nudności i wymioty
Nudności i wymioty to powszechne objawy występujące w wielu stanach chorobowych. Nudności to nieprzyjemne, subiektywne uczucie potrzeby zwymiotowania, często zlokalizowane w gardle lub nadbrzuszu, któremu mogą towarzyszyć nadmierne ślinienie, bladość skóry, potliwość, tachykardia i uczucie osłabienia. Wymioty natomiast to gwałtowny, skoordynowany proces fizjologiczny polegający na wyrzuceniu treści żołądkowej przez usta.
Patofizjologia tych objawów obejmuje aktywację ośrodka wymiotnego zlokalizowanego w rdzeniu przedłużonym, który otrzymuje bodźce z wielu źródeł, w tym z chemoreceptorowej strefy wyzwalającej, układu przedsionkowego, układu pokarmowego oraz kory mózgowej. Proces wymiotny jest koordynowany przez złożoną interakcję neuroprzekaźników, w tym serotoniny, dopaminy, histaminy i substancji P.
Etiologia nudności i wymiotów jest różnorodna i obejmuje: choroby przewodu pokarmowego (zapalenie żołądka, niedrożność jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego), choroby ośrodkowego układu nerwowego (migrena, zapalenie opon mózgowych), zaburzenia metaboliczne i endokrynologiczne (cukrzyca, ciąża), działania niepożądane leków, toksyny, infekcje oraz zaburzenia psychogenne. W praktyce klinicznej szczególną uwagę zwraca się na nudności i wymioty indukowane chemioterapią, pooperacyjne oraz związane z ciążą (hyperemesis gravidarum).
Diagnostyka nudności i wymiotów powinna obejmować dokładny wywiad (charakterystyka objawów, okoliczności występowania, leki, choroby współistniejące), badanie przedmiotowe oraz, w zależności od podejrzewanej przyczyny, badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie powinno być ukierunkowane na przyczynę, a w terapii objawowej stosuje się leki przeciwwymiotne z różnych grup farmakologicznych: antagoniści receptora 5-HT3 (ondansetron), antagoniści receptora D2 (metoklopramid), antagoniści receptora NK1 (aprepitant), leki przeciwhistaminowe i kortykosteroidy.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Idarubicyna – Interakcje
Idarubicyna, jako silny inhibitor czynności szpiku kostnego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi lekami mielosupresyjnymi, prowadzące do nasilonej neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości, oraz z lekami kardiotoksycznymi (np. innymi antracyklinami, trastuzumabem) i antagonistami kanału wapniowego, które zwiększają ryzyko kardiomiopatii, zastoinowej niewydolności serca i zaburzeń rytmu. Równoczesne stosowanie z radioterapią może powodować addycyjne zahamowanie czynności szpiku. Ponadto, kojarzenie z żywymi atenuowanymi szczepionkami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich, potencjalnie śmiertelnych infekcji u immunosupresyjnych pacjentów. W przypadku stosowania doustnych leków przeciwzakrzepowych zaleca się częstsze monitorowanie INR z uwagi na ryzyko zaburzeń hemostazy.
antagonista kanału wapniowego, AUC, cyklosporyna A, cytostatyk, doustny lek przeciwzakrzepowy, echokardiografia, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka, frakcja wyrzutowa lewej komory, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, idarubicynol, inhibitor szpiku kostnego, INR, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kardiomiocyt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, leki kardiotoksyczne, leki mielosupresyjne, mielosupresja, neutropenia, nudności i wymioty, obniżona odporność, ostra białaczka, powikłanie hematologiczne, radioterapia, schemat chemioterapii, szczepionka atenuowana, trastuzumab, układ krzepnięcia, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, żółta febra - Leksykon leków
Przedawkowanie – Chlorchinaldin H (30 mg + 10 mg)/g
Produkt leczniczy Chlorchinaldin H w postaci maści zawiera chlorochinaldol (30 mg/g) oraz octan hydrokortyzonu (10 mg/g). Przedawkowanie może nastąpić przez nadmierne stosowanie, aplikację na uszkodzoną skórę lub długotrwałe użycie, co prowadzi do zwiększonego wchłaniania substancji czynnych do krwiobiegu. Objawy przedawkowania chlorochinaldolu obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), uszkodzenie nerwu wzrokowego (zaburzenia widzenia, pogorszenie ostrości wzroku, możliwa utrata widzenia) oraz zapalenie wielonerwowe (osłabienie mięśni, mrowienie, drętwienie kończyn, zaburzenia czucia). Octan hydrokortyzonu może powodować zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza, supresję endogennej produkcji kortyzolu oraz objawy zespołu Cushinga, takie jak księżycowata twarz, otyłość centralna, rozstępy, nadciśnienie, hiperglikemia i osteoporoza.
biegunka, ból brzucha, chlorochinaldol, drętwienie kończyn, działanie ogólnoustrojowe, hiperglikemia, księżycowata twarz, nadciśnienie, niewydolność kory nadnerczy, nudności i wymioty, octan hydrokortyzonu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, osłabienie mięśni, osteoporoza, ostrość wzroku, otyłość centralna, płukanie żołądka, rozstępy skórne, supresja kortyzolu, uszkodzenie nerwu wzrokowego, uszkodzenie skóry, utrata widzenia, węgiel aktywowany, zaburzenia czucia, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wielonerwowe, zespół Cushinga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Haemoctin 250 250 j.m.
Haemoctin to preparat zawierający ludzki czynnik VIII krzepnięcia, stosowany w terapii hemofilii A, dostępny w dawkach 250, 500 oraz 1000 j.m. W praktyce klinicznej rzadko obserwuje się reakcje nadwrażliwości, które mogą manifestować się obrzękiem naczynioruchowym, uczuciem pieczenia w miejscu podania, dreszczami, pokrzywką, bólami głowy, niedociśnieniem tętniczym, tachykardią czy świszczącym oddechem. Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia ciężkiej anafilaksji, w tym wstrząsu anafilaktycznego, stanowiącego zagrożenie życia. Ponadto, istotnym powikłaniem jest rozwój inhibitorów przeciwko czynnikowi VIII, które u pacjentów uprzednio nieleczonych (PUN) występują bardzo często (≥1/10), a u pacjentów uprzednio leczonych (PUL) niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), prowadząc do osłabienia odpowiedzi terapeutycznej i konieczności konsultacji w specjalistycznym ośrodku hemofilii.
anafilaksja, ból głowy, centrum leczenia hemofilii, czynnik VIII krzepnięcia krwi, dreszcze, hemofilia A, inhibicja czynnika VIII, inhibitor czynnika VIII, leczenie przeciwwstrząsowe, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niepokój ruchowy, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, osocze ludzkie, pacjent uprzednio leczony, pacjent uprzednio nieleczony, parestezje, pokrzywka, pokrzywka uogólniona, przeciwciało neutralizujące, reakcja alergiczna, rumień, świąd, świszczący oddech, tachykardia, ucisk w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia krwi i układu chłonnego, zaburzenia skóry i tkanki podskórnej, zaburzenia układu immunologicznego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ibuprofen B. Braun 400 mg/100 ml
Ibuprofen B. Braun w postaci dożylnej (400 mg/100 ml, stężenie 4 mg/ml) jest wskazany do krótkotrwałego leczenia objawowego ostrego bólu o umiarkowanym nasileniu oraz gorączki u dorosłych, gdy szybkie działanie jest konieczne, a podanie doustne jest niemożliwe lub przeciwwskazane. Preparat jest roztworem do infuzji o pH 6,8-7,8 i osmolarności 310-360 mOsm/l, zawierającym chlorek sodu (9,10 mg/ml, co odpowiada 3,58 mg sodu/ml), co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu. Dożylna forma umożliwia szybszy początek działania, bardziej przewidywalną farmakokinetykę dzięki ominięciu efektu pierwszego przejścia wątrobowego oraz precyzyjne dawkowanie, stanowiąc alternatywę dla opioidów w określonych sytuacjach klinicznych.
chlorek sodu, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwgorączkowe, efekt pierwszego przejścia, gorączka, ibuprofen dożylny, kontynuacja terapii, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności i wymioty, okres okołooperacyjny, ostry ból, roztwór do infuzji, zaburzenie połykania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olamide 10 mg
Metoklopramid, będący pochodną benzamidu, wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący zarówno ośrodkowy, jak i obwodowy układ nerwowy. Jego główne właściwości przeciwwymiotne wynikają z antagonizmu receptorów dopaminergicznych D2 w ośrodku chemiowrażliwym i wymiotnym w rdzeniu przedłużonym, co jest szczególnie skuteczne w leczeniu wymiotów indukowanych apomorfiną. Dodatkowo, metoklopramid blokuje receptory serotoninowe 5HT3 oraz działa antagonistycznie na receptory 5HT4, co ma kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu wymiotom związanym z chemioterapią przeciwnowotworową.
acetylocholina, apomorfina, chemioterapia przeciwnowotworowa, dolny zwieracz przełyku, dwunastnica, działanie antydopaminergiczne, kwas solny, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, opróżnianie żołądka, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidu, przewód pokarmowy, rdzeń przedłużony, receptor 5HT4, receptor dopaminergiczny D2, receptor serotoninowy 5HT3, refluks żołądkowo-przełykowy, sok żołądkowy, transmisja cholinergiczna, transmisja nerwowa, transmisja serotoninergiczna, właściwość przeciwwymiotna, wydzielanie żołądkowe, wymioty indukowane - Leksykon leków
Działania niepożądane – Uvadex 20 mikrogramów/ml roztwór do frakcjonowania krwi 20 mcg/ml
Uvadex, zawierający 20 mikrogramów/ml metoksalenu, jest stosowany w fotoferezie pozaustrojowej, głównie w leczeniu chłoniaka skórnego T-komórkowego (CTCL). Profil bezpieczeństwa wskazuje, że większość działań niepożądanych ma charakter łagodny i przemijający, a częstość ich występowania jest niska. W badaniach klinicznych CTCL 3 odnotowano m.in. nudności i wymioty u 3,9% pacjentów, niedociśnienie tętnicze u 0-7%, przemijającą gorączkę u 0-8,3%, komplikacje w dostępie naczyniowym u 0-9% oraz infekcje u 1-5%. W innych wskazaniach częstość niedociśnienia tętniczego wynosiła <2%, gorączki <1%, komplikacji naczyniowych <5%, a infekcji <4%. Zmiany parametrów biochemicznych i hematologicznych, takich jak spadek albuminy o 1,0 g/l, wapnia o 0,3 mg/dl, hematokrytu o 3,1%, hemoglobiny o 1,1 g/dl, potasu o 0,3 mEq/l oraz liczby erytrocytów o 0,2 x10^12/l, były statystycznie istotne, lecz nieklinicznie znaczące.
albumina, chłoniak skórny T-komórkowy, dostęp naczyniowy, fotofereza pozaustrojowa, hematokryt, hemoglobina, krwinki czerwone, metoksalen, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, parametry biochemiczne i hematologiczne, posocznica, potas, reakcja alergiczna, twardzina układowa, wapń, zaburzenia smaku - Leksykon substancji czynnych
Miotła zbożowa – Przedawkowanie
Przedawkowanie preparatu Perosall T13, zawierającego mieszankę alergenów pyłku traw, w tym miotłę zbożową (Apera spica venti) w stężeniach od 1 JS/ml do 5000 JS/ml, może prowadzić do szerokiego spektrum reakcji niepożądanych, zarówno miejscowych, jak i ogólnoustrojowych. Objawy miejscowe obejmują świąd, pieczenie, obrzęk języka i warg oraz podrażnienie gardła, pojawiające się już przy dawkach od 10 JS/ml. Reakcje ogólnoustrojowe, takie jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, spadek ciśnienia tętniczego, nudności, wymioty oraz wstrząs anafilaktyczny, występują głównie przy dawkach od 1000 JS/ml, a szczególnie przy 5000 JS/ml, stanowiąc zagrożenie życia pacjenta.
adrenalina, alergen pyłku trawy, beta2-mimetyk, biegunka, ból brzucha, duszność, grzebienica pospolita, kłosówka wełnista, kortykosteroid, kostrzewa łąkowa, kupkówka pospolita, lek przeciwhistaminowy, mietlica biaława, miotła zbożowa, nadmierne ślinienie, niepokój i lęk, nudności i wymioty, obrzęk języka, obrzęk naczynioruchowy, Perosall T13, pieczenie jamy ustnej, podrażnienie gardła, pokrzywka, rajgras wyniosły, reakcja anafilaktyczna, roztwór podjęzykowy, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, świąd jamy ustnej, tachykardia, tomka wonna, tymotka łąkowa, wiechlina, wstrząs anafilaktyczny, wyczyniec łąkowy, życica trwała, żyto zwyczajne - Leksykon substancji czynnych
Glicerol triazotanu – Działania niepożądane
Glicerol triazotan (nitrogliceryna) jest stosowany głównie w leczeniu dławicy piersiowej, działając poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych i zmniejszenie obciążenia serca. Najczęstsze działania niepożądane obejmują bóle głowy (częstość ≥1/100 do <1/10), zależne od dawki i wynikające z rozszerzenia naczyń mózgowych, które zwykle ustępują po kilku dniach terapii, oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty (bardzo często ≥1/10). Często obserwuje się również niedociśnienie ortostatyczne, tachykardię i zaczerwienienie twarzy (rzadko ≥1/10 000 do <1/1 000). Rzadkie, ale poważne powikłania to zapaść krążeniowa, methemoglobinemia, niedokrwienie mózgowe, sinica oraz ciężkie reakcje skórne, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
astenia, ból głowy, bradykardia, dławica piersiowa, glicerol triazotan, hipoksja tkanek, kontaktowe zapalenie skóry, lek beta-adrenolityczny, methemoglobinemia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwienie mózgowe, niedotlenienie krwi, nitrogliceryna, nudności i wymioty, obciążenie wstępne, palpitacje, reakcja skórna, redystrybucja przepływu krwi, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rumień, sinica, tachykardia, terapia przerywana, zaczerwienienie twarzy, zapaść krążeniowa, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Mitomycin Accord 40 mg
Mitomycyna, stosowana w terapii onkologicznej w dawce 40 mg (Mitomycin Accord), może znacząco upośledzać funkcje psychomotoryczne pacjenta, co przekłada się na wydłużenie czasu reakcji oraz obniżenie koncentracji, zwłaszcza w kontekście prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Do najczęstszych działań niepożądanych należą nudności i wymioty, które dodatkowo zaburzają zdolność do bezpiecznego wykonywania tych czynności. Istotnym czynnikiem nasilającym te zaburzenia jest jednoczesne spożycie alkoholu, które powoduje istotne pogorszenie funkcji motorycznych i psychomotorycznych, dlatego łączenie terapii mitomycyną z alkoholem jest bezwzględnie przeciwwskazane.
cytostatyk, droga podania leku, funkcje psychomotoryczne, interakcja z alkoholem, mitomycyna, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, protokół dawkowania, schorzenie współistniejące, sprawność psychomotoryczna, terapia cytostatykami, tolerancja leczenia, wydłużenie czasu reakcji, zaburzenie funkcji psychomotorycznych, zaburzenie koncentracji - Leksykon substancji czynnych
Streptococcus pneumoniae – Działania niepożądane
Streptococcus pneumoniae, jako składnik liofilizatu OM-85 w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci, wykazuje zdolność do stymulacji układu immunologicznego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Reakcje nadwrażliwości, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), mogą manifestować się wysypką rumieniową, obrzękami (powiek, twarzy, obwodowymi), świądem oraz dusznością, a w rzadkich przypadkach (częstość nieznana) obrzękiem naczynioruchowym, stanowiącym zagrożenie życia. W obrębie układu oddechowego najczęściej obserwuje się kaszel (często, ≥1/100 do <1/10), co wymaga różnicowania z objawami pierwotnej infekcji. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka i bóle brzucha (często, ≥1/100 do <1/10), oraz nudności i wymioty (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100) mogą wymagać odstawienia preparatu ze względu na ryzyko odwodnienia i pogorszenia stanu pacjenta.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, Broncho-Vaxom, drgawki gorączkowe, dwoinka zapalenia płuc, klatka piersiowa, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, monitoring działań niepożądanych, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, OM-85, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, śródpiersie, Streptococcus pneumoniae, systemowa reakcja immunologiczna, tkanka podskórna, układ oddechowy, wysypka rumieniowa, wysypka uogólniona, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Treosulfan Zentiva 5 g
Treosulfan Zentiva, stosowany w terapii onkologicznej, dostępny jest w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 50 mg/ml po rekonstytucji (fiolki 5 g). Brak jest bezpośrednich danych klinicznych dotyczących wpływu treosulfanu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Jednakże, ze względu na możliwe działania niepożądane, takie jak nudności i wymioty, które mogą zaburzać koordynację psychoruchową, koncentrację oraz wydłużać czas reakcji, istnieje potencjalne ryzyko upośledzenia funkcji psychomotorycznych niezbędnych do bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, funkcja psychomotoryczna, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, nudności i wymioty, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja, roztwór do infuzji, terapia onkologiczna, treosulfan, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diclostim 0,74 mg/ml
Przedawkowanie roztworu do płukania jamy ustnej i gardła Diclostim, zawierającego diklofenak w stężeniu 0,74 mg/ml (0,074%), jest mało prawdopodobne, aby wywołać poważne działania niepożądane. Pojedyncza dawka 15 ml roztworu dostarcza 11,1 mg diklofenaku sodowego, co stanowi jedynie od jednej piątej do jednej szóstej typowej dawki ogólnoustrojowej (50-150 mg/dobę). Dotychczas nie odnotowano przypadków przedawkowania tego preparatu, co wskazuje na jego dobrą tolerancję i niskie ryzyko toksyczności w praktyce klinicznej. W składzie produktu znajdują się również substancje pomocnicze, takie jak 58 mg sodu, 8,7 mg etanolu, 312 mg sodu benzoesanu, 75 mg glikolu propylenowego, 375 mg sorbitolu oraz 0,78 mg czerwieni koszenilowej na dawkę, które przy pojedynczym spożyciu nie stanowią zagrożenia dla pacjenta.
antidotum, ból brzucha, ból głowy, ciśnienie tętnicze, diklofenak, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, działanie niepożądane, farmakoterapia, leczenie objawowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nudności i wymioty, objawy toksyczne, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie gardła, profil farmakologiczny, przypadkowe połknięcie, substancje pomocnicze, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Prochloroperazyna – Dawkowanie i sposób podawania
Prochloroperazyna dimaleinian w preparacie Chloropernazinum 10 mg stosowana jest doustnie, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz wieku. W profilaktyce nudności i wymiotów zaleca się dawkę początkową 5-10 mg 2-3 razy na dobę, maksymalnie do 30 mg/dobę. W leczeniu nudności i wymiotów dawka jednorazowa wynosi 20 mg, z możliwością podania dodatkowych 10 mg po 2 godzinach, nie przekraczając 30 mg/dobę. W terapii krótkotrwałego lęku stosuje się dawkę początkową 15-20 mg/dobę w dawkach podzielonych, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę. W leczeniu zawrotów głowy w zespole Meniere’a dawka początkowa to 5 mg 3 razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę, a następnie stopniowego zmniejszania do 5-10 mg/dobę po kilku tygodniach terapii.
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół złamanego serca – Objawy
Zespół złamanego serca (takotsubo cardiomyopathy) to nagłe, przejściowe osłabienie mięśnia sercowego, najczęściej wywołane silnym stresem fizycznym lub emocjonalnym, charakteryzujące się balonowaniem lewej komory serca. Objawy kliniczne, takie jak nagły ból w klatce piersiowej, duszność, arytmie, hipotensja czy omdlenia, są podobne do zawału serca, jednak badania laboratoryjne i angiografia wykluczają obecność zablokowanych tętnic wieńcowych oraz typowe markery uszkodzenia mięśnia sercowego. W fazie ostrej dochodzi do wyrzutu katecholamin (adrenalina, noradrenalina, dopamina), co prowadzi do tymczasowego oszołomienia mięśnia sercowego i zmniejszenia jego wydolności. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu zawału oraz obrazowaniu echokardiograficznym i angiograficznym, a pierwsze 48-72 godziny są kluczowe ze względu na ryzyko powikłań, takich jak wstrząs kardiogenny czy zaburzenia rytmu serca.
angiogram, arytmia, ból w klatce piersiowej, choroba neurologiczna, depresja, dławica piersiowa, duszność, hipotensja, hormony stresu, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk płuc, omdlenie, osłabienie mięśnia sercowego, padaczka, pompowanie krwi, tętnica wieńcowa, udar, uraz głowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychiczne, zawał serca, zawroty głowy, zespół złamanego serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Evertas 4,6 mg/24 h
Rywastygmina w postaci systemu transdermalnego (plastrów) Evertas stosowana u pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy uważnie monitorować. Najczęściej obserwowane są reakcje skórne w miejscu aplikacji plastra, głównie łagodne do umiarkowanych zaczerwienienia, z częstością przerwania leczenia do 2,3%, a u pacjentów rasy żółtej nawet do 8,4%. Inne często występujące działania to zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), zakażenia układu moczowego, zaburzenia psychiczne (lęk, depresja, majaczenie), oraz objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy). Rzadziej występują bradykardia, nadciśnienie tętnicze, czy reakcje alergiczne skóry. W badaniach klinicznych z udziałem 1670 pacjentów stosowano dawki do 13,3 mg/24 h przez 24-48 tygodni, przy czym działania niepożądane takie jak bezsenność i niewydolność serca były częstsze przy dawkach powyżej 13,3 mg/24 h.
agresja, alergiczne zapalenie skóry, badanie z podwójnie ślepą próbą, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Parkinsona, dławica piersiowa, infekcja dróg moczowych, jadłowstręt, krwotok żołądkowo-jelitowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, nudności i wymioty, objawy pozapiramidowe, otępienie, otępienie typu alzheimerowskiego, pęknięcie przełyku, podrażnienie skóry, rumień skóry, system transdermalny, system transdermalny rywastygminy, tachykardia, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół chorego węzła zatokowego, złamanie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ondansetron Accord
Ondansetron Accord wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, zwłaszcza u pacjentów z historią uczuleń na antagonistów receptora 5HT3. Istotne jest monitorowanie objawów ze strony układu oddechowego, które mogą być wczesnym sygnałem reakcji alergicznej. Lek powoduje dawkozależne wydłużenie odstępu QT, co wiąże się z ryzykiem torsade de pointes, zwłaszcza u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT, zaburzeniami elektrolitowymi, zastoinową niewydolnością serca, bradyarytmią lub stosujących inne leki wydłużające QT. Zgłaszano również przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego, szczególnie po podaniu dożylnym, co wymaga monitorowania pacjentów podczas i po terapii. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wyrównanie hipokaliemii i hipomagnezemii, aby zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych kardiologicznych.
antagonista receptora 5HT3, bradyarytmia, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności i wymioty, odstęp QT, ondansetron, podostra niedrożność jelit, SNRI, SSRI, tonsillektomia, torsade de pointes, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy, zespół wrodzonego wydłużenia odcinka QT - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tachyben 25 mg
Produkt leczniczy Tachyben (urapidyl) w postaci roztworu do wstrzykiwań (25 mg/5 ml lub 50 mg/10 ml) wykazuje działania niepożądane głównie związane z szybkim obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, które mogą wystąpić nawet podczas powolnej infuzji i zwykle ustępują w ciągu kilku minut. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca, tachykardia, bradykardia, uczucie ucisku lub ból za mostkiem (objawy dławicopodobne), duszność oraz hipotonię ortostatyczną, która może prowadzić do omdleń i urazów. Dodatkowo obserwuje się nudności, wymioty, zawroty i bóle głowy, niepokój psychoruchowy oraz reakcje skórne, w tym świąd, zaczerwienienie, wysypkę, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę. Bardzo rzadko zgłaszano małopłytkowość, choć brak jest potwierdzonego związku przyczynowego z urapidylem. U mężczyzn może wystąpić priapizm, wymagający pilnej interwencji urologicznej.
badanie immunohematologiczne, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, dławica piersiowa, duszność, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, małopłytkowość, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna, skaza krwotoczna, tachykardia, urapidyl, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Atmina 9,5 mg/24 h
Rywastygmina w postaci systemu transdermalnego Atmina, stosowana u pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego, wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które należy uważnie monitorować. Najczęściej obserwowane są reakcje skórne w miejscu aplikacji plastra, głównie łagodne do umiarkowanego zaczerwienienia, oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty, występujące z częstością ≥1/100 do <1/10 przypadków. Inne działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 obejmują zakażenia układu moczowego, jadłowstręt, zmniejszony apetyt, lęk, depresję, majaczenie, pobudzenie, ból głowy, omdlenia, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunkę, niestrawność, ból brzucha, wysypkę, nietrzymanie moczu, reakcje w miejscu aplikacji plastra, stany osłabienia, gorączkę oraz zmniejszenie masy ciała. Rzadziej występują upadki (≥1/10 000 do <1/1 000). Działania niepożądane takie jak bezsenność i niewydolność serca pojawiają się częściej przy dawkach >13,3 mg/24 h, natomiast dawka 13,3 mg/24 h nie różni się istotnie od placebo pod względem częstości tych zdarzeń.
alergiczne zapalenie skóry, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Parkinsona, dławica piersiowa, jadłowstręt, konwencja MedDRA, krwotok żołądkowo-jelitowy, majaczenie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, nudności i wymioty, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, omamy, otępienie typu alzheimerowskiego, pęknięcie przełyku, reakcja skórna w miejscu aplikacji, system transdermalny rywastygminy, wrzód żołądka, zaburzenia przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon substancji czynnych
Benzydamina – Działania niepożądane
Benzydamina, niesteroidowy lek przeciwzapalny stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, wykazuje dobre bezpieczeństwo kliniczne, choć może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości. Najczęściej obserwuje się drętwienie i uczucie pieczenia w jamie ustnej, które są związane z miejscowym działaniem znieczulającym leku. W zakresie układu immunologicznego mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana) oraz reakcje nadwrażliwości (częstość nieznana do niezbyt często). Rzadkie, ale istotne działania niepożądane obejmują skurcz krtani i oskrzeli (bardzo rzadko), co wymaga ostrożności u pacjentów z astmą oskrzelową. Działania ze strony przewodu pokarmowego to m.in. pieczenie i suchość w jamie ustnej (rzadko), nudności i wymioty (rzadko), a także niedoczulica jamy ustnej (częstość nieznana). Wśród działań skórnych wymienia się nadwrażliwość na światło (niezbyt często), obrzęk naczynioruchowy (bardzo rzadko) oraz wysypkę o różnym nasileniu. Rzadkie objawy neurologiczne to zaburzenia czucia, drętwienie, zawroty głowy i bóle głowy.
aerozol, astma oskrzelowa, benzydamina, bezpieczna farmakoterapia, ból głowy, drętwienie, działanie niepożądane, klasyfikacja MedDRA, kwas acetylosalicylowy, miejscowe działanie znieczulające, nadwrażliwość na salicylany, nadwrażliwość na światło, niedoczulica jamy ustnej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, pastylka twarda, pieczenie w jamie ustnej, podrażnienie gardła, profil bezpieczeństwa, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, reakcja anafilaktyczna, reakcja fototoksyczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do płukania jamy ustnej, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, stan zapalny jamy ustnej i gardła, suchość w jamie ustnej, tabletka do ssania, zaburzenie czucia, zawroty głowy, znieczulenie jamy ustnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rasagiline Vipharm 1 mg
Rasagilina Vipharm w dawce 1 mg, stosowana w terapii choroby Parkinsona, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa zależny od schematu leczenia (monoterapia lub leczenie wspomagające lewodopę). W monoterapii najczęściej obserwuje się bóle głowy, depresję, zawroty głowy oraz infekcje górnych dróg oddechowych, natomiast w terapii wspomagającej dominują dyskinezy, niedociśnienie ortostatyczne (0,3% pacjentów), upadki, nudności, suchość w jamie ustnej oraz bóle mięśniowo-szkieletowe. Niedociśnienie ortostatyczne pojawia się głównie w pierwszych dwóch miesiącach leczenia i zwykle ustępuje samoistnie. Zgłaszano również rzadkie przypadki przełomu nadciśnieniowego po spożyciu pokarmów bogatych w tyraminę. Zaburzenia kontroli impulsów, takie jak kompulsywne zachowania i hiperseksualność, występowały u około połowy pacjentów z tymi objawami, z których większość miała ciężki przebieg. Ponadto, po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki zespołu serotoninowego, omamów, splątania oraz nadmiernej senności w ciągu dnia.
ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowo-szkieletowy, choroba Parkinsona, ciężkie nadciśnienie, czerniak skóry, czerniak złośliwy, dławica piersiowa, dyskineza, dystonia, inhibitor MAO-B, leukopenia, nadmierna senność dzienna, nagłe zasypianie, napad snu, niedociśnienie ortostatyczne, nietypowy sen, nudności i wymioty, przełom nadciśnieniowy, rak skóry, suchość w jamie ustnej, udar naczyniowy mózgu, wysypka pęcherzykowo-pęcherzowa, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie równowagi, zapalenie spojówek, zapalenie stawów, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół cieśni nadgarstka, zespół dysregulacji dopaminowej, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Etoposide Kabi 20 mg/ml
Etopozyd, stosowany w dawce skumulowanej ≥450 mg/m², wykazuje istotną mielosupresję jako główną toksyczność ograniczającą dawkę, z częstością leukopenii 91%, neutropenii 88%, anemii 72% oraz trombocytopenii 23%. Nadir liczby granulocytów i płytek krwi występuje zwykle po 10-14 dniach od podania, szybciej po podaniu dożylnym. Mielosupresja może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zgonu. Inne często obserwowane działania niepożądane to nudności i wymioty (37%), astenia (39%), łysienie (33%), oraz gorączka i dreszcze (24%). Wśród poważnych reakcji odnotowano także ostre białaczki, reakcje anafilaktyczne, zespół rozpadu guza, hepatotoksyczność oraz zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym zawał mięśnia sercowego i arytmie. Niedociśnienie związane z szybkim podaniem leku jest przemijające i ustępuje po zmniejszeniu szybkości infuzji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginowa, anemia, arytmia, astenia, cytostatyk, dysfagia, etopozyd, fosfataza alkaliczna, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, leukopenia, łysienie, mielosupresja, nadir, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, ostra białaczka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, terapia przeciwwymiotna, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wynaczynienie, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie błon śluzowych, zapalenie żył, zawał mięśnia sercowego, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aprepitant Stada 125 mg; 80 mg
Aprepitant Stada jest wskazany do profilaktyki nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią przeciwnowotworową o wysokim (≥90%) lub umiarkowanym (30-90%) ryzyku wystąpienia tych objawów, stosowany u dorosłych oraz młodzieży od 12. roku życia. Lek nie jest stosowany w monoterapii, lecz jako element terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwwymiotnymi, co pozwala na optymalną kontrolę objawów. Dostępny jest w formie twardych kapsułek o dawkach 125 mg i 80 mg aprepitantu, zawierających odpowiednio 125 mg i 80 mg sacharozy oraz śladowe ilości sodu (0,00026 mmol/0,006 mg i 0,00022 mmol/0,005 mg). Szczególnie wskazany jest przy schematach chemioterapii zawierających cisplatynę w dużych dawkach, antracykliny z cyklofosfamidem oraz schemat AC w raku piersi, a także przy lekach takich jak karboplatyna, oksaliplatyna, irynotekan i docetaksel.
aprepitant, chemioterapia przeciwnowotworowa, cisplatyna, dieta z kontrolowaną ilością sodu, docetaksel, irynotekan, jakość życia pacjenta, karboplatyna, leczenie skojarzone, lek przeciwwymiotny, niedożywienie, nietolerancja cukrów, nudności i wymioty, odwodnienie, oksaliplatyna, profilaktyka przeciwwymiotna, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, rak piersi, terapia skojarzona, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Spamilan 5 mg
Przedawkowanie buspironu chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Spamilan (dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg), stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania obejmują często nudności, wymioty, ból głowy, zawroty głowy, senność, szum w uszach, niepokój, zwężenie źrenic (mioza), nieżyt żołądka, a także łagodną bradykardię (<60 uderzeń/min) i niedociśnienie tętnicze. Rzadko mogą wystąpić drgawki, które wymagają pilnej pomocy. W badaniach klinicznych dawka do 375 mg/dobę nie wywoływała istotnych działań niepożądanych, jednak jest to dawka znacznie przekraczająca terapeutyczne normy i niezalecana w praktyce klinicznej.
badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, ból głowy, bradykardia, buspiron chlorowodorek, dawka terapeutyczna, drgawki, hemodializa, lek przeciwdrgawkowy, mioza, niedociśnienie tętnicze, niepokój, nieżyt żołądka, nudności i wymioty, płynoterapia, przedawkowanie leku, senność, Spamilan, szum w uszach, węgiel aktywowany, zapalenie błony śluzowej, zawroty głowy, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedawkowanie – Calsus 25 000 IU
Produkt leczniczy Calsus zawiera 0,625 mg cholekalcyferolu, co odpowiada 25 000 IU witaminy D3, a jego przedawkowanie prowadzi do hiperwitaminozy D, charakteryzującej się hiperkalcemią. Przekroczenie górnego tolerowanego poziomu spożycia witaminy D3, ustalonego na 4 000 IU (100 μg) na dobę, może skutkować poważnym uszkodzeniem tkanek miękkich, nerek oraz zaburzeniami rytmu serca. Objawy kliniczne przedawkowania obejmują m.in. jadłowstręt, polidypsję, nudności, wymioty, zaparcia, osłabienie mięśni, zmęczenie, zaburzenia psychiczne, wielomocz, ból kości, nefrokalcynozę, kamicę nerkową oraz arytmie, które mogą prowadzić do śpiączki i śmierci. Hiperkalcemia jest głównym mechanizmem patofizjologicznym tych powikłań, a jej utrzymanie wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
bisfosfonian, cholekalcyferol, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, elektrolit, furosemid, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperwitaminoza D, jadłowstręt, kalcytonina, kamica nerkowa, kortykosteroid, nefrokalcynoza, nudności i wymioty, ośrodkowe ciśnienie żylne, polidypsja, resorpcja kostna, wielomocz, witamina D3, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca, zwapnienie tkanek miękkich - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fervex ból i gorączka baby 150 mg
Efferalgan w postaci czopków doodbytniczych zawierających 150 mg paracetamolu jest wskazany przede wszystkim do leczenia gorączki oraz objawów grypopodobnych i przeziębienia, zwłaszcza u pacjentów z trudnościami w przyjmowaniu leków doustnych (np. wymioty, zaburzenia połykania, nieprzytomność). Paracetamol działa przeciwgorączkowo poprzez modulację ośrodka termoregulacji w podwzgórzu, co prowadzi do rozszerzenia naczyń obwodowych i zwiększonego wydzielania potu, skutkując obniżeniem temperatury ciała. Czopki są także skuteczne w łagodzeniu bólów o umiarkowanym nasileniu, takich jak bóle głowy, zębów, mięśni, stawów, menstruacyjne oraz bóle neurologiczne, dzięki hamowaniu syntezy prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym.
alergia na soję, czopek doodbytniczy, dysfagia, działanie przeciwgorączkowe, gorączka, infekcja układu oddechowego, lecytyna sojowa, nudności i wymioty, ośrodek termoregulacji, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, schorzenie przewodu pokarmowego, schorzenie żołądkowo-jelitowe, stan grypopodobny, synteza prostaglandyn, zaburzenie połykania - Leksykon substancji czynnych
Chloropromazyna – Wskazania do stosowania
Chloropromazyna, substancja czynna leku Fenactil, jest fenotiazynowym lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum zastosowań, dostępnym w formie roztworu do wstrzykiwań (5 mg/ml i 25 mg/ml) oraz kropli doustnych (40 mg/g). Główne wskazania obejmują leczenie schizofrenii, zwłaszcza psychoz paranoidalnych, oraz zaburzeń afektywnych, w tym stanów maniakalnych i hipomanii, gdzie wykazuje działanie normotymiczne. Fenactil jest także stosowany w krótkotrwałym leczeniu stanów lękowych, pobudzenia psychoruchowego i agresji, szczególnie w warunkach intensywnej opieki psychiatrycznej. W pediatrii lek znajduje zastosowanie w schizofrenii o wczesnym początku i zaburzeniach ze spektrum autyzmu, wymagając jednak ostrożnego dawkowania i monitorowania. Wybór postaci farmaceutycznej zależy od stanu klinicznego pacjenta i możliwości podania: krople doustne umożliwiają precyzyjne dawkowanie (1 g roztworu = 31 kropli zawierających 40 mg chloropromazyny chlorowodorku), natomiast roztwór do wstrzykiwań jest preferowany w stanach nagłych.
chloropromazyna, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, czkawka oporna na leczenie, droga doustna, dysfagia, Fenactil, fenotiazyna, hipomania, hipotermia, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, medycyna paliatywna, medycyna ratunkowa, nudności i wymioty, objawy wytwórcze, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, pobudzenie psychoruchowe, przekaźnictwo dopaminergiczne, psychiatria dziecięca, psychoza paranoidalna, receptor dopaminowy, schizofrenia, stabilizator nastroju, stan lękowy, stan maniakalny, terapia długoterminowa, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zachowanie stereotypowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vigantol 500 mcg/ml (20 000 IU/ml)
Przedawkowanie witaminy D3 (cholekalcyferolu) zawartej w preparacie Vigantol stanowi istotne zagrożenie kliniczne, szczególnie przy dawkach 20 000-60 000 IU/dobę u dorosłych przez kilka tygodni lub miesięcy oraz 2000-4000 IU/dobę u dzieci. Próg toksyczności u dorosłych z prawidłową czynnością przytarczyc wynosi 40 000-100 000 IU/dobę przez 1-2 miesiące. Długotrwałe przedawkowanie prowadzi do hiperkalcemii, hiperkalcynurii oraz hiperfosfatemii, skutkując zwapnieniami narządów miąższowych, kamicą nerkową i wapnicą naczyń. Objawy kliniczne są niespecyficzne i obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), objawy neurologiczne (znużenie, ból głowy, senność), mięśniowo-szkieletowe (ból mięśni i stawów, osłabienie) oraz metaboliczne (azotemia, polidypsja, poliuria, odwodnienie). W ciężkich przypadkach, przy stężeniu wapnia >13 mg/100 ml, mogą wystąpić zaburzenia rytmu serca, niewydolność nerek, psychozy i śpiączka.
25-hydroksykalcyferol, artralgia, azotemia, biegunka, cholekalcyferol, furosemid, glikokortykosteroidy, hemodializa bezwapniowa, hiperkalcemia, hiperkalcemia i hiperkalcynuria, hiperkalcynuria, kalcytonina, kamica nerkowa, mialgia, niewydolność nerek, nudności i wymioty, odwodnienie, oligonuria, osłabienie mięśniowe, podwyższone stężenie fosforu, polidypsja, poliuria, przedawkowanie witaminy D, psychoza, śpiączka, wapnica nerek, witamina D3, wymuszona diureza, zaburzenia czynności serca, zaparcia, zwapnienie narządów miąższowych, związki chelatujące - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aviomarin 50 mg
Dimenhydramina, substancja czynna leku Aviomarin, jest pochodną etanoloaminy o działaniu przeciwhistaminowym, sklasyfikowaną w grupie leków przeciwwymiotnych (kod ATC: A04AD). Mechanizm działania dimenhydraminy jest wielokierunkowy i obejmuje hamowanie ośrodka wymiotnego w rdzeniu przedłużonym oraz odruchów błędnikowych, co skutkuje redukcją nudności i wymiotów. Dodatkowo wykazuje działanie parasympatykolityczne poprzez konkurencję z acetylocholiną o receptory muskarynowe typu M, prowadząc do zmniejszenia napięcia mięśni gładkich przewodu pokarmowego, zahamowania perystaltyki oraz wydzielania ślinianek i w mniejszym stopniu wydzielania żołądka.
acetylocholina, antagonista receptorów H1, Aviomarin, czynność wydzielnicza ślinianek, dimenhydramina, działanie parasympatykolityczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwwymiotne, histamina endogenna, lek przeciwwymiotny, mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, odruch błędnikowy, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna etanoloaminy, przepuszczalność naczyń włosowatych, rdzeń przedłużony, reakcja alergiczna, receptor muskarynowy, ruch perystaltyczny - Leksykon substancji czynnych
Dekstran – Działania niepożądane
Dekstran, stosowany w preparatach takich jak 10% Dekstran 40 000 Fresenius (roztwór do infuzji) oraz Tears Naturale II (krople do oczu), może wywoływać różnorodne działania niepożądane, które należy uwzględnić w procesie kwalifikacji pacjenta do leczenia. W przypadku dożylnego podania 10% Dekstranu 40 000 Fresenius najpoważniejsze są reakcje immunologiczne, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne manifestujące się uogólnioną pokrzywką, nudnościami, wymiotami, skurczem oskrzeli i spadkiem ciśnienia tętniczego, które mogą zagrażać życiu, zwłaszcza u osób starszych i z niewydolnością krążenia. Ponadto, szybkie podanie infuzji może prowadzić do obrzęku płuc, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek istnieje ryzyko bezmoczu, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. W preparacie Tears Naturale II najczęstszym działaniem niepożądanym jest niewyraźne widzenie (ok. 12% pacjentów), a także suchość oka, zaburzenia powieki i uczucie ciała obcego, z rzadszym występowaniem świądu, podrażnienia i przekrwienia oka.
bezmocz, ból głowy, ciało obce w oku, dekstran 70, niewydolność krążenia, niewyraźne widzenie, nieżyt nosa, nudności i wymioty, obrzęk oka, obrzęk płuc, odczyn alergiczny, podrażnienie oka, pokrzywka uogólniona, przekrwienie oka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, suchość oka, świąd oka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaczerwienienie powieki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carmustine Zentiva 100 mg
Karmustyna, substancja czynna leku Carmustine Zentiva, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejszą toksycznością jest mielosupresja występująca bardzo często (≥1/10), prowadząca do niedokrwistości (często, ≥1/100 do <1/10) oraz ryzyka rozwoju ostrej białaczki i dysplazji szpiku kostnego. W zakresie układu nerwowego obserwuje się bardzo często ataksję, zawroty głowy i ból głowy, a przy dawkach >200 mg/m² encefalopatię. Toksyczność płucna, manifestująca się włóknieniem śródmiąższowym przy skumulowanej dawce >1400 mg/m² oraz zapaleniem płuc przy dawkach >450 mg/m², występuje bardzo często (≥1/10) i jest szczególnie nasilona u kobiet po leczeniu kondycjonującym i przeszczepieniu komórek macierzystych. Dodatkowo, bardzo często pojawiają się objawy toksyczne na oczy (zaczerwienienie spojówek, krwotoki siatkówkowe), a także nudności i wymioty o średniowysokim potencjale emetogennym, nasilone przy dawkach >250 mg/m².
ataksja, azotemia, choroba śródmiąższowa płuc, choroba zarostowa żył, dysplazja szpiku kostnego, encefalopatia, ginekomastia, hepatotoksyczność, jadłowstręt, krwawienie spojówkowe, mielosupresja, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, neutropeniczne zapalenie jelit, niedociśnienie, niedokrwistość, nudności i wymioty, ostra białaczka, supresja szpiku kostnego, tachykardia, teratogeneza, toksyczność płucna, włóknienie śródmiąższowe, zaczerwienienie spojówek, zakażenie oportunistyczne, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie płuc, zapalenie siatkówki, zapalenie żył, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Methylprednisolone Sopharma 40 mg
Methylprednisolone Sopharma dostępny jest w dawkach 40 mg i 250 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, stosowanym głównie w postaci soli sodowej bursztynianu. Podawanie odbywa się dożylnie (bolus lub wlew), domięśniowo lub dożylnie w zależności od wskazań klinicznych. W stanach zagrożenia życia zalecana dawka to 30 mg/kg m.c. dożylnie przez minimum 30 minut, powtarzana co 4-6 godzin do 48 godzin. W ciężkich zaostrzeniach reumatoidalnego zapalenia stawów stosuje się 1 g/dobę dożylnie przez 1-4 dni lub 1 g/miesiąc przez 6 miesięcy, z koniecznością monitorowania EKG i dostępem do defibrylatora. W toczniu rumieniowatym układowym i stwardnieniu rozsianym dawka wynosi 1 g/dobę przez 3-5 dni podawana w bolusie dożylnym trwającym co najmniej 30 minut, z możliwością powtórzenia po tygodniu w razie braku poprawy. W ostrych urazach rdzenia kręgowego stosuje się początkowo 30 mg/kg m.c. bolusem dożylnym (≥15 min), następnie wlew ciągły 5,4 mg/kg/h przez 23 godziny, rozpoczynając terapię w ciągu 8 godzin od urazu.
astma oskrzelowa, bolus dożylny, bursztynian metyloprednizolonu, butyrofenon, choroba reumatyczna, działanie arytmogenne, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroid, metoklopramid, metyloprednizolon, monitorowanie EKG, nudności i wymioty, ostry uraz rdzenia kręgowego, reakcja pokrzywkowa, reaktywacja gruźlicy, reumatoidalne zapalenie stawów, stan nagły, stwardnienie rozsiane, terapia steroidowa, toczeń rumieniowaty układowy, toczniowe zapalenie nerek, wlew ciągły, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie rytmu, zapalenie płuc Pneumocystis carinii, zapaść naczyniowa, zatrzymanie czynności serca