ciężka niewydolność wątroby
Ciężka niewydolność wątroby to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji wątroby, prowadzącym do zaburzenia jej podstawowych funkcji metabolicznych i detoksykacyjnych. W przeciwieństwie do przewlekłej niewydolności wątroby, ciężka niewydolność ma najczęściej charakter ostry i może rozwinąć się w ciągu dni lub tygodni.
Najczęstsze przyczyny ciężkiej niewydolności wątroby obejmują: ostre wirusowe zapalenie wątroby (szczególnie wywołane wirusami HBV, HAV, HEV), toksyczne uszkodzenie (w tym polekowe z acetaminofenem na czele), zatrucie grzybami (głównie Amanita phalloides), choroby metaboliczne, choroby naczyniowe wątroby oraz autoimmunologiczne zapalenie wątroby.
Klinicznie ciężka niewydolność wątroby manifestuje się encefalopatią wątrobową, żółtaczką, zaburzeniami krzepnięcia, wodobrzuszem, a w zaawansowanych przypadkach zespołem wątrobowo-nerkowym i niewydolnością wielonarządową. Charakterystyczne dla tego stanu jest również podwyższenie poziomu bilirubiny, aminotransferaz, wydłużenie czasu protrombinowego oraz spadek poziomu albumin.
Leczenie ciężkiej niewydolności wątroby wymaga najczęściej hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii. Obejmuje postępowanie przyczynowe (jeśli możliwe), leczenie powikłań oraz terapię wspomagającą. W przypadkach nieodwracalnego uszkodzenia wątroby jedyną opcją terapeutyczną pozostaje przeszczep wątroby, który powinien być rozważony we wczesnej fazie choroby ze względu na wysoką śmiertelność.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Telmix Plus
Telmix Plus, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 30 ml/min, oraz u kobiet w ciąży, u których leczenie należy natychmiast przerwać. U pacjentów z niewydolnością wątroby istnieje ryzyko śpiączki wątrobowej, a u osób z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerki jedynej czynnej – ciężkiego niedociśnienia i niewydolności nerek. Monitorowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy jest zalecane u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek. Podwójne blokowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z inhibitorami ACE, AIIRA lub aliskirenem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek, dlatego nie jest zalecane bez ścisłego nadzoru specjalistycznego.
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, choroba niedokrwienna serca, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca utajona, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg żółciowych, pierwotny hiperaldosteronizm, podwójna blokada, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, telmisartan, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zasadowica hipochloremiczna, zastój żółci, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tamsulosin Medreg 0,4 mg
Lek Tamsulosin Medreg dostępny jest w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zawierających 0,4 mg chlorowodorku tamsulosyny, przeznaczonych do podania doustnego. Zalecana dawka to jedna kapsułka 0,4 mg raz na dobę, przyjmowana po śniadaniu lub pierwszym posiłku dnia, co zapewnia optymalną kontrolę objawów i minimalizuje ryzyko działań niepożądanych. Kapsułkę należy połykać w całości, popijając odpowiednią ilością płynu; rozgryzanie, kruszenie lub otwieranie kapsułki jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaburzenia farmakokinetyki leku. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani u osób z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby, natomiast stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie.
chlorowodorek tamsulosyny, ciężka niewydolność wątroby, dostosowanie dawki leku, działania niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka leku, interakcje lekowe, niewydolność wątroby, objawy niepożądane, podanie doustne, populacja pediatryczna, substancja czynna, tamsulosyna, terapia lekowa, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmodyfikowane uwalnianie - Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotanu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Glicerol triazotan (nitrogliceryna) jest kluczowym lekiem w terapii choroby niedokrwiennej serca, jednak jego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego, tachykardii oraz pogłębienia niedokrwienia mięśnia sercowego, zwłaszcza we wczesnym okresie pozawałowym. Preparaty zawierające glicerol triazotan nie powinny być stosowane doraźnie do przerwania bólu dławicowego, a ich odstawianie musi być stopniowe, aby uniknąć gwałtownego skurczu naczyń wieńcowych i nasilenia objawów. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niskim ciśnieniem tętniczym (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg), niewydolnością nerek, wątroby, nadczynnością tarczycy, chorobami płuc oraz u osób w podeszłym wieku, u których ryzyko niedociśnienia ortostatycznego jest zwiększone. W przypadku przedawkowania azotanów konieczna jest natychmiastowa modyfikacja dawkowania.
bradykardia, brak laktazy, choroba mózgowo-naczyniowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka niedokrwistość, ciężka niewydolność wątroby, dławica piersiowa, dziedziczna nietolerancja galaktozy, glicerol triazotan, hipoksemia tętnicza, hipoksja, hipoksja pęcherzykowa, hipowentylacja pęcherzykowa, kardiomiopatia przerostowa, kontaktowe zapalenie skóry, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, lek inotropowo dodatni, methemoglobinemia, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mięśnia sercowego, niskie ciśnienie tętnicze, odruch pęcherzykowo-włośniczkowy, okres pozawałowy, ostra niewydolność krążenia, ostry zawał mięśnia sercowego, przemijające niedokrwienie mózgu, przerost lewej komory serca, serce płucne, skurcz naczyń płucnych, skurcz naczyń wieńcowych, tachykardia, tamponada osierdziowa, tolerancja na nitroglicerynę, udar niedokrwienny mózgu, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia ortostatyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie małych dróg oddechowych, zaburzenie stosunku wentylacji do perfuzji, zaciskające zapalenie osierdzia, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania, zwężenie aorty, zwężenie naczyń płucnych, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adatam XR 0,4 mg
Adatam XR to preparat zawierający 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, stosowany w leczeniu objawów dolnych dróg moczowych związanych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego (BPH). Standardowa dawka wynosi 1 tabletkę 0,4 mg raz na dobę, podawaną doustnie niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie terapii. Nie jest wymagane stopniowe zwiększanie dawki na początku leczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Lek jest przeciwwskazany u osób z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tej grupie wiekowej.
ciężka niewydolność wątroby, dysfagia, działanie niepożądane, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łagodny rozrost prostaty, niewydolność wątroby, objawy dolnych dróg moczowych, podawanie doustne, przedłużone uwalnianie, przedłużone uwalnianie substancji czynnej, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyna, tamsulosyny chlorowodorek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion w dawce 40 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na telmisartan lub substancje pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży, przy ciężkiej niewydolności wątroby oraz niedrożności dróg żółciowych. Szczególnie istotne jest unikanie stosowania telmisartanu w połączeniu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z zaburzeniem czynności nerek, gdzie GFR wynosi mniej niż 60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i powikłań nerkowo-sercowo-naczyniowych. Ekspozycja na telmisartan w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do poważnych wad rozwojowych płodu, takich jak małowodzie, hipoplazja czaszki i nerek, a nawet śmierć płodu.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie biochemiczne, ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipotensja, małowodzie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność dróg żółciowych, obrzęk naczynioruchowy, stężenie kreatyniny i mocznika, telmisartan, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs anafilaktyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apo-Doperil 5 mg
Preparat Apo-Doperil zawiera donepezyl chlorowodorek w dawkach 5 mg i 10 mg, odpowiadających 4,56 mg i 9,12 mg wolnego donepezylu. Leczenie otępienia w chorobie Alzheimera rozpoczyna się od dawki 5 mg raz na dobę, utrzymywanej przez minimum miesiąc w celu oceny skuteczności i tolerancji. Po tym okresie dawkę można zwiększyć do maksymalnie 10 mg na dobę, co stanowi górną granicę zalecanego dawkowania. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu otępienia, z regularną oceną efektów terapeutycznych i możliwością odstawienia leku w przypadku braku korzyści. Po przerwaniu leczenia obserwuje się stopniowy zanik efektów terapeutycznych.
ciężka niewydolność wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, donepezyl chlorowodorek, doświadczony lekarz, efekt terapeutyczny, ekspozycja na lek, klirens donepezylu, korzyść terapeutyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ocena skuteczności leczenia, otępienie w chorobie Alzheimera, reakcja pacjenta, schemat dawkowania, stan równowagi stężenia, tabletka powlekana, wytyczne diagnostyczne - Leksykon substancji czynnych
Winorelbina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Winorelbina wymaga podawania pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii przeciwnowotworowej, ze szczególnym monitorowaniem parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby neutrofilów i płytek krwi. Neutropenia stanowi główną toksyczność ograniczającą dawkę, osiągając najniższy poziom (nadir) między 7. a 14. dniem po podaniu i ustępując w ciągu 5-7 dni. Zaleca się odroczenie podania leku, jeśli liczba neutrofilów spadnie poniżej 1500/mm³ lub płytek poniżej 100 000/mm³. W przypadku doustnej formy winorelbiny, przy dawce 80 mg/m² pc., spadek neutrofilów poniżej 500/mm³ lub powtarzające się wartości 500-1000/mm³ wymaga redukcji dawki do 60 mg/m² pc. na tydzień z możliwością późniejszego stopniowego zwiększenia. Przed każdym podaniem konieczne jest badanie morfologii krwi, a w przypadku objawów infekcji należy niezwłocznie wykonać diagnostykę. Ponadto, u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca oraz u populacji japońskiej należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko toksyczności płucnej, w tym ARDS, które może wystąpić średnio w ciągu tygodnia od podania.
antagonista 5HT3, ARDS, chemioterapia przeciwnowotworowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka niewydolność wątroby, granisetron, hialuronidaza, inhibitor cytochromu CYP3A4, leki przeciwwymiotne, liczba leukocytów, liczba neutrofilów, liczba płytek krwi, metoklopramid, miejscowe podrażnienie, mitomycyna, morfologia krwi, neutropenia, ondansetron, ostry skurcz oskrzeli, owrzodzenie rogówki, parametry hematologiczne, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, stężenie hemoglobiny, toksyczność płucna, winorelbina, wynaczynienie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół ostrej niewydolności oddechowej, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hygroton 50 mg
Chlortalidon, substancja czynna leku Hygroton w dawce 50 mg, jest tiazydopodobnym diuretykiem sulfonamidowym, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na chlortalidon lub inne pochodne sulfonamidowe, bezmoczem, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ciężką niewydolnością wątroby oraz u kobiet w ciąży z nadciśnieniem tętniczym. Ponadto, niezalecane jest stosowanie u osób z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią, objawową hiperurykemią, a także u pacjentów z nieleczoną chorobą Addisona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z alergią na sulfonamidy, oraz na możliwość nasilenia zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak zaburzenia rytmu serca, encefalopatia wątrobowa czy zaostrzenie dny moczanowej.
alergia na sulfonamidy, bezmocz, chlortalidon, choroba Addisona, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, diuretyk tiazydopodobny, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperurykemia objawowa, hipoglikemia, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, kalcyfikacja tkanek miękkich, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na chlortalidon, niedoczynność kory nadnerczy, pochodna sulfonamidowa, przełom nadnerczowy, reakcja krzyżowa, skaza moczanowa, toksyczność litu, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zatrucie litem, złóg moczanowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Montelukast Teva 10 mg
Montelukast Teva w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia astmy oraz astmy z towarzyszącym sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa u dorosłych i młodzieży powyżej 15 roku życia. Zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, podawana wieczorem, doustnie, z posiłkiem lub bez. Tabletki powlekane należy połykać w całości, bez rozgryzania. Efekt terapeutyczny montelukastu jest widoczny już po pierwszej dobie leczenia, co podkreśla konieczność edukacji pacjenta o regularnym stosowaniu leku, niezależnie od nasilenia objawów. Montelukast może być stosowany jako uzupełnienie terapii wziewnymi kortykosteroidami i β-agonistami krótkodziałającymi, przy czym nie należy nagle zastępować wziewnych kortykosteroidów montelukastem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, beta-agoniści krótko działający, ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakoterapia, kontrola astmy, kortykosteroidy, leczenie skojarzone, montelukast, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, przedawkowanie, tabletka do żucia, tabletka powlekana, wziewne kortykosteroidy, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Egidon 90 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Egidon, jest selektywnym inhibitorem COX-2, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na etorykoksyb lub inne NLPZ, zwłaszcza przy występowaniu reakcji alergicznych takich jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy czy pokrzywka. Ponadto, nie należy stosować etorykoksybu u osób z aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań gastroenterologicznych.
albumina w surowicy, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, farmakokinetyka etorykoksybu, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzapalny niesteroidowy, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na etorykoksyb, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Milgamma N (50 mg + 50 mg + 0,5 mg)/ml
Milgamma N to roztwór do wstrzykiwań domięśniowych zawierający w 1 ml 50 mg tiaminy chlorowodorku, 50 mg pirydoksyny chlorowodorku oraz 0,5 mg cyjanokobalaminy, a w ampułce 2 ml odpowiednio 100 mg tiaminy, 100 mg pirydoksyny i 1 mg cyjanokobalaminy. W ciężkich i bolesnych schorzeniach zaleca się dawkę początkową 2 ml (1 ampułka) dziennie, co pozwala na szybkie osiągnięcie wysokiego stężenia leku we krwi. Po ustąpieniu ostrej fazy lub w mniej ciężkich przypadkach dawkowanie zmniejsza się do 1 wstrzyknięcia 2-3 razy w tygodniu. Leczenie powinno być monitorowane przez lekarza co tydzień, a celem jest jak najszybsze przejście na formę doustną. Produkt jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lek jest przeciwwskazany.
alkohol benzylowy, ciężka niewydolność wątroby, cyjanokobalamina, działanie niepożądane, lidokainy chlorowodorek, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ostra faza choroby, pirydoksyny chlorowodorek, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku, tiaminy chlorowodorek, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nurofen Express Forte Mini 400 mg
Nurofen Express Forte Mini 400 mg w kapsułkach miękkich zawiera 400 mg ibuprofenu, wykazującego działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Preparat jest przeznaczony dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat o masie ciała ≥40 kg. Zalecana dawka jednorazowa to 1 kapsułka (400 mg), z możliwością powtórzenia dawki po minimum 6 godzinach, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg (3 kapsułki). Stosowanie leku powinno być krótkotrwałe, nie dłuższe niż 3 dni bez konsultacji lekarskiej, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 lat oraz u młodzieży o masie ciała <40 kg, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby. U osób starszych oraz pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością nerek i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest szczególna obserwacja kliniczna.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka początkowa, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, działanie przeciwzapalne, ibuprofen, kapsułka miękka, maksymalna dawka dobowa, najmniejsza skuteczna dawka, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odstęp między dawkami, podanie doustne, terapia lekiem, wrażliwy żołądek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xanax SR 1 mg
Lek Xanax SR (alprazolam) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (0,5 mg, 1 mg, 2 mg) posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na alprazolam, inne benzodiazepiny lub składniki pomocnicze (w tym laktozę jednowodną w dawce 221,7 mg na tabletkę), myasthenia gravis, ciężka niewydolność oddechowa, zespół bezdechu śródsennego oraz ciężka niewydolność wątroby. U pacjentów z myasthenia gravis lek może nasilać osłabienie mięśni i ryzyko przełomu miastenicznego, natomiast w przypadku niewydolności oddechowej i zespołu bezdechu śródsennego istnieje ryzyko pogłębienia hipowentylacji i nasilenia epizodów bezdechu. Zaburzenia metabolizmu wątrobowego mogą prowadzić do kumulacji alprazolamu i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych, takich jak nadmierna sedacja czy encefalopatia wątrobowa. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
alprazolam, benzodiazepina, choroba autoimmunologiczna, ciężka niewydolność oddechowa, ciężka niewydolność wątroby, encefalopatia wątrobowa, farmakokinetyka leku, hipowentylacja, laktoza jednowodna, lek benzodiazepinowy, myasthenia gravis, nadużywanie substancji psychoaktywnych, nadwrażliwość na alprazolam, nietolerancja laktozy, nużliwość mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, przełom miasteniczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uzależnienie, zaburzenie koordynacji ruchowej, zdolność psychomotoryczna, zespół bezdechu śródsennego - Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Glicerolu triazotan (Perlinganit) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na ryzyko istotnych działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z niskim ciśnieniem napełniania (np. po zawale mięśnia sercowego, niewydolności lewej komory), niedociśnieniem ortostatycznym, hipowolemią, kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu oraz hipoksemią tętniczą. Wlew powinien być prowadzony za pomocą kroplówki lub pompy infuzyjnej z zestawami wykonanymi z PE, PP lub PTFE, aby uniknąć adsorpcji leku i zmniejszenia jego stężenia. Należy unikać obniżenia ciśnienia skurczowego poniżej 90 mmHg, monitorować ryzyko efektu odbicia bólu wieńcowego podczas przerw w terapii oraz dostosować dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek. Preparat jest przeciwwskazany u osób stosujących inhibitory 5-fosfodiesterazy (syldenafil, wardenafil, tadalafil) ze względu na ryzyko ciężkich interakcji, a także wymaga całkowitego unikania alkoholu, który nasila działanie hipotensyjne.
ból wieńcowy, bradykardia paradoksalna, choroba niedokrwienna serca, ciężka niedokrwistość, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, efekt odbicia, glicerolu triazotan, hipoksemia, hipoksemia tętnicza, hipowolemia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, kardiomiopatia przerostowa, methemoglobinemia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mózgu, niedotlenienie mózgu, niewydolność lewej komory, nitrogliceryna, syldenafil, tadalafil, tolerancja krzyżowa, układ sercowo-naczyniowy, wardenafil, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sorafenib Pharmascience 200 mg
Sorafenib Pharmascience to lek przeciwnowotworowy dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawce 200 mg sorafenibu. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 400 mg dwa razy na dobę (łącznie 800 mg/dobę), a terapia powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty. W przypadku działań niepożądanych możliwe jest czasowe przerwanie leczenia lub redukcja dawki do 400 mg/dobę, szczególnie w terapii raka wątrobowokomórkowego (HCC) i zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC). Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów poniżej 18 roku życia, natomiast u osób powyżej 65 lat nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania. Również u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek lub wątroby (Child-Pugh A lub B) standardowa dawka pozostaje bez zmian, choć zaleca się monitorowanie bilansu płynów i elektrolitów u chorych z ryzykiem zaburzeń czynności nerek. Brak jest danych dotyczących stosowania u pacjentów dializowanych oraz z ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh C).
bilans płynów i elektrolitów, ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, klasyfikacja Child-Pugh, korzyść kliniczna, lek przeciwnowotworowy, niewydolność nerek, objaw toksyczności, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, sorafenib, stężenie substancji czynnej, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kwas asparaginowy – Dawkowanie i sposób podawania
Kwas asparaginowy jest kluczowym aminokwasem w żywieniu pozajelitowym, obecnym w różnych preparatach aminokwasowych, których dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od stanu klinicznego, masy ciała i wieku pacjenta. U dorosłych dawka aminokwasów wynosi zwykle 0,8-2,0 g/kg mc./dobę, z możliwością zwiększenia do 2,5 g/kg mc./dobę w stanach ciężkiego katabolizmu. Przykładowo, w preparacie Aminoplasmal 15% kwas asparaginowy stanowi 7,95 g/1000 ml, a w Aminoplasmal B. Braun 10% – 5,60 g/1000 ml. Maksymalna szybkość infuzji aminokwasów u dorosłych to 0,1 g/kg mc./godz., co dla pacjenta 70 kg oznacza 7 g/godz. U dzieci dawkowanie zależy od wieku i masy ciała, z dawkami od 1,0 do 4,0 g/kg mc./dobę i taką samą maksymalną szybkością infuzji 0,1 g/kg mc./godz. Noworodki i wcześniaki wymagają stopniowego zwiększania dawki, a u dzieci poniżej 2 lat większość preparatów zawierających kwas asparaginowy jest przeciwwskazana, stosując dedykowane preparaty Pediaven NN1 i NN2. W przypadku niewydolności nerek i wątroby dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania, z przeciwwskazaniami w ciężkich postaciach tych schorzeń oraz specjalnymi preparatami dla pacjentów z chorobami wątroby (np. Aminoplasmal Hepa). U pacjentów z otyłością dawkę oblicza się na podstawie idealnej masy ciała (IBW).
choroba wątroby, chorobliwa otyłość, ciągła terapia nerkozastępcza, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężki katabolizm, działanie niepożądane, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, idealna masa ciała, infuzja, infuzja aminokwasów, katabolizm białek, kwas asparaginowy, leczenie nerkozastępcze, mieszanina aminokwasowa, niewydolność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, stan ciężki, terapia żywieniowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żyła centralna, żyła obwodowa, żyła pępkowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Noctis Forte 25 mg
Lek Noctis Forte zawierający doksylaminę w dawce 25 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na doksylaminę lub inne leki przeciwhistaminowe H1, a także u osób z astmą, przewlekłym zapaleniem oskrzeli, rozedmą płuc oraz jaskrą ze względu na działanie antycholinergiczne, które może nasilać objawy tych schorzeń. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego, zwężeniem szyi pęcherza moczowego, bliznowaciejącym wrzodem trawiennym, zwężeniem odźwiernikowo-dwunastniczym, ciężką niewydolnością nerek lub wątroby, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na ryzyko kumulacji i przenikania substancji czynnej do mleka matki.
antybiotyk makrolidowy, astma, bliznowaciejący wrzód trawienny, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksylaminy wodorobursztynian, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, działanie sedatywne, inhibitor izoenzymu CYP450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, jaskra, łagodna niewydolność nerek, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na leki przeciwhistaminowe, nadwrażliwość na substancję czynną, pacjent w podeszłym wieku, przerost gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja nadwrażliwości, receptor muskarynowy, rozedma płuc, schyłkowa niewydolność nerek, SSRI, uzależnienie od leków nasennych, zaburzenia mikcji, zaburzenie oddychania, zaburzenie rytmu serca, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, zwężenie szyi pęcherza moczowego - Leksykon substancji czynnych
Dazatynib – Przeciwwskazania stosowania
Dazatynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz ostrej białaczki limfoblastycznej z chromosomem Philadelphia (Ph+ ALL). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na dazatynib lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w preparatach waha się od 21 mg (dla dawki 20 mg) do 194 mg (dla dawki 140 mg). U pacjentów z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy stosowanie dazatynibu może być przeciwwskazane. Dodatkowo, preparaty mogą zawierać śladowe ilości sodu (1-6 mg na tabletkę), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
Stosowanie dazatynibu wymaga ostrożności u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i nerek, zaburzeniami hematologicznymi, chorobami układu sercowo-naczyniowego (zwłaszcza z wydłużonym odstępem QT), ryzykiem krwawień oraz chorobami płuc, ze względu na ryzyko mielosupresji, kumulacji metabolitów, tętniczego nadciśnienia płucnego i wysięku opłucnowego. Konieczne jest monitorowanie objawów niepożądanych, takich jak wysypka, duszność, neutropenia, małopłytkowość, biegunka czy zaburzenia funkcji wątroby i nerek. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości lub ciężkich działań niepożądanych, leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie. Decyzja o terapii powinna uwzględniać indywidualny profil ryzyka oraz historię nadwrażliwości na inne inhibitory kinazy tyrozynowej.
anemia, choroba płuc, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, laktoza jednowodna, małopłytkowość, mielosupresja, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa, reakcja anafilaktyczna, ryzyko krwawienia, tętnicze nadciśnienie płucne, wydłużony odstęp QT, wysięk opłucnowy, zaburzenia układu krwiotwórczego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dicloberl retard 100 mg
Diklofenak sodowy w postaci Dicloberl retard 100 mg stosowany jest u dorosłych w dawce 1 kapsułki o przedłużonym uwalnianiu na dobę, co odpowiada 100 mg substancji czynnej. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek i wątroby, jednak u geriatrycznych pacjentów konieczne jest szczegółowe monitorowanie ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby oraz u dzieci i młodzieży. Kapsułki należy połykać w całości, popijając dużą ilością płynu, a u pacjentów z wrażliwością żołądka zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków w celu zmniejszenia ryzyka dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
choroba reumatyczna, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, Dicloberl retard, diklofenak sodowy, dolegliwości przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, farmakoterapia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, racjonalna farmakoterapia, sacharoza, substancja pomocnicza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ibuprofen Alkaloid-INT 40 mg/ml
Ibuprofen Alkaloid-INT w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 40 mg/ml jest wskazany do stosowania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego u dzieci powyżej 6 miesięcy i masie ciała powyżej 7 kg. Zalecana dawka dobowa wynosi 20–30 mg/kg masy ciała, podawana w dawkach podzielonych co 6–8 godzin. Maksymalne dawki dobowe różnią się w zależności od masy ciała: dla dzieci 7–9 kg wynosi 150–200 mg, 10–15 kg – 300 mg, 16–19 kg – 450 mg, 20–29 kg – 600 mg, a dla 30–40 kg – 900 mg. Preparat należy stosować przez najkrótszy możliwy czas, nie dłużej niż 3 dni bez konsultacji lekarskiej, a u pacjentów z nadwrażliwością żołądka zaleca się podawanie leku podczas posiłku w celu zmniejszenia ryzyka podrażnienia przewodu pokarmowego.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dawka podzielona, działanie niepożądane, gorączka, ibuprofen, krótkotrwałe stosowanie, nadwrażliwość żołądka, najmniejsza skuteczna dawka, podrażnienie przewodu pokarmowego, pojedyncza dawka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibum COMFORT minicaps 200 mg
Ibuprofen w dawce 200 mg zawarty w leku IBUM COMFORT minicaps jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol ciekły (62,5 mg). Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi na NLPZ, takimi jak zapalenie błony śluzowej nosa, pokrzywka, skurcz oskrzeli czy astma. Przeciwwskazania obejmują także chorobę wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy (czynna lub nawracająca), perforacje, krwawienia, ciężkie odwodnienie (np. w wyniku wymiotów, biegunki, niedostatecznego spożycia płynów), a także ciężką niewydolność wątroby, nerek i serca (klasa IV wg NYHA). Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z aktywnym krwawieniem naczyniowo-mózgowym, zaburzeniami krzepnięcia, skazą krwotoczną oraz nieustalonymi zaburzeniami hematologicznymi, takimi jak małopłytkowość.
astma, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie odwodnienie, hamowanie funkcji płytek krwi, inhibitor COX-2, krwawienie naczyniowo-mózgowe, małopłytkowość, nadwrażliwość na ibuprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, retencja sodu i wody, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie wytwarzania krwi, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clindamycin Kabi 150 mg/ml
Clindamycin Kabi, zawierający klindamycynę w postaci fosforanu, jest dostępny w ampułkach o stężeniu 150 mg/ml w objętościach 2 ml (300 mg), 4 ml (600 mg) oraz 6 ml (900 mg). Dawkowanie leku powinno być dostosowane do ciężkości zakażenia, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. W ciężkich zakażeniach u dorosłych zaleca się dawkę 12-18 ml/dobę (1800-2700 mg) podzieloną na 2-4 dawki, z możliwością zwiększenia do 4800 mg/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. W mniej skomplikowanych zakażeniach stosuje się 8-12 ml/dobę (1200-1800 mg) w 3-4 dawkach. U dzieci dawka wynosi 15-25 mg/kg mc./dobę w ciężkich zakażeniach, a w bardzo ciężkich 25-40 mg/kg mc./dobę, z minimalną dawką 300 mg/dobę. Maksymalne dawki jednorazowe to 600 mg domięśniowo oraz 1200 mg w infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę. Podanie dożylne wymaga rozcieńczenia i nie powinno przekraczać stężenia 18 mg/ml.
alkohol benzylowy, bezmocz, ciągła infuzja dożylna, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zakażenie, fosforan klindamycyny, infuzja dożylna, klirens, koncentrat do sporządzania roztworu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent hemodializowany, parametry farmakokinetyczne, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie miednicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zomiren 0,5 mg
Lek Zomiren, zawierający alprazolam, powinien być stosowany w indywidualnie dostosowanej dawce, uwzględniającej nasilenie objawów oraz reakcję pacjenta na terapię. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,25 mg lub 0,5 mg trzy razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki dobowej 4 mg, podzielonej na mniejsze dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych oraz u osób bez wcześniejszego doświadczenia z lekami psychotropowymi, stosując najmniejszą skuteczną dawkę i monitorując działania niepożądane. Leczenie powinno trwać możliwie najkrócej, maksymalnie 2-4 tygodnie, z regularną oceną stanu pacjenta i konieczności kontynuacji terapii, aby minimalizować ryzyko uzależnienia i zespołu odstawienia. Dawkę należy stopniowo redukować, aby zapobiec nawrotom objawów i zespołowi odstawienia.
alprazolam, ataksja, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, działanie niepożądane, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, lek uspokajający, niewydolność wątroby, podeszły wiek, skuteczna dawka, stan lękowy, substancja czynna, tolerancja na lek, uzależnienie, wywiad medyczny, zależność lekowa, zespół odstawienia - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Przeciwwskazania stosowania
Diazepam, jako benzodiazepina, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na diazepam lub inne benzodiazepiny, miastenię gravis, ciężką niewydolność oddechową, zespół bezdechu sennego oraz ciężką niewydolność wątroby ze względu na ryzyko encefalopatii wątrobowej i kumulacji leku. Ponadto, stosowanie diazepamu jest niewskazane w monoterapii depresji i lęku związanego z depresją z powodu ryzyka nasilenia tendencji samobójczych, a także w zaburzeniach psychicznych takich jak fobie, natręctwa i przewlekłe psychozy. U noworodków i wcześniaków, zwłaszcza przy preparatach takich jak Relanium, istnieje ryzyko zespołu wiotkiego dziecka z powodu niedojrzałości enzymatycznej wątroby. Preparaty doustne zawierają laktozę jednowodną w ilościach od 14 mg (Diazepam Grindeks 5 mg) do 168,1 mg (Diazepam Genoptim 2 mg), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy. Roztwory do wstrzykiwań zawierają substancje pomocnicze takie jak alkohol benzylowy, glikol propylenowy i etanol 96%, które mogą być przeciwwskazane u pacjentów z chorobami wątroby, nerek, alkoholizmem lub padaczką.
alkohol benzylowy, benzodiazepina, choroba autoimmunologiczna, ciężka niewydolność oddechowa, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, encefalopatia wątrobowa, fobia i natręctwo, glikol propylenowy, laktoza jednowodna, leczenie skojarzone, miastenia, monoterapia depresji, myasthenia gravis, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, ośrodek oddechowy, przewlekła psychoza, reakcja alergiczna, substancja czynna, tendencja samobójcza, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie poznawcze, zagrożenie życia, zatrzymanie oddechu, zespół bezdechu sennego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Erlis
Przed rozpoczęciem terapii produktem Erlis (tadalafil 2,5 mg) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu chorobowego oraz badania fizykalnego w celu potwierdzenia diagnozy zaburzeń erekcji i identyfikacji ich przyczyn. Kluczowa jest ocena układu sercowo-naczyniowego ze względu na ryzyko kardiologiczne związane z aktywnością seksualną oraz właściwości wazodylatacyjne tadalafilu, które mogą powodować łagodne, przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego i nasilać działanie hipotensyjne azotanów. W trakcie stosowania leku zgłaszano poważne działania niepożądane, takie jak zawał mięśnia sercowego, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu, udar mózgu, TIA, bóle w klatce piersiowej, kołatanie serca i częstoskurcz, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka układu krążenia. U pacjentów przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe należy rozważyć dostosowanie ich dawek, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu α1-blokerów (np. doksazosyny, której łączenie z tadalafilem jest niewskazane).
centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dławica piersiowa, doksazosyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwnadciśnieniowy, nagła utrata słuchu, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, pole pod krzywą stężenia leku, priapizm, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, tadalafil, udar mózgu, właściwości wazodylatacyjne, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Claritine 1 mg/ml
Dawkowanie loratadyny w postaci syropu Claritine powinno być dostosowane do wieku, masy ciała oraz funkcji narządów wewnętrznych pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 10 mg (10 ml syropu) raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. U dzieci w wieku 2-12 lat dawkowanie zależy od masy ciała: powyżej 30 kg podaje się 10 mg (10 ml), a przy masie ciała 30 kg lub mniej – 5 mg (5 ml) raz na dobę. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci poniżej 2 lat nie zostało określone. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby konieczne jest zmniejszenie częstotliwości podawania leku do co drugiego dnia, przy zachowaniu odpowiednich dawek (10 mg lub 5 mg w zależności od masy ciała). U pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania.
benzoesan sodu, ciężka niewydolność wątroby, Claritine, glikol propylenowy, klirens loratadyny, loratadyna, maltitol, nietolerancja substancji, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, podanie doustne, podawanie leku, sorbitol, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydrochlorothiazide Orion 25 mg
Hydrochlorothiazide Orion w dawkach 12,5 mg oraz 25 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na hydrochlorotiazyd, inne tiazydy lub pochodne sulfonamidowe, a także u osób z ciężką niewydolnością wątroby i nerek. Lek zawiera laktozę jednowodną w ilości 50,5 mg (tabletka 12,5 mg) oraz 101 mg (tabletka 25 mg), co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Ponadto, stosowanie hydrochlorotiazydu jest przeciwwskazane u chorych z dną moczanową, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia kwasu moczowego w surowicy i zaostrzenia objawów choroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kwas moczowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodne sulfonamidowe, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, śpiączka wątrobowa, zaburzenia elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Donepesan 10 mg
Donepezan jest dostępny w tabletkach powlekanych zawierających 5 mg lub 10 mg chlorowodorku donepezylu. Standardowy schemat dawkowania rozpoczyna się od dawki początkowej 5 mg raz na dobę, utrzymywanej przez minimum jeden miesiąc w celu oceny skuteczności i osiągnięcia stanu stacjonarnego. Po tym okresie dawkę można zwiększyć do 10 mg raz na dobę, która stanowi dawkę maksymalną, nieprzekraczającą 10 mg na dobę ze względu na brak danych klinicznych dla wyższych dawek. Lek należy podawać doustnie, wieczorem, bezpośrednio przed snem, co zapewnia stabilne stężenia substancji czynnej. W przypadku niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawkowania, natomiast u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby dawkę należy dostosować indywidualnie ze względu na możliwą zwiększoną ekspozycję na donepezyl. Stosowanie u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby jest niewskazane z powodu braku danych klinicznych.
badanie kliniczne, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, ciężka niewydolność wątroby, dawka docelowa, dawka maksymalna, dawka początkowa, DSM-IV, dysfagia, działanie niepożądane, ekspozycja na substancję czynną, ICD-10, klirens chlorowodorku donepezylu, kryterium diagnostyczne, łagodna i umiarkowana niewydolność wątroby, leczenie podtrzymujące, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, ocena kliniczna skuteczności, otępienie w chorobie Alzheimera, stan stacjonarny stężenia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doxylamine Biofarm 25 mg
Doxylamine Biofarm, zawierający 25 mg doksylaminy wodorobursztynianu, jest lekiem przeciwhistaminowym o działaniu antycholinergicznym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne leki z grupy antagonistów receptora H1. Lek nie powinien być stosowany u osób z bezsennością trwającą ponad 3 tygodnie, a także u pacjentów z chorobami układu oddechowego, takimi jak astma oskrzelowa, przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i utrudnienia odkrztuszania. Przeciwwskazania obejmują również jaskrę, przerost gruczołu krokowego, zwężenie ujścia pęcherza moczowego oraz schorzenia przewodu pokarmowego, takie jak bliznowaciejący wrzód trawienny i zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, ze względu na działanie antycholinergiczne leku. Ponadto, stosowanie jest niewskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby z powodu ryzyka kumulacji i zaburzeń metabolizmu.
antagonista receptora H1, antybiotyk makrolidowy, astma oskrzelowa, bezsenność, bliznowaciejący wrzód trawienny, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, doksylaminy wodorobursztynian, dysuria, działanie antycholinergiczne, inhibitor izoenzymu CYP450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, jaskra, krzyżowa reakcja nadwrażliwości, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość na substancję czynną, przerost gruczołu krokowego, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc, schyłkowa niewydolność nerek, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz oskrzeli, zagęszczenie wydzieliny oskrzelowej, zatrzymanie moczu, zwężenie odźwiernikowo-dwunastnicze, zwężenie ujścia pęcherza moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metocard 100 mg
Dawkowanie metoprololu winianu (Metocard) powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, uwzględniając tolerancję i skuteczność terapii. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zalecana dawka początkowa wynosi 100 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 400 mg/dobę w 1-2 dawkach podzielonych. W dławicy piersiowej oraz zaburzeniach rytmu serca dawka początkowa wynosi 50-100 mg, a maksymalna dobowa do 300 mg, podawana 2-3 razy na dobę. W nadczynności tarczycy stosuje się 50 mg 4 razy na dobę (maksymalnie 200 mg/dobę), natomiast po ostrym zawale mięśnia sercowego leczenie doustne rozpoczyna się dawką 50 mg co 6 godzin przez pierwsze 48 godzin, z dawką podtrzymującą 200 mg/dobę. U pacjentów w podeszłym wieku dawki początkowe są niższe (12,5-25 mg 2 razy na dobę), a u osób z ciężką niewydolnością wątroby konieczne jest zmniejszenie dawki ze względu na metabolizm leku w wątrobie.
ciężka niewydolność wątroby, czynność nerek, dawka dożylna, dawka podtrzymująca, dławica piersiowa, działania niepożądane, eutyreoza, leczenie antyarytmiczne, lek moczopędny, metoprolol winian, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, objawy sercowo-naczyniowe, preparat hipotensyjny, stężenie leku we krwi, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego