białko osocza
Białka osocza stanowią heterogenną grupę białek obecnych w osoczu krwi, pełniących różnorodne funkcje biologiczne. Ich stężenie w osoczu wynosi około 60-80 g/l, a prawidłowe wartości stężenia całkowitego białka mieszczą się w zakresie 6,0-8,0 g/dl. Najważniejszym białkiem osocza jest albumina, stanowiąca około 60% wszystkich białek osocza, odpowiedzialna za utrzymanie ciśnienia onkotycznego oraz transport wielu substancji, w tym leków, hormonów i bilirubiny.
Elektroforeza białek osocza to podstawowe badanie diagnostyczne pozwalające na rozdział białek osocza na frakcje: albuminy, α1-globuliny, α2-globuliny, β-globuliny i γ-globuliny. Każda z frakcji zawiera charakterystyczne białka o określonych funkcjach fizjologicznych. Zaburzenia w obrazie elektroforetycznym mogą wskazywać na różne stany patologiczne, takie jak stany zapalne, choroby wątroby, nerczyce, gamapatie monoklonalne czy niedobory odporności.
Poza albuminą, klinicznie istotnymi białkami osocza są: fibrynogen i inne czynniki krzepnięcia (odpowiedzialne za hemostazę), białka układu dopełniacza (biorące udział w odpowiedzi immunologicznej), immunoglobuliny (przeciwciała), białka ostrej fazy (reagujące na stany zapalne), transferyna (transportująca żelazo) oraz ceruloplazmina (transportująca miedź). Zaburzenia stężenia poszczególnych białek osocza są charakterystyczne dla określonych jednostek chorobowych i stanowią ważne wskaźniki diagnostyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Day Zero 100 mg
Mykafungina charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 12,5 mg do 200 mg na dobę oraz 3-8 mg/kg mc., z szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego po 4-5 dniach. Po podaniu dożylnym wykazuje dwufazowy spadek stężenia w surowicy, silne (>99%) wiązanie z albuminami oraz objętość dystrybucji około 18-19 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek. Okres półtrwania wynosi 10-17 godzin, a całkowity klirens 0,15-0,3 ml/min/kg mc. Eliminacja zachodzi głównie drogą pozanerkową (71% z kałem, 11,6% z moczem). Metabolity M-1, M-2 i M-5 występują w śladowych ilościach, nie wpływając istotnie na skuteczność leku. U dzieci klirens jest wyższy, zwłaszcza u wcześniaków (około 5-krotnie większy niż u dorosłych), co wymaga dostosowania dawki, np. 10 mg/kg mc. u niemowląt poniżej 4 miesięcy dla leczenia zakażeń OUN, przy minimalnej wartości AUC 170 μg*godz./L dla maksymalnej eradykacji grzyba.
albumina, badanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, białko osocza, CYP3A, dysfagia, eradykacja grzyba, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, klirens całkowity, model populacyjny PK, mykafungina, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan stacjonarny, wlew dożylny, wskaźnik Child-Pugh, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Candida - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramladio 5 mg + 10 mg
Przedawkowanie preparatu Ramladio, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, głównie nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych i znacznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem. Objawy kliniczne obejmują bradykardię (ramipryl) lub odruchową tachykardię (amlodypina), zaburzenia elektrolitowe oraz niewydolność nerek wynikającą z hipoperfuzji. Warto podkreślić, że ramiprylat jest słabo dializowalny, a amlodypina, ze względu na silne wiązanie z białkami osocza, nie podlega efektywnej hemodializie. Niedociśnienie może być długotrwałe i w skrajnych przypadkach prowadzić do zgonu.
alfa-1-adrenomimetyk, angiotensyna II, antagonista wapnia, białko osocza, blokada kanałów wapniowych, bradykardia, funkcje życiowe, glukonian wapnia, hemodializa, hipoperfuzja nerkowa, inhibitor ACE, leczenie nerkozastępcze, lek zwężający naczynia krwionośne, niedociśnienie, niewydolność nerek, płukanie żołądka, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, równowaga elektrolitowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, spadek ciśnienia tętniczego, tachykardia, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polfilin 100 mg
Pentoksyfilina, syntetyczna pochodna ksantyny z grupy leków rozszerzających naczynia obwodowe (kod ATC: C04AD03), wykazuje wielokierunkowe działanie na mikrokrążenie poprzez zmniejszenie lepkości krwi i poprawę perfuzji tkanek niedokrwionych. Mechanizm działania obejmuje zwiększenie elastyczności erytrocytów, hamowanie ich agregacji oraz agregacji płytek krwi przez nasilenie syntezy prostacykliny, a także obniżenie patologicznie podwyższonego stężenia fibrynogenu, co łącznie poprawia właściwości reologiczne krwi. Dodatkowo pentoksyfilina hamuje adhezję i aktywację leukocytów, ograniczając uszkodzenia śródbłonka naczyniowego związane z procesami zapalnymi.
adhezja leukocytów, agregacja erytrocytów, agregacja płytek krwi, białko osocza, choroba naczyń obwodowych, działanie inotropowe dodatnie, działanie przeciwpłytkowe, działanie wazodylatacyjne, elastyczność erytrocytów, element morfotyczny krwi, lek rozszerzający naczynia obwodowe, lepkość krwi, lepkość osocza, mikrokrążenie, natlenowanie tkanek, parametr reologiczny krwi, pentoksyfilina, perfuzja tkankowa, pochodna ksantyny, pochodna puryny, proces zapalny, przepływ krwi, skurcz mięśnia sercowego, śródbłonek naczyniowy, stężenie fibrynogenu, synteza prostacykliny, właściwość reologiczna, zaburzenie mikrokrążenia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hytrin 2 mg
Przedawkowanie terazosyny, substancji czynnej leku Hytrin, prowadzi do istotnych zaburzeń hemodynamicznych, przede wszystkim ciężkiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować upośledzeniem perfuzji narządowej, zwłaszcza mózgu, serca i nerek. Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy, omdlenia, tachykardię odruchową oraz zaburzenia świadomości. Terazosyna, jako selektywny antagonista receptorów α1-adrenergicznych, powoduje rozkurcz naczyń obwodowych, co w przypadku przedawkowania skutkuje gwałtownym spadkiem ciśnienia tętniczego. Warto podkreślić, że lek charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, co ogranicza skuteczność dializy jako metody eliminacji substancji z organizmu.
antagonista receptorów α1-adrenergicznych, białko osocza, chlorowodorek terazosyny, dializa, EKG, funkcja nerek, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niedokrwienie nerek, niewydolność krążeniowa, omdlenie, parametr hemodynamiczny, perfuzja narządowa, płyn infuzyjny, powrót żylny, rozkurcz naczyń, tachykardia, terazosyna, układ krążenia, wazopresor, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Rozuwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą Tmax około 5 godzin oraz bezwzględną biodostępność na poziomie około 20%. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 L) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Metabolity aktywne stanowią pochodne N-demetylowane (ok. 50% aktywności leku macierzystego), natomiast pochodne laktonowe są nieaktywne klinicznie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 L/h. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (90% dawki w postaci niezmienionej) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (10%, z czego 5% niezmienione). Farmakokinetyka jest liniowa i stabilna przy wielokrotnym podawaniu, bez autoindukcji metabolizmu.
AUC, białko osocza, białko transportujące OATP1B1, biodostępność bezwzględna, biosynteza cholesterolu, biotransformacja, CYP 2C9, cytochrom P450, dializa, dyslipidemia, ekspozycja ustrojowa, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka rozuwastatyny, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lipoproteiny niskiej gęstości, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Child-Pugh, zaburzenia lipidowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aulin 100 mg
Przedawkowanie nimesulidu, podobnie jak innych NLPZ, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, w tym zaburzeń świadomości (senność, śpiączka), objawów ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienie), a także rzadziej występujących powikłań sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze), nerkowych (ostra niewydolność nerek) oraz oddechowych (zatrzymanie oddechu). Reakcje anafilaktyczne mogą pojawić się z podobnym nasileniem jak przy dawkach terapeutycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego, ostrej niewydolności nerek oraz zatrzymania oddechu, które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia.
alkalizacja moczu, białko osocza, ból nadbrzusza, diureza forsowana, hemodializa, hemoperfuzja, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie nimesulidu, reakcja anafilaktyczna, śpiączka, środek przeczyszczający, węgiel aktywowany, zaburzenie oddechowe, zaburzenie świadomości, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedawkowanie – ApoAmlo 5 mg
Przedawkowanie amlodypiny, antagonisty kanału wapniowego, prowadzi do znacznej wazodilatacji obwodowej, co skutkuje głębokim i długotrwałym niedociśnieniem systemowym, potencjalnie prowadzącym do wstrząsu i zgonu. Objawy kliniczne obejmują odruchową tachykardię, utrzymujące się niedociśnienie, a także opóźniony (24-48 godzin) niekardiogenny obrzęk płuc, który często wymaga wsparcia oddechowego. Czynniki predysponujące do obrzęku płuc to intensywne działania resuscytacyjne, zwłaszcza nadmierne obciążenie płynami. W diagnostyce i leczeniu kluczowe jest monitorowanie funkcji serca, układu oddechowego oraz diurezy, a także kontrola objętości krwi krążącej, aby zapobiec przewodnieniu i uszkodzeniu nerek.
antagonista kanału wapniowego, białko osocza, blokada kanałów wapniowych, ciśnienie tętnicze, dekontaminacja przewodu pokarmowego, glukonian wapnia, lek wazopresyjny, monitorowanie pacjenta, niedociśnienie systemowe, niedociśnienie układowe, niekardiogenny obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, opór naczyniowy, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, przedawkowanie amlodypiny, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia odruchowa, wazodilatacja obwodowa, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlomyl 5 mg
Przedawkowanie amlodypiny, antagonisty kanałów wapniowych stosowanego w leczeniu nadciśnienia tętniczego, prowadzi do nadmiernego rozszerzenia naczyń obwodowych i znaczącego spadku ciśnienia tętniczego, co może skutkować wstrząsem hipowolemicznym. Objawy kliniczne obejmują odruchową tachykardię, hipotensję, zaburzenia świadomości oraz w zaawansowanych przypadkach wstrząs i niewydolność oddechową. Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, który może pojawić się z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu, często związany z przeciążeniem płynami podczas resuscytacji. Monitorowanie pacjenta powinno trwać co najmniej 48 godzin ze względu na długi okres półtrwania amlodypiny i ryzyko późnych powikłań.
antagonista kanałów wapniowych, białko osocza, czas półtrwania leku, glukonian wapnia, hemodializa, hipoksemia, hipoperfuzja mózgowa, hipotensja, lek obkurczający naczynia krwionośne, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność oddechowa, opór obwodowy, perfuzja, perfuzja narządowa, płukanie żołądka, pojemność minutowa serca, przeciążenie płynami, rozszerzenie naczyń obwodowych, saturacja, tachykardia odruchowa, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Doxonex 4 mg
Przedawkowanie doksazosyny, substancji czynnej leku Doxonex, prowadzi przede wszystkim do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem hipowolemicznym zagrażającym życiu. Objawy kliniczne obejmują znaczny spadek ciśnienia krwi, co zagraża perfuzji narządów, w tym funkcji nerek. W przypadku przedawkowania kluczowe jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego postępowania, które obejmuje ułożenie pacjenta na plecach z uniesionymi nogami, podanie środków zwiększających objętość krwi krążącej oraz, w razie braku poprawy, zastosowanie leków wazopresyjnych. Monitorowanie czynności nerek jest niezbędne ze względu na ryzyko ich upośledzenia wtórnego do hipoperfuzji.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Sandoz 60 mg
Przedawkowanie cynakalcetu, dostępnego w dawkach 30 mg, 60 mg oraz 90 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu ryzyka hipokalcemii, która może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, tężyczki, drgawek, a nawet zgonu. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych tolerowano dawki do 300 mg/dobę bez istotnych działań niepożądanych, jednak obserwacje te nie wykluczają ryzyka w warunkach klinicznych. U pacjentów pediatrycznych odnotowano objawy przedawkowania przy dawce 3,9 mg/kg mc./dobę, manifestujące się bólem brzucha, nudnościami i wymiotami, które miały charakter łagodny. Ze względu na wysokie wiązanie cynakalcetu z białkami osocza, hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji leku w przypadku przedawkowania.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Valinger Med 100 mg
Przedawkowanie syldenafilu w dawkach przekraczających standardową (100 mg) prowadzi do nasilenia i zwiększenia częstości działań niepożądanych, szczególnie przy dawkach ≥200 mg. W badaniach klinicznych stosowanie dawek do 800 mg wykazało podobny profil działań niepożądanych jak przy dawkach terapeutycznych, lecz o większym nasileniu. Objawy przedawkowania obejmują nasilone bóle głowy, nagłe zaczerwienienie twarzy i górnej części klatki piersiowej, zawroty głowy, dolegliwości dyspeptyczne, przekrwienie błony śluzowej nosa oraz zmiany widzenia (np. zaburzenia percepcji kolorów, nadwrażliwość na światło). Wzrost częstości tych objawów jest szczególnie wyraźny przy dawkach ≥200 mg, przy czym dawka 200 mg nie zwiększa efektywności terapeutycznej, a jedynie ryzyko działań niepożądanych.
azotany, badanie kliniczne, białko osocza, ból głowy, ciśnienie tętnicze, dawka terapeutyczna, dializa, dyspepsja, działanie niepożądane, interakcje lekowe, klirens, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, odtrutka, przedawkowanie leku, przekrwienie błony śluzowej nosa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, syldenafil, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia percepcji kolorów, zaburzenia widzenia, zaczerwienienie, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Albumina – Przedawkowanie
Albumina, będąca białkiem osocza ludzkiego, jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, takich jak Biseko (31 g albuminy/1000 ml roztworu), NanoSPECT (0,5 mg nanokoloidalnej albuminy ludzkiej znakowanej technetem-99mTc), Rhophylac 300 (10 mg/ml albuminy jako stabilizator) oraz szczepionki Fluarix Tetra zawierającej śladowe ilości albuminy jaja kurzego. Analiza danych klinicznych nie wykazała przypadków przedawkowania albuminy w tych preparatach ani poważnych działań niepożądanych. W szczególności, Biseko i Rhophylac 300 nie mają udokumentowanych konsekwencji przedawkowania, a Fluarix Tetra nie przewiduje niekorzystnych efektów przy ewentualnym nadmiarze. W przypadku NanoSPECT, przedawkowanie wiąże się z podwyższoną ekspozycją tkanek na promieniowanie radioaktywne, jednak brak jest skutecznych metod przyspieszających eliminację znacznika technetu-99mTc z organizmu.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Acard 150 mg 150 mg
Interakcje kwasu acetylosalicylowego (ASA) w małych dawkach (≤150 mg/dobę) są mniej poznane niż w przypadku dawek konwencjonalnych (1-3 g/dobę). Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania metotreksatu w dawkach ≥15 mg/tydzień z ASA ze względu na ryzyko nasilenia toksyczności szpiku kostnego, wynikające ze zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu oraz wypierania go z połączeń z białkami osocza. Ponadto, ibuprofen może hamować antyagregacyjne działanie małych dawek ASA, a leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny, heparyna), SSRI, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), leki trombolityczne i inne leki hamujące agregację płytek zwiększają ryzyko krwawień i wydłużenia czasu krwawienia. Wysokie dawki ASA (≥3 g/dobę) mogą osłabiać działanie moczopędne leków moczopędnych i inhibitorów ACE, a także zwiększać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu.
agregacja płytek krwi, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa żołądka, czas krwawienia, czynność nerek, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, inhibitor ACE, interakcja lekowa, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwdnawy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek trombolityczny, metotreksat, nefrotoksyczność, NLPZ, ototoksyczność, owrzodzenie, pochodna sulfonylomocznika, SSRI, stężenie digoksyny, szpik kostny, toksyczność metotreksatu, wydalanie kwasu moczowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atorvastatin Krka 20 mg
Przedawkowanie atorwastatyny, dostępnej w postaci tabletek powlekanych Atorvastatin Krka o dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, takich jak miopatia, rabdomioliza, hepatotoksyczność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz neurologiczne. Kluczowe jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) oraz enzymów wątrobowych, gdyż ich wzrost wskazuje na uszkodzenie mięśni szkieletowych i wątroby. Rabdomioliza, jako ciężka postać uszkodzenia mięśni, wymaga intensywnego nawadniania i ścisłej kontroli funkcji nerek, aby zapobiec ostrej niewydolności nerek. Objawy takie jak nudności, wymioty, bóle mięśniowe czy zaburzenia świadomości wymagają leczenia objawowego i obserwacji klinicznej.
Atorvastatin Krka, atorwastatyna, atorwastatyna wapniowa, białko osocza, ból mięśniowy, enzymy wątrobowe, funkcje nerek, funkcje wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, laktoza jednowodna, mioglobina, miopatia, nietolerancja laktozy, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, uszkodzenie mięśni, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin musująca 500 mg
Kwas acetylosalicylowy (ASA) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia toksyczności lub osłabienia efektu terapeutycznego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie ASA z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko ciężkiej mielosupresji wynikającej ze zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu oraz wypierania go z połączeń z białkami osocza. W przypadku dawek metotreksatu <15 mg/tydzień interakcja ta wymaga szczególnej ostrożności. Jednoczesne stosowanie ASA z lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi i przeciwpłytkowymi zwiększa ryzyko krwawień poprzez wypieranie tych leków z białek osocza oraz dodatkowe działanie antyagregacyjne ASA. Podobnie, kojarzenie ASA z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) i selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego oraz uszkodzenia nerek, co wynika z synergistycznego hamowania syntezy prostaglandyn i drażniącego wpływu na błonę śluzową.
benzbromaron, białko osocza, choroba Addisona, choroba wrzodowa, czas krwawienia, digoksyna, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie przeciwzakrzepowe, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, insulina, interakcja dwukierunkowa, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdnawy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, metotreksat, mielosupresja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej, płytka krwi, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, salicylan, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, toksyczność szpiku kostnego, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Erfin 250 mg
Terbinafina, substancja czynna leku ERFIN (250 mg tabletki), charakteryzuje się dobrą i niezależną od obecności pokarmu absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godzin po podaniu. Silne wiązanie z białkami osocza oraz efektywne przenikanie do tkanek docelowych, w tym lipofilnej warstwy naskórka, łoju, mieszków włosowych, włosów oraz płytki paznokciowej, stanowi podstawę skuteczności terapeutycznej w leczeniu grzybic skóry i onychomykozy. Terbinafina podlega intensywnemu metabolizmowi do nieaktywnych metabolitów, a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki z moczem. Okres półtrwania wynosi około 17 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę bez ryzyka kumulacji leku w organizmie podczas terapii długoterminowej.
białko osocza, biodostępność, biotransformacja, farmakokinetyka, grzybica owłosionej skóry głowy, grzybica paznokci, grzybica skóry, lek przeciwgrzybiczny, łój, mieszek włosowy, mocz, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, onychomykoza, płytka paznokciowa, stężenie w osoczu, terbinafina, zaburzenie czynności wątroby