hemodializa
Hemodializa to jedna z metod leczenia nerkozastępczego stosowana u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek. Polega na usuwaniu z krwi pacjenta toksyn mocznicowych, nadmiaru wody oraz wyrównywaniu zaburzeń elektrolitowych i kwasowo-zasadowych przy użyciu specjalnego urządzenia – dializatora.
Podczas hemodializy krew pacjenta przepływa przez dializator, gdzie poprzez półprzepuszczalną błonę następuje wymiana substancji między krwią a płynem dializacyjnym. Zabieg wymaga dostępu naczyniowego, najczęściej w postaci przetoki tętniczo-żylnej, cewnika dializacyjnego lub graftu naczyniowego.
Standardowo hemodializy wykonuje się trzy razy w tygodniu, a każdy zabieg trwa około 4-5 godzin. Skuteczność hemodializy ocenia się m.in. na podstawie współczynnika Kt/V, który odzwierciedla klirens mocznika podczas zabiegu. Powikłania hemodializy mogą obejmować spadki ciśnienia, kurcze mięśniowe, zaburzenia rytmu serca oraz problemy związane z dostępem naczyniowym.
Obecnie w praktyce klinicznej stosuje się różne odmiany hemodializy, w tym hemodializę wysokoprzepływową (high-flux), hemodiafiltrację czy dializę przedłużoną. Leczenie to, choć nie zastępuje w pełni wszystkich funkcji nerek, znacząco wydłuża życie pacjentów z krańcową niewydolnością nerek i poprawia jego jakość.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg
Moksyfloksacyna w dawce 400 mg podawana raz na dobę stanowi standardową terapię u dorosłych pacjentów, niezależnie od wieku, masy ciała oraz stopnia niewydolności nerek, w tym u osób poddawanych dializoterapii. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania w tych grupach, natomiast brak wystarczających danych klinicznych dotyczących pacjentów z niewydolnością wątroby wymaga ostrożności i indywidualnej oceny przed rozpoczęciem leczenia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na brak potwierdzonego bezpieczeństwa i skuteczności. Preparat należy podawać doustnie, niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort terapii.
bakteryjne zapalenie zatok, dializa otrzewnowa, dializoterapia, działanie niepożądane, hemodializa, moksyfloksacyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oporność drobnoustrojów, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekłe zapalenie oskrzeli, tabletka powlekana, terapia przeciwbakteryjna, terapia sekwencyjna, zakażenie tkanki podskórnej, zapalenie miednicy mniejszej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ertapenem AptaPharma 1 g
Przedawkowanie ertapenemu jest rzadkie i charakteryzuje się stosunkowo niskim ryzykiem toksyczności, nawet przy dawkach do 3 g/dobę u dorosłych oraz 40 mg/kg masy ciała (maksymalnie 2 g) u dzieci. Badania kliniczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych przy tych dawkach, a obserwowane objawy przedawkowania obejmują głównie dolegliwości ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha) oraz potencjalne zaburzenia neurologiczne, które jednak nie występowały w badanych dawkach. Zaburzenia elektrolitowe, reakcje w miejscu podania, dysfunkcje nerek i hematologiczne nie były klinicznie istotne w kontekście przedawkowania do 3 g/dobę. W populacji pediatrycznej profil bezpieczeństwa pozostaje korzystny, bez toksycznych efektów przy dawce 40 mg/kg m.c.
badanie kliniczne, biegunka, ból brzucha, drgawki, dysfunkcja nerek, działanie niepożądane, działanie toksyczne, ertapenem, funkcja nerek, funkcja wątroby, hemodializa, hipernatremia, karbapenemy, morfologia krwi, nudności, parametry życiowe, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, stężenie leku, wymioty, zaburzenie świadomości, zapalenie żył, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Livazo 2 mg
Przedawkowanie pitawastatyny w postaci tabletek powlekanych Livazo stanowi poważne wyzwanie kliniczne ze względu na brak specyficznego antidotum oraz nieskuteczność hemodializy w eliminacji leku. W takich przypadkach kluczowe jest wdrożenie leczenia objawowego i wspomagającego, obejmującego monitorowanie funkcji wątroby (AlAT, AspAT, GGT, bilirubina, fosfataza alkaliczna) oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), której wzrost może wskazywać na uszkodzenie mięśni szkieletowych, miopatię lub rabdomiolizę. Dodatkowo, konieczne jest badanie funkcji nerek (kreatynina, mocznik, GFR), elektrolitów oraz ogólne badanie moczu w celu wykrycia obecności mioglobiny, co jest istotne przy podejrzeniu rabdomiolizy.
badania biochemiczne, bilirubina, elektrolity, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, funkcja nerek, funkcje wątroby, hemodializa, hepatocyty, kinaza kreatynowa, kreatynina, leczenie objawowe, mioglobina, mioglobinuria, miopatia, mocznik, niewydolność wątroby, pitawastatyna, rabdomioliza, statyny, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dotarem 0,5 mmol/ml
Przedawkowanie kwasu gadoterowego, substancji czynnej w produkcie DOTAREM (0,5 mmol/ml, co odpowiada 279,32 mg kwasu gadoterowego w 1 ml roztworu), stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Dawki całkowite w ampułko-strzykawkach wynoszą odpowiednio: 10 ml (2793,2 mg, 5 mmol), 15 ml (4189,8 mg, 7,5 mmol) oraz 20 ml (5586,4 mg, 10 mmol). Przedawkowanie może wywołać różnorodne objawy ogólnoustrojowe, a w przypadku ciężkiej niewydolności nerek istnieje ryzyko rozwoju nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF) – poważnego, potencjalnie zagrażającego życiu powikłania charakteryzującego się włóknieniem skóry i narządów wewnętrznych. Hemodializa może być zastosowana w celu usunięcia nadmiaru kwasu gadoterowego, jednak nie wykazano jej skuteczności w zapobieganiu NSF.
ampułko-strzykawka, badanie laboratoryjne, DOTAREM, duszność, hemodializa, kwas gadoterowy, leczenie objawowe, narząd wewnętrzny, nerkopochodne włóknienie układowe, niewydolność nerek, parametr nerkowy, rezonans magnetyczny, sól megluminowa, środek kontrastowy, upośledzona funkcja nerek, włóknienie postępujące, włóknienie skóry, związek gadolinu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clariscan
Produkt leczniczy Clariscan (kwas gadoterowy) jest środkiem kontrastowym przeznaczonym wyłącznie do podawania dożylnego podczas badań MRI. Należy bezwzględnie unikać podawania dooponowego oraz monitorować pacjenta pod kątem reakcji nadwrażliwości, które mogą wystąpić natychmiastowo (do 60 minut) lub opóźnione (do 7 dni), w tym reakcji anafilaktycznych zagrażających życiu. Reakcje te są niezależne od dawki i mogą pojawić się już po pierwszym podaniu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszą nadwrażliwością na środki kontrastowe zawierające gadolin, astmą, stosujących beta-adrenolityki oraz u osób z implantami medycznymi (np. rozrusznik serca, klipsy naczyniowe). Przed podaniem konieczne jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu oraz zapewnienie dostępności sprzętu i leków ratunkowych, takich jak adrenalina, środki przeciwhistaminowe, rurka dotchawicza i respirator. Zaleca się także wykonanie badań czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z GFR <30 ml/min/1,73 m², u których istnieje ryzyko nerkopochodnego włóknienia układowego (NSF).
adrenalina, astma oskrzelowa, badanie MRI, beta-adrenolityk, choroba układu krążenia, dostęp dożylny, glikokortykosteroid, hemodializa, implant ślimakowy, klips naczyniowy, klirens nerkowy, kwas gadoterowy, lek przeciwhistaminowy, nadzór lekarski, napad padaczkowy, nerkopochodne włóknienie układowe, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, podawanie dożylne, pompa infuzyjna, premedykacja, przeszczepienie wątroby, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozrusznik serca, rurka dotchawicza, środek kontrastowy, stymulator nerwów, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Metcrean XR 500 mg
Przedawkowanie metforminy chlorowodorku, substancji czynnej w preparacie Metcrean XR (dostępnego w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu), wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, będącej najpoważniejszym powikłaniem. Hipoglikemia nie jest obserwowana nawet przy dawkach sięgających 85 g, jednak dawki powyżej tej wartości lub obecność czynników ryzyka (upośledzona funkcja nerek, zaburzenia wątroby, hipoksja, nadużywanie alkoholu, podeszły wiek) znacząco zwiększają ryzyko kwasicy mleczanowej. Objawy kwasicy obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, senność, hiperwentylację, hipotermię oraz zapaść krążeniową, a stan ten wymaga natychmiastowej hospitalizacji i intensywnej terapii.
ból brzucha, funkcja nerek, hemodializa, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipoksja tkanek, hipotermia, intensywna terapia, kwasica mleczanowa, Metcrean XR, metformina chlorowodorek, monitoring glikemii, monitorowanie funkcji nerek, nadużywanie alkoholu, nudności i wymioty, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, upośledzona funkcja nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zaburzenia wątroby, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zenaro 5 mg
Przedawkowanie lewocetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku Zenaro, manifestuje się różnorodnie w zależności od wieku pacjenta. U dorosłych dominuje nasilona senność wynikająca z antagonizmu na receptorach H1, natomiast u dzieci obserwuje się dwufazowy przebieg: początkowo pobudzenie i niepokój ruchowy, a następnie senność. Brak specyficznego antidotum wymaga leczenia objawowego i podtrzymującego funkcje życiowe, z uwzględnieniem różnic klinicznych między grupami wiekowymi.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Przedawkowanie leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierającego 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Walsartan, jako antagonista receptora angiotensyny II, wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, zaburzenia świadomości oraz zapaść krążeniową, natomiast hydrochlorotiazyd powoduje nudności, senność, hipowolemię oraz zaburzenia elektrolitowe, w tym hipokaliemię, co może skutkować zaburzeniami rytmu serca i skurczami mięśni. Nasilenie objawów waha się od umiarkowanego do ciężkiego, a wstrząs i zapaść stanowią stan zagrożenia życia.
antagonista receptora angiotensyny II, białko osocza, błona dializacyjna, diureza, hemodializa, hipokaliemia, hipoperfuzja mózgowa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, lek wazopresyjny, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, parametr hemodynamiczny, skurcz mięśni, walsartan, wiązanie z białkami, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Donectil 10 mg
Przedawkowanie donepezylu chlorowodorku, inhibitora cholinesterazy, prowadzi do przełomu cholinergicznego, zagrażającego życiu stanu klinicznego wymagającego natychmiastowej interwencji. Objawy obejmują silne nudności, wymioty, wzmożone ślinienie, bradykardię, niedociśnienie tętnicze, depresję oddechową, drgawki kloniczne oraz narastające osłabienie mięśni, w tym mięśni oddechowych, co może skutkować niewydolnością oddechową i zgonem. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosi 45 mg/kg u myszy i 32 mg/kg u szczurów, co jest odpowiednio 225- i 160-krotnie wyższą wartością niż maksymalna zalecana dawka dla ludzi (10 mg/dobę). Objawy wynikają z nadmiernej stymulacji receptorów muskarynowych i cholinergicznych w układzie nerwowym, sercowo-naczyniowym, oddechowym oraz mięśniowym.
atropina, bradykardia, dawka śmiertelna LD50, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, donepezyl chlorowodorek, drgawki kloniczne, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, inhibitor cholinesterazy, leczenie objawowe, lek antycholinergiczny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy żołądkowo-jelitowe, pęczkowe drżenie mięśni, płytka nerwowo-mięśniowa, przełom cholinergiczny, receptor muskarynowy, siarczan atropiny, środek cholinomimetyczny, stymulacja cholinergiczna, stymulacja przywspółczulna, układ cholinergiczny, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cidimus 5 mg
Przedawkowanie takrolimusu, leku immunosupresyjnego o wąskim indeksie terapeutycznym, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się objawami neurologicznymi (drżenie mięśniowe, bóle głowy, ospałość), żołądkowo-jelitowymi (nudności, wymioty), metabolicznymi oraz dermatologicznymi (pokrzywka). W badaniach laboratoryjnych obserwuje się podwyższone stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny w surowicy, wskazujące na uszkodzenie nerek, oraz zwiększoną aktywność aminotransferazy alaninowej, świadczącą o uszkodzeniu hepatocytów. Wzrost ryzyka zakażeń wymaga empirycznej antybiotykoterapii i monitorowania parametrów stanu zapalnego. Diagnostyka i leczenie powinny być prowadzone z uwzględnieniem indywidualnego przebiegu klinicznego oraz czasu od przyjęcia nadmiernej dawki.
aminotransferaza alaninowa, antybiotykoterapia empiryczna, azot mocznikowy, ból głowy, czynności życiowe, drżenie mięśniowe, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, indeks terapeutyczny, kortykosteroid miejscowy, kreatynina w surowicy, leczenie hepatoprotekcyjne, leczenie objawowe, lek immunosupresyjny, lek przeciwhistaminowy, nudności i wymioty, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, pokrzywka, przedawkowanie takrolimusu, stężenie w surowicy krwi, technika nerkozastępcza, węgiel aktywowany, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Vipharm 25 mg
Lek Sunitinib Vipharm dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg i stosowany jest w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), natomiast w pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dawka dobowa nie powinna przekraczać 75 mg ani być mniejsza niż 25 mg w GIST i MRCC, a w pNET maksymalna dawka stosowana w badaniach III fazy wynosiła 50 mg/dobę. W przypadku pominięcia dawki, nie należy jej podwajać, a kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
GIST, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Trasylol 277,8 j. Ph. Eur. (500 000 KIU)
Przedawkowanie aprotyniny (Trasylol), roztworu do infuzji zawierającego 277,8 j. Ph. Eur. (około 70 mg aprotyniny) odpowiadającego 500 000 KIU w 50 ml, stanowi poważne wyzwanie kliniczne ze względu na brak swoistej odtrutki. Aprotynina działa jako inhibitor proteaz serynowych, co może prowadzić do zaburzeń hemostazy, nadmiernego zahamowania fibrynolizy oraz potencjalnego zwiększenia ryzyka zakrzepicy i dysfunkcji narządów, zwłaszcza nerek. Objawy przedawkowania nie są specyficzne i obejmują potencjalne reakcje nadwrażliwości, zaburzenia krzepnięcia oraz możliwe uszkodzenia narządowe, jednak brak jest precyzyjnie określonych dawek toksycznych.
aprotynina, charakterystyka produktu leczniczego, fibrynoliza, hemodializa, inaktywacja kalikreiny, inhibitor proteaz serynowych, krzepnięcie krwi, leczenie objawowe, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, roztwór do infuzji, swoista odtrutka, układ fibrynolityczny, zaburzenia hemostazy, zakrzepica - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losacor 50 mg
Losacor (losartan potasowy) jest stosowany w różnych wskazaniach kardiologicznych i nefrologicznych, z dawkowaniem dostosowanym do stanu klinicznego pacjenta. W nadciśnieniu tętniczym standardowa dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 50 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg/dobę, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się po 3-6 tygodniach. U pacjentów z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥0,5 g/dobę dawka początkowa to również 50 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 100 mg/dobę po miesiącu. W niewydolności serca dawka początkowa wynosi 12,5 mg/dobę, z tygodniową titracją do maksymalnie 150 mg/dobę. U pacjentów z przerostem lewej komory dawka początkowa to 50 mg/dobę, z możliwością dodania hydrochlorotiazydu i zwiększenia dawki losartanu do 100 mg/dobę. W przypadku hipowolemii zaleca się dawkę początkową 25 mg/dobę. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub hemodializowanych, natomiast u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się mniejszą dawkę początkową 25 mg/dobę, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane.
adrenolityk, białkomocz, bloker kanału wapniowego, efekt przeciwnadciśnieniowy, glitazon, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor glukozydazy, insulina, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, linia podziału, losartan potasowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, tabletka powlekana, terapia skojarzona, titracja dawki, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Losartan – Przeciwwskazania stosowania
Losartan, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. W przypadku preparatów złożonych z hydrochlorotiazydem przeciwwskazania rozszerzają się o nadwrażliwość na pochodne sulfonamidów, zastój żółci, zaburzenia zatykające drogi żółciowe oraz zaburzenia elektrolitowe oporne na leczenie (hipokaliemia, hiperkalcemia, hiponatremia) i objawową hiperurykemię. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stanowią bezwzględne przeciwwskazania do stosowania losartanu i jego preparatów złożonych. Ponadto, jednoczesne stosowanie losartanu z aliskirenen jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, dna moczanowa, hemodializa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodne sulfonamidów, tachykardia, układ renina-angiotensyna, układ sercowo-naczyniowy, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia dróg żółciowych, zastój żółci, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Flukonazol Actavis 50 mg
Flukonazol Actavis dostępny jest w kapsułkach o dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do rodzaju i ciężkości zakażenia grzybiczego oraz funkcji nerek pacjenta. U dorosłych dawki nasycające wahają się od 200 mg do 800 mg w pierwszej dobie, a następnie podaje się dawki podtrzymujące od 50 mg do 400 mg raz na dobę, w zależności od wskazania, np. kryptokokowe zapalenie opon mózgowych (400 mg nasycająco, potem 200-400 mg/dobę przez 6-8 tygodni), kandydozy inwazyjne (800 mg nasycająco, potem 400 mg/dobę), czy kandydoza jamy ustnej (200-400 mg nasycająco, potem 100-200 mg/dobę przez 7-21 dni). U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: przy klirensie ≤ 50 ml/min zaleca się 50% dawki, a u pacjentów dializowanych podaje się 100% dawki po każdej hemodializie. U dzieci i młodzieży dawki wyrażone są w mg/kg masy ciała (3-12 mg/kg/dobę), z maksymalną dawką dobową 400 mg, a u noworodków dawkowanie jest rzadsze (co 48-72 godziny) ze względu na wolniejsze wydalanie leku.
dawka nasycająca, drożdżaki w moczu, drożdżakowe zapalenie błony śluzowej, hemodializa, kandydoza inwazyjna, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, kandydoza przełyku, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, kokcydioidomykoza, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, neutropenia, niewydolność nerek, odpowiedź mikologiczna, przewlekła kandydoza zanikowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zakażenie HIV - Leksykon leków
Przedawkowanie – Aribit ODT 30 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej Aribit ODT, może prowadzić do poważnych objawów klinicznych, które różnią się w zależności od wieku pacjenta. U dorosłych dawki przedawkowania sięgały nawet 1260 mg, manifestując się letargiem, sennością, tachykardią, wzrostem ciśnienia tętniczego oraz objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). U dzieci dawki do 195 mg wywoływały senność, przemijającą utratę świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak dystonie, dyskinezy i akatyzja, które stanowią istotne zagrożenie zdrowotne. W obu grupach wiekowych nie odnotowano zgonów, jednak konieczna jest szybka interwencja medyczna i ścisłe monitorowanie stanu pacjenta.
akatyzja, Aribit ODT, arypiprazol, biegunka, drożność dróg oddechowych, dyskineza, dystonia, elektrokardiografia, hemodializa, letarg, nadciśnienie tętnicze, nudności, objawy pozapiramidowe, pole pod krzywą stężenia, senność, stężenie leku w osoczu, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wymioty, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Enplerasa 25 mg
Przedawkowanie leku Enplerasa, zawierającego eplerenon w dawkach 25 mg i 50 mg, może prowadzić do istotnych objawów klinicznych, takich jak niedociśnienie tętnicze oraz hiperkaliemia. Niedociśnienie wynika z antagonistycznego działania eplerenonu na receptory aldosteronowe, co skutkuje zwiększonym wydalaniem sodu i wody, natomiast hiperkaliemia jest efektem zaburzonej eliminacji potasu przez nerki. Warto podkreślić, że stężenia toksyczne eplerenonu oraz konkretne dawki wywołujące przedawkowanie nie zostały dotychczas określone w literaturze klinicznej.
antagonista aldosteronu, EKG, Enplerasa, eplerenon, glukoza z insuliną, hemodializa, hiperkaliemia, leki wazopresyjne, niedociśnienie tętnicze, osłabienie mięśniowe, płyny dożylne, pozycja Trendelenburga, receptory mineralokortykoidowe, stężenie toksyczne, węgiel aktywny, wodorowęglan sodu, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy, żywice jonowymienne - Leksykon substancji czynnych
Kandesartan – Dawkowanie i sposób podawania
Kandesartan cyleksetyl, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. U dorosłych z nadciśnieniem początkowa dawka wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 32 mg/dobę w zależności od kontroli ciśnienia. U pacjentów z hipowolemią, zaburzeniami czynności nerek lub wątroby dawka początkowa powinna być obniżona do 4 mg/dobę, z indywidualnym dostosowaniem. U dzieci i młodzieży (6–<18 lat) dawka początkowa to 4 mg/dobę, z maksymalną dawką do 8 mg dla masy ciała <50 kg i do 16 mg dla masy ≥50 kg. U pacjentów rasy negroidalnej obserwuje się słabsze działanie przeciwnadciśnieniowe, co wymaga często zwiększenia dawki i terapii skojarzonej. W leczeniu niewydolności serca u dorosłych dawka początkowa wynosi 4 mg/dobę, stopniowo zwiększana co 2 tygodnie do maksymalnie 32 mg/dobę, z koniecznością monitorowania funkcji nerek i elektrolitów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, rasa negroidalna, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stężenie potasu, terapia skojarzona, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Bursitis – Epidemiologia
Zapalenie kaletki maziowej (bursitis) stanowi około 0,4% wizyt w podstawowej opiece zdrowotnej, co odpowiada 400 przypadkom na 100 000 konsultacji. W USA rocznie dotyka około 3,2% populacji (8,7 mln osób), z częstością 32 przypadków na 1000 osób. Schorzenie występuje równomiernie u obu płci, jednak typy zapalenia kaletki różnią się pod względem płci i wieku: zapalenie kaletki krętarza większego i gęsiej stopki przeważa u kobiet (4:1), natomiast łokciowej i przedrzepkowej częściej u mężczyzn. Septyczne zapalenie kaletki maziowej stanowi około 33% wszystkich przypadków, z przewagą u mężczyzn (85%). Najczęstsze lokalizacje to kaletki podbarkowa, łokciowa, kulszowa, krętarzowa i przedrzepkowa, z częstością występowania np. 1,8/1000 pacjentów rocznie dla bólu krętarzowego oraz 29/100 000 osobolat dla aseptycznego zapalenia kaletki łokciowej. Czynniki ryzyka obejmują m.in. prace fizyczne, sportowców, choroby współistniejące (cukrzyca, choroby reumatologiczne), otyłość oraz zaburzenia biomechaniczne, takie jak koślawość kolan czy napięcie pasma biodrowo-piszczelowego.
aseptyczne zapalenie kaletki maziowej, choroba zwyrodnieniowa stawów, hemodializa, kąt Q, koślawość kolan, pasmo biodrowo-piszczelowe, reumatoidalne zapalenie stawów, septyczne zapalenie kaletki maziowej, toczeń, twardzina, zapalenie kaletki maziowej, zespół bólowy krętarza większego, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apra 30 mg
Przedawkowanie arypiprazolu, substancji czynnej leku Apra, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, obserwowane zarówno u dorosłych, jak i dzieci. U dorosłych dawki przedawkowania sięgały nawet 1260 mg, manifestując się letargiem, wzrostem ciśnienia tętniczego, sennością, tachykardią, nudnościami, wymiotami oraz biegunką. U dzieci dawki do 195 mg powodowały senność, przejściową utratę świadomości oraz objawy pozapiramidowe, takie jak sztywność mięśniowa i drżenie. Mimo wysokich dawek, zgony nie zostały odnotowane, jednak objawy wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłej obserwacji pacjenta.
arypiprazol, biegunka, ciśnienie tętnicze, drżenie, hemodializa, leczenie podtrzymujące, letarg, monitorowanie układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, niepokój ruchowy, nudności, objawy pozapiramidowe, senność, spowolnienie psychoruchowe, sztywność mięśniowa, tachykardia, utrata świadomości, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchów - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cezera 5 mg
Lek Cezera zawiera lewocetyryzyny dichlorowodorek w dawce 5 mg w postaci tabletek powlekanych i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lewocetyryzynę, cetyryzynę, hydroksyzynę, inne pochodne piperazyny oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę (88,63 mg na tabletkę). Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy, co jest istotne u pacjentów z jej nietolerancją. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena alergii i nietolerancji, aby uniknąć reakcji nadwrażliwości.
cetyryzyna, dializoterapia, EGFR, hemodializa, hydroksyzyna, kumulacja substancji czynnej, laktoza, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, lewocetyryzyny dichlorowodorek, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, pochodne piperazyny, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, substancja pomocnicza, tabletki powlekane - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apixaban Orion 2,5 mg
Przedawkowanie apiksabanu (standardowa dawka terapeutyczna 2,5 mg) znacząco zwiększa ryzyko powikłań krwotocznych, w tym krwawień z nosa, dziąseł, układu pokarmowego, moczowego, a także krwotoków śródmózgowych i podskórnych. W przypadku przedawkowania konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii oraz wdrożenie działań hemostatycznych, takich jak hemostaza chirurgiczna, przetoczenie świeżo mrożonego osocza lub podanie specyficznego antidotum odwracającego działanie inhibitorów czynnika Xa. Badania kliniczne wykazały, że podanie węgla aktywowanego w ciągu 2-6 godzin od przyjęcia dawki 20 mg apiksabanu zmniejsza AUC leku odpowiednio o 50% i 27%, skracając jednocześnie okres półtrwania z 13,4 do około 5 godzin, co stanowi skuteczną metodę leczenia przedawkowania.
antidotum, antywitamina K, hemodializa, hemostaza chirurgiczna, inhibitor czynnika Xa, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie śródmózgowe, krwiak, krwioplucie, krwotok wewnątrzczaszkowy, krzepnięcie krwi, niedokrwistość, plamica, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie apiksabanu, rekombinowany czynnik VIIa, ryzyko krwawienia, schyłkowa niewydolność nerek, świeżo mrożone osocze, test generacji trombiny, węgiel aktywowany, wybroczyna, zaburzenie hemostazy - Leksykon substancji czynnych
Dimeglumina gadopentetanowa – Przedawkowanie
Dimeglumina gadopentetanowa, substancja czynna Magnevist (469 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej. W przypadku przedawkowania, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, konieczne jest ścisłe monitorowanie czynności nerek ze względu na ryzyko pogorszenia ich funkcji oraz rozwój nerkopochodnego zwłóknienia układowego (NSF). Magnevist zawiera 469,01 mg (0,5 mmol) dimegluminy gadopentetonianu w 1 ml roztworu, co oznacza, że nawet niewielkie przedawkowanie może prowadzić do istotnej ekspozycji na substancję czynną. Dokumentacja produktu nie precyzuje dokładnych dawek wywołujących objawy przedawkowania, dlatego kluczowa jest ostrożność i monitorowanie parametrów nerkowych po ekspozycji.
czynność nerek, diagnostyka obrazowa, dimeglumina gadopentetanowa, funkcja nerek, gadolinowy środek kontrastowy, hemodializa, Magnevist, nerkopochodne zwłóknienie układowe, niewydolność nerek, NSF, parametry nerkowe, procedura ratunkowa, środek kontrastowy, upośledzona funkcja nerek, zwłóknienie skóry - Leksykon substancji czynnych
Fosforan – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Fosforany, występujące w preparatach medycznych takich jak diwodorofosforan sodu czy fosforan dwusodowy dwuwodny, pełnią kluczową rolę w metabolizmie energetycznym, budowie błon komórkowych oraz regulacji równowagi kwasowo-zasadowej. W analizowanych produktach leczniczych, m.in. Biphozyl (roztwór do hemodializy zawierający disodu fosforan dwuwodny) oraz emulsjach do infuzji Lipoflex peri i Lipoflex special (zawierających sodu diwodorofosforan dwuwodny), fosforany służą uzupełnieniu zapotrzebowania na fosfor i utrzymaniu równowagi elektrolitowej. Charakterystyki tych preparatów wskazują na zróżnicowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn: Lipoflex peri i Lipoflex special nie wykazują istotnego wpływu, natomiast dla Biphozyl brak jest jednoznacznych danych, co wymaga ostrożności w ocenie funkcji psychomotorycznych pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii.
Biphozyl, disodu fosforan dwuwodny, diwodorofosforan sodu, emulsja do infuzji dożylnej, fosforan, fosforan dwusodowy dwuwodny, fosforan potasu, funkcja poznawcza, hemodializa, koordynacja ruchowa, Lipoflex peri, Lipoflex special, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do hemodializy, sodu diwodorofosforan dwuwodny, terapia żywieniowa, zaburzenie elektrolitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Furagina FORTE APTEO MED 100 mg
Przedawkowanie furazydyny, substancji czynnej w preparacie Furagina FORTE APTEO MED (100 mg/tabletka), może wywołać objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy), immunologiczne (reakcje alergiczne), gastroenterologiczne (nudności, wymioty) oraz hematologiczne (niedokrwistość). Szczególnie narażeni są pacjenci z zaburzeniami czynności nerek, u których kumulacja leku i metabolitów prowadzi do nasilonych objawów toksycznych. Warto również uwzględnić obecność laktozy jednowodnej (123 mg/tabletka) w preparacie, co może mieć znaczenie u osób z nietolerancją laktozy.
ból głowy, czerwone krwinki, czynność płuc, czynność wątroby, furazydyna, hemodializa, morfologia krwi, nawodnienie dożylne, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, nudność, objaw gastroenterologiczny, objaw hematologiczny, objaw neurologiczny, objaw niepożądany, objaw toksyczny, płukanie żołądka, reakcja alergiczna, uszkodzenie hepatocytów, wymioty, zawrót głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sigletic
Produkt leczniczy Sigletic, zawierający sytagliptynę, jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w leczeniu kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić lek oraz wykluczyć inne potencjalne przyczyny, a po potwierdzeniu diagnozy nie rozpoczynać ponownie terapii sytagliptyną. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z historią zapalenia trzustki ze względu na zwiększone ryzyko nawrotu. Ryzyko hipoglikemii jest zależne od schematu terapeutycznego: w monoterapii lub w skojarzeniu z lekami niepowodującymi hipoglikemii (np. metformina, agoniści PPARγ) częstość hipoglikemii jest porównywalna z placebo, natomiast w terapii łączonej z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika ryzyko hipoglikemii wzrasta, co wymaga rozważenia redukcji dawek tych leków.
agonista PPARγ, anafilaksja, ból brzucha, choroba pęcherzowa skóry, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, funkcja nerek, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, insulina, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adimuplan 100 mg
Sytagliptyna, substancja czynna leku Adimuplan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 87% po podaniu doustnym dawki 100 mg, z szybkim osiągnięciem Tmax w zakresie 1-4 godzin. Parametry farmakokinetyczne obejmują średnie AUC 8,52 µM•hr oraz Cmax 950 nM. Lek wykazuje liniową zależność AUC od dawki, natomiast Cmax i C24h nie są proporcjonalne do dawki, co wskazuje na nieliniowość w tych parametrach. Sytagliptyna wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (38%) oraz dużą objętość dystrybucji (ok. 198 l). Metabolizm jest ograniczony, głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki – około 79% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 12,4 godziny, a klirens nerkowy około 350 ml/min, co wskazuje na aktywne wydzielanie kanalikowe. Sytagliptyna nie wykazuje istotnej inhibicji ani indukcji głównych izoenzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych na tym poziomie. Ponadto, lek może być stosowany niezależnie od posiłków, w tym bogatych w tłuszcze, bez konieczności modyfikacji dawkowania.
biodostępność bezwzględna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca typu 2, CYP2C8, CYP3A4, glikoproteina p, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia czynności nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, sytagliptyna, Tmax, transporter anionów organicznych-3, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wskaźnik masy ciała, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Prismasol 2 mmol/l
Prismasol 2 mmol/l potasu to roztwór do hemodializy/hemofiltracji, dostarczany w dwukomorowym worku, który po zmieszaniu uzyskuje końcowe stężenia elektrolitów: K+ 2 mmol/l, Na+ 140 mmol/l, Ca2+ 1,75 mmol/l, Mg2+ 0,5 mmol/l, Cl- 111,5 mmol/l, mleczan 3 mmol/l, HCO3- 32 mmol/l oraz glukozę 6,1 mmol/l. Odtworzony roztwór charakteryzuje się osmolarnością około 297 mOsm/l i pH w zakresie 7,0–8,5. Brak jest udokumentowanych danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Prismasolu u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, co wymaga indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego. W trakcie terapii u tych pacjentek konieczne jest monitorowanie stanu klinicznego matki i dziecka oraz ewentualna modyfikacja parametrów zabiegu ze względu na zmiany fizjologiczne i potencjalne zaburzenia elektrolitowe.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neoparin Forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Neoparin Forte (enoksaparyna sodowa) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego, ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz stanu pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych dawki wynoszą 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę dla umiarkowanego ryzyka oraz 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę dla wysokiego ryzyka, z rozpoczęciem podawania odpowiednio 2 godziny lub 12 godzin przed zabiegiem. Profilaktyka powinna trwać co najmniej 7-10 dni, a w przypadku dużych zabiegów ortopedycznych lub nowotworowych – do 4-5 tygodni. U pacjentów internistycznych zalecana dawka to 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę przez 6-14 dni. W leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W leczeniu przedłużonym u pacjentów onkologicznych dawka początkowa wynosi 100 j.m./kg mc. dwa razy na dobę przez 5-10 dni, następnie 150 j.m./kg mc. raz na dobę do 6 miesięcy.
antagonista witaminy K, choroba nowotworowa, doustne leki przeciwzakrzepowe, enoksaparyna sodowa, hemodializa, INR, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie fibrynolityczne, leczenie trombolityczne, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, terapia przeciwpłytkowa, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lacosamide Intas 150 mg
Lakozamid stosuje się dwukrotnie na dobę, niezależnie od posiłków, z dawką początkową 50 mg dwa razy na dobę w monoterapii, zwiększaną co tydzień o 50 mg dwa razy na dobę do maksymalnej dawki 600 mg/dobę. W terapii wspomagającej dawka początkowa jest identyczna, z maksymalną dawką do 400 mg/dobę. Możliwe jest rozpoczęcie leczenia od pojedynczej dawki nasycającej 200 mg, po której po 12 godzinach kontynuuje się dawką podtrzymującą 100 mg dwa razy na dobę. W przypadku pominięcia dawki, jeśli do kolejnej pozostało mniej niż 6 godzin, dawkę pomija się, nie stosując podwójnej. Odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo, zmniejszając dawkę o 200 mg tygodniowo. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min) nie jest wymagane dostosowanie dawki, jednak u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤30 ml/min) maksymalna dawka wynosi 250 mg/dobę, z koniecznością ostrożnego dostosowania i uwzględnieniem hemodializy.
dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, farmakokinetyka lakozamidu, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lakozamid, leczenie padaczki, monoterapia, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, schyłkowa niewydolność nerek, stan padaczkowy, stężenie lakozamidu, syrop, tabletka powlekana, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dironorm 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Dironorm, zawierający lizynopryl i amlodypinę, nie jest zalecany w pierwszym trymestrze ciąży i jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ze względu na potencjalne ryzyko toksycznego działania na płód i noworodka, w tym pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki, niewydolność nerek, niedociśnienie i hiperkaliemię. W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki stosującej Dironorm, należy natychmiast przerwać leczenie i wdrożyć alternatywną terapię przeciwnadciśnieniową o udokumentowanym bezpieczeństwie. Amlodypina przenika do mleka kobiecego w ilościach 3-7%, maksymalnie do 15% dawki, a jej wpływ na niemowlęta jest nieznany, dlatego Dironorm nie jest zalecany podczas karmienia piersią. U pacjentek planujących ciążę zaleca się zamianę leku na bezpieczniejszy preparat, chyba że kontynuacja jest bezwzględnie konieczna.
antagonista wapnia, błona poliakrylonitrylowa, glukonian wapnia, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, narażenie płodu, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, profil bezpieczeństwa, równowaga wodno-elektrolitowa, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia i bradykardia, wstrząs krążeniowy, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polpril 10 mg
Lek Polpril zawierający ramipryl w dawce 10 mg podaje się doustnie w postaci kapsułek twardych, zalecając przyjmowanie codziennie o stałej porze, niezależnie od posiłku. U pacjentów stosujących diuretyki konieczna jest ostrożność ze względu na ryzyko hipotonii, odwodnienia i hiponatremii; diuretyki powinny być odstawione 2-3 dni przed terapią ramiprylem, a dawka początkowa u tych pacjentów wynosi 1,25 mg. Dawkowanie ramiprylu jest indywidualizowane, rozpoczynając zwykle od 2,5 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 1-4 tygodnie do maksymalnej dawki 10 mg/dobę, podawanego najczęściej w jednej dawce. Szczególne schematy dawkowania dotyczą pacjentów z cukrzycą (mikroalbuminuria, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego), nefropatią niecukrzycową (białkomocz ≥3 g/dobę), po zawale mięśnia sercowego oraz z zaburzeniami czynności nerek, gdzie dawki początkowe i maksymalne są dostosowane do klirensu kreatyniny (np. 1,25 mg do 5 mg/dobę przy klirensie 10-30 ml/min). U pacjentów hemodializowanych ramipryl podaje się po dializie, a u osób z niewydolnością wątroby dawka nie powinna przekraczać 2,5 mg/dobę. U osób starszych zaleca się mniejsze dawki początkowe (1,25 mg) i bardziej stopniowe zwiększanie dawki ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
białkomocz, biodostępność, ciśnienie tętnicze, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, czynność nerek, diuretyk, hemodializa, hiponatremia, hipotonia, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia niecukrzycowa, niewydolność serca, niewydolność serca NYHA IV, potas w surowicy, prewencja chorób układu sercowo-naczyniowego, ramipryl, tolerancja leku, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego