Właściwości farmakokinetyczne
Simorion 40 mg

Właściwości farmakokinetyczne symwastatyny

Symwastatyna, dostarczana w postaci tabletek powlekanych Simorion, stanowi nieaktywny lakton, który po podaniu ulega przemianom metabolicznym do aktywnych form farmakologicznych. Charakterystyka farmakokinetyczna leku obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania, które determinują efekt terapeutyczny leku.¹

Forma aktywna leku

Symwastatyna jako lakton stanowi formę nieaktywną leku, która wymaga aktywacji metabolicznej. In vivo ulega hydrolizie do odpowiedniego beta hydroksykwasu, będącego silnym inhibitorem reduktazy HMG-CoA. Proces hydrolizy zachodzi głównie w wątrobie, podczas gdy w osoczu ludzkim przebiega znacznie wolniej.²

Należy zauważyć, że właściwości farmakokinetyczne symwastatyny zostały poddane ocenie wyłącznie u dorosłych pacjentów. Dane dotyczące farmakokinetyki symwastatyny w populacji pediatrycznej nie są dostępne.³

Wchłanianie

Symwastatyna charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego u ludzi. Po podaniu doustnym lek podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie. Wychwyt wątrobowy jest zależny od przepływu krwi przez ten narząd. Wątroba stanowi główne miejsce działania aktywnej formy symwastatyny.⁴

Po doustnym podaniu symwastatyny jedynie niewielka ilość aktywnego metabolitu (poniżej 5% beta hydroksykwasu z podanej dawki) przedostaje się do krążenia ogólnego. Aktywne inhibitory osiągają maksymalne stężenie w osoczu po około 1-2 godzinach od momentu podania leku. Istotne jest, że jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na wchłanianie produktu leczniczego.⁵

Farmakokinetyka symwastatyny wykazuje brak kumulacji leku zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym podaniu, co stanowi korzystny aspekt stosowania leku w terapii długoterminowej.⁶

Dystrybucja

Symwastatyna oraz jej aktywny metabolit charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – powyżej 95%. Ma to istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie oraz jego potencjalnych interakcji z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami. ^95%.”>7

Metabolizm

Symwastatyna jest substratem dla cytochromu CYP3A4, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Główne metabolity symwastatyny obecne w ludzkim osoczu obejmują beta-hydroksykwasy oraz cztery dodatkowe aktywne metabolity, które również wykazują działanie hamujące względem reduktazy HMG-CoA.⁸

Warto podkreślić, że symwastatyna jest również substratem dla białka transportującego OATP1B1, które aktywnie wprowadza kwas symwastatyny do hepatocytów, oraz dla transportera pompy lekowej BCRP.⁹

Wydalanie

Po doustnym podaniu znakowanej symwastatyny, w ciągu 96 godzin 13% dawki jest wydalane z moczem, a 60% z kałem. Zawartość produktu leczniczego wykryta w kale odpowiada ilości wchłoniętych metabolitów, które zostały wydalone z żółcią, oraz niewchłoniętemu produktowi leczniczemu.¹⁰

Po dożylnym podaniu metabolitu beta-hydroksykwasu, okres półtrwania wynosi przeciętnie 1,9 godzin. Z moczem wydalana jest jedynie niewielka część aktywnych metabolitów – przeciętnie 0,3% dawki podanej dożylnie.¹¹

Farmakogenetyka symwastatyny

Polimorfizm genu SLCO1B1

Istotnym aspektem wpływającym na farmakokinetykę symwastatyny jest występowanie polimorfizmu genu SLCO1B1, kodującego białko transportujące OATP1B1. U osób będących nosicielami allelu c.521T>C tego genu obserwuje się zmniejszoną aktywność nośnika OATP1B1, co prowadzi do zwiększonej ekspozycji na aktywny metabolit leku.^{C genu SLCO1B1 aktywność nośnika OATP1B1 jest mniejsza.”>12}

Średnia ekspozycja (AUC) na kwas symwastatyny, będący głównym aktywnym metabolitem, wynosi 120% u heterozygotycznych nosicieli (CT) allelu C i aż 221% u nosicieli homozygotycznych (CC) w porównaniu do wartości występujących u pacjentów z najczęściej występującym genotypem (TT). Istotne jest, że częstość występowania allelu C w populacji europejskiej wynosi około 18%.¹³

U pacjentów z polimorfizmem SLCO1B1 istnieje ryzyko zwiększonej ekspozycji na kwas symwastatyny, co może prowadzić do zwiększonego ryzyka występowania rabdomiolizy. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii, wymagająca uwzględnienia przy stosowaniu symwastatyny u pacjentów z potencjalnie niekorzystnym wariantem genetycznym.¹⁴