lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy

Leki przeciwdepresyjne trójpierścieniowe (TLPD) stanowią jedną z najstarszych grup leków stosowanych w leczeniu depresji. Ich nazwa wywodzi się od charakterystycznej struktury chemicznej zawierającej trzy pierścienie. Do tej grupy należą m.in. amitryptylina, imipramina, klomipramina, doksepina i opipramol.

Mechanizm działania TLPD polega głównie na hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym, co prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w synapsach. Dodatkowo wykazują działanie antagonistyczne wobec receptorów muskarynowych, histaminowych H1 oraz α1-adrenergicznych, co odpowiada za profil działań niepożądanych.

Wskazania do stosowania TLPD obejmują przede wszystkim ciężkie epizody depresji, zwłaszcza z objawami melancholicznymi, a także zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, ból neuropatyczny oraz profilaktykę migreny. Ze względu na liczne działania niepożądane i wąskie okno terapeutyczne, leki te obecnie stanowią zwykle terapię drugiego lub trzeciego rzutu.

Główne działania niepożądane TLPD wynikają z ich aktywności antymuskarynowej (suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie moczu), przeciwhistaminowej (sedacja, przyrost masy ciała) oraz blokady receptorów α1-adrenergicznych (hipotonia ortostatyczna). Istotnym ryzykiem jest kardiotoksyczność, zwłaszcza wydłużenie odstępu QT, co może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca, szczególnie w przypadku przedawkowania.

Stosowanie TLPD wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, jaskrą, przerostem prostaty oraz u osób starszych. Przeciwwskazane jest łączenie ich z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego. Leczenie należy rozpoczynać od małych dawek, stopniowo je zwiększając, a odstawianie powinno odbywać się powoli dla uniknięcia objawów odstawiennych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Paxtin 40 40 mg

Paroksetyna, substancja czynna leku Paxtin 40 (40 mg chlorowodorku paroksetyny w tabletce), jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI, kod ATC N06AB05). Mechanizm działania polega na silnym i wybiórczym hamowaniu wychwytu zwrotnego 5-HT w neuronach mózgowych, co tłumaczy jej skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego, zespołu stresu pourazowego oraz lęku napadowego. Paroksetyna charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów cholinergicznych muskarynowych oraz innych receptorów (adrenergicznych alfa-1, alfa-2, beta, dopaminowych D2, serotoninowych 5-HT1, 5-HT2 i histaminowych H1), co przekłada się na brak istotnych działań antycholinergicznych, hipotensyjnych i sedatywnych. Lek nie zaburza funkcji psychomotorycznych ani nie nasila działania etanolu na OUN. W badaniach klinicznych wykazano, że paroksetyna jest dobrze tolerowana przez układ krążenia, nie powodując istotnych zmian w ciśnieniu tętniczym, częstości akcji serca ani zapisie EKG.
chlorowodorek, chwiejność emocjonalna, ciśnienie tętnicze krwi, elektroencefalografia, epizod dużej depresji, fobia społeczna, guanetydyna, hiperkineza, inhibitor monoaminooksydazy, leczenie podtrzymujące, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, myśl samobójcza, paroksetyna, receptor adrenergiczny alfa 1, receptor adrenergiczny alfa-2, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy D2, receptor histaminowy H1, receptor serotoninowy 5-HT1, receptor serotoninowy 5-HT2, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, właściwość przeciwcholinergiczna, wychwyt zwrotny serotoniny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie stresowe pourazowe, zachowanie samobójcze, zapis EKG, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex SinuCaps 300 mg + 25 mg + 5 mg

Gripex SinuCaps, zawierający 300 mg paracetamolu, 25 mg kofeiny oraz 5 mg chlorowodorku fenylefryny, wykazuje liczne istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Paracetamol wchodzi w interakcje z inhibitorami MAO, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), induktorami enzymów mikrosomalnych wątroby (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, barbiturany) oraz lekami modyfikującymi motorykę przewodu pokarmowego (metoklopramid, leki cholinolityczne). Szczególnie istotne jest ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych oraz alkoholu etylowego, który dodatkowo potęguje toksyczność paracetamolu. Kofeina metabolizowana jest w wątrobie, a jej metabolizm może być hamowany przez doustne środki antykoncepcyjne, cymetydynę, chinolony, metoksalen, meksyletynę i werapamil, co wydłuża jej okres półtrwania i nasila działanie kardiostymulujące.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora beta-adrenergicznego, barbituran, chinolon, choroba wrzodowa, cymetydyna, fenytoina, gruźlica, guanetydyna, hepatocyt, hepatotoksyczność, hipertermia, indometacyna, induktor enzymu mikrosomalnego, inhibitor MAO, karbamazepina, lek cholinolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, łuszczyca, mekamylamina, meksyletyna, metoklopramid, metoksalen, metyldopa, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pobudzenie psychoruchowe, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, receptor adrenergiczny, rezerpina, ryfampicyna, środek antykoncepcyjny, tachykardia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – MINGAST –

Parafina ciekła, główny składnik aktywny preparatu MINGAST, wykazuje zdolność do solubilizacji witamin lipofilnych (A, D, E, K), co prowadzi do ich zmniejszonego wchłaniania i eliminacji z kałem, zwiększając ryzyko niedoborów, szczególnie witaminy K, której niedobór może wpływać na parametry krzepnięcia. Ponadto, parafina ciekła fizycznie pokrywa błonę śluzową przewodu pokarmowego oraz przyspiesza pasaż jelitowy, co skutkuje obniżoną biodostępnością doustnych leków, zwłaszcza lipofilnych. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem MINGAST a innymi lekami doustnymi, a w przypadku długotrwałej terapii monitorowanie stężeń witamin i ewentualną suplementację.
amitryptylina, antagonista wapnia, biodostępność, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, działanie przeczyszczające, enzymy cytochromu P450, felodypina, haloperydol, immunosupresant, inhibitor cytochromu P450, lek hipolipemizujący, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, miopatia, motoryka jelitowa, neuroleptyk, olejek miętowy, parafina ciekła, parametry krzepnięcia, pasaż jelitowy, symwastatyna, witaminy lipofilne, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, zaburzenia elektrolitowe, zwieracz przełyku
Leksykon leków
Przedawkowanie – Hydroxyzinum Espefa 10 mg

Przedawkowanie hydroksyzyny prowadzi do szerokiego spektrum objawów o nasileniu od łagodnego do zagrażającego życiu, głównie związanych z działaniem przeciwcholinergicznym oraz depresją ośrodkowego układu nerwowego. Wczesne symptomy obejmują nudności, wymioty, tachykardię i gorączkę, natomiast objawy neurologiczne takie jak senność, drżenie, splątanie, omamy, obniżony poziom świadomości, drgawki, depresja oddechowa, zaburzenia rytmu serca, śpiączka oraz zapaść krążeniowo-oddechowa wskazują na ciężki przebieg zatrucia. Monitorowanie pacjenta powinno obejmować ciągłą rejestrację EKG oraz regularne pomiary ciśnienia tętniczego przez co najmniej 24 godziny po ustąpieniu objawów, aby zapobiec późnym powikłaniom. W diagnostyce i leczeniu należy wykluczyć współistniejące zatrucia innymi substancjami, a w razie potrzeby podać tlen, nalokson, glukozę i tiaminę.
antidotum, blokada muskarynowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, drżenie, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, EKG, fizostygmina, hemodializa, hemoperfuzja, intubacja dotchawicza, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, metaraminol, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, odwodnienie, omamy, płukanie żołądka, przedawkowanie hydroksyzyny, śpiączka, splątanie, tachykardia, węgiel aktywowany, zaburzenia odruchu źrenicznego, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie przewodzenia sercowego, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowo-oddechowa
Leksykon substancji czynnych
Izosorbid monoazotan – Interakcje

Izosorbidu monoazotan, jako lek o działaniu naczyniorozszerzającym i hipotensyjnym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do nasilenia efektu hipotensyjnego. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) oraz riociguatem, których jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego i zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. Ponadto, współpodawanie izosorbidu monoazotanu z lekami hipotensyjnymi, takimi jak beta-blokery, antagoniści wapnia, inhibitory ACE, inhibitory MAO, leki moczopędne oraz inne leki rozszerzające naczynia, może wymagać dostosowania dawki w celu uniknięcia nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Warto podkreślić, że podczas terapii należy monitorować ciśnienie tętnicze, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, przy zwiększaniu dawki lub zmianie preparatu.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, działanie hipotensyjne, działanie naczyniorozszerzające, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izosorbid monoazotan, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, neuroleptyk, niedociśnienie, obniżanie ciśnienia tętniczego, obniżenie ciśnienia, odwodnienie, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, riociguat, sapropteryna, syldenafil, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, wardenafil, zaburzenie erekcji, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Avasart Plus 10 mg + 160 mg

Preparat Avasart Plus, zawierający amlodypinę i walsartan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości poszczególnych składników. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, może mieć zwiększoną ekspozycję w obecności inhibitorów tego enzymu (np. makrolidów, azoli, werapamilu, diltiazemu), co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki, zwłaszcza u osób starszych. Spożycie grejpfruta lub soku grejpfrutowego zwiększa biodostępność amlodypiny, nasilając jej działanie hipotensyjne, dlatego jest niewskazane. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt. Jednoczesne stosowanie amlodypiny z symwastatyną w dawce 80 mg zwiększa ekspozycję na statynę o 77%, co wymaga redukcji dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Wysokie ryzyko niedociśnienia i innych powikłań występuje przy kojarzeniu amlodypiny z klarytromycyną oraz przy jednoczesnym podawaniu dantrolenu dożylnie, co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk makrolidowy, atenolol, atorwastatyna, biodostępność, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, symwastatyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca
Leksykon leków
Skład i postać leku – Sympramol 50 mg

Sympramol to lek przeciwdepresyjny z grupy trójpierścieniowych, dostępny w postaci tabletek drażowanych o dawce 50 mg dichlorowodorku opipramolu jako substancji czynnej. Każda tabletka zawiera również substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (48 mg), sacharoza (81,3 mg) oraz benzoesan sodu (0,100 mg), które mogą wywoływać działania niepożądane u pacjentów z nietolerancją tych składników. Rdzeń tabletki zawiera m.in. skrobię kukurydzianą, powidon K30, celulozę mikrokrystaliczną, talk i stearynian magnezu, natomiast otoczka składa się z szelaku, talku, wapnia węglanu, sacharozy, kaolinu, gumy arabskiej, tytanu dwutlenku (E171), żelaza tlenku czerwonego (E172), opaglosu 6000 NS oraz konserwantu sodu benzoesanu (E211). Charakterystyczny czerwonawy kolor i okrągły kształt tabletek ułatwiają ich identyfikację.
benzoesan sodu, blister farmaceutyczny, celuloza mikrokrystaliczna, dichlorowodorek opipramolu, dwutlenek tytanu, guma arabska, kaolin, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, nietolerancja cukrów, okres ważności leku, powidon K 30, sacharoza, skrobia kukurydziana, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja o znanym działaniu, szelak farmaceutyczny, tabletka drażowana, talk farmaceutyczny, tlenek żelaza czerwony, węglan wapnia, wosk carnauba
Leksykon leków
Interakcje leku – Doreta 75 mg + 650 mg

Produkt leczniczy Doreta, zawierający 75 mg tramadolu chlorowodorku oraz 650 mg paracetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest łączenie Dorety z nieselektywnymi oraz selektywnymi inhibitorami MAO (A i B) ze względu na ryzyko zespołu serotoninergicznego objawiającego się biegunką, tachykardią, nadmiernym poceniem, drżeniem, dezorientacją, a nawet śpiączką. Należy zachować co najmniej 2-tygodniowy odstęp po stosowaniu inhibitorów MAO przed rozpoczęciem terapii Doretą. Ponadto, spożywanie alkoholu jest zdecydowanie niezalecane z uwagi na nasilenie działania sedatywnego tramadolu, ryzyko depresji ośrodka oddechowego, hepatotoksyczności oraz zaburzeń funkcji poznawczych i motorycznych.
antagonista 5-HT3, benzodiazepina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, duża luka anionowa, działanie agonistyczno-antagonistyczne, działanie przeciwwymiotne, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO nieselektywny, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwasica metaboliczna, leczenie substytucyjne, lek nasenny, lek o działaniu depresyjnym na OUN, lek obniżający próg drgawkowy, lek opioidowy przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkaszlowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, neuroleptyk, tramadolu chlorowodorek, wskaźnik INR, zespół serotoninergiczny
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie zachowania we śnie rem – Etiologia i przyczyny

Zaburzenie zachowania we śnie REM (RBD) charakteryzuje się utratą atonii mięśniowej podczas fazy REM, co prowadzi do odgrywania treści marzeń sennych, często o agresywnym charakterze. Patofizjologia RBD wiąże się z dysfunkcją struktur pnia mózgu, zwłaszcza obszaru przedczołowo-konarowego i mostowego tegmentum grzbietowego, które fizjologicznie hamują motoneurony podczas REM. RBD jest silnie powiązane z neurodegeneracyjnymi synukleinopatiami, takimi jak choroba Parkinsona (około 50% pacjentów z RBD), otępienie z ciałami Lewy’ego (80%) oraz zanik wieloukładowy (80-90%). U około 80-90% pacjentów z idiopatycznym RBD w ciągu 10-14 lat rozwija się jedna z tych chorób, a RBD może poprzedzać objawy motoryczne nawet o kilkadziesiąt lat. Genetyczne korelacje obejmują m.in. geny SNCA, GBA, TMEM175, INPP5F i SCARB2, z istotną rolą genu SNCA-AS1 w patogenezie.
atonia mięśniowa, beta-bloker, białko alfa-synukleina, choroba Alzheimera, choroba autoimmunologiczna, choroba Parkinsona, ekspozycja na pestycydy, faza snu REM, guz mózgu, idiopatyczne RBD, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, narkolepsja, obturacyjny bezdech senny, okresowe ruchy kończyn, otępienie z ciałami Lewy’ego, parasomnia, stwardnienie rozsiane, udar mózgu, uraz głowy, uszkodzenie pnia mózgu, zaburzenie zachowania we śnie REM, zanik wieloukładowy, zespół Guillaina-Barrégo, zespół niespokojnych nóg, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Oramorph 2 mg/ml

Morfina, stosowana w preparacie Oramorph 2 mg/ml, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, zwłaszcza w zakresie depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i funkcji oddechowych. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne podawanie morfiny z lekami depresyjnymi na OUN, takimi jak benzodiazepiny, leki nasenne, rozluźniające mięśnie, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, fenotiazyny czy gabapentyna i pregabalina, co może skutkować depresją oddechową, głęboką sedacją, a nawet śpiączką. Przeciwwskazane jest łączenie morfiny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu działań na OUN, układ oddechowy i krążeniowy. Ponadto, alkohol znacząco nasila depresję OUN i ryzyko depresji oddechowej, dlatego jego spożycie podczas terapii morfiną jest bezwzględnie zabronione. Interakcje z lekami antycholinergicznymi nasilają działania niepożądane, takie jak zaparcia, suchość w ustach i zaburzenia mikcji, natomiast mieszani agoniści/antagoniści opioidowi (np. buprenorfina, nalbufina) mogą osłabiać efekt przeciwbólowy morfiny i wywoływać zespół odstawienia.
amitryptylina, antagonista wapnia, baklofen, benzodiazepiny, beta-bloker, biodostępność morfiny, buprenorfina, choroba Parkinsona, ciężka depresja oddechowa, cymetydyna, dantrolen, depresja oddechowa, diuretyk, działanie antycholinergiczne, farmakokinetyka morfiny, fenelzyna, fenotiazyny, gabapentyna, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, interakcja lekowa, klomipramina, klopidogrel, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwwymiotny, lek zwiotczający mięśnie, leki nasenne, leki rozluźniające mięśnie, moklobemid, nalbufina, ośrodkowy układ nerwowy, ostry zespół wieńcowy, pentazocyna, prasugrel, ryfampicyna, tikagrelor, tranylcypromina, zespół odstawienia, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000

Produkt leczniczy Xylodont 2% z adrenaliną wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na obecność pirosiarczynu sodu, który może wywoływać reakcje alergiczne i ciężkie napady astmatyczne u osób predysponowanych. Zgłaszano rzadkie przypadki zgonów u pacjentów bez wcześniejszej nadwrażliwości. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, co wymaga konsultacji z lekarzem psychiatrią przed podaniem znieczulenia. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lidokainy zależy od właściwego doboru dawki i techniki podania, z zaleceniem stosowania najniższej skutecznej dawki i stężenia.
adrenalina, efekt znieczulenia, inhibitory MAO, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lidokaina, lidokainy chlorowodorek, nadwrażliwość, napad astmatyczny, pirosiarczyn sodu, reakcja uczuleniowa, XYLODONT, zabieg stomatologiczny, zaburzenia narządów zmysłów, znieczulenie miejscowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orabloc (40 mg + 0,005 mg)/ml

Orabloc, roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 0,005 mg/ml adrenaliny (epinefryny) w postaci winianu, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii obu składników. Nie należy go stosować u pacjentów z nadwrażliwością na amidowe środki znieczulające miejscowo, ciężkimi zaburzeniami przewodzenia sercowego (blok AV II i III stopnia, znaczna bradykardia), ostrą niewyrównaną niewydolnością serca, ciężkim niedociśnieniem, a także u dzieci poniżej 4 roku życia. Ze względu na obecność adrenaliny, przeciwwskazania obejmują m.in. jaskrę z wąskim kątem przesączania, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz, niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego (3-6 miesięcy), niedawne zabiegi kardiochirurgiczne (do 3 miesięcy), stosowanie nieselektywnych beta-adrenolityków, guz chromochłonny oraz ciężkie nadciśnienie. Podawanie dożylne jest bezwzględnie przeciwwskazane. Produkt zawiera także pirosiarczyn sodu (0,5 mg/ml), co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z astmą oskrzelową i nadwrażliwością na siarczyny ze względu na ryzyko anafilaksji.
adrenalina, artykaina chlorowodorek, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk nieselektywny, blok przedsionkowo-komorowy, choroba wątroby, choroba wieńcowa, częstoskurcz napadowy, glikozyd nasercowy, guz chromochłonny, inhibitor cholinesterazy, inhibitor MAO, jaskra, jaskra wąskiego kąta, lek antyarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, miastenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na siarczyny, padaczka, pirosiarczyn sodu, pochodna fenotiazyny, pomosty aortalno-wieńcowe, porfiria, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, układ adrenergiczny, zabieg kardiochirurgiczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, zaburzenie oddechowe, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Paxtin 20 20 mg

Przedkliniczne badania toksykologiczne paroksetyny przeprowadzone na modelach zwierzęcych, takich jak małpy Rhesus i szczury albinosy, wykazały zbliżony do ludzkiego szlak metaboliczny leku, co potwierdza relewantność wyników dla bezpieczeństwa klinicznego. U szczurów zaobserwowano fosfolipidozę, typową dla amin lipofilnych, jednak w długoterminowych badaniach na naczelnych, przy dawkach 6-krotnie przekraczających terapeutyczne, nie stwierdzono tego zjawiska, co wskazuje na wyższy margines bezpieczeństwa u gatunków filogenetycznie bliższych człowiekowi. Dwuletnie badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania kancerogennego, a kompleksowa ocena genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziła brak potencjału genotoksycznego paroksetyny.
amina lipofilna, badanie toksykologiczne, działanie rakotwórcze, fosfolipidoza, genotoksyczność, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, ocena genotoksyczności, opóźnienie kostnienia, paroksetyna, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność młodych, szlak metaboliczny, wpływ na reprodukcję, wpływ toksyczny, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności
Leksykon leków
Interakcje leku – Enarenal 20 mg

Enalapryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie enalaprylu z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Również kojarzenie enalaprylu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu w surowicy ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Wcześniejsze leczenie diuretykami tiazydowymi lub pętlowymi może predysponować do niedociśnienia tętniczego na początku terapii enalaprylem, dlatego zaleca się rozpoczynanie leczenia od małych dawek oraz monitorowanie ciśnienia tętniczego. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie enalaprylu z innymi lekami hipotensyjnymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwpsychotycznymi, opioidami czy alkoholem może nasilać działanie hipotensyjne, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania pacjenta.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, aurotiojabłczan sodu, azotan, diuretyk, diuretyk tiazydowy, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, enalapryl, eplerenon, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek pętlowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek tiazydowy, lek trombolityczny, lek znieczulający, lit, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, opioid, ostra niewydolność nerek, sole złota, spironolakton, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Zyrtec 10 mg/ml

Cetyryzyna, substancja czynna leku Zyrtec, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod kątem interakcji lekowych, bez istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, w tym pseudoefedryną oraz teofiliną w dawce 400 mg/dobę. Przyjmowanie cetyryzyny z pokarmem nie wpływa na całkowite wchłanianie substancji czynnej, choć może zmniejszać szybkość wchłaniania, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. W badaniach wykazano, że cetyryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l we krwi, jednak u pacjentów wrażliwych może powodować dodatkowe obniżenie zdolności reagowania i koncentracji, co jest istotne w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
barbiturat, benzodiazepina, cetyryzyna, działanie sedatywne, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek przeciwpsychotyczny, neuroleptyk, politerapia, pseudoefedryna, teofilina, upośledzenie sprawności psychomotorycznej, wchłanianie cetyryzyny, wchłanianie leku, właściwość farmakodynamiczna, właściwość farmakokinetyczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa Rapid 10 mg

Olanzapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego izoenzymu. Fluwoksamina, silny inhibitor CYP1A2, zwiększa Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki olanzapiny. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, obniżają stężenie olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny czy cymetydyny.
agonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lit, metabolizm olanzapiny, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Aurovitas 500 mg

Lewofloksacyna, składnik aktywny produktu Levofloxacin Aurovitas, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z produktami zawierającymi kationy dwu- i trójwartościowe, takimi jak sole żelaza, cynku, magnezu, glinu oraz sukralfat, które znacząco zmniejszają biodostępność leku; zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem a lewofloksacyną. Probenecyd i cymetydyna obniżają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Ponadto, lewofloksacyna wydłuża okres półtrwania cyklosporyny o 33%, co może zwiększać ryzyko toksyczności, a jednoczesne stosowanie z antagonistami witaminy K (np. warfaryną) wymaga regularnego monitorowania INR ze względu na ryzyko krwawień.
antagonista witaminy K, chinolon, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, dydanozyna, dysfagia, działanie neurotoksyczne, farmakokinetyka leku, fenbufen, fluorochinolon, glibenklamid, inhibitor CYP1A2, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający, lewofloksacyna, makrolid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, parametry krzepnięcia krwi, probenecyd, próg drgawkowy, ranitydyna, reakcja fotouczulająca, sole żelaza, substrat CYP1A2, sukralfat, teofilina, warfaryna, węglan wapnia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xylodont 2% z adrenaliną 1:80.000

Produkt leczniczy Xylodont 2% z adrenaliną wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym rzadkich przypadków zgonów u pacjentów bez wcześniejszej nadwrażliwości. Substancją pomocniczą jest pirosiarczyn sodu, który może wywoływać reakcje uczuleniowe, zwłaszcza u osób z astmą. Przed podaniem leku konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z inhibitorami MAO oraz trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, które mogą nasilać działanie adrenaliny zawartej w preparacie.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lidokaina, nadwrażliwość na lek, napad astmatyczny, pirosiarczyn sodu, reakcja uczuleniowa, technika podania leku, wywiad alergologiczny, zaburzenie narządów zmysłów, znieczulenie
Leksykon substancji czynnych
Hydroksychlorochina – Interakcje

Hydroksychlorochina, będąca pochodną 4-aminochinoliny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków, co może prowadzić do istotnych konsekwencji klinicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii komorowych przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy IA i III, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych oraz niektórych antybiotyków (np. fluorochinolony, makrolidy). Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie hydroksychlorochiny z halofantryną ze względu na wysokie ryzyko zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Hydroksychlorochina może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, co wymaga monitorowania glikemii i ewentualnej redukcji dawek. Ponadto, stosowanie hydroksychlorochiny z lekami przeciwmalarycznymi obniżającymi próg drgawkowy (np. meflochina) zwiększa ryzyko drgawek, a łączenie z artemeterem/lumefantryną może prowadzić do zwiększonej toksyczności i wydłużenia odstępu QTc.
agalzydaza, artemeter/lumefantryna, arytmia komorowa, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dapson, digoksyna, efekt hipoglikemiczny, fluorochinolon, halofantryna, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, inhibitor cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaolin, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, meflochina, methemoglobina, metoprolol, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, pirydostygmina, prazykwantel, reakcja hemolityczna, remdesiwir, retinopatia, ryfampicyna, substrat P-glikoproteiny, tamoksyfen, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT
Leksykon substancji czynnych
Amitryptylina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Amitryptylina wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza kardiologicznych, takich jak zaburzenia rytmu serca, zespół długiego QT oraz ciężkie niedociśnienie, które mogą wystąpić zarówno po dużych dawkach, jak i u pacjentów z chorobą serca przy standardowych dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z bradykardią, niewyrównaną niewydolnością serca, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hiperkaliemia, hipomagnezemia) oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT. Przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi zaleca się odstawienie amitryptyliny na kilka dni, a w przypadku nagłych operacji konieczne jest poinformowanie anestezjologa o stosowaniu leku. U pacjentów z nadczynnością tarczycy, cukrzycą, zaburzeniami drgawkowymi, chorobami wątroby i układu krążenia, a także u osób starszych, należy monitorować stan kliniczny ze względu na zwiększone ryzyko powikłań, w tym niedociśnienia ortostatycznego i zaburzeń glikemii.
amitryptylina, arytmia, bradykardia, choroba układu krążenia, choroba wątroby, ciężkie niedociśnienie, cukrzyca, działanie przeciwcholinergiczne, epizod maniakalny, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, moczenie nocne, nadczynność tarczycy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelita, niewydolność serca, ostra jaskra, paranoja, powikłanie kardiologiczne, przerost gruczołu krokowego, środek znieczulający, SSRI, tyroksyna, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zatrzymanie moczu, zespół długiego QT, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zwężenie odźwiernika
Leksykon leków
Interakcje leku – HYPERIS 612 mg

Produkt leczniczy Hyperis, zawierający wyciąg z ziela dziurawca, jest silnym induktorem enzymów cytochromu P450 (CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19) oraz P-glikoproteiny, co prowadzi do przyspieszenia metabolizmu wielu leków i obniżenia ich stężenia w osoczu. Stosowanie Hyperis jest przeciwwskazane z lekami o bardzo wysokim ryzyku interakcji, takimi jak cyklosporyna, takrolimus, inhibitory proteazy HIV, irynotekan oraz warfaryna, ze względu na ryzyko znacznego obniżenia ich skuteczności i poważnych powikłań klinicznych (np. odrzucenie przeszczepu, niepowodzenie immunosupresji, rozwój oporności wirusa, zmniejszenie efektu przeciwnowotworowego, ryzyko zakrzepicy). Ponadto, preparat obniża skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji przez cały okres terapii i co najmniej 7 dni po jej zakończeniu.
amitryptylina, benzodiazepina, buspiron, cyklosporyna, CYP2C19, CYP2C9, CYP3A4, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipolipemizujące, działanie przeciwdepresyjne, działanie uspokajające, enzym wątrobowy, feksofenadyna, finasteryd, immunosupresant, indukcja enzymatyczna, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, irynotekan, izoenzym CYP3A4, krwawienie międzymiesiączkowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwbólowy opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metadon, migrena, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, powikłanie zakrzepowe, przerost prostaty, statyna, substrat glikoproteiny P, symwastatyna, takrolimus, tryptan, warfaryna, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Xylometazolin Vibrocil 1 mg/ml

Ksylometazolina w stężeniu 1 mg/ml, zawarta w preparacie Xylometazolin Vibrocil, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego, co stanowi przeciwwskazanie do terapii ksylometazoliną w trakcie i przez 2 tygodnie po zakończeniu leczenia IMAO. Również trój- i czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą nasilać sympatykomimetyczne działanie ksylometazoliny, co wymaga monitorowania pacjenta i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Dodatkowo, łączenie ksylometazoliny z innymi lekami sympatykomimetycznymi może prowadzić do nasilenia efektów obkurczających naczynia krwionośne, takich jak wzrost ciśnienia tętniczego i tachykardia, co również wymaga ostrożności i monitorowania.
akcja serca, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, działanie drażniące, działanie niepożądane, efekt naczynioskurczowy, efekt ogólnoustrojowy, IMAO, inhibitor monoaminooksydazy, ksylometazolina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek sympatykomimetyczny, obkurczenie naczyń krwionośnych, politerapia, przełom nadciśnieniowy, stymulacja układu współczulnego, substancja pomocnicza, układ sercowo-naczyniowy, Xylometazolin Vibrocil
Leksykon leków
Interakcje leku – Solpadeine Max 500 mg + 30 mg + 12,8 mg

Produkt leczniczy Solpadeine Max zawiera paracetamol (500 mg), kofeinę (30 mg) oraz fosforan kodeiny półwodny (12,8 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i pochodnych kumaryny przy długotrwałym stosowaniu, zwiększając ryzyko krwawień. Metabolizm wątrobowy paracetamolu jest podatny na interakcje z lekami indukującymi lub hamującymi enzymy wątrobowe, co może prowadzić do hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak karbamazepina czy ryfampicyna. Kolestyramina zmniejsza szybkość wchłaniania paracetamolu, a probenecyd redukuje jego klirens o 50%. Metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, co może być korzystne w leczeniu migreny. Flukloksacylina w połączeniu z paracetamolem zwiększa ryzyko kwasicy metabolicznej z dużą luką anionową. Kofeina antagonizuje działanie leków uspokajających i może nasilać tachykardię wywołaną przez leki obkurczające błonę śluzową. Kodeina osłabia działanie metoklopramidu i domperidonu na motorykę przewodu pokarmowego oraz nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w połączeniu z alkoholem, lekami uspokajającymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi i fenotiazynami. Istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania kodeiny z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego oraz z benzodiazepinami z powodu zwiększonego ryzyka depresji oddechowej i sedacji.
benzodiazepina, chloramfenikol, ciśnienie tętnicze, depresja oddechowa, fenotiazyna, flukloksacylina, fosforan kodeiny, hepatotoksyczność, hipowendylacja, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, kofeina, kolestyramina, kwasica metaboliczna, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek obkurczający błonę śluzową, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek uspokajający, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, parametr farmakokinetyczny, parametr krzepnięcia, probenecyd, przedawkowanie, warfaryna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Fluoxetine Vitabalans 20 mg

Przedawkowanie fluoksetyny, mimo że w większości przypadków przebiega łagodnie, stanowi potencjalnie zagrażający życiu stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty), ośrodkowego układu nerwowego (drgawki toniczno-kloniczne, zaburzenia świadomości od pobudzenia do śpiączki) oraz układu sercowo-naczyniowego, gdzie szczególnie niebezpieczne są zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i rzadko występujący torsades de pointes, mogący prowadzić do zatrzymania akcji serca. Występują również zaburzenia czynności płuc, takie jak duszność i niewydolność oddechowa. Pomimo potencjalnej powagi objawów, zgony wywołane wyłącznie fluoksetyną są rzadkie, co podkreśla jej relatywnie wysoki profil bezpieczeństwa w porównaniu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi.
arytmia komorowa, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa, drgawki toniczno-kloniczne, fluoksetyna, hemoperfuzja, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, monitorowanie EKG, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, płukanie żołądka, przedawkowanie fluoksetyny, rytm węzłowy, torsades de pointes, transfuzja wymienna, węgiel aktywowany, wielokształtny częstoskurcz komorowy, wydłużenie odstępu QT, wymuszona diureza, zaburzenie oddechowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mirzaten Q-Tab 15 mg

Mirtazapina, substancja czynna preparatu Mirzaten Q-Tab, jest antagonistą presynaptycznych receptorów α2, co zwiększa noradrenergiczne i serotoninergiczne przekaźnictwo w OUN, ze szczególnym wzmocnieniem receptorów 5-HT1 przy jednoczesnej blokadzie receptorów 5-HT2 i 5-HT3. Oba enancjomery mirtazapiny wykazują działanie przeciwdepresyjne poprzez różne mechanizmy: S(+) blokuje receptory α2 i 5-HT2, natomiast R(-) blokuje receptory 5-HT3. Lek charakteryzuje się działaniem uspokajającym wynikającym z antagonizmu receptorów histaminowych H1 oraz brakiem aktywności antycholinergicznej, co przekłada się na ograniczone działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym niskie ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Badanie kliniczne z udziałem 54 zdrowych ochotników wykazało, że nawet dawki 45 mg i 75 mg nie powodują klinicznie istotnego wydłużenia odstępów QTc, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa kardiologicznego mirtazapiny.
antagonista receptorów 5-HT3, antagonista receptorów alfa2, badanie kliniczne, blokowanie receptorów, duża depresja, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie uspokajające, hipertriglicerydemia, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, mirtazapina, Mirzaten Q-Tab, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, parametry metaboliczne, pokrzywka, przekaźnictwo serotoninergiczne, receptor 5-HT1, receptor histaminowy H1, receptory 5-HT, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia snu, zwiększenie masy ciała
Leksykon leków
Interakcje leku – Vicks Antigrip Dzień i Noc 500 mg + 60 mg; 500 mg + 25 mg

Vicks AntiGrip Dzień i Noc zawiera paracetamol, pseudoefedrynę oraz difenhydraminę, które wykazują liczne interakcje farmakologiczne. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny przy długotrwałym stosowaniu, zwiększać ryzyko hepatotoksyczności w połączeniu z ryfampicyną, izoniazydem oraz lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), a także wpływać na metabolizm lamotryginy i chloramfenikolu. Pseudoefedryna jest przeciwwskazana u pacjentów stosujących inhibitory MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, może zmniejszać skuteczność beta-blokerów i innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz zwiększać ryzyko arytmii w połączeniu z digoksyną i halogenowymi środkami znieczulającymi. Difenhydramina nasila działanie uspokajające alkoholu i innych leków hamujących OUN, wykazuje działanie antycholinergiczne nasilające efekty innych leków o podobnym działaniu oraz może zwiększać stężenie leków metabolizowanych przez CYP2D6 (np. metoprolol, wenlafaksyna).
alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, atropina, beta-bloker, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom CYP2D6, difenhydramina, digoksyna, działanie antycholinergiczne, flukloksacylina, glukoza we krwi, hepatotoksyczność, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek moczopędny, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwlękowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, metoklopramid, neutropenia, paracetamol, probenecyd, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, ryfampicyna, środek uspokajający, środek znieczulający halogenowy, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Paracetamol – Przeciwwskazania stosowania

Paracetamol, mimo stosunkowo bezpiecznego profilu terapeutycznego, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić podczas ordynacji. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na paracetamol oraz ciężka niewydolność wątroby (Child-Pugh ≥9) i nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). U pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby, chorobą alkoholową oraz wrodzonymi deficytami enzymatycznymi (niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, reduktazy methemoglobinowej) stosowanie paracetamolu zwiększa ryzyko hepatotoksyczności, niedokrwistości hemolitycznej i methemoglobinemii. Dodatkowo, produkty zawierające paracetamol w połączeniu z innymi substancjami (fenylefryna, difenhydramina, ibuprofen, kodeina, chlorfenamina) mają rozszerzone przeciwwskazania, m.in. zaburzenia sercowo-naczyniowe, jaskrę, astmę, niewydolność oddechową, czy wiek poniżej 12-15 lat. W ciąży i laktacji przeciwwskazania zależą od dodatkowych składników, np. fenylefryna i kodeina są przeciwwskazane.
adenoidektomia, astma oskrzelowa, bezdech śródsenny, choroba alkoholowa, choroba wrzodowa żołądka, enzym CYP2D6, fenyloketonuria, glutation, guz chromochłonny, hepatotoksyczność, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra zamkniętego kąta, klirens kreatyniny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, polipy nosa, porfiria, przerost prostaty, tonsilektomia, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Clemastinum WZF 1 mg

Klemastyna, jako lek przeciwhistaminowy o działaniu sedatywnym, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak barbiturany, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne oraz leki przeciwparkinsonowskie o działaniu cholinolitycznym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie klemastyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), które prowadzi do przedłużenia i nasilenia działania cholinolitycznego, co jest przeciwwskazane. Ponadto, klemastyna znacząco nasila depresyjne działanie alkoholu etylowego na OUN, zwiększając ryzyko zaburzeń psychomotorycznych i wypadków, dlatego pacjentom zaleca się całkowitą abstynencję od alkoholu podczas terapii. W praktyce klinicznej należy unikać łączenia klemastyny z wymienionymi lekami ze względu na wysokie ryzyko nasilenia działań niepożądanych.
alkohol etylowy, barbiturany, Clemastinum, depresja OUN, działanie cholinolityczne, działanie sedatywne, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, klemastyna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwparkinsonowski, leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy, leki przeciwpadaczkowe, parkinsonizm, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości
Leksykon leków
Interakcje leku – Captopril Polfarmex 12,5 mg

Kaptopryl, jako inhibitor ACE, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów stosujących jednocześnie leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz suplementy potasu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Współstosowanie tiazydów lub diuretyków pętlowych może prowadzić do hipotensji, zwłaszcza na początku terapii, co wymaga dostosowania dawki i kontroli objętości płynów. Kaptopryl może być bezpiecznie łączony z beta-blokerami i blokerami kanału wapniowego, jednak należy uważać na nasilenie działania hipotensyjnego, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu azotanów. W terapii po zawale mięśnia sercowego dopuszczalne jest łączne stosowanie kaptoprylu z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami trombolitycznymi, beta-adrenolitykami i azotanami.
aliskiren, allopurynol, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, azotan, beta-adrenolityk, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, cytostatyk, diuretyk, diuretyk pętlowy, działanie hipoglikemizujące, efekt hipotensyjny, furosemid, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kaptopryl, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, leukopenia, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, nitrogliceryna, NLPZ, ośrodkowy układ nerwowy, prokainamid, spironolakton, toksyczność litu, triamteren, układ RAA, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Doreta 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Doreta, zawierający tramadol chlorowodorek (37,5 mg) oraz paracetamol (325 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Stosowanie Dorety jest całkowicie przeciwwskazane z inhibitorami MAO (nieselektywnymi, selektywnymi MAO-A i MAO-B) ze względu na ryzyko zespołu serotoninergicznego, objawiającego się biegunką, tachykardią, nadmiernym poceniem, drżeniem, dezorientacją, a nawet śpiączką. Zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po zakończeniu terapii inhibitorami MAO przed rozpoczęciem stosowania tramadolu. Ponadto, niezalecane jest łączenie Dorety z induktorami enzymów (np. karbamazepiną), opioidowymi agonistyczno-antagonistycznymi lekami przeciwbólowymi (buprenorfina, nalbufina, pentazocyna) oraz alkoholem etylowym, który nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i zwiększa ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu.
agonista-antagonista opioidowy, antagonista 5-HT3, baklofen, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja OUN, etanol, flukloksacylina, hepatotoksyczność, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO nieselektywny, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, INR, karbamazepina, kwasica metaboliczna, leczenie substytucyjne, lek nasenny, lek opioidowy przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, luka anionowa, mirtazapina, nalbufina, neuroleptyk, obniżenie progu drgawkowego, ondansetron, pentazocyna, SNRI, SSRI, talidomid, tetrahydrokannabinol, tramadol z paracetamolem, warfaryna, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dentocaine

Przed zastosowaniem Dentocaine (artykaina 40 mg/ml z adrenaliną 5 lub 10 µg/ml) konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu medycznego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, neurologicznymi (np. padaczka), nerkowymi, wątrobowymi, miastenią, porfirią oraz u osób w podeszłym wieku. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia serca, niewydolnością serca, nadciśnieniem, niestabilną dusznicą bolesną, po niedawnym zawale mięśnia sercowego lub pomostowaniu aortalno-wieńcowym, a także u osób przyjmujących niekardioselektywne beta-adrenolityki i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Preparat może wywołać działania niepożądane, takie jak drgawki, depresja OUN, zaburzenia układu krążenia i oddechowego, zwłaszcza w przypadku przypadkowego wstrzyknięcia do naczynia krwionośnego. Należy stosować aspirację przed podaniem, jednak brak krwi w strzykawce nie gwarantuje braku wstrzyknięcia donaczyniowego.
aspiracja medyczna, beta-adrenolityk niekardioselektywny, blok przedsionkowo-komorowy, choroba nerek, choroba układu krążenia, ciężka choroba wątroby, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, działanie drgawkotwórcze, guz chromochłonny nadnerczy, hiperkaliemia, inhibitor acetylocholinoesterazy, kwasica metaboliczna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpłytkowy, martwica tkanki, miastenia, nadczynność tarczycy, napadowa tachykardia, niedobór cholinesterazy osoczowej, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, niekontrolowana cukrzyca, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, niestabilna dusznica bolesna, ostra jaskra z zamkniętym kątem, ostra porfiria, ostra zastoinowa niewydolność serca, padaczka, pomostowanie aortalno-wieńcowe, porażenie prądem, skurcz oskrzeli, sodu pirosiarczyn, śpiączka, stan zapalny, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie krzepnięcia, zatrzymanie czynności oddechowej, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie przewodowe żuchwy
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren-Swift 10 mg

Olanzapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktorami CYP1A2, takimi jak palenie tytoniu i karbamazepina, są związane ze zmniejszeniem stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, np. fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują istotne zwiększenie stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywny obniża dostępność biologiczną olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po olanzapinie. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony leków zobojętniających kwas solny, fluoksetyny, czy cymetydyny.
agonista dopaminy, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka leku, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, sedacja, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Accordeon 5 mg

Oksykodon, silny opioid o działaniu ośrodkowym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak benzodiazepiny, barbiturany, inne opioidy czy leki nasenne, które mogą prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, a nawet śpiączki i zgonu. Równie ważne są interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe), które nasilają działania niepożądane o charakterze przeciwcholinergicznym. Ponadto, oksykodon metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co powoduje, że inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą zwiększać AUC oksykodonu nawet do 3,6-krotnie, wymagając zmniejszenia dawki. Z kolei induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą obniżać AUC oksykodonu o 50-86%, co może wymagać zwiększenia dawki leku.
antybiotyk makrolidowy, benzodiazepiny, CYP2D6, CYP3A4, depresja oddechowa, działanie przeciwcholinergiczne, farmakodynamika, farmakokinetyka, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, oksykodon, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ultrapiryna Plus (500 mg + 300 mg + 200 mg) /saszetkę

Ultrapiryna Plus, zawierająca kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy oraz wapń, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania kwasu acetylosalicylowego z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień ze względu na ryzyko toksyczności szpiku kostnego wynikające ze zmniejszenia klirensu nerkowego i wypierania metotreksatu z połączeń z białkami osocza. Kwas acetylosalicylowy nasila działanie leków przeciwcukrzycowych (np. insuliny, pochodnych sulfonylomocznika), przeciwzakrzepowych (pochodne kumaryny, heparyna) oraz leków hamujących agregację płytek (tyklopidyna), co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia i glikemii oraz dostosowania dawek. Ponadto, kwas acetylosalicylowy osłabia skuteczność leków moczopędnych (np. furosemid), inhibitorów ACE (kaptopryl, enalapryl) oraz leków stosowanych w dnie moczanowej (probenecyd), co może wymagać korekty terapii.
agregacja płytek krwi, białko osocza, bloker kanału wapniowego, choroba wrzodowa żołądka, digoksyna, dna moczanowa, działanie antyagregacyjne, działanie hipoglikemizujące, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, fluorochinolon, furosemid, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens nerkowy, kortykosteroid, kreatynina, krew utajona w kale, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, kwas walproinowy, lek moczopędny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek tiazydowy, metamizol, metotreksat, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ochrona mięśnia sercowego, oznaczanie glukozy, pochodna amfetaminy, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, sulfonamid, tetracyklina, toksyczność metotreksatu, uszkodzenie nerek, werapamil, witamina D, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie hemostazy, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne, związek fluoru
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ubistesin

Ubistesin, zawierający artykainę z epinefryną (5 µg/ml), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia, takimi jak blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, ostra niewydolność serca, niedociśnienie, napadowa tachykardia, niestabilna dusznica bolesna, niedawny zawał mięśnia sercowego (<6 miesięcy) oraz po pomostowaniu aortalno-wieńcowym (<3 miesiące). Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących niekardioselektywne beta-adrenolityki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, z niekontrolowanym nadciśnieniem, padaczką, niedoborem cholinesterazy osoczowej, chorobami nerek i wątroby, miastenią, ostrą porfirią, poddanych leczeniu halotenem, z zaburzeniami krzepnięcia oraz u osób w podeszłym wieku. Epinefryna może nasilać ryzyko powikłań u pacjentów z cukrzycą, nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy oraz jaskrą z zamkniętym kątem przesączania.
beta-adrenolityk niekardioselektywny, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba nerek, choroba układu krążenia, ciężka bradykardia, ciężka choroba wątroby, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie drgawkowe, działanie neurotoksyczne, guz chromochłonny nadnerczy, halotenowy środek znieczulający, hiperkaliemia, inhibitor acetylocholinoesterazy, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kwasica metaboliczna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, martwica tkanek, miastenia, nadczynność tarczycy, napadowa tachykardia, niedobór cholinesterazy osoczowej, niedociśnienie, niedotlenienie, niekontrolowana cukrzyca, niekontrolowane nadciśnienie, niestabilna dusznica bolesna, padaczka, pomostowanie aortalno-wieńcowe, porfiria, przełom nadciśnieniowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, resuscytacja, siarczyn sodu, skurcz oskrzeli, środek przeciwpłytkowy, środek przeciwzakrzepowy, stan zapalny, udar, uszkodzenie nerwu, utrata smaku, wstrzyknięcie donaczyniowe, wywiad medyczny, zaburzenie krążenia mózgowego, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca, zakażenie, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie czynności oddechowej, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zdekompensowana niewydolność serca
Leksykon leków
Przedawkowanie – Atarax 2 mg/ml

Przedawkowanie hydroksyzyny chlorowodorku (Atarax syrop) prowadzi do szerokiego spektrum objawów toksycznych, głównie wynikających z nadmiernego działania przeciwcholinergicznego oraz depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Początkowo obserwuje się nudności, wymioty, tachykardię, gorączkę, a następnie senność, zaburzenia odruchu źrenicznego, drżenie, splątanie i omamy. W ciężkich przypadkach dochodzi do obniżenia świadomości, depresji oddechowej, drgawek, niedociśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca (w tym bradykardii), a nawet śpiączki i zapaści krążeniowo-oddechowej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie życia. Mechanizmy toksyczne obejmują blokadę receptorów muskarynowych, działanie sedatywne na receptory H₁ oraz toksyczne oddziaływanie na ośrodki ruchowe i termoregulacyjne.
bradykardia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, EKG, fizostygmina, hemodializa, hemoperfuzja, hydroksyzyna chlorowodorek, intubacja dotchawicza, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, metaraminol, nalokson, niedociśnienie tętnicze, noradrenalina, objawy przeciwcholinergiczne, omamy, paradoksalne pobudzenie OUN, śpiączka, splątanie, tachykardia, węgiel aktywny, zaburzenie odruchu źrenicznego, zaburzenie przewodzenia sercowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zachłystowe zapalenie płuc, zapaść krążeniowo-oddechowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramladio 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramladio, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Ramipryl jest przeciwwskazany w połączeniu z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego oraz podczas zabiegów pozaustrojowych z użyciem błon poliakrylonitrylowych z powodu ryzyka reakcji rzekomoanafilaktycznych. Konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających potas (np. sole potasu, heparyna, leki moczopędne oszczędzające potas) z uwagi na ryzyko hiperkaliemii. Dodatkowo, podwójna blokada układu RAA (inhibitory ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek. Ramipryl może także nasilać działanie hipoglikemizujące leków przeciwcukrzycowych oraz zmniejszać wydalanie litu, co wymaga ścisłego monitorowania tych parametrów.
afereza lipoprotein, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, azol przeciwgrzybiczy, cyklosporyna, dializa, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, ewerolimus, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, inhibitor proteazy, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, pochodna dihydropirydyny, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sympatykomimetyk wazopresyjny, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Norprolac 75 mcg

Norprolac (chinagolid) działa jako agonista receptorów dopaminowych D2, co skutkuje obniżeniem stężenia prolaktyny we krwi. W praktyce klinicznej istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania chinagolidu z antagonistami receptorów dopaminowych, takimi jak neuroleptyki (haloperidol, risperidon, olanzapina), które mogą osłabiać jego efekt terapeutyczny. Ponadto, należy zachować ostrożność przy łączeniu Norprolacu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) ze względu na słabe, ale możliwe interakcje z receptorami 5-HT1 i 5-HT2. W przypadku stosowania silnych inhibitorów enzymów metabolizujących leki (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna) istnieje ryzyko zwiększenia stężenia chinagolidu w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
chinagolid, domperidon, dyskineza, erytromycyna, haloperidol, halucynacja, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, Norprolac, nudności i wymioty, olanzapina, pramipeksol, prolaktyna, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninergiczny, risperidon, ropinirol, SSRI, zaburzenia świadomości, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Wamlox 5 mg + 80 mg

Produkt złożony Wamlox, zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, wykazuje interakcje charakterystyczne dla obu składników. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki przeciwnadciśnieniowe, takie jak alfa-adrenolityki i leki moczopędne, które mogą nasilać efekt hipotensyjny. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na ryzyko zwiększenia biodostępności amlodypiny i nasilenia działania hipotensyjnego. Inhibitory CYP3A4 mogą podnosić stężenie amlodypiny, natomiast induktory CYP3A4 (np. karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) mogą je obniżać. Walsartan wchodzi w interakcje z litem (zwiększone ryzyko toksyczności) oraz lekami oszczędzającymi potas (ryzyko hiperkaliemii). Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 i kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek.
alfa-adrenolityk, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, atorwastatyna, cyklosporyna, cymetydyna, dantrolen, digoksyna, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera wychwytu, karbamazepina, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, lit farmakologiczny, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, symwastatyna, takrolimus, transporter wyrzutu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Przedawkowanie

Alprazolam, jako benzodiazepina, wywiera depresyjny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, a jego przedawkowanie manifestuje się spektrum objawów od łagodnej senności i splątania, przez umiarkowane ataksje, hipotonię, depresję oddechową, aż po ciężką śpiączkę i zgon, zwłaszcza przy dawkach 25-50 mg w połączeniu z alkoholem (2‰ we krwi). U dzieci dawki 0,3 mg/kg (8 lat) oraz 10 mg (13 lat) powodują umiarkowane zatrucia. Współistnienie innych depresyjnych substancji OUN, takich jak opioidy czy barbiturany, znacząco zwiększa ryzyko ciężkich powikłań. Diagnostyka i terapia muszą uwzględniać współistniejące choroby, szczególnie układu oddechowego, wątroby, nerek oraz wiek pacjenta.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, depresja oddechowa, depresja OUN, dysfagia, dyzartria, flumazenil, hemodializa, hipotermia, hipotonia, lek benzodiazepinowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie tętnicze, obniżenie progu drgawkowego, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie alprazolamu, reakcja paradoksalna, śpiączka, splątanie psychiczne, środek przeczyszczający osmotyczny, tachykardia, toksyczność alprazolamu, węgiel aktywowany, wydłużenie odcinka QRS, wydłużenie odcinka QT, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Artykaina – Interakcje

Artykaina, stosowana jako środek znieczulenia miejscowego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej farmakokinetykę i farmakodynamikę, zwiększając ryzyko działań niepożądanych lub obniżając skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi miejscowo działającymi anestetykami, które mają addycyjne działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i układ sercowo-naczyniowy, co wymaga kontroli łącznej dawki. W przypadku stosowania środków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy) zaleca się redukcję dawki artykainy ze względu na ryzyko nasilonej depresji OUN. Adrenalina, obecna w preparatach artykainy, wchodzi w interakcje z lekami wpływającymi na układ adrenergiczny, takimi jak nieselektywne beta-adrenolityki (propranolol, nadolol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, inhibitory COMT, leki przeciwarytmiczne oraz sympatykomimetyczne środki obkurczające naczynia, co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia lub bradykardii. Zaleca się zmniejszenie dawki preparatu z artykainą i adrenaliną oraz ścisły nadzór medyczny, a także uważną aspirację, aby uniknąć wstrzyknięcia donaczyniowego.
adrenalina, arytmia komorowa, beta-adrenolityk nieselektywny, bradykardia, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie arytmogenne katecholamin, działanie sympatykomimetyczne, fenotiazyna, inhibitor COMT, inhibitor MAO, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwzakrzepowy, neuron adrenergiczny, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, przełom nadciśnieniowy, środek uspokajający, środek znieczulający miejscowy, środek znieczulający wziewny, uwalnianie insuliny, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie stomatologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg tabletki 2 mg + 0,625 mg

Preparat Co-Prenessa 2 mg/0,625 mg, zawierający peryndopryl i indapamid, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niezalecane jest łączenie go z litem ze względu na nieodwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i wzrost jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawki w wyjątkowych przypadkach. Baklofen może nasilać działanie hipotensyjne preparatu, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia tętniczego i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach ≥3 g/dobę, mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy peryndoprylu oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek i hiperkaliemii, zwłaszcza u osób starszych i z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania funkcji nerek.
baklofen, ciśnienie tętnicze, Co-Prenessa, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, hipotonia ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas acetylosalicylowy, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, peryndopryl z indapamidem, stężenie litu w surowicy, stężenie potasu w surowicy, toksyczność litu, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Poltram Combo 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Poltram Combo, zawierający 37,5 mg tramadolu chlorowodorku oraz 325 mg paracetamolu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Szczególnie istotne są przeciwwskazania do łączenia z nieselektywnymi oraz selektywnymi inhibitorami MAO (typ A i B), ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego objawiającego się biegunką, tachykardią, nadmiernym poceniem, drżeniem, splątaniem, a nawet śpiączką. Ponadto, łączenie z alkoholem jest wysoce niewskazane z powodu nasilenia działania sedatywnego, ryzyka depresji oddechowej oraz uszkodzenia wątroby. Inne istotne interakcje obejmują karbamazepinę i inne aktywatory enzymatyczne, które obniżają stężenie tramadolu w osoczu, oraz opioidy agonistyczno-antagonistyczne, które mogą zmniejszać efekt przeciwbólowy i zwiększać ryzyko zespołu odstawiennego.
antagonista receptora 5-HT3, barbiturat, benzodiazepina, biegunka, buprenorfina, bupropion, cholestyramina, czas protrombinowy, depresja oddechowa, domperidon, działanie sedatywne, erytromycyna, flukloksacylina, gabapentyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO nieselektywny, inhibitor MAO typu A, inhibitor MAO typu B, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, kwasica metaboliczna, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, luka anionowa, metoklopramid, mirtazapina, nalbufina, napad drgawkowy, ondansetron, opioid agonistyczno-antagonistyczny, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pentazocyna, pochodna kumaryny, pregabalina, próg drgawkowy, SNRI, splątanie, SSRI, tachykardia, tetrahydrokanabinol, tramadol, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Trazodone Neuraxpharm 150 mg

Trazodon, będący pochodną triazolopirydyny, wykazuje unikalny mechanizm działania w porównaniu do klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Jego farmakodynamiczny profil obejmuje trzy główne efekty terapeutyczne: działanie przeciwdepresyjne, uspokajające oraz anksjolityczne. Mechanizm działania opiera się na minimalnym hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny oraz centralnym efekcie antyserotoninowym, co czyni trazodon szczególnie skutecznym w leczeniu depresji z towarzyszącymi objawami lękowymi i pobudzeniem psychoruchowym. Preparat Trazodone Neuraxpharm dostępny jest w formie tabletek o dawkach 50 mg, 100 mg i 150 mg trazodonu chlorowodorku, z możliwością podziału tabletek 100 mg i 150 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
depresja z objawami lęku, działanie anksjolityczne, działanie nasenne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, farmakoterapia, leczenie depresji, lek przeciwdepresyjny czteropierścieniowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, objaw lękowy, pobudzenie psychoruchowe, trazodon, trazodon chlorowodorek, triazolopirydyna, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, właściwość przeciwlękowa, wychwyt zwrotny noradrenaliny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zespół depresyjny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Duexon (25 mcg + 250 mcg)/dawkę odmierzoną

Lek Duexon to preparat wziewny zawierający salmeterol (25 µg/dawkę) oraz flutykazon propionian w trzech dawkach: 50 µg, 125 µg oraz 250 µg na dawkę odmierzoną. Salmeterol jest długo działającym β2-agonistą, a flutykazon propionian to kortykosteroid o działaniu przeciwzapalnym. Przeciwwskazaniem bezwzględnym do stosowania leku jest nadwrażliwość na substancje czynne lub składniki pomocnicze. Reakcje nadwrażliwości mogą manifestować się wysypką, świądem, paradoksalnym skurczem oskrzeli, obrzękiem naczynioruchowym czy reakcjami anafilaktycznymi. Ze względu na farmakologiczne właściwości obu składników, szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego, nieleczonymi infekcjami dróg oddechowych, ciężką niewyrównaną niewydolnością wątroby oraz gruźlicą płuc (aktywna lub nieaktywna).
aerozol inhalacyjny, beta2-agonista, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, flutykazon, gruźlica płuc, infekcja grzybicza, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kontrola glikemii, kortykosteroid, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, nadwrażliwość na substancje czynne, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, salmeterol, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, wywiad alergiczny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Moloxin 400 mg/250 ml

Moksyfloksacyna w dawce 400 mg/dobę, podawana dożylnie lub doustnie, może powodować wydłużenie odstępu QT w EKG, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes. Stosowanie leku jest przeciwwskazane z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi przeciwdepresantami oraz wybranymi antybiotykami. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z hipokaliemią lub przyjmujących leki obniżające potas oraz u osób z bradykardią. Działania niepożądane występują z częstością poniżej 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. Do częstszych działań niepożądanych podczas podawania dożylnego należą wzrost aktywności gamma-glutamylotransferazy, tachyarytmie komorowe, niedociśnienie, obrzęki, zapalenie jelita grubego (w tym rzekomobłoniaste), drgawki, omamy oraz zaburzenia czynności nerek, od łagodnego wzrostu azotu mocznikowego i kreatyniny do niewydolności nerek.
agranulocytoza, digoksyna, diuretyk pętlowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, eozynofilia, fluorochinolon, gamma-glutamylotransferaza, glibenklamid, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hipernatremia, hiperurykemia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, moksyfloksacyna, nadkażenie grzybicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, pancytopenia, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, rzekomy guz mózgu, tachyarytmia komorowa, torsade de pointes, trombocytopenia, trombocytoza, wskaźnik INR, zaburzenia rytmu serca, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Otrivin dla dzieci 0,5 mg/ml

Ksylometazolina, stosowana w preparacie Otrivin dla dzieci (0,5 mg/ml, aerozol do nosa), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego; przeciwwskazanie dotyczy również okresu 2 tygodni po zakończeniu terapii IMAO. Ponadto, łączenie ksylometazoliny z trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi może nasilać jej działanie sympatykomimetyczne, co jest niezalecane. W przypadku stosowania z innymi lekami sympatykomimetycznymi istnieje ryzyko sumowania efektów, a jednoczesne podawanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi może osłabiać ich skuteczność, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego.
aerozol do nosa, akcja serca, błona śluzowa nosa, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie tętnicze, działanie sympatykomimetyczne, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcje lekowe, ksylometazolina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, obkurczenie naczyń krwionośnych, przełom nadciśnieniowy, reakcja miejscowa, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metocard 1 mg/ml

Metoprolol winianowy, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP2D6, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie metoprololu w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki, natomiast inhibitory CYP2D6 (cymetydyna, hydralazyna, alkohol) podnoszą jego stężenie, zwiększając ryzyko bradykardii i hipotensji. Metoprolol nasila działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, barbituranów i fenotiazyn, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z klonidyną – przy odstawianiu terapii skojarzonej najpierw należy zakończyć podawanie metoprololu, aby zapobiec przełomowi nadciśnieniowemu.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie chronotropowe, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie wazokonstrykcyjne, efekt synergistyczny, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotensja śródoperacyjna, indometacyna, induktor CYP2D6, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor syntetazy prostaglandyn, izoenzym CYP2D6, lek blokujący zwoje współczulne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek sympatykomimetyczny, metoprolol winianowy, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, pochodna kwasu barbiturowego, pochodna sulfonylomocznika, przełom nadciśnieniowy, układ adrenergiczny, wziewny anestetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Amarhyton 50 mg

Flekainid octanu, substancja czynna Amarhytonu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym arytmii i kardiotoksyczności. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi: klasy I (np. chinidyna) – przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia działania antyarytmicznego i kardiotoksyczności; klasy II (beta-adrenolityki) – ryzyko addytywnego działania inotropowego ujemnego; klasy III (amiodaron) – konieczne zmniejszenie dawki flekainidu o 50% i monitorowanie stężenia w osoczu; klasy IV (werapamil) – ryzyko zagrażających życiu działań niepożądanych. Flekainid jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a inhibitory tego enzymu (np. paroksetyna, fluoksetyna, rytonawir, lopinawir, indynawir, terbinafina, cymetydyna) zwiększają jego stężenie w osoczu, co wymaga ostrożności i często korekty dawki. Induktory CYP2D6 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) mogą obniżać stężenie flekainidu o około 30%, co może wymagać zwiększenia dawki.
amiodaron, antagonista wapnia, arytmia komorowa, beta-adrenolityk, CYP2D6, depresja mięśnia sercowego, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie antyarytmiczne, działanie inotropowe ujemne, działanie proarytmogenne, flekainid octan, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, induktor enzymu wątrobowego, kardiotoksyczność, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy H2, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Doreta 37,5 mg + 325 mg

Produkt leczniczy Doreta, zawierający tramadolu chlorowodorek (37,5 mg) oraz paracetamol (325 mg), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi i selektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninergicznego, objawiającego się m.in. biegunką, tachykardią, drżeniem i śpiączką; zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu po odstawieniu MAO przed rozpoczęciem terapii Doretą. Alkohol znacząco nasila działanie uspokajające tramadolu, zwiększając ryzyko depresji oddechowej i upośledzenia zdolności psychomotorycznych, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas terapii. Karbamazepina i inne induktory enzymatyczne mogą obniżać stężenie tramadolu we krwi, zmniejszając jego skuteczność. Ponadto, stosowanie opioidów agonistyczno-antagonistycznych (np. buprenorfina) może prowadzić do zmniejszenia efektu przeciwbólowego i zespołu odstawienia.
antagonista receptora 5-HT3, baklofen, benzodiazepina, buprenorfina, bupropion, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie niepożądane, działanie uspokajające, flukloksacylina, hepatotoksyczność, inhibitory MAO nieselektywne, inhibitory MAO-A, inhibitory MAO-B, INR, karbamazepina, kwasica metaboliczna, lek nasenny, lek przeciwbólowy opioidowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, luka anionowa, mirtazapina, nalbufina, neuroleptyk, obniżenie progu drgawkowego, ondansetron, paracetamol, pentazocyna, SNRI, SSRI, talidomid, tetrahydrokannabinol, tramadol, warfaryna, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninergiczny