ciężka niewydolność wątroby
Ciężka niewydolność wątroby to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji wątroby, prowadzącym do zaburzenia jej podstawowych funkcji metabolicznych i detoksykacyjnych. W przeciwieństwie do przewlekłej niewydolności wątroby, ciężka niewydolność ma najczęściej charakter ostry i może rozwinąć się w ciągu dni lub tygodni.
Najczęstsze przyczyny ciężkiej niewydolności wątroby obejmują: ostre wirusowe zapalenie wątroby (szczególnie wywołane wirusami HBV, HAV, HEV), toksyczne uszkodzenie (w tym polekowe z acetaminofenem na czele), zatrucie grzybami (głównie Amanita phalloides), choroby metaboliczne, choroby naczyniowe wątroby oraz autoimmunologiczne zapalenie wątroby.
Klinicznie ciężka niewydolność wątroby manifestuje się encefalopatią wątrobową, żółtaczką, zaburzeniami krzepnięcia, wodobrzuszem, a w zaawansowanych przypadkach zespołem wątrobowo-nerkowym i niewydolnością wielonarządową. Charakterystyczne dla tego stanu jest również podwyższenie poziomu bilirubiny, aminotransferaz, wydłużenie czasu protrombinowego oraz spadek poziomu albumin.
Leczenie ciężkiej niewydolności wątroby wymaga najczęściej hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii. Obejmuje postępowanie przyczynowe (jeśli możliwe), leczenie powikłań oraz terapię wspomagającą. W przypadkach nieodwracalnego uszkodzenia wątroby jedyną opcją terapeutyczną pozostaje przeszczep wątroby, który powinien być rozważony we wczesnej fazie choroby ze względu na wysoką śmiertelność.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Gliklazyd – Przeciwwskazania stosowania
Gliklazyd, pochodna sulfonylomocznika, jest wskazany wyłącznie w leczeniu cukrzycy typu 2, ze względu na mechanizm działania polegający na stymulacji wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują cukrzycę typu 1, ostre powikłania cukrzycy takie jak stan przedśpiączkowy, śpiączka cukrzycowa, kwasica ketonowa i ketoza cukrzycowa, a także ciężką niewydolność nerek i wątroby. W tych stanach konieczne jest zastosowanie insulinoterapii, często dożylnej, w warunkach intensywnej opieki medycznej. Ponadto, gliklazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną, inne sulfonylomoczniki, sulfonamidy oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę, która jest często obecna w preparatach gliklazydu i może powodować problemy u osób z nietolerancją tego cukru.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, działanie hipoglikemizujące, gliklazyd, hipoglikemia, insulinoterapia, karmienie piersią, komórka beta trzustki, kwasica ketonowa, laktacja, leczenie cukrzycy typu 2, lek przeciwgrzybiczy, mechanizm działania gliklazydu, mikonazol, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pacjent diabetologiczny, pochodna sulfonylomocznika, śpiączka cukrzycowa, stan przedśpiączkowy, substancja pomocnicza, sulfonamid - Leksykon substancji czynnych
Zofenopryl – Przeciwwskazania stosowania
Zofenopryl, inhibitor ACE stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego i chorób układu sercowo-naczyniowego, dostępny jest w preparatach Zofenil 7,5 mg, Zofenil 30 mg oraz Zofenil Plus (30 mg zofenoprylu wapniowego + 12,5 mg hydrochlorotiazydu). Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na zofenopryl, inne inhibitory ACE, składniki preparatu oraz w przypadku Zofenil Plus także na hydrochlorotiazyd i pochodne sulfonamidu. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, dziedzicznym lub idiopatycznym obrzękiem naczynioruchowym, ciężką niewydolnością wątroby, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji. Dodatkowo, preparaty Zofenil 7,5 i 30 mg nie powinny być stosowane przy obustronnym zwężeniu tętnic nerkowych lub jednostronnym zwężeniu przy jedynej czynnej nerce, natomiast Zofenil Plus jest przeciwwskazany przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz tych samych zwężeniach nerkowych.
aliskiren, choroba autoimmunologiczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hydrochlorotiazyd, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, jednostronne zwężenie tętnicy nerkowej, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na hydrochlorotiazyd, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, pochodna sulfonamidu, sakubitryl walsartan, trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zomiren 0,25 mg
Lek Zomiren (alprazolam) dostępny jest w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg oraz 1 mg w formie tabletek i wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania pod ścisłą kontrolą lekarza. Standardowa dawka początkowa w leczeniu stanów lękowych wynosi 0,25 mg lub 0,5 mg trzy razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki dobowej 4 mg, podzielonej na kilka dawek. U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych zaleca się niższe dawki początkowe (0,25 mg 2-3 razy dziennie) oraz ostrożne zwiększanie dawki w zależności od tolerancji. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. W przypadku pacjentów bez wcześniejszej terapii lekami psychotropowymi dawki początkowe powinny być mniejsze, natomiast u osób wcześniej leczonych lub uzależnionych od alkoholu może być konieczne stosowanie wyższych dawek, zawsze indywidualnie dostosowanych.
alprazolam, ataksja, ciężka niewydolność wątroby, dawkowanie leku, działanie niepożądane, leczenie objawowe, leczenie objawowe stanu lękowego, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, lek uspokajający, nadmierne uspokojenie, nasilenie objawów, niewydolność wątroby, stan lękowy, tolerancja leku, uzależnienie, zespół odstawienia, Zomiren - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gastrostad
Stosowanie pantoprazolu (Gastrostad 20 mg) wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, gdzie konieczne jest regularne monitorowanie enzymów wątrobowych i przerwanie terapii w przypadku ich wzrostu. Profilaktyczne podawanie pantoprazolu w chorobie wrzodowej indukowanej NLPZ powinno być ograniczone do pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań (wiek >65 lat, wcześniejsze wrzody lub krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego). Lekarz powinien rozważyć zasadność terapii indywidualnie, mając na uwadze możliwość maskowania objawów nowotworu żołądka, co wymaga diagnostyki w przypadku objawów alarmowych (np. utrata masy ciała, wymioty krwawe, niedokrwistość, stolce smoliste). Pantoprazol nie powinien być stosowany jednocześnie z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem) ze względu na zmniejszenie ich biodostępności. Długotrwała terapia (>1 rok) wymaga monitorowania poziomu witaminy B12 oraz magnezu, gdyż lek może powodować ich niedobory, a także zwiększać ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego (Salmonella, Campylobacter, Clostridioides difficile) i złamań kości (biodro, nadgarstek, kręgosłup), szczególnie u osób starszych i z osteoporozą.
achlorhydria, choroba nowotworowa żołądka, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, chromogranina A, ciężka niewydolność wątroby, Clostridioides difficile, cyjanokobalamina, digoksyna, dysfagia, enzymy wątrobowe, guz neuroendokrynny, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, kwas solny, lek moczopędny, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja fruktozy, osteoporoza, pantoprazol, stolec smolisty, tężyczka, toczeń rumieniowaty skórny, witamina B12, złamanie kości - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zofenil 7,5 7,5 mg
Zofenil to preparat zawierający sól wapniową zofenoprylu, będący inhibitorem ACE, dostępny w dawkach 7,5 mg (7,2 mg zofenoprylu) oraz 30 mg (28,7 mg zofenoprylu). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na zofenopryl, inne inhibitory ACE, czy składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (17,35 mg w dawce 7,5 mg i 69,4 mg w dawce 30 mg). Niewskazane jest stosowanie u osób z historią obrzęku naczynioruchowego indukowanego inhibitorami ACE oraz u pacjentów z dziedzicznym lub idiopatycznym obrzękiem naczynioruchowym. Ponadto, Zofenil nie powinien być łączony z sakubitrylem z walsartanem (konieczny odstęp 36 godzin) ani z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek. Lek jest przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością wątroby oraz w drugim i trzecim trymestrze ciąży, a także u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji z uwagi na ryzyko teratogenności i śmiertelności płodu.
Stosowanie Zofenilu jest również przeciwwskazane u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy jedynej czynnej nerce, ze względu na ryzyko ciężkiej niewydolności nerek wynikającej z obniżenia przepływu i filtracji kłębuszkowej. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych: 7,5 mg (białe, okrągłe, dwustronnie wypukłe) oraz 30 mg (białe, podłużne z linią podziału). Dobór dawki powinien uwzględniać wszystkie przeciwwskazania oraz indywidualne cechy pacjenta, aby minimalizować ryzyko działań niepożądanych i zapewnić bezpieczeństwo terapii.
aliskiren, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, drugi trymestr ciąży, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, filtracja kłębuszkowa, GFR, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, jednostronne zwężenie tętnicy nerkowej, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, sakubitryl z walsartanem, tabletka powlekana, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek, zofenopryl - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zalanzo 15 mg
Lanzoprazol, substancja czynna leku Zalanzo dostępnego w dawkach 15 mg i 30 mg w postaci kapsułek dojelitowych twardych, posiada bezwzględne przeciwwskazania obejmujące nadwrażliwość na lanzoprazol oraz alergie na substancje pomocnicze, takie jak żółcień chinolinowa (E 104) obecna w kapsułkach 15 mg oraz sacharoza (100,474 mg w kapsułce 15 mg i 200,949 mg w kapsułce 30 mg). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także jednoczesne stosowanie atazanawiru, ze względu na interakcje farmakodynamiczne prowadzące do zmniejszenia biodostępności i skuteczności terapeutycznej atazanawiru w leczeniu HIV.
atazanawir, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, dysfagia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, kapsułka dojelitowa twarda, lek przeciwretrowirusowy, mikrogranulka, nadwrażliwość na lanzoprazol, niedobór pokarmowy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, pH soku żołądkowego, reakcja alergiczna, substancja czynna, test endokrynologiczny, zakażenie HIV, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cinacalcet Aristo 30 mg
Cinacalcet Aristo, dostępny w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg w formie tabletek powlekanych, zawiera chlorowodorek cynakalcetu jako substancję czynną. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na cynakalcet lub substancje pomocnicze (w tym laktozę: 2 mg, 5 mg, 7 mg oraz sód: 0,05 mg, 0,1 mg, 0,2 mg odpowiednio dla dawek 30 mg, 60 mg i 90 mg) oraz hipokalcemia. Ze względu na mechanizm działania leku, który obniża stężenie parathormonu (PTH) i może pogłębiać hipokalemię, terapia nie powinna być rozpoczynana u pacjentów z niskim poziomem wapnia w surowicy. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej lub hipokalcemii podczas leczenia, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
chlorowodorek, ciężka niewydolność wątroby, cynakalcet, drgawki, funkcja wątroby, hipokalcemia, nadwrażliwość, napad drgawkowy, nietolerancja laktozy, obniżone stężenie wapnia, parathormon, próg drgawkowy, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, układ nerwowo-mięśniowy, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doxar 1 mg
Produkt leczniczy Doxar zawiera doksazosynę w postaci mezylanu, dostępny w tabletkach o dawkach 1 mg, 2 mg oraz 4 mg. W terapii nadciśnienia tętniczego leczenie rozpoczyna się od dawki 1 mg raz na dobę, utrzymywanej przez 7-14 dni, po czym dawkę można zwiększyć do 2 mg, a następnie do 4 lub 8 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej pacjenta. Średnia dawka podtrzymująca wynosi 2-4 mg/dobę, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 16 mg/dobę. W leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) schemat dawkowania jest podobny, z maksymalną dawką do 8 mg/dobę. Tabletki należy połykać w całości, popijając wodą, a czas trwania terapii ustala lekarz prowadzący.
białko osocza, BPH, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa maksymalna, doksazosyna, farmakokinetyka leku, kontrola lekarska, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leczenie podtrzymujące, mezylan, nadciśnienie tętnicze samoistne, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, skuteczność kliniczna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rolicyn 100 mg
Dawkowanie roksytromycyny (Rolicyn) powinno być dostosowane do masy ciała, wieku pacjenta oraz ciężkości zakażenia. Dorośli i dzieci powyżej 40 kg przyjmują 150 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin) lub 300 mg raz na dobę. Dzieci o masie 12-23 kg otrzymują 50 mg dwa razy na dobę, a te ważące 24-40 kg – 100 mg dwa razy na dobę. Pacjenci w podeszłym wieku z prawidłową funkcją wątroby i nerek stosują standardowe dawkowanie. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby (np. marskość z żółtaczką lub wodobrzuszem) stosowanie leku jest zasadniczo przeciwwskazane, a jeśli konieczne, dawkę należy zmniejszyć o połowę i monitorować funkcję wątroby. Niewydolność nerek nie wymaga modyfikacji dawki, gdyż tylko około 10% leku jest wydalane przez nerki.
ciężka niewydolność wątroby, czynność wątroby, infekcja, marskość wątroby, masa ciała, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy kliniczne, roksytromycyna, Rolicyn, stan kliniczny, Streptococcus, tabletka powlekana, wodobrzusze, wrażliwość patogenu, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie, zakażenie cewki moczowej, zakażenie szyjki macicy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ivabradine Genoptim 7,5 mg
Ivabradine Genoptim jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. U pacjentów poniżej 75. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 7,5 mg dwa razy na dobę po 3-4 tygodniach, pod warunkiem utrzymania częstości akcji serca (HR) powyżej 60 uderzeń/min i dobrej tolerancji leku. U pacjentów ≥ 75 lat dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa u osób < 75 lat to 5 mg dwa razy na dobę, z modyfikacją po 2 tygodniach w zależności od HR: zwiększenie do 7,5 mg 2×/dobę przy HR > 60 uderzeń/min lub zmniejszenie do 2,5 mg 2×/dobę przy HR < 50 uderzeń/min lub objawach bradykardii. Monitorowanie HR jest kluczowe, a leczenie należy przerwać, jeśli HR utrzymuje się poniżej 50 uderzeń/min lub występują objawy bradykardii pomimo modyfikacji dawki.
24-godzinne monitorowanie, absorpcja substancji czynnej, badanie EKG, bradykardia, ciężka niewydolność wątroby, częstość akcji serca, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dławica, iwabradyna, klirens kreatyniny, narażenie układowe, niedociśnienie, niewydolność nerek, podanie doustne, przewlekła niewydolność serca, przewlekła stabilna dławica piersiowa, stabilna dławica piersiowa, stabilna niewydolność serca, tabletka powlekana, zaburzenie czynności wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Sandoz
Przed rozpoczęciem terapii produktem leczniczym Tadalafil Sandoz u pacjentów z zaburzeniami erekcji konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej oceny stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak zawał mięśnia sercowego, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu serca, udar mózgu czy przemijające napady niedokrwienne (TIA). Tadalafil wykazuje działanie wazodylatacyjne, powodując łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, co może nasilać hipotensję w połączeniu z azotanami oraz lekami blokującymi receptory α1-adrenergiczne (np. doksazosyną). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek nie zaleca się stosowania tadalafilu w schemacie raz na dobę ze względu na zwiększoną ekspozycję (AUC) na lek, a u chorych z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) decyzja o leczeniu powinna być indywidualnie rozważona.
białaczka, brak laktazy, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfunkcja erekcyjna, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, komorowe zaburzenie rytmu, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, receptor α1-adrenergiczny, skala Childa-Pugha, szpiczak mnogi, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, właściwość wazodylatacyjna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripex Zatoki Caps 500 mg + 25 mg + 6,1 mg
Produkt leczniczy Gripex Zatoki Caps zawiera paracetamol 500 mg, kofeinę 25 mg oraz fenylefryny chlorowodorek 6,1 mg i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, ciężką niewydolność wątroby i nerek, chorobę wrzodową żołądka, zaburzenia sercowo-naczyniowe, arytmie, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, guz chromochłonny nadnercza, nadczynność tarczycy, jaskrę z zamkniętym kątem przesączania, rozrost gruczołu krokowego, wrodzony niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej oraz stosowanie inhibitorów MAO, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i zydowudyny. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży, okresie karmienia piersią oraz u dzieci poniżej 12 roku życia.
aktywność współczulna, aminy sympatykomimetyczne, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie sympatykomimetyczne, fenylefryna, funkcja wątroby i nerek, guz chromochłonny nadnercza, inhibitory monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kofeina, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, objawy dysuryczne, paracetamol, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, rozrost gruczołu krokowego, skurcz oskrzeli, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zydowudyna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alvesco 80
Produkt leczniczy Alvesco 80 zawiera cyklezonid w dawce 80 μg na inhalację i jest stosowany jako wziewny kortykosteroid w leczeniu astmy oskrzelowej. Lek wymaga ostrożności u pacjentów z aktywną lub nieaktywną gruźlicą płuc oraz zakażeniami grzybiczymi, wirusowymi lub bakteryjnymi, pod warunkiem ich odpowiedniego leczenia. Alvesco 80 nie jest wskazany do leczenia ostrego stanu astmatycznego ani do łagodzenia napadów astmy, gdzie konieczne jest stosowanie krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela. Podczas terapii wziewnymi kortykosteroidami mogą wystąpić działania ogólnoustrojowe, takie jak niewydolność nadnerczy, opóźnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz rzadziej zaburzenia psychologiczne. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki podtrzymującej oraz regularne monitorowanie wzrostu u młodych pacjentów.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciężka niewydolność wątroby, cyklezonid, depozycja leku w płucach, gęstość mineralna kości, gruźlica płuc, inhibitor CYP3A4, jaskra, kontrola wzrostu, kortykosteroid wziewny, lek rozszerzający oskrzela, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, opóźnienie wzrostu, paradoksalny skurcz oskrzeli, stan astmatyczny, wyprysk, zaburzenia zachowania, zaćma, zahamowanie czynności nadnerczy, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Acard 150 mg 150 mg
Lek Acard 150 mg zawiera kwas acetylosalicylowy w postaci tabletek dojelitowych, co umożliwia uwalnianie substancji czynnej w jelicie cienkim, minimalizując ryzyko podrażnienia błony śluzowej żołądka. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub inne salicylany, skazą krwotoczną, czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, ciężką niewydolnością nerek, wątroby lub serca oraz u osób z napadami astmy aspirynowej w wywiadzie. Ponadto, lek nie powinien być stosowany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz zwiększone ryzyko krwawień. Preparat jest również przeciwwskazany u dzieci i młodzieży do 16. roku życia podczas infekcji wirusowych z powodu ryzyka zespołu Reye’a.
astma aspirynowa, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, dna moczanowa, działanie antyagregacyjne, hemoliza, infekcja wirusowa, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, metotreksat, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, napad duszności, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, salicylan, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, tabletka dojelitowa, trymestr ciąży, zamknięcie przewodu tętniczego, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Roticox 90 mg
Etorykoksyb (Roticox) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu oraz u osób, u których NLPZ, w tym inhibitory COX-2, wywołały reakcje alergiczne takie jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub inne reakcje alergiczne. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, aktywnym lub przebyłym krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. W zakresie chorób układu sercowo-naczyniowego przeciwwskazania obejmują zastoinową niewydolność serca w klasie II-IV wg NYHA, chorobę niedokrwienną serca, chorobę tętnic obwodowych, chorobę naczyń mózgowych (w tym po udarze lub TIA) oraz niekontrolowane nadciśnienie tętnicze z wartościami powyżej 140/90 mmHg.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor cyklooksygenazy-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, miażdżyca tętnic kończyn dolnych, miażdżyca tętnic mózgowych, nadwrażliwość, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, TIA, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Catalent 400 mg
Ibuprofen Catalent w dawce 400 mg w postaci miękkich kapsułek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, inne NLPZ lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią reakcji alergicznych takich jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, astma oskrzelowa czy nieżyt błony śluzowej nosa po NLPZ lub kwasie acetylosalicylowym. Leku nie należy stosować u pacjentów z czynną lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, krwotokiem z przewodu pokarmowego, a także u osób z perforacją lub krwawieniem z przewodu pokarmowego w wywiadzie związanym z NLPZ. Ponadto, przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby, nerek (znaczne ograniczenie filtracji kłębuszkowej) oraz serca (klasa IV wg NYHA), ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji narządów i poważnych działań niepożądanych.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa w wywiadzie, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie odwodnienie, czynna choroba wrzodowa, filtracja kłębuszkowa, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na ibuprofen, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, nieżyt błony śluzowej nosa, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja alergiczna, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Loratadyna Pylox 10 mg
LORATADYNA PYLOX zawiera loratadynę w dawce 10 mg na tabletkę i jest wskazana do leczenia objawów alergii. Dawkowanie powinno być dostosowane do wieku, masy ciała oraz funkcji wątroby pacjenta. U dorosłych i dzieci powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 10 mg raz na dobę, niezależnie od posiłków. U dzieci w wieku 2-12 lat dawkowanie zależy od masy ciała: powyżej 30 kg stosuje się 10 mg raz na dobę, natomiast poniżej 30 kg dzieci powyżej 6 lat otrzymują 5 mg (pół tabletki) raz na dobę, a dzieci 2-6 lat – syrop 5 mg raz na dobę. Tabletki można dzielić dzięki linii podziału. Nie zaleca się stosowania tabletek u dzieci poniżej 6 lat, a u dzieci poniżej 2 lat bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pantoprazol Accord
Pantoprazol Accord 40 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Lek może maskować objawy nowotworu żołądka, co może opóźniać diagnozę, zwłaszcza przy obecności objawów alarmowych takich jak znaczna utrata masy ciała, nawracające wymioty, dysfagia, krwawe wymioty, niedokrwistość czy smołowate stolce. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby konieczne jest monitorowanie enzymów wątrobowych, a w przypadku ich wzrostu leczenie należy przerwać. Pantoprazol nie powinien być stosowany jednocześnie z inhibitorami proteazy HIV zależnymi od kwaśnego pH żołądka (np. atazanawir), ze względu na ryzyko obniżenia ich biodostępności. Ponadto, stosowanie leku wiąże się z nieznacznie podwyższonym ryzykiem zakażeń przewodu pokarmowego (Salmonella, Campylobacter, Clostridioides difficile).
Campylobacter, chromogranina A, ciężka niewydolność wątroby, ciężka skórna reakcja niepożądana, Clostridioides difficile, digoksyna, drgawki, dysfagia, enzymy wątrobowe, guz neuroendokrynny, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, krwawe wymioty, lek moczopędny, majaczenie, niedokrwistość, nowotwór żołądka, osteoporoza, owrzodzenie żołądka, pantoprazol, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, Salmonella, smołowate stolce, tężyczka, toksyczne martwicze oddzielenie naskórka, wymioty nawracające, zaburzenia rytmu komorowego, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadilecto
Przed rozpoczęciem terapii produktem Tadilecto, zawierającym tadalafil, konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu oraz badań fizykalnych w celu dokładnej diagnozy zaburzeń erekcji i identyfikacji ich przyczyn, ze szczególnym uwzględnieniem oceny układu sercowo-naczyniowego. Tadalafil wykazuje działanie rozszerzające naczynia krwionośne i powoduje łagodne, przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, co może nasilać hipotensyjne efekty azotanów. Stosowanie tadalafilu u pacjentów po radykalnej prostatektomii nieoszczędzającej nerwów lub po zabiegach miednicy nie ma jednoznacznie potwierdzonej skuteczności. W trakcie terapii odnotowano poważne działania niepożądane ze strony układu krążenia, takie jak zawał mięśnia sercowego, nagła śmierć sercowa, niestabilna dławica piersiowa, komorowe zaburzenia rytmu, udar mózgu oraz przemijające napady niedokrwienne (TIA), szczególnie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego.
białaczka, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE5, komorowe zaburzenia rytmu serca, laktoza jednowodna, nagła śmierć sercowa, nagła utrata słuchu, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, receptor α1-adrenergiczny, skala Childa-Pugha, szpiczak mnogi, tadalafil, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AntyGrypin COMPLEX 500 mg + 200 mg + 4 mg
AntyGrypin COMPLEX, zawierający 500 mg paracetamolu, 200 mg kwasu askorbowego oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu w jednej saszetce, jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży powyżej 15. roku życia. Zalecana dawka jednorazowa to 1 saszetka przyjmowana na 30 minut przed snem, z maksymalną dawką dobową wynoszącą 3 saszetki (1500 mg paracetamolu, 600 mg kwasu askorbowego, 12 mg chlorofenaminy maleinianu). Kolejne dawki nie powinny być podawane częściej niż co 4 godziny. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 15 lat. W przypadku niewydolności nerek o współczynniku przesączania kłębuszkowego 10-50 ml/min, dawka paracetamolu powinna być ograniczona do 500 mg na dawkę, podawanej nie częściej niż co 6 godzin, a przy ciężkiej niewydolności nerek stosowanie leku jest przeciwwskazane. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub zespołem Gilberta konieczne jest zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między dawkami, natomiast ciężka niewydolność wątroby stanowi przeciwwskazanie do stosowania preparatu.
AntyGrypin COMPLEX, ból, chlorofenamina maleinian, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka paracetamolu, gorączka, kwas askorbowy, maksymalna dawka dobowa, niewydolność nerek, paracetamol, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Gilberta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Daforbis 5 mg
Daforbis, zawierający dapagliflozynę w dawkach 5 mg i 10 mg, jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2, niewydolności serca oraz przewlekłej choroby nerek. Standardowa dawka wynosi 10 mg raz na dobę, podawana doustnie, niezależnie od posiłków. W przypadku cukrzycy typu 2, przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub leków zwiększających wydzielanie insuliny, zaleca się rozważenie zmniejszenia ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki przy GFR ≥ 25 ml/min, jednak rozpoczynanie terapii u pacjentów z GFR < 25 ml/min jest niewskazane. W cukrzycy typu 2 z GFR < 45 ml/min skuteczność dapagliflozyny jest ograniczona, co może wymagać dodatkowego leczenia hipoglikemizującego.
ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cukrzyca typu 2, dapagliflozyna, GFR, hipoglikemia, insulina, kontrola glikemii, leczenie hipoglikemizujące, leki zwiększające wydzielanie insuliny, niewydolność serca, pochodne sulfonylomocznika, populacja pediatryczna, przewlekła choroba nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak potasowy – Przeciwwskazania stosowania
Diklofenak potasowy, obecny m.in. w preparacie Voltaren Acti Forte, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze (w tym sacharozę 45,4 mg/tabletkę), a także u osób z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniami lub perforacjami przewodu pokarmowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także trymestr III ciąży, ciężka niewydolność wątroby, niewydolność nerek z GFR <15 ml/min/1,73m², zastoinowa niewydolność serca (klasa II–IV NYHA), choroba niedokrwienna serca, choroby naczyń obwodowych i mózgowych. Ponadto, diklofenak potasowy nie powinien być stosowany u pacjentów z reakcjami alergicznymi na NLPZ lub kwas acetylosalicylowy, takimi jak napad astmy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka czy ostry nieżyt błony śluzowej nosa.
antykoagulant, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, diklofenak potasowy, glikokortykosteroid, hiperlipidemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek nefrotoksyczny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, napad astmy, nawracająca choroba wrzodowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pierwszy i drugi trymestr ciąży, pochodne kwasu acetylosalicylowego, pokrzywka, polipy nosa, powikłania żołądkowo-jelitowe, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt nosa, reakcja alergiczna, ryzyko sercowo-naczyniowe, synteza prostaglandyn, trzeci trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane upośledzenie funkcji nerek, Voltaren Acti Forte, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adoben 50 mg
Produkt leczniczy Adoben zawierający tapentadol w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu stosowany jest w leczeniu bólu o różnym nasileniu, z dawkowaniem indywidualnie dostosowywanym do pacjenta. Terapia rozpoczyna się u opioidowo-naïve od dawki 50 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania dawki o 50 mg co 3 dni, nie przekraczając łącznie 500 mg na dobę. U pacjentów wcześniej stosujących opioidy dawka początkowa może być wyższa, dostosowana do dotychczasowego leczenia. W przypadku umiarkowanej niewydolności wątroby zaleca się ostrożne rozpoczęcie terapii od 50 mg raz na dobę, z dalszym dostosowaniem dawki pod kontrolą efektu przeciwbólowego i tolerancji. Nie zaleca się stosowania Adobenu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby oraz u osób poniżej 18 roku życia. U pacjentów w podeszłym wieku dawka zwykle nie wymaga modyfikacji, jednak należy zachować ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia czynności nerek i wątroby.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dolegliwość bólowa, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, efekt przeciwbólowy, łagodzenie bólu, miareczkowanie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objaw odstawienny, opioid, opioidowy lek przeciwbólowy, pacjent w podeszłym wieku, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tapentadol, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sildenafil Ranbaxy 100 mg
Lek Sildenafil Ranbaxy, zawierający syldenafil w dawkach 50 mg i 100 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym czerwień koszenilową (E124) w ilości 1,774 mg w tabletce 50 mg i 3,548 mg w tabletce 100 mg. Ze względu na mechanizm działania, polegający na modulacji szlaku tlenku azotu i cGMP, nie należy stosować go jednocześnie z azotanami, lekami uwalniającymi tlenek azotu (np. azotyn amylu) oraz lekami pobudzającymi cyklazę guanylową (np. riocyguatem), ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Ponadto, syldenafil jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi schorzeniami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa, ciężka niewydolność serca, hipotonia (ciśnienie tętnicze < 90/50 mmHg), po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego lub udarze mózgu, a także u osób z utratą wzroku w wyniku nietętniczej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego (NAION) oraz z dziedzicznymi chorobami siatkówki, np. retinitis pigmentosa.
azotan, azotyn amylu, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, cyklaza guanylowa, cykliczny guanozynomonofosforan, cytrynian syldenafilu, czerwień koszenilowa, deformacje prącia, działanie hipotensyjne, fosfodiesteraza siatkówki, hipotonia, inhibitor PDE5, leki uwalniające tlenek azotu, nadwrażliwość na syldenafil, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, priapizm, retinitis pigmentosa, riocyguat, tlenek azotu, udar mózgu, utrata wzroku w jednym oku, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia tolerancji galaktozy, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zmiany degeneracyjne siatkówki, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxitex (dawki 30 mg, 60 mg, 90 mg, 120 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub substancje pomocnicze, aktywną chorobą wrzodową żołądka/dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, w tym skurczem oskrzeli, ostrym nieżytem nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Coxitex jest przeciwwskazany w ciąży i laktacji ze względu na ryzyko teratogenne i przenikanie do mleka matki. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (albuminy <25 g/l lub Child-Pugh ≥10), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u dzieci poniżej 16. roku życia.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na etorykoksyb, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, stężenie albumin, TIA, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Midazolam – Dawkowanie i sposób podawania
Midazolam, będący benzodiazepiną o szybkim początku działania, jest dostępny w formie tabletek powlekanych, roztworu do stosowania w jamie ustnej oraz roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do wieku, stanu klinicznego pacjenta oraz współistniejących terapii, z koniecznością stopniowego zwiększania dawki i powolnego podawania. W leczeniu krótkotrwałych zaburzeń snu u dorosłych stosuje się dawki 7,5-15 mg (tabletki), natomiast w premedykacji dawkę podaje się 30-60 minut przed zabiegiem. U osób ≥60 lat i pacjentów osłabionych zaleca się dawkę początkową 7,5 mg z uwagi na zwiększone ryzyko depresji układu oddechowego i krążenia. Roztwór doustny stosowany jest głównie w leczeniu ostrych napadów drgawkowych u dzieci, z dawkami zależnymi od wieku (np. 2,5 mg u niemowląt 3-6 miesięcy, 10 mg u młodzieży 10-18 lat). Podawanie odbywa się na śluzówkę jamy ustnej, unikając aspiracji, a w przypadku braku efektu po 10 minutach konieczny jest kontakt z pogotowiem.
benzodiazepina, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, działanie farmakologiczne, hipotermia, hipowolemia, indukcja znieczulenia, klirens leku, kumulacja leku, lek uspokajający, napad drgawkowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział intensywnej opieki medycznej, okres półtrwania leku, płytka sedacja, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, premedykacja, sedacja płytka, sedacja proceduralna, wlew dożylny, zespół odstawienny, znieczulenie skojarzone, zwężenie naczyń - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Alfurion 10 mg
Alfuzosyna chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu 10 mg wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, z istotnymi międzyosobniczymi wahaniami stężenia w osoczu (do 7-krotnych). Biodostępność względna wynosi 104,4% względem tabletek o natychmiastowym uwalnianiu (2,5 mg, biodostępność 64%). Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po około 9 godzinach (w porównaniu do 0,5-6 godzin dla formy natychmiastowej), a średnie wartości Cmax i Ctrough po posiłku wynoszą odpowiednio 13,6 ng/ml (SD=5,6) i 3,2 ng/ml (SD=1,6), z AUC0-24 równym 194 ng·h/ml (SD=75). Alfuzosyna wiąże się silnie z białkami osocza (~90%), co wpływa na jej dystrybucję i biodostępność. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a metabolity są nieaktywne farmakologicznie. Okres półtrwania w osoczu dla formy o przedłużonym uwalnianiu wynosi około 9 godzin, dłużej niż 5 godzin dla formy natychmiastowej.
aktywność farmakologiczna, alfuzosyna chlorowodorek, biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, CYP3A4, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, izoenzym wątrobowy, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Geroladut 0,5 mg
Geroladut, zawierający 0,5 mg dutasterydu w postaci kapsułek miękkich, jest wskazany do stosowania u dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, w dawce 0,5 mg raz na dobę, doustnie, niezależnie od posiłku. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z tamsulozyną (0,4 mg). Kapsułki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie otwierać, aby uniknąć podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Pierwsze efekty terapeutyczne mogą pojawić się we wczesnym okresie leczenia, jednak pełna odpowiedź kliniczna wymaga regularnego stosowania przez około 6 miesięcy.
bloker receptorów alfa-adrenergicznych, ciężka niewydolność wątroby, dutasteryd, farmakokinetyka dutasterydu, monoterapia, odpowiedź terapeutyczna, pacjent w podeszłym wieku, podrażnienie błony śluzowej, tamsulosyna, terapia skojarzona, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Concoram 5 mg + 10 mg
Concoram to lek złożony zawierający bisoprolol fumaran i amlodypinę (w postaci bezylanu) dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Stosowany jest u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest kontrolowane tymi składnikami podawanymi oddzielnie w tych samych dawkach. Zalecana dawka to jedna tabletka dziennie, przyjmowana rano, z posiłkiem lub bez, bez żucia. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność, zwłaszcza że farmakokinetyka amlodypiny nie jest dobrze poznana w ciężkiej niewydolności wątroby, a dawka bisoprololu nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. W przypadku niewydolności nerek o klirensie kreatyniny < 20 ml/min również ogranicza się dawkę bisoprololu do 10 mg/dobę, natomiast amlodypina nie jest dializowalna i nie wymaga modyfikacji dawki przy łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniu funkcji nerek.
amlodypina, bisoprololu fumaran, choroba niedokrwienna serca, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, Concoram, dializa, farmakokinetyka amlodypiny, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, produkt złożony, stężenie w osoczu, wydalanie amlodypiny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paduden Express 200 mg
Ibuprofen w postaci kapsułek miękkich Paduden Express 200 mg powinien być stosowany u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat (≥40 kg) w dawce początkowej 200-400 mg, z zachowaniem odstępów co najmniej 4 godziny (dla 200 mg) lub 6 godzin (dla 400 mg). Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1200 mg (6 kapsułek). U dzieci poniżej 12 lat lek nie jest zalecany, a u pacjentów powyżej 65 roku życia konieczna jest indywidualna ocena dawkowania z możliwością jego zmniejszenia. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności nerek i wątroby modyfikacja dawkowania nie jest wymagana, natomiast lek jest przeciwwskazany przy ciężkiej niewydolności tych narządów. Kapsułki należy podawać doustnie, nie żuć, a pacjentom z wrażliwym żołądkiem zaleca się przyjmowanie leku z posiłkiem, choć może to opóźnić początek działania.
ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawka początkowa, ibuprofen, kapsułka miękka, konsultacja medyczna, krwawienie z żołądka, maksymalna dawka dobowa, nasilenie objawów, ocena medyczna, odstęp czasowy, Paduden Express, podawanie doustne, uszkodzenie żołądka, wrażliwy żołądek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Arcoxia 30 mg
Etorykoksyb (Arcoxia) jest selektywnym inhibitorem COX-2, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (obecna w dawkach od 1,3 mg do 5,3 mg w zależności od dawki leku: 30 mg, 60 mg, 90 mg, 120 mg). Przeciwwskazania obejmują także reakcje alergiczne na NLPZ i ASA, takie jak skurcz oskrzeli, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy oraz pokrzywka. Ponadto, lek jest niewskazany u pacjentów z czynną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, krwawieniem z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit, ze względu na ryzyko zaostrzenia tych stanów.
albumina w surowicy, astma aspirynowa, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na etorykoksyb, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, reakcja alergiczna, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fervex ból i gorączka baby 80 mg
Przeciwwskazania do stosowania czopków doodbytniczych Efferalgan 80 mg obejmują nadwrażliwość na paracetamol, chlorowodorek propacetamolu oraz substancje pomocnicze, w tym lecytynę z oleju sojowego, co wyklucza pacjentów z alergią na soję lub orzeszki ziemne. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością wątroby lub aktywną, niewyrównaną chorobą wątroby ze względu na ryzyko kumulacji toksycznych metabolitów. Ponadto, stosowanie jest zabronione u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) z uwagi na ryzyko anemii hemolitycznej, a także u osób przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) oraz do 14 dni po zakończeniu takiej terapii. Ze względu na doodbytniczą drogę podania, przeciwwskazaniem są także stany zapalne odbytu, odbytnicy oraz krwawienia z odbytu, które mogą pogorszyć wchłanianie i nasilić dolegliwości.
anemia hemolityczna, chlorowodorek propacetamolu, ciężka niewydolność wątroby, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, inhibitor monoaminooksydazy, krwawienie z odbytu, lecytyna z oleju sojowego, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niewydolność nerek, niewyrównana choroba wątroby, paracetamol, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie wchłaniania, zapalenie odbytnicy, zapalenie odbytu, żylaki odbytu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rivastigmine Mylan 9,5 mg/24 h
Farmakoterapia preparatem Rivastigmine Mylan, dostępnym w formie systemu transdermalnego o dawkach 4,6 mg/24 h (plaster 4,6 cm², zawartość 6,9 mg) oraz 9,5 mg/24 h (plaster 9,2 cm², zawartość 13,8 mg), wymaga ścisłego nadzoru lekarza specjalizującego się w otępieniu typu alzheimerowskiego. Terapia rozpoczyna się od dawki początkowej 4,6 mg/24 h, którą po minimum 4 tygodniach, przy dobrej tolerancji, zwiększa się do dawki skutecznej 9,5 mg/24 h. W przypadku znacznego pogorszenia funkcji poznawczych i/lub stanu funkcjonalnego, po co najmniej 6 miesiącach terapii dawką 9,5 mg/24 h, można rozważyć zwiększenie dawki do 13,3 mg/24 h, jednak nie jest to możliwe przy użyciu preparatu Rivastigmine Mylan, co wymaga zastosowania innych produktów zawierających rywastygminę. Zaleca się regularną ocenę korzyści klinicznych i przerwanie leczenia w przypadku braku efektów terapeutycznych lub wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego.
biodostępność rywastygminy, ciężka niewydolność wątroby, dawka podtrzymująca, dysfagia, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działania niepożądane zależne od dawki, ekspozycja na lek, funkcje poznawcze, MMSE, otępienie typu alzheimerowskiego, podrażnienie skóry, rywastygmina, stan funkcjonalny, system transdermalny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olmita 40 mg + 10 mg
Preparat Olmita, zawierający olmesartan medoksomil (20 mg lub 40 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub pochodne dihydropirydyny oraz u osób z nietolerancją laktozy jednowodnej, której zawartość wynosi odpowiednio 4,20 mg (20 mg + 5 mg) lub 8,40 mg (40 mg + 5 mg i 40 mg + 10 mg) na tabletkę. Lek jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności olmesartanu, a także u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i niedrożnością dróg żółciowych, co wynika z metabolizmu substancji czynnych w wątrobie. Ponadto, stosowanie Olmity jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) w przypadku jednoczesnego stosowania aliskirenu, ze względu na zwiększone ryzyko powikłań nerkowych i sercowo-naczyniowych.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, brak laktazy, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie niedociśnienie, hiperkaliemia, laktoza jednowodna, niedrożność dróg żółciowych, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, olmesartan medoksomil, ostry zawał serca, pochodna dihydropirydyny, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hemodynamiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty