midazolam
Midazolam to krótko działająca benzodiazepina stosowana głównie jako lek uspokajający, nasenny, przeciwlękowy oraz do premedykacji przed zabiegami medycznymi. Charakteryzuje się szybkim początkiem działania (2-3 minuty przy podaniu dożylnym) oraz stosunkowo krótkim czasem półtrwania (1,5-2,5 godziny).
Mechanizm działania midazolamu polega na zwiększeniu aktywności kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), głównego neuroprzekaźnika hamującego w ośrodkowym układzie nerwowym. Lek stosowany jest powszechnie podczas zabiegów endoskopowych, krótkich procedur chirurgicznych, w anestezjologii oraz na oddziałach intensywnej terapii do sedacji pacjentów wentylowanych mechanicznie.
Midazolam może być podawany dożylnie, domięśniowo, doustnie oraz donosowo. Dawkowanie należy dostosować indywidualnie, uwzględniając wiek pacjenta, choroby współistniejące oraz przyjmowane leki. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków o działaniu depresyjnym na OUN.
Do najczęstszych działań niepożądanych midazolamu należą: depresja oddechowa (szczególnie przy szybkim podaniu dożylnym), niedociśnienie, paradoksalne pobudzenie oraz amnezja następcza. Przy przedawkowaniu stosuje się antagonistę benzodiazepinowy – flumazenil, który znosi działanie midazolamu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Midazolam Accord 1 mg/ml
Midazolam Accord (1 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań lub infuzji) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na midazolam, inne benzodiazepiny lub substancje pomocnicze, w tym sód (3,53 mg NaCl/ml). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność oddechowa oraz ostra depresja oddechowa, szczególnie w kontekście planowanej sedacji płytkiej, ze względu na ryzyko pogłębienia zaburzeń wentylacyjnych. Midazolam, jako benzodiazepina, wywiera depresyjny wpływ na ośrodek oddechowy, co może prowadzić do poważnych powikłań u pacjentów z zaburzeniami oddychania. W przypadku wystąpienia objawów niepożądanych, zwłaszcza ze strony układu oddechowego, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku i wdrożenie odpowiedniego postępowania.
benzodiazepina, depresja oddechowa, midazolam, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objawy niepożądane, ośrodek oddechowy, parametry wentylacyjne, podanie dożylne, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, sedacja płytka, sprzęt resuscytacyjny, substancja pomocnicza, układ krążenia, zaburzenia oddychania, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Krka 500 mg
Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie azytromycyny z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak hydroksychlorochina, chlorochina czy cyzapryd, jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko torsade de pointes i innych zaburzeń rytmu serca. Jednoczesne podawanie azytromycyny z substratami glikoproteiny P (digoksyna, kolchicyna) wymaga monitorowania stężeń tych leków w surowicy. W przypadku leków zobojętniających kwas żołądkowy obserwuje się zmniejszenie maksymalnego stężenia azytromycyny o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego (1 godzina przed lub 2 godziny po). Ponadto, azytromycyna może zwiększać stężenie cyklosporyny (istotne zwiększenie Cmax i AUC0-5), co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawki. Współistniejące stosowanie azytromycyny z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy pochodnych kumaryny może nasilać ich działanie, co uzasadnia częstsze kontrole czasu protrombinowego.
alkaloid sporyszu, antybiotyk makrolidowy, astemizol, atorwastatyna, biodostępność, cetyryzyna, chlorochina, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, cytochrom wątrobowy, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, efawirenz, ergotyzm, flukonazol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hydroksychlorochina, indynawir, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kolchicyna, komorowe zaburzenie rytmu, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, metyloprednizolon, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna ergotaminy, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfabutyna, syldenafil, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, triazolobenzodiazepina, trimetoprim, warfaryna, wodorotlenek glinu, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Epistatus 10 mg
Epistatus, roztwór do stosowania w jamie ustnej zawierający midazolamu maleinian, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na midazolam, inne benzodiazepiny lub substancje pomocnicze, takie jak etanol i maltitol ciekły. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest miastenia gravis ze względu na ryzyko nasilenia objawów i niewydolności oddechowej. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową oraz zespołem bezdechu sennego, gdyż midazolam może pogłębiać depresję ośrodkowego układu nerwowego, prowadząc do hipokapnii i hipoksemii. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby istnieje ryzyko kumulacji leku, wydłużenia działania oraz encefalopatii wątrobowej, co zwiększa ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym przedłużonej sedacji i depresji oddechowej.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Midazolam Hameln 5 mg/ml
Midazolam, dostępny w stężeniach 1 mg/ml, 2 mg/ml i 5 mg/ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy immunologiczny, nerwowy, sercowo-naczyniowy, oddechowy, pokarmowy oraz skórę. Szczególnie istotne są reakcje alergiczne, takie jak wstrząs anafilaktyczny i obrzęk naczynioruchowy, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. W zakresie OUN obserwuje się m.in. reakcje paradoksalne (niepokój, pobudzenie, agresja), zaburzenia świadomości, niepamięć następczą oraz drgawki, zwłaszcza u dzieci, osób starszych i wcześniaków. Ryzyko poważnych incydentów sercowo-naczyniowych, takich jak zatrzymanie akcji serca, bradykardia czy zespół Kounisa, wzrasta u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz z upośledzoną czynnością mięśnia sercowego. Depresja oddechowa, bezdech i zatrzymanie oddychania to najpoważniejsze działania niepożądane ze strony układu oddechowego, szczególnie przy szybkim lub nadmiernym podaniu leku oraz u pacjentów z niewydolnością oddechową.
ataksja, benzodiazepina, bezdech, bradykardia, depresja oddechowa, drgawki odstawienne, drgawki toniczno-kloniczne, hipotensja, labilność emocjonalna, lek przeciwgrzybiczny, midazolam, niedociśnienie tętnicze, niepamięć następcza, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osteoporoza, reakcja paradoksalna, resuscytacja, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, skurcz krtani, stan splątania, uzależnienie fizyczne, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie emocjonalne, zakrzepowe zapalenie żył, zatrzymanie akcji serca, zespół Kounisa, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Midazolam Accord 1 mg/ml
Midazolam, będący benzodiazepiną stosowaną w anestezjologii i sedacji, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których większość ma częstość występowania nieznaną. Szczególnie istotne są potencjalnie zagrażające życiu reakcje ze strony układu oddechowego (depresja oddechowa, bezdech, zatrzymanie oddychania) oraz układu krążenia (zatrzymanie akcji serca, bradykardia, Zespół Kounisa). Ryzyko poważnych zdarzeń jest zwiększone u pacjentów powyżej 60. roku życia, z niewydolnością oddechową, zaburzeniami czynności mięśnia sercowego oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Ponadto, midazolam może prowadzić do uzależnienia fizycznego, a nagłe odstawienie po długotrwałym podawaniu dożylnym może wywołać objawy odstawienia, w tym drgawki. Reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja, omamy i psychozy, obserwowane są zwłaszcza u dzieci i osób w podeszłym wieku. Niepamięć następcza jest dawkozależna i może utrzymywać się do zakończenia zabiegu lub dłużej.
antagonista benzodiazepiny, benzodiazepina, bezdech, bradykardia, charakterystyka produktu leczniczego, depresja oddechowa, drgawki toniczno-kloniczne, drżenie mięśniowe, flumazenil, midazolam, nadwrażliwość, niedociśnienie, niepamięć następcza, niewydolność oddechowa, niezborność, obrzęk naczynioruchowy, reakcje paradoksalne, ruchy mimowolne, sedacja, skurcz krtani, stan splątania, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica, zakrzepowe zapalenie żył, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddychania, zespół Kounisa, zespół odstawienia - Leksykon substancji czynnych
Bikalutamid – Interakcje
Bikalutamid, stosowany w terapii raka gruczołu krokowego, jest inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2C9, 2C19 i 2D6, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych. Badania wykazały, że po 28-dniowym podawaniu bikalutamidu z midazolamem następuje wzrost AUC midazolamu o około 80%, co ma znaczenie kliniczne zwłaszcza dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie bikalutamidu z terfenadyną, astemizolem i cyzaprydem ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, bikalutamid może wypierać warfarynę z białek osocza, co skutkuje zwiększeniem PT/INR i wymaga ścisłego monitorowania oraz ewentualnej korekty dawki leków przeciwzakrzepowych. Zaleca się także ostrożność i monitorowanie stężenia cyklosporyny oraz leków blokujących kanały wapniowe, gdyż bikalutamid może zwiększać ich stężenia w osoczu.
analog LHRH, bikalutamid, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, fenazon, hepatotoksyczność, hormon luteinizujący, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP 3A4, izoenzymy CYP, ketokonazol, leczenie przeciwandrogenowe, lek przeciwarytmiczny, leki blokujące kanały wapniowe, midazolam, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, odstęp QT, parametry koagulologiczne, pochodne kumaryny, pole pod krzywą AUC, R-enancjomer bikalutamidu, rak gruczołu krokowego, terfenadyna, torsade de pointes, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Midazolam Sandoz 1 mg/ml
Midazolam Sandoz, dostępny w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na midazolam, inne benzodiazepiny lub substancje pomocnicze preparatu. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych objawów skórnych do zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego przed podaniem leku. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują również stosowanie midazolamu do sedacji płytkiej u pacjentów z ciężką niewydolnością oddechową lub ostrą depresją oddechową, ze względu na ryzyko pogłębienia niewydolności oddechowej i zatrzymania oddychania.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cisatracurium Kabi 2 mg/ml
Cisatracurium Kabi jest lekiem zwiotczającym mięśnie o działaniu obwodowym, należącym do czwartorzędowych związków amoniowych, klasyfikowanym pod kodem ATC M03AC11. Substancja czynna, cisatrakurium, działa poprzez blokadę niedepolaryzacyjną receptorów cholinergicznych płytki motorycznej, konkurencyjnie antagonizując acetylocholinę i prowadząc do zahamowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Blok ten jest odwracalny za pomocą inhibitorów acetylocholinoesterazy, takich jak neostygmina czy edrofonium. W warunkach znieczulenia opioidami dawka ED95 wynosi 0,05 mg/kg masy ciała, natomiast u dzieci podczas znieczulenia halotanem jest nieco niższa i wynosi 0,04 mg/kg masy ciała. Lek charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, nie wywołując uwalniania histaminy nawet przy dawkach do 8-krotności ED95, co sprzyja stabilności hemodynamicznej pacjenta podczas zabiegów chirurgicznych.
antagonista acetylocholiny, bezylan, blok niedepolaryzacyjny, blok przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, cisatrakurium, czwartorzędowy związek amoniowy, ED95, edrofonium, fentanyl, inhibitor acetylocholinoesterazy, lek zwiotczający mięśnie, midazolam, neostygmina, płytka motoryczna, receptor cholinergiczny, roztwór do wstrzykiwań, stabilność hemodynamiczna, stymulacja nerwu łokciowego, tiopental, uwalnianie histaminy, znieczulenie halotanem, znieczulenie opioidowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają ekspozycję na pazopanib (400 mg/dobę) o 66% w AUC₀₋₂₄ i 45% w Cₘₐₓ, co wymaga redukcji dawki pazopanibu do 400 mg/dobę, aby uniknąć toksyczności. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, co może skutkować utratą skuteczności. Pazopanib hamuje również CYP3A4, CYP2D6 i inne enzymy, wpływając na farmakokinetykę leków takich jak midazolam (wzrost AUC i Cₘₐₓ o ~30%), dekstrometorfan (wzrost metabolizmu o 33-64%) oraz paklitaksel (wzrost AUC o 26% i Cₘₐₓ o 31%). Hamowanie transporterów BCRP i P-gp przez pazopanib i jego metabolity może zwiększać ekspozycję na leki będące ich substratami, co wymaga ostrożności klinicznej.
antagoniści receptora H2, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, biodostępność leku, cetuksymab, CYP3A4, cytochrom P450, dekstrometorfan, esomeprazol, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory pompy protonowej, irynotekan, ketokonazol, kofeina, lapatynib, leki zobojętniające, midazolam, nudności, OATP1B1, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, paklitaksel, podwyższona aktywność AlAT, polimorfizm UGT1A1, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie leku w osoczu, symwastatyna, UGT1A1, warfaryna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fromilid 250 250 mg
Klarytromycyna, substancja czynna leku Fromilid 250, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub składniki preparatu, a także u osób z wrodzonym lub nabytym wydłużeniem odstępu QT, komorowymi zaburzeniami rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych stężeń. Przeciwwskazania obejmują także liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami kardiologicznymi (tikagrelor, iwabradyna, ranolazyna), lekami wydłużającymi QT (astemizol, cyzapryd, domperidon, pimozyd, terfenadyna) oraz alkaloidami sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), które mogą prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca lub zatrucia.
alkaloidy sporyszu, astemizol, benzodiazepiny, cyzapryd, częstoskurcz komorowy, dihydroergotamina, dławica piersiowa, dna moczanowa, domperydon, ergotamina, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klarytromycyna, kolchicyna, lomitapid, lowastatyna, makrolidy, midazolam, migotanie komór, miopatia, nadwrażliwość na makrolidy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostry zespół wieńcowy, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, rodzinna gorączka śródziemnomorska, symwastatyna, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT - Leksykon substancji czynnych
Midazolam – Przedawkowanie
Midazolam, będący benzodiazepiną o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w przypadku przedawkowania wywołuje nasilenie objawów zahamowania OUN, które mogą mieć charakter od łagodnej senności, ataksji, dyzartrii i splątania, po ciężkie stany takie jak arefleksja, śpiączka oraz znaczne obniżenie napięcia mięśniowego. Przedawkowanie może prowadzić do poważnej depresji oddechowej, manifestującej się bezdechem i spłyceniem oddechu, a także do niedociśnienia tętniczego i depresji krążeniowej. Czynniki ryzyka ciężkich powikłań obejmują współistniejącą niewydolność oddechową i sercową, zaawansowany wiek, choroby układu oddechowego, spożycie alkoholu oraz jednoczesne stosowanie innych leków depresyjnych na OUN. Śpiączka wywołana midazolamem może trwać kilka godzin, mieć charakter nawracający i jest szczególnie niebezpieczna u osób starszych.
antagonista receptora benzodiazepinowego, arefleksja, ataksja, bezdech, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, depresja OUN, dyzartria, flumazenil, intensywna opieka medyczna, lek benzodiazepinowy, lek wazopresyjny, letarg, midazolam, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, płukanie żołądka, próg drgawkowy, śpiączka, splątanie, tlenoterapia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywny, wentylacja wspomagana, zaburzenie hemodynamiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Midazolam Kalceks 1 mg/ml
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące midazolamu w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji są ograniczone i nie zawierają dodatkowych informacji istotnych dla praktyki klinicznej poza tymi, które zostały już uwzględnione w innych sekcjach Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). Midazolam Kalceks jest dostępny w stężeniach 1 mg/ml oraz 5 mg/ml, jako przejrzysty, bezbarwny roztwór o pH 2,9-3,7 i osmolalności 275-305 mOsmol/kg. W dokumentacji nie wskazano szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa, które wymagałyby dodatkowego omówienia.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Klacid 250 mg/5 ml
Stosowanie leku Klacid (klarytromycyna 250 mg/5 ml, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na makrolidy lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią wydłużenia odstępu QT, komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym torsade de pointes) oraz zaburzeń elektrolitowych, takich jak hipokaliemia i hipomagnezemia. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby współistniejącą z niewydolnością nerek ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności. Klarytromycyna może nasilać arytmie, dlatego konieczne jest unikanie jej u pacjentów z predyspozycjami do zaburzeń rytmu serca.
alkaloid sporyszu, astemizol, bradykardia, cyzapryd, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperydon, ergotamina, hipercholesterolemia rodzinna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor reduktazy HMG-CoA, iwabradyna, Klacid, klarytromycyna, kolchicyna, lek prokinetyczny, lek przeciwdławicowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwymiotny, lomitapid, makrolidy, martwica tkanki, midazolam, migotanie komór, neuroleptyk, niedokrwienie kończyn, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, parestezja, pimozyd, rabdomioliza, ranolazyna, skurcz naczyń obwodowych, statyna, tachykardia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zatrucie sporyszem - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ozased 2 mg/ml
Produkt leczniczy OZASED to roztwór doustny midazolamu o stężeniu 2 mg/ml, dostępny w ampułkach 5 ml zawierających 10 mg substancji czynnej. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 3,6–4,2 oraz zawiera substancje pomocnicze, takie jak etanol (<100 mg/ampułkę), sód (<23 mg/ampułkę) i gammadeks (400 mg/ampułkę), przy czym dawki gammadeksu są bezpieczne w zalecanym stosowaniu (poniżej 20 mg/kg mc./dobę). Lek przeznaczony jest wyłącznie do podania doustnego u dzieci i młodzieży, z zastosowaniem dedykowanego aplikatora doustnego z podziałką masy ciała (3–40 kg), co umożliwia precyzyjne dawkowanie. Produkt wymaga przechowywania w temperaturze poniżej 25°C, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, bez chłodzenia lub zamrażania. Po otwarciu ampułki preparat należy użyć natychmiast, a pozostałości usunąć zgodnie z przepisami.
ampułka, aplikator doustny, aromat pomarańczowy, etanol, gammadeks, jednorazowy użytek, kwas cytrynowy, midazolam, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, pH, podanie doustne, regulator kwasowości, roztwór doustny, sód, substancja słodząca, sukraloza, szkło oranżowe, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Soloxelam 10 mg
Soloxelam to roztwór doustny midazolamu w postaci chlorowodorku, dostępny w dawkach 2,5 mg (0,5 mL), 5 mg (1 mL), 7,5 mg (1,5 mL) oraz 10 mg (2 mL), przeznaczony do stosowania u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 18 lat. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak chlorek sodu, wodę oczyszczoną, kwas solny i wodorotlenek sodu, które stabilizują pH roztworu w zakresie 2,9–3,7, zapewniając odpowiednią biodostępność midazolamu. Produkt jest pakowany w specjalne, bezigłowe strzykawki doustne z polipropylenu, z kolorystycznym oznaczeniem ułatwiającym dobór dawki do wieku pacjenta (żółty, niebieski, fioletowy, pomarańczowy). Strzykawki są zabezpieczone plastikową tubą, co gwarantuje higienę i bezpieczeństwo przechowywania. Opakowania zawierają 2 lub 4 strzykawki, a okres ważności wynosi 2 lata w temperaturze do 30°C.
biodostępność leku, chlorek sodu, chlorowodorek midazolamu, dawka podzielona, izotoniczność roztworu, kwas solny, midazolam, pH roztworu, postać farmaceutyczna, preparat leczniczy, roztwór do stosowania w jamie ustnej, roztwór doustny, strzykawka bezigłowa, strzykawka doustna, substancja czynna, substancja pomocnicza, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxycardil 120 120 mg
Diltiazem, będący umiarkowanym inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z dożylnym dantrolenem, iwabradyną oraz lomitapidem ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak migotanie komór, ciężka bradykardia oraz hepatotoksyczność. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu beta-adrenolityków, amiodaronu, digoksyny, statyn metabolizowanych przez CYP3A4 (np. simwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna) oraz inhibitorów mTOR (syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus), co wymaga ścisłego monitorowania EKG, dostosowania dawek i kontroli stężeń leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko bradykardii, bloków przewodzenia oraz miopatii i rabdomiolizy. Diltiazem zwiększa również stężenia cyklosporyny, karbamazepiny, benzodiazepin (midazolam, triazolam), kolchicyny i metyloprednizolonu, co wymaga odpowiedniego monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
alfa-adrenolityki, amiodaron, antagoniści receptora H2, atorwastatyna, azotany, benzodiazepiny, beta-adrenolityki, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowy, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie kardiodepresyjne, ewerolimus, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitory mTOR, iwabradyna, karbamazepina, kolchicyna, kortykosteroidy, leki przeciwarytmiczne, lomitapid, lowastatyna, metyloprednizolon, midazolam, migotanie komór, miopatia, nefrotoksyczność, neurotoksyczność litu, niedociśnienie, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, rabdomioliza, ryfampicyna, simwastatyna, statyny, syrolimus, temsyrolimus, teofilina, triazolam, wazodylatacja, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epistatus 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa midazolamu w postaci roztworu do stosowania w jamie ustnej (Epistatus) opierają się głównie na badaniach płodności przeprowadzonych na szczurach. W tych badaniach podawano dawki do 10-krotnie wyższe niż terapeutyczne stosowane u ludzi, nie obserwując negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze zwierząt. Wyniki te sugerują względne bezpieczeństwo midazolamu w zakresie reprodukcji, jednak należy podkreślić, że dane przedkliniczne są ograniczone i nie obejmują innych aspektów toksykologicznych poza tymi wymienionymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego (ChPL).
badanie płodności, benzodiazepina, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie uspokajające, Epistatus, etanol, maltitol ciekły, midazolam, roztwór do stosowania w jamie ustnej, strzykawka doustna, substancja pomocnicza - Leksykon leków
Interakcje leku – Desfluran Piramal 100 % v/v
Desfluran Piramal, jako wziewny środek znieczulenia ogólnego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami stosowanymi w okołooperacyjnej praktyce klinicznej. Szczególnie istotne jest nasilenie działania zwiotczających mięśnie szkieletowe, gdzie desfluran obniża wartość ED95 dla suksametonium o około 30%, atrakurium i pankuronium o około 50%, a wekuronium o 14% w porównaniu do izofluranu. Wydłuża również czas ustępowania blokady nerwowo-mięśniowej, co wymaga monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (relaksometrii) w celu optymalizacji dawkowania. Ponadto, desfluran nasila efekt hipotensyjny leków takich jak inhibitory ACE, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAOI, leki przeciwnadciśnieniowe oraz beta-adrenolityki, co wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją mięśnia sercowego.
abstynencja alkoholowa, alkoholizm, anestetyk wziewny, aspiracja treści żołądkowej, atrakurium, beta-adrenolityk, biodostępność, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bradykardia, dożylny środek znieczulający, fentanyl, hipotensja, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, lek depolaryzujący, lek niedepolaryzujący, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zwiotczający mięśnie, midazolam, miejscowy środek znieczulający, migotanie komór, minimalne stężenie pęcherzykowe, monitorowanie hemodynamiczne, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ośrodkowy układ nerwowy, pankuronium, podtlenek azotu, premedykacja, przełom nadciśnieniowy, relaksometria, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, suksametonium, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ oddechowy, uszkodzenie wątroby, wekuronium, wziewny środek znieczulenia ogólnego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – ItraGen 100 mg
Itrakonazol, silny inhibitor CYP3A4, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (do 179,4 mg/kapsułkę w preparacie Itragen 100 mg). Ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych, nie należy go stosować jednocześnie z lekami wydłużającymi odstęp QTc, takimi jak astemizol, beprydyl, cyzapryd, chinidyna, pimozyd, mizolastyna, dofetylid, lewacetylmetadol, sertindol i terfenadyna, ze względu na ryzyko torsade de pointes. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie itrakonazolu ze statynami metabolizowanymi przez CYP3A4 (symwastatyna, atorwastatyna, lowastatyna) z powodu zwiększonego ryzyka miopatii i rabdomiolizy, a także z doustnymi benzodiazepinami (midazolam, triazolam), co może prowadzić do nasilenia i przedłużenia działania sedatywnego.
alkaloid sporyszu, atorwastatyna, benzodiazepina, dihydroergotamina, działanie przeciwgrzybicze, działanie teratogenne, eletryptan, ergometryna, ergotamina, ergotyzm, inhibitor cytochromu P450, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, itrakonazol, lowastatyna, metyloergometryna, midazolam, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwienie tkanek, nizoldypina, rabdomioliza, skurcz naczyń obwodowych, symwastatyna, torsade de pointes, triazolam, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności komór serca, zakażenie grzybicze, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Midazolam Hameln 5 mg/ml
Midazolam, jako lek o silnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, znacząco wpływa na zdolności psychomotoryczne pacjenta, co przekłada się na ograniczenia w prowadzeniu pojazdów mechanicznych oraz obsłudze maszyn. Efekty takie jak sedacja, niepamięć, zaburzenia uwagi oraz osłabienie koordynacji ruchowej mogą utrzymywać się nawet po ustąpieniu subiektywnych objawów działania leku. Midazolam dostępny jest w stężeniach 1 mg/ml, 2 mg/ml oraz 5 mg/ml, a jego wpływ na funkcje poznawcze i motoryczne zależy od dawki, drogi podania oraz indywidualnych cech pacjenta, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka przez lekarza prowadzącego.
bezpieczeństwo farmakoterapii, deprywacja snu, drogi podania leku, efekt synergistyczny, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, midazolam, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, stężenie leku, zaburzenia czynności mięśni, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia pamięci, zaburzenia świadomości, zaburzenia uwagi, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexmedetomidine Altan 4 mcg/ml
Deksmedetomidyna Altan jest wskazana do sedacji dorosłych pacjentów na oddziale intensywnej opieki medycznej (OIOM) wymagających sedacji na poziomie od 0 do -3 w skali Richmond Agitation-Sedation Scale (RASS), co odpowiada pobudzeniu w reakcji na głos. Lek podaje się wyłącznie w warunkach szpitalnych przez wykwalifikowany personel. U pacjentów zaintubowanych i znieczulonych dawka początkowa wynosi 0,7 μg/kg m.c./h, z możliwością dostosowania w zakresie 0,2-1,4 μg/kg m.c./h, przy czym nie należy przekraczać dawki maksymalnej 1,4 μg/kg m.c./h. Zaleca się unikanie dawki nasycającej w sedacji OIOM ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Stabilny poziom sedacji może być osiągnięty po około godzinie od zmiany dawki. Stosowanie leku dłużej niż 14 dni wymaga regularnej oceny klinicznej. U pacjentów osłabionych wskazane jest rozważenie mniejszej dawki początkowej, a w przypadku braku odpowiedniej sedacji po maksymalnej dawce należy rozważyć alternatywne środki sedacyjne.
analgezja miejscowa, bezdech, bradykardia, dawka wysycająca, deksmedetomidyna, depresja oddechowa, desaturacja krwi tlenem, duszność, faza dystrybucji, infuzja dożylna, infuzja nasycająca, infuzja podtrzymująca, lek przeciwbólowy, midazolam, nadciśnienie, niedociśnienie, niedrożność dróg oddechowych, OIOM, okres półtrwania, opioid, pacjent w podeszłym wieku, propofol, pulsoksymetria, sedacja proceduralna, sedacja z zachowaniem świadomości, skala RASS, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Midazolam Kalceks 5 mg/ml
Midazolam Kalceks to lek o krótkotrwałym działaniu nasennym, dostępny w stężeniach 1 mg/ml i 5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Wskazania obejmują sedację płytką przed i w trakcie zabiegów diagnostycznych lub terapeutycznych, premedykację, indukcję oraz utrzymanie znieczulenia ogólnego u dorosłych i dzieci. Ponadto, midazolam jest stosowany do sedacji farmakologicznej pacjentów na oddziałach intensywnej opieki medycznej, w tym podczas wentylacji mechanicznej. Preparat charakteryzuje się pH 2,9-3,7 oraz osmolalnością 275-305 mOsmol/kg, a dostępne opakowania zawierają od 5 mg do 50 mg midazolamu (chlorowodorku) z zawartością sodu od 3,15 do 3,5 mg/ml.
chlorowodorek, depresja oddechowa, działanie niepożądane, działanie sedacyjne, indukcja znieczulenia, midazolam, monitorowanie układu oddechowego, oddział intensywnej opieki medycznej, premedykacja, procedura anestezjologiczna, roztwór do wstrzykiwań, sedacja płytka, wentylacja mechaniczna, wlew ciągły, zabieg diagnostyczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dormicum 7,5 mg
Produkt leczniczy Dormicum zawiera midazolam w dawce 7,5 mg w postaci tabletek powlekanych. Zalecany czas terapii wynosi od kilku dni do maksymalnie dwóch tygodni, z koniecznością stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć objawów odstawiennych. Tabletki należy przyjmować bezpośrednio przed snem lub w sytuacji, gdy pacjent może zapewnić 7-8 godzin niezakłóconego snu. Dawkowanie u dorosłych wynosi od 7,5 mg do maksymalnie 15 mg, rozpoczynając od najmniejszej dawki. W premedykacji podaje się 7,5 mg na 30-60 minut przed zabiegiem. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzając, a linia podziału służy jedynie ułatwieniu połykania, nie zaś do dzielenia dawki.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, depresja układu krążenia, depresja układu oddechowego, Dormicum, działanie niepożądane, maleinian midazolamu, midazolam, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, premedykacja, sedacja, sedacja przedłużona, tabletka powlekana, tabletka z linią podziału, wyniszczenie organizmu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Azycyna 200 mg/5 ml
Azytromycyna wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak amiodaron, sotalol czy cyzapryd, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca i wymaga monitorowania EKG. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi kwas solny powoduje zmniejszenie maksymalnego stężenia azytromycyny w surowicy o 25%, dlatego zaleca się przyjmowanie tych leków w różnym czasie. Azytromycyna nie wpływa istotnie na farmakokinetykę dydanozyny (400 mg/dobę), efawirenzu (400 mg/dobę), indynawiru (800 mg trzy razy na dobę) oraz midazolamu (15 mg jednorazowo), natomiast zwiększa stężenie fosforylowanej zydowudyny w jednojądrzastych komórkach krwi obwodowej. W przypadku nelfinawiru (750 mg trzy razy na dobę) obserwuje się wzrost stężenia azytromycyny, jednak bez konieczności modyfikacji dawkowania.
alkaloidy sporyszu, amiodaron, atorwastatyna, azytromycyna, biodostępność leku, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, dydanozyna, działania niepożądane przewodu pokarmowego, efawirenz, ergotamina, flukonazol, glikoproteina p, immunosupresanty, indynawir, jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, kolchicyna, lek przeciwgrzybiczny, leki antyretrowirusowe, leki prokinetyczne, leki przeciwgruźlicze, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwzakrzepowe, leki zobojętniające, midazolam, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, rabdomioliza, ryfabutyna, sotalol, triazolam, układ odpornościowy, zaburzenia rytmu serca, zatrucie sporyszem, zydowudyna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mizormic 5 mg/ml
Midazolam, będący benzodiazepiną, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania midazolamu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wykazały działanie fetotoksyczne, choć bez teratogenności. Szczególnie w trzecim trymestrze stosowanie dużych dawek midazolamu wiąże się z ryzykiem powikłań u matki (np. zachłyśnięcie podczas porodu) oraz u płodu, takich jak zaburzenia rytmu serca, hipotonia, osłabienie odruchu ssania, hipotermia i depresja oddechowa noworodka. Przewlekłe stosowanie może prowadzić do uzależnienia fizycznego i zespołu odstawienia u noworodków. Midazolam nie jest zalecany jako środek znieczulający przy cięciu cesarskim, a jego użycie w okresie okołoporodowym wymaga szczegółowego omówienia ryzyka i monitorowania dziecka po porodzie.
badanie przedkliniczne, benzodiazepina, cięcie cesarskie, depresja oddechowa, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, hipotermia, hipotonia, karmienie piersią, midazolam, mleko kobiece, okres poporodowy, osłabienie odruchu ssania, trymestr ciąży, trzeci trymestr ciąży, uzależnienie fizyczne, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zespół odstawienia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Midazolam Kalceks 5 mg/ml
Midazolam Kalceks dostępny jest w stężeniach 1 mg/ml i 5 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań i infuzji, wykazując silne działanie uspokajające wymagające indywidualnego dostosowania dawki. Dawkowanie zależy od wieku, stanu klinicznego oraz współistniejącego leczenia, z koniecznością stopniowego zwiększania dawki w celu bezpiecznego osiągnięcia sedacji. U dorosłych poniżej 60 lat dawka początkowa dożylna wynosi 2-2,5 mg, z dawkami dodatkowymi po 1 mg, a u osób powyżej 60 lat, wyniszczonych i przewlekle chorych dawki są znacznie zredukowane (początkowo 0,5-1 mg i całkowita <3,5 mg). U dzieci dawkowanie jest ściśle zależne od wieku i masy ciała, np. u dzieci 6 miesięcy do 5 lat dawka początkowa dożylna wynosi 0,05-0,1 mg/kg mc., a całkowita <6 mg. Podanie może odbywać się dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, w zależności od wskazań i wieku pacjenta.
dawka całkowita, dawka nasycająca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, farmakokinetyka leku, indukcja znieczulenia, midazolam, monitorowanie funkcji życiowych, pacjent przewlekle chory, pacjent wyniszczony, płytka sedacja, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, populacja pediatryczna, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, sedacja na oddziale intensywnej opieki medycznej, sprzęt resuscytacyjny, wcześniak, wlew ciągły, zawartość sodu, znieczulenie skojarzone, zwiększanie dawki - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Midazolam Kalceks 5 mg/ml
Midazolam Kalceks, dostępny w stężeniach 1 mg/ml i 5 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania midazolamu w ciąży są ograniczone; badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak obserwowano fetotoksyczność przy innych benzodiazepinach. Szczególnie ryzykowne jest stosowanie leku w trzecim trymestrze ciąży i podczas porodu, gdyż może prowadzić do poważnych działań niepożądanych u matki (np. ryzyko zachłyśnięcia) oraz u płodu i noworodka (zaburzenia rytmu serca, hipotonia, osłabienie odruchu ssania, hipotermia, depresja oddechowa). Przewlekłe stosowanie benzodiazepin pod koniec ciąży może skutkować u noworodków objawami uzależnienia fizycznego i zespołem odstawienia.
benzodiazepina, cięcie cesarskie, depresja oddechowa, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, hipotermia, hipotonia, midazolam, roztwór do wstrzykiwań, stosunek korzyści do ryzyka, trzeci trymestr ciąży, uzależnienie fizyczne, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie rytmu serca, zachłyśnięcie, zespół odstawienia, znieczulenie - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranimax Teva 150 mg
Ranitydyna, substancja czynna preparatu Ranimax Teva, wpływa na farmakokinetykę innych leków poprzez hamowanie cytochromu P450, konkurencję w wydzielaniu kanalikowym oraz zmianę pH żołądka. Standardowe dawki nie nasilają działania leków metabolizowanych przez cytochrom P450 (np. diazepam, lidokaina), jednak wysokie dawki (np. w zespole Zollingera-Ellisona) mogą zwiększać stężenia prokainamidu i N-acetyloprokainamidu. Ranitydyna zmienia biodostępność leków zależnych od pH żołądka, zwiększając absorpcję triazolamu, midazolamu i glipizydy, a zmniejszając ketokonazolu, atazanawiru, delawirdyny i gefitynibu. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnej przerwy między podaniem ranitydyny a leków o wchłanianiu zależnym od pH. Interakcje z erlotynibem (300 mg ranitydyny) powodują spadek AUC o 33% i Cmax o 54%, co wymaga podawania erlotynibu 2 godziny przed lub 10 godzin po ranitydynie (150 mg 2x/d).
amoksycylina, antagonista wapnia, antybiotyk beta-laktamowy, ataksja, atazanawir, benzodiazepina, beta-adrenolityk, biodostępność leków, błona śluzowa żołądka, chemioterapeutyk przeciwbakteryjny, choroba wrzodowa, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, delawirdyna, diazepam, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, działanie sedatywne, enzymy cytochromu P450, erlotynib, farmakokinetyka leków, fenytoina, gefitynib, glibenklamid, glipizyd, inhibitor kinazy tyrozynowej, ketokonazol, lek bronchodylatacyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek zobojętniający, lidokaina, mechanizm kompetycyjny, metoprolol, metronidazol, midazolam, N-acetyloprokainamid, nifedypina, pH żołądka, prokainamid, propranolol, ranitydyna, sukralfat, system kationowy, teofilina, triazolam, wydzielanie kanalikowe, zapalenie błony śluzowej żołądka, zespół Zollingera-Ellisona