosteroidy (prednizon 60-80 mg/dobę z redukcją dawki przez 10-14 dni), blokadę nerwu potylicznego oraz dożylną dihydroergotaminę, które umożliwiają szybkie zmniejszenie nasilenia ataków przed osiągnięciem pełnej skuteczności leków profilaktycznych.
antagonista kanału wapniowego, blokada nerwu potylicznego, ból głowy w klastrach, centralna sensytyzacja, CGRP, dihydroergotamina, faza prodromalna, galkanezumab, głęboka stymulacja mózgu, klasterowy ból głowy, kortykosteroidy, kwas walproinowy, leczenie profilaktyczne, lek przeciwpadaczkowy, melatonina, naratryptan, podwzgórze, postać epizodyczna, prednizon, przeciwciało monoklonalne, przewlekły ból głowy, rytm dobowy, rytm okołodobowy, rytm snu-czuwania, stymulacja nerwu błędnego, stymulacja nerwu potylicznego, stymulacja zwoju klinowo-podniebiennego, terapia pomostowa, topiramat, tryptany, werapamil, zespół bólowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Amiokordin 50 mg/ml

Amiodaron, charakteryzujący się długim okresem półtrwania, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6) oraz glikoproteiny P. Interakcje te mogą utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy po zakończeniu terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT, które mogą prowadzić do zagrażających życiu arytmii typu torsade de pointes. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie amiodaronu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA, sotalolem, niektórymi antybiotykami dożylnymi (np. erytromycyna), lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi lekami przeciwhistaminowymi oraz lekami przeciwmalarycznymi. Monitorowanie EKG pod kątem wydłużenia odstępu QT jest obligatoryjne przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, a także należy unikać fluorochinolonów u pacjentów leczonych amiodaronem.
amfoterycyna B, antagonista wapnia, antybiotyk dożylny, atorwastatyna, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, dabigatran, deetyloamiodaron, digoksyna, dihydroergotamina, ergotamina, fentanyl, fenytoina, flekainid, fluorochinolon, glikoproteina p, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, kolchicyna, kortykosteroid, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, lowastatyna, midazolam, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, okres półtrwania, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rabdomioliza, statyna, syldenafil, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, torsade de pointes, triazolam, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności węzła zatokowego, zaburzenie przewodzenia, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych, znieczulenie ogólne
Leksykon substancji czynnych
Loratadyna – Przeciwwskazania stosowania

Loratadyna, lek przeciwhistaminowy II generacji, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub na substancje pomocnicze zawarte w preparacie, takie jak laktoza jednowodna (63,5–71,3 mg/tabletkę), sorbitol (200 mg/ml w syropie), glikol propylenowy (50–261,5 mg/5 ml) oraz benzoesan sodu (0,5–10 mg/5 ml). Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet w ciąży, zwłaszcza przy stosowaniu preparatów Loratan i Loratan pro, gdzie ciąża stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. Preparaty złożone loratadyna + pseudoefedryna (Claritine Active, Claritine Duo) mają rozszerzony katalog przeciwwskazań, obejmujący m.in. stosowanie inhibitorów MAO, jaskrę z wąskim kątem przesączania, choroby układu sercowo-naczyniowego (choroba niedokrwienna serca, tachyarytmia, ciężkie lub niekontrolowane nadciśnienie tętnicze), nadczynność tarczycy, udar krwotoczny w wywiadzie, ciężką niewydolność nerek oraz ciążę. Ponadto, preparaty te są przeciwwskazane w przypadku jednoczesnego stosowania leków zwężających naczynia krwionośne, takich jak bromokryptyna, ergotamina czy fenylefryna.
aktywność alfa-mimetyczna, benzoesan sodu, bromokryptyna, choroba niedokrwienna serca, dihydroergotamina, dysfagia, efedryna, ergotamina, fenylefryna, fenylopropanolamina, glikol propylenowy, idiosynkrazja, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem, kabergolina, laktoza jednowodna, lek adrenomimetyczny, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek zwężający naczynia krwionośne, lizuryd, loratadyna, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, pergolid, perystaltyka przełyku, pseudoefedryna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sorbitol, tachyarytmia, udar krwotoczny, wywiad alergologiczny, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Krka 50 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne wpływające na jego metabolizm i stężenie w osoczu. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają ekspozycję na dazatynib i nie są zalecane do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co wymaga unikania ich stosowania lub wyboru alternatywnych leków. Deksametazon, jako słaby induktor CYP3A4, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki wpływające na pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i antagoniści receptora H2 (famotydyna), mogą obniżyć ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 43% i 61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin od podania dazatynibu. Dazatynib wiąże się z białkami osocza w około 96%, co może prowadzić do interakcji wypierania innych leków, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje niejasne.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, astemizol, beprydyl, biodostępność dazatynibu, chinidyna, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dysfagia, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pH żołądka, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca
Leksykon substancji czynnych
Izosorbid monoazotan – Interakcje

Izosorbidu monoazotan, jako lek o działaniu naczyniorozszerzającym i hipotensyjnym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia efektu hipotensyjnego. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) oraz riociguatem, których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, współpodawanie izosorbidu monoazotanu z lekami hipotensyjnymi, takimi jak beta-blokery, antagoniści wapnia, inhibitory ACE, inhibitory MAO, leki moczopędne oraz inne leki rozszerzające naczynia, może wymagać dostosowania dawki w celu uniknięcia nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Warto podkreślić, że podczas terapii należy monitorować ciśnienie tętnicze, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, przy zwiększaniu dawki lub zmianie preparatu.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozszerzające, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izosorbid monoazotan, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, neuroleptyk, niedociśnienie, obniżanie ciśnienia tętniczego, obniżenie ciśnienia, odwodnienie, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, riociguat, sapropteryna, syldenafil, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, wardenafil, zaburzenie erekcji, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Ibum Grip 200 mg + 30 mg

Produkt Ibum Grip, zawierający ibuprofen oraz pseudoefedrynę, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie go z inhibitorami MAO oraz przez 14 dni po zakończeniu terapii, ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych. Ponadto, nie zaleca się łączenia z agonistami receptorów dopaminowych (bromokryptyna, kabergolina, lizuryd, pergolid), pochodnymi alkaloidów sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina, metylergometryna), linezolidem oraz lekami obkurczającymi błonę śluzową nosa (fenylefryna, efedryna, fenylopropanolamina) z uwagi na sumowanie efektu obkurczającego naczynia i wzrost ciśnienia tętniczego. Ibuprofen może osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych i moczopędnych, a także zwiększać ryzyko gastrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z ASA, innymi NLPZ lub kortykosteroidami. Warto monitorować stężenia litu i metotreksatu w osoczu, gdyż ibuprofen może zwiększać ich toksyczność. Pseudoefedryna natomiast może nasilać działanie leków hamujących łaknienie, psychostymulujących oraz zmniejszać skuteczność niektórych leków hipotensyjnych (alfa-metyldopa, rezerpina, guanetydyna). Zaleca się ostrożność i monitorowanie parametrów klinicznych podczas terapii skojarzonej.
agonista receptora dopaminowego, agregacja płytek krwi, alfa-metyldopa, dihydroergotamina, dysfagia, działanie gastrotoksyczne, działanie kardioprotekcyjne, efedryna, ergotamina, fenylefryna, fenylopropanolamina, gaz halogenopochodny, guanetydyna, hemofilia, inhibitor MAO, kaolin, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek dopaminergiczny, lek hamujący łaknienie, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek psychostymulujący, lek zmniejszający przekrwienie błony śluzowej, lek zobojętniający sok żołądkowy, linezolid, lit, mekamilamina, metotreksat, metylergometryna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres okołooperacyjny, ostra reakcja nadciśnieniowa, prostaglandyna nerkowa, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, rezerpina, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wziewny lek znieczulający, zaburzenie rytmu serca, zwężenie naczyń, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 250 250 mg

Klarytromycyna, substancja czynna leku Fromilid 250, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub składniki preparatu, a także u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych stężeń. Przeciwwskazania obejmują także liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami kardiologicznymi (tikagrelor, iwabradyna, ranolazyna), lekami wydłużającymi QT (astemizol, cyzapryd, domperidon, pimozyd, terfenadyna) oraz alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca lub zatrucia.
alkaloidy sporyszu, astemizol, benzodiazepiny, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, domperydon, ergotamina, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, lomitapid, lowastatyna, makrolidy, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na makrolidy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, rodzinna gorączka śródziemnomorska, symwastatyna, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid 250 mg/5 ml

Stosowanie leku Klacid (klarytromycyna 250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią wydłużenia odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności. Klarytromycyna może nasilać arytmie, dlatego konieczne jest unikanie jej u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu serca.
alkaloid sporyszu, astemizol, bradykardia, cyzapryd, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid, klarytromycyna, kolchicyna, lek prokinetyczny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwymiotny, lomitapid, makrolidy, martwica tkanki, midazolam, migotanie komór, neuroleptyk, niedokrwienie kończyn, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, parestezja, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, skurcz naczyń obwodowych, statyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem