badanie teratogenności
Badanie teratogenności to proces oceny potencjału substancji chemicznych, leków, czynników fizycznych lub biologicznych do wywołania wad rozwojowych u płodu. Termin „teratogen” pochodzi od greckiego słowa „teratos” oznaczającego potwora i odnosi się do czynników, które mogą zakłócać prawidłowy rozwój embrionu lub płodu, prowadząc do strukturalnych lub funkcjonalnych anomalii.
W praktyce medycznej badania teratogenności stanowią kluczowy element oceny bezpieczeństwa nowych leków przed ich wprowadzeniem na rynek. Procedury te obejmują zazwyczaj eksperymenty na modelach zwierzęcych (najczęściej gryzoniach), w których ciężarne samice są eksponowane na badaną substancję w różnych dawkach i okresach ciąży, szczególnie w krytycznych fazach organogenezy.
Współcześnie badania teratogenności wykorzystują również zaawansowane techniki, takie jak hodowle zarodkowe in vitro, modele komórkowe czy metody obliczeniowe. Pozyskane dane są następnie analizowane pod kątem występowania wad wrodzonych, opóźnień rozwojowych czy śmiertelności zarodkowej, co pozwala na klasyfikację substancji według kategorii ryzyka teratogennego (np. kategorie FDA).
Wyniki badań teratogenności mają bezpośrednie przełożenie na zalecenia kliniczne dotyczące stosowania leków u kobiet w ciąży. Substancje o udowodnionym działaniu teratogennym (jak talidomid, izotretynoina czy niektóre leki przeciwpadaczkowe) są objęte szczególnymi restrykcjami lub przeciwwskazane w okresie ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Deksmedetomidyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa deksmedetomidyny obejmują szerokie badania farmakologiczne, toksykologiczne oraz reprodukcyjne, które nie wykazały genotoksyczności ani istotnych zagrożeń przy jednorazowym i wielokrotnym podaniu. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i królikach nie stwierdzono działania teratogennego, a toksyczność rozwojowa była obserwowana jedynie u szczurów, gdzie dawka 200 µg/kg/dobę podawana podskórnie powodowała wzrost śmiertelności zarodków i płodów oraz zmniejszenie masy ciała płodów. U królików, przy dawce do 96 µg/kg/dobę dożylnie, nie zaobserwowano istotnych efektów toksycznych, co wskazuje na różnice gatunkowe w odpowiedzi na lek. W badaniach płodności u szczurów dawki 18 µg/kg/dobę i 54 µg/kg/dobę powodowały odpowiednio zmniejszenie masy ciała płodów i opóźnienie kostnienia.
badanie farmakologiczne, badanie płodności, badanie reprodukcyjne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, deksmedetomidyna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, efekt dawkozależny, ocena bezpieczeństwa, opóźnienie kostnienia płodu, potencjał genotoksyczny, terapia u ludzi, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroBetina 24 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa betahistyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku AuroBetina, obejmowały długoterminową toksyczność po podaniu wielokrotnym u psów (6 miesięcy) i szczurów albinosów (18 miesięcy) w dawkach od 2,5 mg/kg do 120 mg/kg masy ciała. Wyniki nie wykazały klinicznie istotnych działań niepożądanych, nawet przy dawkach znacznie przekraczających stosowane terapeutycznie u ludzi. Dodatkowo, badania mutagenności potwierdziły brak właściwości mutagennych betahistyny, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku.
badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, betahistyna dichlorowodorek, dawka terapeutyczna, długoterminowe badanie toksyczności, działanie teratogenne, mutacja genetyczna, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, szczur albinos, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kventiax 25 mg tabletki powlekane 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (Kventiax) wykazały brak potencjału genotoksycznego w testach in vivo i in vitro, co potwierdza bezpieczeństwo leku pod kątem mutagenności. Jednakże, przy ekspozycji na poziomie klinicznym u zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano różnorodne zmiany patologiczne: u szczurów zmiana pigmentacji tarczycy sugerująca wpływ na gospodarkę hormonalną, u małp Cynomolgus hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów, co wskazuje na zaburzenia endokrynologiczne i hematologiczne. U psów stwierdzono zmętnienie rogówki i zaćmę, co może świadczyć o toksycznym wpływie na struktury oka. W badaniach teratogenności u królików odnotowano zwiększoną częstość przykurczu kończyn płodów oraz zmniejszony przyrost masy ciała samic ciężarnych, przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratogenności, ciąża urojona, działanie mutagenne, ekspozycja na kwetiapinę, faza międzyrujowa, genotoksyczność kwetiapiny, gospodarka hormonalna tarczycy, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormonalna regulacja rozrodu, kwetiapina, liczba krwinek, maksymalna dawka terapeutyczna, pigmentacja tarczycy, potencjał genotoksyczny, przykurcz łap, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, stężenie T3, toksyczne oddziaływanie, układ krwiotwórczy, zaćma, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil SUN 20 mg
Przedkliniczne badania tadalafilu, obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, potencjalne działanie rakotwórcze oraz wpływ na reprodukcję, nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka. W badaniach na szczurach i myszach stosujących dawki do 1000 mg/kg/dobę nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. W badaniach przed- i pourodzeniowych na szczurach dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała negatywnych efektów rozwojowych, a wartość AUC u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po dawce 20 mg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania płodności na szczurach nie wykazały zaburzeń u samców ani samic.
badanie farmakologiczne, badanie płodności, badanie pourodzeniowe, badanie przedurodzeniowe, badanie teratogenności, dane niekliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, pole pod krzywą stężenia, spermatogeneza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Allupol 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa allopurynolu wykazały brak mutagenności zarówno in vitro, przy stężeniach do 100 μg/ml, jak i in vivo, przy dawkach do 600 mg/dobę przez średnio 40 miesięcy. Testy cytogenetyczne nie wykazały aberracji chromosomowych w ludzkich komórkach krwi, a badania biochemiczne potwierdziły brak wpływu na strukturę DNA i proces transformacji limfocytów. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) przez okres do 2 lat nie wykazały właściwości rakotwórczych allopurynolu, co potwierdza jego korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście potencjalnego ryzyka nowotworowego.
aberracja chromosomowa, allopurynol, badanie cytogenetyczne, badanie embriotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, cykl komórkowy, dawka dobowa, DNA, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, mutagenność, organogeneza, podanie dootrzewnowe, rakotwórczość, teratogenność, właściwość mutagenna, właściwość rakotwórcza - Leksykon substancji czynnych
Trimebutyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Trimebutyna (maleinian) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność przewlekłą, teratogenność, mutagenność oraz wpływ na rozrodczość. W badaniach 6-miesięcznych stosowano dawki wielokrotnie przekraczające maksymalną dawkę dopuszczalną dla ludzi, co ujawniło specyficzne dla gatunku efekty toksyczne: zmiany w błonie śluzowej żołądka u szczurów oraz zaburzenia czynności nerek u psów. Brak działania teratogennego, mutagennego i genotoksycznego, a także brak negatywnego wpływu na funkcje reprodukcyjne, podkreślają bezpieczeństwo stosowania trimebutyny, zwłaszcza u pacjentów w wieku rozrodczym oraz potencjalnie u kobiet w ciąży, choć dane kliniczne w tym zakresie są ograniczone.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, błona śluzowa żołądka, dysfagia, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, maleinian, mutacja genetyczna, rozwój embrionalny, toksyczność przewlekła, trimebutyna, wada wrodzona, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Izosorbid monoazotan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Izosorbid monoazotan wykazuje niski potencjał toksyczny, co potwierdzają badania ostrej toksyczności na modelach zwierzęcych, gdzie LD50 po podaniu doustnym wynosi około 2000-2500 mg/kg masy ciała. Badania przewlekłej toksyczności na psach (52 tygodnie) i szczurach (78 tygodni) wykazały pierwsze reakcje toksyczne przy dawkach odpowiednio 90 mg/kg i 405 mg/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w stosunku do dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Dodatkowo, podanie dawki 191 mg/kg u psów spowodowało wzrost methemoglobiny do 2,6%, bez istotnych zmian w stężeniu azotynów (<0,02 mg/l) oraz aktywności enzymów wątrobowych (ALAT, alkaliczna fosfataza). Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, a długoterminowe badania rakotwórczości (125 tygodni u samców i 138 tygodni u samic szczurów) nie potwierdziły działania rakotwórczego izosorbidu monoazotanu.
AlAT, azotyn, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfataza alkaliczna, indeks terapeutyczny, izosorbid monoazotan, LD50, methemoglobina, mutagenność, okres perinatalny, okres postnatalny, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berodual N (50 mcg + 21 mcg)/dawkę inh.
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Berodual N, zawierającego bromek ipratropiowy (21 µg) i bromowodorek fenoterolu (50 µg) w dawce inhalacyjnej, wskazują na niską toksyczność ostrą i przewlekłą. W badaniach toksyczności ostrej na myszach i szczurach wartości LD50 były determinowane głównie przez bromek ipratropiowy, bez synergizmu toksycznego obu składników. W badaniach wielokrotnego podawania (do 13 tygodni) na szczurach i psach, nawet przy stężeniach kilkaset razy wyższych niż zalecane u ludzi, zaobserwowano jedynie niewielkie działania toksyczne, a zmiany histopatologiczne były sporadyczne i typowe dla poszczególnych substancji. Nie stwierdzono synergistycznego działania toksycznego ani zwiększonego ryzyka dla ludzi na podstawie badań teratogenności, płodności, genotoksyczności i rakotwórczości.
aktywność mitotyczna, badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, beta-agonista, dawka inhalacyjna, działanie beta-adrenergiczne, działanie guzotwórcze, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, mięsień gładki macicy, mięśniak gładkokomórkowy, synergistyczne działanie toksyczne, synergizm toksyczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hyzaar 50 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa połączenia losartanu potasowego z hydrochlorotiazydem (lek Hyzaar) obejmowały ocenę farmakologiczną, genotoksyczną, rakotwórczą oraz toksyczność przewlekłą do 6 miesięcy u szczurów i psów. Wyniki nie wykazały istotnego ryzyka dla pacjentów, choć obserwowano zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), biochemiczne (wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadycznie kreatyniny w surowicy) oraz zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych. Dodatkowo stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, w tym owrzodzenia i krwawienia, głównie związane z działaniem losartanu.
azot mocznikowy, badania genotoksyczne, badania rakotwórcze, badanie teratogenności, działanie teratogenne, hematokryt, hemoglobina, Hyzaar, kreatynina w surowicy, krwinki czerwone, losartan potasowy z hydrochlorotiazydem, nadliczbowe żebra, owrzodzenia przewodu pokarmowego, parametry hematologiczne, śmierć płodowa, testy farmakologiczne, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symkinet MR 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące chlorowodorku metylofenidatu, substancji czynnej Symkinet MR, wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne u królików przy dawkach 200 mg/kg mc./dobę (116-krotność MRHD 60 mg u dzieci), gdzie zaobserwowano rozszczep kręgosłupa z deformacjami kończyn tylnych. Ekspozycja AUC była 5,1-krotnie wyższa niż u ludzi. Niższa dawka (0,72-krotność MRHD) nie wywołała tych efektów, a dawka 300 mg/kg (7,5-krotność ekspozycji) nie spowodowała rozszczepu, mimo toksyczności dla matki. U szczurów nie stwierdzono teratogenności, a toksyczność płodów i matek pojawiała się tylko przy dawkach toksycznych dla matki. Badania genotoksyczności nie wykazały zagrożeń, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. W badaniach neurobehawioralnych u młodych szczurów dawka 50 mg/kg (29-krotność MRHD, AUC 15,1x) zmniejszyła aktywność lokomotoryczną, a u samic szczurów dawka 100 mg/kg (58-krotność MRHD, AUC 40,1x) wywołała deficyt uczenia się, jednak kliniczne znaczenie tych wyników jest nieustalone i nie potwierdzają ich obserwacje kliniczne u dzieci z ADHD.
ADHD, aktywność lokomotoryczna, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, chlorowodorek metylofenidatu, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, funkcja neurobehawioralna, funkcja reprodukcyjna, maksymalna dawka zalecana, potencjał rakotwórczy, rozszczep kręgosłupa, Symkinet MR, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, złośliwy guz wątroby, zniekształcenie kończyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adoben 150 mg
Tapentadol, substancja czynna leku Adoben, nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro (m.in. test Amesa, test aberracji chromosomowych) oraz in vivo, nawet przy dawkach sięgających maksymalnej dawki tolerowanej. Długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wskazały na potencjalne ryzyko rakotwórczości istotne dla ludzi. W zakresie wpływu na rozrodczość, tapentadol nie zaburza płodności samców i samic szczurów, jednak podanie dużych dawek wiązało się ze zmniejszeniem przeżywalności zarodków, bez jednoznacznego ustalenia, czy efekt ten dotyczy samców czy samic. Badania teratogenności na szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego przy dawkach terapeutycznych, natomiast dawki przekraczające zakres terapeutyczny powodowały opóźnienie rozwoju płodów oraz embriotoksyczność, w tym objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego związane z aktywnością receptorów opioidowych μ.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, dawka nietoksyczna, dawka tolerowana, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, nieplanowana synteza DNA, O-glukuronid tapentadolu, ośrodkowy układ nerwowy, parametr neurobehawioralny, potencjał rakotwórczy, przeżywalność zarodków, receptor opioidowy μ, rozwój płodu, tapentadol, test Amesa, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Wortioksetyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wortioksetyna wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych na myszach, szczurach i psach, gdzie główne działania niepożądane dotyczyły ośrodkowego układu nerwowego, w tym epizodów drgawek u psów przy dawkach przekraczających 5-krotną maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną 20 mg/dobę. Toksyczność narządowa ograniczała się do nerek u szczurów (zapalenie kłębuszków, niedrożność i obecność kryształków w kanalikach nerkowych) oraz wątroby u myszy i szczurów (przerost i martwica hepatocytów, hiperplazja przewodów żółciowych, kryształki), przy ekspozycjach odpowiednio >2x i >10x dawki terapeutycznej. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego, a wpływ na płodność i teratogenność był nieistotny, choć przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne obserwowano toksyczne efekty reprodukcyjne, takie jak zmniejszenie masy płodu i opóźnione kostnienie. W badaniach przed- i pourodzeniowych u szczurów dawka 20 mg/dobę wiązała się ze zwiększoną śmiertelnością młodych oraz opóźnionym rozwojem potomstwa, co wymaga uwagi klinicznej.
badanie teratogenności, badanie toksyczności, biokumulacja, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja subterapeutyczna, hiperplazja przewodów żółciowych, margines bezpieczeństwa, martwica hepatocytów, niedrożność kanalików nerkowych, opóźnione kostnienie, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, rozszerzenie źrenic, śmiertelność młodych, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowa, wortioksetyna, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 2,5 mg + 1,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bisoprololu wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych u ludzi, w tym brak działania teratogennego nawet przy wysokich dawkach. Jednakże, podawanie dużych dawek bisoprololu ciężarnym samicom skutkowało toksycznością objawiającą się zmniejszeniem spożycia pokarmu, redukcją masy ciała oraz działaniem embriotoksycznym, w tym zwiększoną resorpcją płodu, obniżoną masą urodzeniową i opóźnieniem rozwoju fizycznego potomstwa. Ramipryl wykazał brak ostrej toksyczności u gryzoni i psów oraz toksyczność przewlekłą manifestującą się zmianami elektrolitów i morfologii krwi przy dawkach dobowych do 250 mg/kg u psów i małp. Dawki bezobjawowe wynosiły 2 mg/kg/d u szczurów, 2,5 mg/kg/d u psów oraz 8 mg/kg/d u małp. U młodych szczurów pojedyncza dawka ramiprylu powodowała nieodwracalne uszkodzenie nerek.
aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, badanie teratogenności, beta-adrenolityk, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, morfologia krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna - Leksykon substancji czynnych
Wapń dobezylan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wapń dobezylan, stosowany w terapii chorób naczyniowych, przeszedł ograniczone badania przedkliniczne, głównie ukierunkowane na ocenę potencjalnego działania teratogennego. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności tej substancji, co potwierdzają charakterystyki produktów leczniczych takich jak Rostil i Rostil max. Jednakże, w przypadku preparatu Calcium Dobesilate Galena, mimo braku teratogenności u zwierząt, istnieją ograniczenia w ekstrapolacji tych wyników na populację ludzką. Dla preparatu Calcium Dobesilate Hasco nie przeprowadzono specyficznych badań przedklinicznych, co wskazuje na konieczność ostrożności przy interpretacji danych bezpieczeństwa, które są często ekstrapolowane z innych preparatów zawierających wapń dobezylan.
badanie bezpieczeństwa, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, choroba naczyniowa, dobezylan wapnia jednowodny, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekstrapolacja wyników, genotoksyczność, model zwierzęcy, potencjał kancerogenny, praktyka kliniczna, produkt leczniczy, substancja czynna, toksyczność narządowa, wapń dobezylan, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Caulophyllum thalictroides – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Caulophyllum thalictroides, obecny w preparatach Mastodynon (81,0 mg/tabletka), Mastodynon N (10 g/100 g kropli) oraz Pascofemin (0,75 g/10 g kropli), nie wykazuje działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo. Badania toksyczności reprodukcyjnej na modelach zwierzęcych (szczury, króliki) dla Mastodynon i Mastodynon N nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność. Wyniki te potwierdzają brak mutagennego potencjału oraz bezpieczeństwo stosowania w kontekście reprodukcyjnym dla preparatów zawierających Caulophyllum thalictroides w rozcieńczeniu D4. Niemniej jednak, istotnym ograniczeniem jest brak danych dotyczących toksyczności ostrej i przewlekłej dla Caulophyllum thalictroides w badaniach przedklinicznych, zwłaszcza dla produktu Pascofemin, który zawiera substancję w rozcieńczeniu D2. Brak tych informacji utrudnia pełną ocenę bezpieczeństwa farmakologicznego i toksykologicznego tej substancji, co jest szczególnie istotne ze względu na potencjalne różnice w profilu działania i bezpieczeństwie pomiędzy różnymi rozcieńczeniami homeopatycznymi. Konieczne są dalsze badania w celu uzupełnienia tych luk.
badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, bezpieczeństwo przedkliniczne, Caulophyllum thalictroides, działanie mutagenne, działanie teratogenne, parametr toksykologiczny, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, rozcieńczenie homeopatyczne, test genotoksyczności, test in vitro, test in vivo, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Virtago 24 mg
Przedkliniczne badania betahistyny, substancji czynnej leku Virtago, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Długoterminowe badania toksyczności po wielokrotnym podaniu na albinotycznych szczurach (18 miesięcy) oraz psach (6 miesięcy) przy dawkach od 2,5 do 120 mg/kg nie ujawniły klinicznie istotnych efektów toksycznych. Ponadto, standardowe testy mutagenności nie wykazały działania mutagennego, co eliminuje ryzyko indukcji mutacji genetycznych. Badania karcynogenności na szczurach potwierdziły brak działania rakotwórczego, a testy teratogenności na ciężarnych królikach nie wykazały wpływu na rozwój płodu, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży.
albinotyczny szczur, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksyczności, betahistyna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, monitorowanie bezpieczeństwa, mutagenność, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodu, substancja czynna, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Requip-Modutab 4 mg
Przedkliniczne badania ropinirolu, substancji czynnej Requip-Modutab, obejmują szeroki zakres oceny bezpieczeństwa, w tym wpływ na rozrodczość, toksyczność ogólną, genotoksyczność, rakotwórczość oraz farmakologię bezpieczeństwa. W badaniach na szczurach wykazano, że ropinirol może wpływać na implantację zarodka poprzez obniżenie stężenia prolaktyny, jednak u ludzi prolaktyna nie odgrywa kluczowej roli w tym procesie. Teratogenność obserwowano przy dawkach toksycznych dla matki: zmniejszenie masy ciała płodów przy 60 mg/kg/dobę (AUC około 2x MRHD), zwiększone obumieranie płodów przy 90 mg/kg/dobę (AUC około 3x MRHD) oraz wady wrodzone palców przy 150 mg/kg/dobę (AUC około 5x MRHD). Brak działania teratogennego stwierdzono przy dawce 120 mg/kg/dobę (AUC około 4x MRHD). U królików nie zaobserwowano wpływu na organogenezę przy dawce 20 mg/kg (9,5-krotność Cmax u ludzi). Skojarzone podawanie ropinirolu z L-dopą u królików zwiększało częstość i nasilenie wad wrodzonych palców.
agonista receptorów dopaminergicznych, AUC, badanie in vitro, badanie teratogenności, Cmax, degeneracja siatkówki, fotoekspozycja, gen HERG, gruczolak jądra, hipoprolaktynemia, hipotensja, implantacja zarodka, kanały potasowe, komórki Leydiga, L-DOPA, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, repolaryzacja mięśnia sercowego, ropinirol, wada wrodzona palców, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Biofibrat 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenofibratu, substancji czynnej Biofibratu, wykazały brak toksyczności specyficznej przy dawkach do 30 mg/kg dla mięśni szkieletowych (około 17-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi) oraz brak toksyczności mięśnia sercowego przy dawkach do 3-krotnie wyższych niż dawka maksymalna dla ludzi. W badaniach na psach odnotowano odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym, jednak nie występowały one przy dawkach do 5-krotnie wyższych niż u ludzi. Fenofibrat nie wykazał potencjału mutagennego, a obserwowane nowotwory wątroby u gryzoni były związane z proliferacją peroksysomów, mechanizmem nieistotnym klinicznie dla ludzi. Badania teratogenności nie potwierdziły działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach zaobserwowano embriotoksyczność oraz wydłużenie ciąży i trudności porodowe.
badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, hipospermia, kancerogenność, kwas fenofibrynowy, mięsień szkieletowy, mutagenność, mutagenność fenofibratu, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór wątroby, owrzodzenie i nadżerka, płodność, proliferacja peroksysomów, przedłużenie ciąży, przewód pokarmowy, toksyczność przewlekła, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, wpływ na reprodukcję, zmiana degeneracyjna mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acitren 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa acytretyny wykazały szeroki margines bezpieczeństwa w toksyczności ostrej, z LD50 przekraczającym 8 g/kg u szczurów i myszy. W toksyczności podostrej i przewlekłej tolerancja leku była gatunkowo zróżnicowana: psy dobrze tolerowały dawki do 100 mg/kg/dobę (podostro) oraz 5-15 mg/kg/dobę (przewlekle), natomiast szczury wykazywały objawy hiperwitaminozy A przy dawkach ≥10 mg/kg/dobę, w tym podwyższenie fosfatazy alkalicznej, trójglicerydów i zaburzenia kostnienia. Długoterminowe podawanie acytretyny w dawkach do 3 mg/kg/dobę u szczurów nie wywoływało toksyczności, choć wyższe dawki wiązały się z niekorzystnymi zmianami metabolicznymi i kostnymi. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały mutagenności ani działania rakotwórczego, a nawet odnotowano zmniejszenie częstości nowotworów sutka u szczurów przy dawce 3 mg/kg/dobę.
badanie cytogenetyczne, badanie mutagenności, badanie teratogenności, cis-acytretyna, dawka śmiertelna 50, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, hiperplazja naskórka, hiperwitaminoza A, leukocytoza, nieprawidłowości chromosomalne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny i rakotwórczy, rozszczep podniebienia, śmiertelność okołoporodowa, spermatogeneza, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność zarodkowa, trójglicerydy, wada rozwojowa kości, właściwość mutagenna, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piperacillin/Tazobactam Kabi 4 g + 0,5 g 4 g + 0,5 g
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa produktu leczniczego Piperacillin/Tazobactam Kabi obejmowała badania toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz genotoksyczności, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. Profil bezpieczeństwa wskazuje na akceptowalny stosunek korzyści do ryzyka. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach podawano tazobaktam lub kombinację piperacyliny z tazobaktamem drogą dootrzewnową (ip.), gdzie zaobserwowano zmniejszenie wielkości miotu, opóźnione kostnienie oraz anomalie strukturalne (np. zmiany w żebrach), jednak efekty te współwystępowały z toksycznością u samic, co sugeruje ich wtórny charakter. Płodność pokolenia F1 oraz rozwój embrionalny F2 nie były zaburzone, co wskazuje na brak długotrwałych konsekwencji reprodukcyjnych.
anomalia strukturalna, badanie potencjału rakotwórczego, badanie teratogenności, efekt teratogenny, genotoksyczność, opóźnione kostnienie, piperacylina z tazobaktamem, płodność i reprodukcja, podanie dootrzewnowe, poronienie, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, śmiertelność noworodkowa, toksyczność ogólna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność u samic, zaburzenia rozwojowe płodu, zmniejszenie miotu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Nastrol 1 mg
Przedkliniczne badania anastrozolu wykazały brak istotnego zagrożenia dla człowieka w zakresie toksyczności, mutagenności oraz teratogenności przy dawkach klinicznych. Toksyczność ostra ujawniała się jedynie przy bardzo wysokich dawkach: mediana dawki śmiertelnej u gryzoni wynosiła >100 mg/kg mc./dobę doustnie i 50 mg/kg mc./dobę dootrzewnowo, a u psów >45 mg/kg mc./dobę doustnie. W badaniach przewlekłych na szczurach i psach stosowano dawki 1-5 mg/kg mc./dobę, przy których obserwowano jedynie efekty farmakologiczne i indukcję enzymów, bez zmian zwyrodnieniowych. Badania mutagenności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego. Wpływ na płodność u samców szczurów był przemijający, natomiast u samic dawki ≥0,02 mg/kg mc./dobę powodowały znaczącą, odwracalną niepłodność oraz zwiększoną utratę zarodków. Teratogenność nie została potwierdzona, choć odnotowano powiększenie łożyska u szczurów i poronienia u królików przy dawkach do 1,0 mg/kg mc./dobę i 0,2 mg/kg mc./dobę odpowiednio.
badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, chłoniak, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak tarczycy, indukcja enzymów, łagodny nowotwór jajnika, mediana dawki śmiertelnej, mięsak histiocytarny, niepłodność, nowotwór tkanki limfatycznej, nowotwór wątroby, polip śluzówki macicy, poronienie, powiększenie łożyska, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, utrata zarodków, wpływ na płodność, zaburzenie zachowania, zaburzenie zdolności rozrodczych, zahamowanie aromatazy, zmiana zwyrodnieniowa, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Molsidomina WZF 2 mg
Molsydomina wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z wartościami LD50 wynoszącymi 700-930 mg/kg mc. u myszy, 760-1400 mg/kg mc. u szczurów oraz 400 mg/kg mc. u królików, co jest znacząco wyższe niż dawka terapeutyczna około 0,1 mg/kg mc. (2 mg trzy razy dziennie). Długotrwałe badania toksyczności na szczurach (40 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy), psach (10 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) i małpach (16 mg/kg mc./dobę przez 12 miesięcy) nie wykazały uszkodzeń narządów wewnętrznych, jedynie zwiększenie rezerwy krwi w śledzionie, co potwierdza farmakodynamiczne działanie leku. Badania rakotwórczości wskazały na brak zwiększonego ryzyka nowotworów u myszy i szczurów, z wyjątkiem specyficznego dla szczurów nowotworu małżowiny kości sitowej przy bardzo wysokich dawkach (16-22 mg/kg mc./dobę).
badanie teratogenności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie rakotwórcze, funkcja rozrodcza, LD50, małżowina kości sitowej, molsydomina, podanie dootrzewnowe, podanie dożołądkowe, potencjał rakotwórczy, rezerwa krwi w śledzionie, ryzyko onkogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie narządów wewnętrznych, wada rozwojowa szkieletu, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piperacillin/Tazobactam Noridem 2 g + 0,25 g
Przedkliniczne badania toksykologiczne skojarzenia piperacyliny z tazobaktamem nie wykazały specyficznych zagrożeń dla ludzi przy wielokrotnym podawaniu. Testy genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego potencjału, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego. Nie przeprowadzono jednak długoterminowych badań dotyczących potencjalnej rakotwórczości, co pozostawia lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach i myszach zaobserwowano zmniejszenie liczebności miotów, opóźnione kostnienie, wady żeber oraz zmniejszenie masy ciała płodów i noworodków, a także zwiększoną śmiertelność okołoporodową, jednak efekty te korelowały z toksycznością matczyną, sugerując ich wtórny charakter.
badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, martwe urodzenie, piperacylina z tazobaktamem, potencjał mutagenny, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodka, śmiertelność noworodków, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pregabalin Reddy 225 mg
Pregabalina wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, będąc dobrze tolerowaną przy dawkach odpowiadających stosowanym klinicznie u ludzi (maksymalna dawka 600 mg/dobę). W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania na szczurach i małpach zaobserwowano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak ataksja, zmniejszenie lub nadmierna aktywność ruchowa, jednak występowały one przy ekspozycji ≥5-krotnie przekraczającej dawki terapeutyczne. Istotnym efektem była zwiększona częstość zaniku siatkówki u starszych szczurów albinotycznych przy dawkach ≥5-krotnie wyższych niż u ludzi. Pregabalina nie wykazuje działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Wpływ na rozrodczość u szczurów był przemijający i obserwowany tylko przy ekspozycji znacznie wyższej niż u ludzi, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Badania genotoksyczności jednoznacznie potwierdziły brak działania genotoksycznego pregabaliny zarówno in vitro, jak i in vivo.
ataksja, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, bruksizm, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, naczyniakomięsak krwionośny, nadreaktywność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, pregabalin reddy, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, ryzyko karcynogenne, zaburzenie koordynacji ruchowej, zanik siatkówki - Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne walacyklowiru, składnika preparatów Vaciclor 500 mg i 1000 mg, wykazały brak istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego przy stosowaniu terapeutycznym. Testy wielokrotnego podawania nie ujawniły toksyczności ani negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze u zwierząt, a badania genotoksyczności i kancerogenności potwierdziły brak działania mutagennego i rakotwórczego. Walacyklowir, będący prolekiem acyklowiru, nie wykazywał właściwości teratogennych w modelach zwierzęcych (szczury, króliki), co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
acyklowir, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, chlorowodorek jednowodny, działanie klastogenne, działanie mutagenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy, stężenie leku w osoczu, teratogenność, test toksykologiczny, toksyczność matczyna, toksyczność płodowa, toksyczność rozwojowa, walacyklowir, zaburzenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Enoksaparyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały wieloaspektową ocenę toksyczności przewlekłej, mutagenności, teratogenności oraz wpływu na płodność i rozrodczość. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach podawano dawkę 15 mg/kg/dobę s.c. przez 13 tygodni, a na szczurach i małpach dawkę 10 mg/kg/dobę s.c. i i.v. przez 26 tygodni, nie obserwując działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności in vitro (test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy) oraz badania klastogenności (aberracje chromosomalne limfocytów ludzkich in vitro i komórek szpiku kostnego szczura in vivo) nie wykazały aktywności mutagennej ani genotoksyczności enoksaparyny sodowej.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie mutagenności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, genotoksyczność, limfocyt ludzki, płodność, potencjał mutagenny, substancja lecznicza, szpik kostny, test Amesa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Curacne 40 mg
Izotretynoina jest lekiem o udowodnionym działaniu teratogennym, co wymaga szczególnej ostrożności przy jej stosowaniu, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym. Terapia jest wskazana wyłącznie w ciężkich postaciach trądziku (guzkowy, skupiony lub z ryzykiem blizn) opornych na standardowe leczenie przeciwbakteryjne. Przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest ocena ryzyka zajścia w ciążę oraz pełne poinformowanie pacjentki o zagrożeniach i konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji. Program Zapobiegania Ciąży wymaga stosowania co najmniej jednej wysoce skutecznej metody antykoncepcji niezależnej od użytkownika lub dwóch uzupełniających się metod zależnych od użytkownika, przez minimum 1 miesiąc przed terapią, w trakcie jej trwania oraz 1 miesiąc po zakończeniu. Pacjentka musi uczestniczyć w comiesięcznych wizytach kontrolnych i regularnie wykonywać testy ciążowe, które muszą być ujemne przed, w trakcie i po terapii.
antykoncepcja, badanie teratogenności, ciąża, ciężka postać trądziku, działanie teratogenne, eliminacja leku, izotretynoina, leczenie przeciwbakteryjne, metoda antykoncepcji, Program Zapobiegania Ciąży, test ciążowy, trądzik guzkowy, trądzik skupiony, trwałe blizny, wady rozwojowe płodu, wizyty kontrolne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polvertic 24 mg
Betahistyna dichlorowodorek została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, obejmującym toksyczność po podaniu wielokrotnym, potencjał mutagenny, rakotwórczy oraz wpływ na rozwój płodu. W badaniach toksykologicznych na psach i szczurach albinosach, trwających odpowiednio 6 i 18 miesięcy, stosowano dawki od 2,5 do 120 mg/kg masy ciała, znacznie przekraczające dawki terapeutyczne u ludzi. Wyniki tych badań nie wykazały istotnych klinicznie działań niepożądanych, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania betahistyny. Ponadto, badania mutagenności i karcynogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, badanie teratogenności, betahistyna dichlorowodorek, dawka substancji czynnej, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozwój zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symamis 200 mg
Ocena bezpieczeństwa amisulprydu, substancji czynnej preparatu Symamis, opiera się na szerokim spektrum badań przedklinicznych, które wykazały korzystny profil toksykologiczny. Maksymalne tolerowane dawki w badaniach na szczurach (200 mg/kg/dobę) i psach (120 mg/kg/dobę) odpowiadały ekspozycji 2-7-krotnie wyższej (AUC) niż u ludzi, nie wykazując istotnej toksyczności narządowej. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę, co odpowiada ekspozycji 1,5-4,5-krotnie wyższej niż u ludzi) nie potwierdziły potencjału rakotwórczego amisulprydu. Testy genotoksyczności również nie wykazały mutagenności, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego.
amisulpryd, AUC, badanie karcynogenności, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, efekt farmakologiczny, ekspozycja u ludzi, funkcja reprodukcyjna, maksymalna tolerowana dawka, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test genotoksyczności, toksyczność narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Profitadal 5 mg
Przedkliniczne badania tadalafilu, substancji czynnej Profitadalu, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe testy farmakologiczne, toksykologiczne, genotoksyczności oraz ocena potencjału rakotwórczego nie ujawniły istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego. W badaniach na szczurach i myszach, podawanie tadalafilu w dawkach do 1000 mg/kg/dobę (ponad 18-krotnie wyższych niż ekspozycja u ludzi po dawce 20 mg) nie wykazało działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego. Dodatkowo, dawka 30 mg/kg/dobę u szczurów, odpowiadająca AUC około 18-krotnie wyższej niż u ludzi, nie powodowała zauważalnych efektów niepożądanych. Badania płodności u szczurów nie wykazały negatywnego wpływu na zdolności rozrodcze samców i samic.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie płodności, badanie pre- i postnatalne, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, maksymalna ekspozycja, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, spermatogeneza, tadalafil, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zanik nabłonka kanalików nasiennych, zastosowanie kliniczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 1 mg
Dane przedkliniczne dotyczące prednizonu, substancji czynnej leku Medoxa, nie wskazują na szczególne ryzyko dla ludzi w zakresie toksyczności, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach określono LD50 na poziomie 240 mg/kg m.c. po jednorazowym podaniu. Toksyczność podostra i przewlekła ujawniła specyficzne zmiany histopatologiczne: uszkodzenia komórek wysp trzustkowych Langerhansa przy dawce 33 mg/kg m.c. przez 7-14 dni u szczurów, uszkodzenia wątroby u królików przy dawkach 2-3 mg/kg m.c. przez 2-4 tygodnie oraz martwicę mięśni u świnek morskich (0,5-5 mg/kg m.c.) i psów (4 mg/kg m.c.) po kilkutygodniowym podawaniu. Brak jest dowodów na klinicznie istotne właściwości mutagenne lub karcynogenne prednizonu.
badanie farmakologiczne, badanie teratogenności, dawka śmiertelna, działanie histotoksyczne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój płodowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie wątroby, właściwość genotoksyczna, wyspa trzustkowa Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Lilium lancifolium – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lilium lancifolium, obecna w preparatach Mastodynon (81,0 mg/tabletka) oraz Mastodynon N (10 g/100 g roztworu) w rozcieńczeniu D3, została oceniona pod kątem bezpieczeństwa na podstawie badań przeprowadzonych dla całych produktów leczniczych. Brak jest szczegółowych danych dotyczących toksyczności ostrej lub przewlekłej samej substancji, jednak testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego dla preparatów zawierających Lilium lancifolium.
Badania toksyczności rozrodczej obejmowały testy teratogenności na szczurach i królikach oraz ocenę płodności u szczurów, które nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój płodów ani na płodność. Podsumowując, dostępne dane przedkliniczne nie wskazują na istotne zagrożenia toksykologiczne związane ze stosowaniem Lilium lancifolium D3 w preparatach Mastodynon i Mastodynon N, jednak ocena bezpieczeństwa opiera się na badaniach całych preparatów, a nie wyizolowanej substancji czynnej.
badanie płodności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, krople doustne, lilia lancetowata, Lilium lancifolium, Mastodynon, Mastodynon N, potencjał genotoksyczny, rozcieńczenie D3, rozwój płodu, substancja czynna, test genotoksyczności, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozrodcza, zagrożenie toksykologiczne, zwierzęta laboratoryjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Darifenacin Aristo 7,5 mg
Daryfenacyna, substancja czynna leku Darifenacin Aristo, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeroko zakrojonymi badaniami przedklinicznymi. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych efektów toksycznych przy dawkach terapeutycznych, a testy genotoksyczności i kancerogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego. W badaniach na zwierzętach, przy dawkach do 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (78-krotność AUC₀₋₂₄ₕ dla MRHD) oraz 6 mg/kg mc./dobę u psów (82-krotność AUC₀₋₂₄ₕ dla MRHD), nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność ani narządy rozrodcze. Daryfenacyna nie wykazała działania teratogennego u szczurów do 50 mg/kg mc./dobę i u królików do 30 mg/kg mc./dobę, choć przy najwyższych dawkach odnotowano opóźnienie kostnienia kręgów u szczurów oraz toksyczne efekty u królików, w tym zwiększoną utratę ciąż i zmniejszoną przeżywalność płodów.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, daryfenacyna, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, maksymalna dawka zalecana, narząd rozrodczy, opóźnienie kostnienia, poronienie po zagnieżdżeniu, śmiertelność płodów, substancja czynna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, właściwość kancerogenna, właściwość mutagenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivastigmin Orion 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa rywastygminy obejmowały toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na reprodukcję i rozwój płodu, przeprowadzone na szczurach, myszach i psach. Wyniki wskazują, że obserwowane efekty toksyczne były związane głównie z nasilonym działaniem farmakologicznym leku, bez specyficznej toksyczności narządowej. Testy genotoksyczności wykazały brak mutagenności w większości badań in vitro i in vivo, z wyjątkiem pozytywnego wyniku testu aberracji chromosomowych na ludzkich limfocytach przy ekspozycji 104-krotnie przekraczającej maksymalne stężenia kliniczne. Test mikrojąderkowy in vivo oraz badania metabolitu NAP226-90 potwierdziły niski potencjał genotoksyczny. W badaniach rakotwórczości nie stwierdzono działania kancerogennego przy dawkach do 6-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna 12 mg/dobę.
aberracje chromosomowe, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratogenności, działanie farmakologiczne leku, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, limfocyty obwodowe, maksymalna dawka tolerowana, podrażnienie oczu, podrażnienie śluzówki, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, rywastygmina, test mikrojąderkowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej został oceniony w licznych badaniach toksyczności ostrej, podprzewlekłej i przewlekłej na szczurach, psach, małpach oraz królikach, z zastosowaniem dawek do 30 mg/kg/dobę podawanych podskórnie i dożylnie. Badania 13- i 26-tygodniowej toksyczności nie wykazały działań niepożądanych poza oczekiwanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka myszy oraz testy aberracji chromosomalnej in vitro i in vivo, potwierdziły brak mutagenności i klastogenności enoksaparyny. Ocena teratogenności i toksyczności płodowej na ciężarnych szczurach i królikach, przy dawkach do 30 mg/kg/dobę, nie wykazała zaburzeń rozwojowych ani toksyczności wobec płodu.
aberracja chromosomalna, aktywność klastogenna, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, organogeneza, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, teratogenność, test Amesa, test genotoksyczności, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność płodowa, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tazocin 4 g + 0,5 g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Tazocin, zawierającego piperacylinę z tazobaktamem, nie wykazały istotnych zagrożeń farmakologicznych ani toksycznych przy podawaniu wielokrotnym. Testy genotoksyczności potwierdziły brak potencjału genotoksycznego, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Należy jednak podkreślić, że nie przeprowadzono badań dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego tej kombinacji, co pozostaje istotnym elementem do dalszej oceny długoterminowego bezpieczeństwa.
antybiotyk, badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kostnienie, ocena farmakologiczna, piperacylina z tazobaktamem, poronienie, potencjał genotoksyczny, rozwój embrionalny, rozwój okołoporodowy, rozwój płodu, rozwój poporodowy, śmiertelność młodych, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada wrodzona, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvetrend 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne karwedylolu (Carvetrend) wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów i myszy przy dawkach odpowiednio do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) oraz 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD). Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału mutagennego substancji. W zakresie wpływu na rozrodczość, wysokie dawki karwedylolu (≥200 mg/kg, ≥100-krotność MRHD) u samic szczurów indukowały zaburzenia płodności, takie jak osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżania zarodka. Nie stwierdzono jednak teratogenności, choć dawki przekraczające 60 mg/kg (>30-krotność MRHD) powodowały opóźnienia w fizycznym wzroście i rozwoju potomstwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo genetyczne, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, potencjał mutagenny, ryzyko onkogenne, toksyczność karwedylolu, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Matrifen 12 mikrogramów/godzinę system trandermalny 12 mcg/h
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fentanylu, substancji czynnej w systemach transdermalnych Matrifen, obejmowały toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, wpływ na rozrodczość oraz potencjał rakotwórczy. Wyniki nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka: brak działania teratogennego u szczurów i królików, brak mutagenności in vivo oraz brak działania onkogennego po 2-letnim podskórnym podawaniu u szczurów Sprague Dawley. W badaniach reprodukcyjnych stwierdzono, że fentanyl nie wpływa na płodność samców szczurów, natomiast u samic obserwowano zmniejszoną płodność i zwiększoną śmiertelność zarodków, co wiązano z toksycznością matczyną, a nie bezpośrednim działaniem na zarodek. Dawki stosowane w systemach transdermalnych wynosiły od 12 do 100 µg/godzinę.
badanie rakotwórczości, badanie teratogenności, ból przewlekły, chlorowodorek fentanylu, działanie mutagenne, działanie onkogenne, działanie teratogenne, fentanyl transdermalny, genotoksyczność, opioidowy lek przeciwbólowy, potencjał rakotwórczy, rozwój płodowy i pourodzeniowy, silny opioid, śmiertelność zarodków, substancja czynna, system transdermalny Matrifen, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ fentanylu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tantum Verde Smak eukaliptusowy 3 mg
Benzydamina, substancja czynna preparatu Tantum Verde smak eukaliptusowy (3 mg), została poddana szczegółowym badaniom przedklinicznym na modelach zwierzęcych (szczury, króliki) w celu oceny jej bezpieczeństwa w kontekście teratogenności i toksyczności rozwojowej. W badaniach osiągnięto stężenia w osoczu zwierząt do 40-krotnie wyższe niż te obserwowane u ludzi po pojedynczej dawce doustnej, nie wykazując działania teratogennego ani negatywnego wpływu na rozwój płodu. Wyniki te sugerują brak ryzyka wad rozwojowych przy stosowaniu benzydaminy, co jest istotne w przypadku przypadkowego podania leku kobietom w ciąży.
badanie przedkliniczne, badanie teratogenności, benzydamina, ChPL, działanie niepożądane, działanie teratogenne, farmakokinetyka, interakcja lekowa, kinetyka leku, model zwierzęcy, ostrzeżenie medyczne, preparat leczniczy, profil bezpieczeństwa, przeciwwskazanie, środek ostrożności, stężenie w osoczu, Tantum Verde, teratogenność, toksyczność, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atram 25 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne karwedylolu, substancji czynnej leku Atram, wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego przy dawkach wielokrotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (75 mg/kg mc./dobę u szczurów – 38-krotność, 200 mg/kg mc./dobę u myszy – 100-krotność). Kompleksowe testy in vivo i in vitro potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach wpływu na płodność u samic szczura zaobserwowano zaburzenia reprodukcyjne przy dawkach toksycznych ≥ 200 mg/kg mc. (około 100-krotność dawki ludzkiej), obejmujące osłabioną aktywność reprodukcyjną, zmniejszoną liczbę ciałek żółtych oraz zaburzone zagnieżdżanie zarodka.
badania toksykologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, badanie teratogenności, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, funkcje rozrodcze, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozwój embrionalny, wady rozwojowe, zaburzenia rozwojowe, zagnieżdżanie zarodka