Właściwości farmakokinetyczne
Coxydyna 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxydyna, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax = 3,6 µg/mL po dawce 120 mg, Tmax ~1 godzina). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek klinicznych, a lek wiąże się w około 92% z białkami osocza. Objętość dystrybucji wynosi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Etorykoksyb ulega intensywnemu metabolizmowi, głównie przez CYP3A4, z udziałem innych izoenzymów CYP (2D6, 2C9, 1A2, 2C19), a mniej niż 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Główne metabolity, w tym kwas 6′-karboksylowy, wykazują niską aktywność farmakologiczną i nie hamują COX-1. Okres półtrwania fazy kumulacji wynosi około 22 godzin, a stan stacjonarny osiągany jest po około 7 dniach stosowania dawki 120 mg raz na dobę.
Właściwości farmakokinetyczne etorykoksybu
Etorykoksyb, substancja czynna produktu leczniczego Coxydyna, wykazuje szczególne cechy farmakokinetyczne, które wpływają na jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem wszystkich istotnych aspektów dla personelu medycznego.1
Wchłanianie etorykoksybu
Etorykoksyb charakteryzuje się doskonałym wchłanianiem z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Całkowita dostępność biologiczna po podaniu doustnym jest wyjątkowo wysoka i wynosi około 100%.2
Po podaniu leku w dawce 120 mg jeden raz na dobę osobom dorosłym na czczo, w celu osiągnięcia stanu stacjonarnego, maksymalne stężenie w osoczu (średnia geometryczna Cmax = 3,6 µg/mL) stwierdza się relatywnie szybko, bo już po około 1 godzinie (Tmax). Średnia geometryczna pola pod krzywą (AUC0-24h) w tych warunkach wynosi 37,8 µg∙h/mL.3
Istotną cechą farmakokinetyki etorykoksybu jest jej liniowość w zakresie stosowanych dawek klinicznych. Oznacza to, że przyrost stężenia w osoczu jest proporcjonalny do zwiększenia dawki, co ułatwia przewidywanie efektu terapeutycznego.4
Warto zauważyć, że spożycie posiłku (szczególnie bogatotłuszczowego) podczas przyjmowania leku wpływa na parametry wchłaniania, choć zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego:
- Wydłużenie czasu wchłaniania etorykoksybu w dawce 120 mg nie występuje5
- Stopień wchłaniania ulega zmniejszeniu, co przejawia się 36% redukcją Cmax6
- Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) wydłuża się o około 2 godziny7
Z uwagi na brak istotnego klinicznie wpływu posiłków na parametry farmakokinetyczne, w badaniach klinicznych etorykoksyb podawano niezależnie od posiłków.8
Dystrybucja etorykoksybu
Etorykoksyb charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza. W zakresie stężeń istotnych klinicznie (od 0,05 µg/mL do 5 µg/mL) lek wiąże się w około 92% z białkami osocza.9
Objętość dystrybucji (Vdss) w stanie stacjonarnym wynosi u ludzi około 120 l, co wskazuje na dobrą penetrację leku do tkanek.10
Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że etorykoksyb przenika przez:11
- Barierę łożyska u szczurów i królików
- Barierę krew-mózg u szczurów
Metabolizm etorykoksybu
Etorykoksyb podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. Mniej niż 1% podanej dawki wykrywane jest w moczu w postaci niezmienionej, co świadczy o zaawansowanym metabolizmie.12
Główny szlak metaboliczny etorykoksybu obejmuje powstawanie pochodnej 6′-hydroksymetylowej, a proces ten jest katalizowany przez enzymy cytochromu P450. W szczególności:13
- CYP3A4 odgrywa dominującą rolę w metabolizmie etorykoksybu in vivo14
- Dodatkowo, badania in vitro wykazały udział innych izoenzymów w głównym szlaku metabolicznym:
- CYP2D6
- CYP2C9
- CYP1A2
- CYP2C19
Należy jednak zaznaczyć, że rola jakościowa tych enzymów in vivo nie została dotychczas precyzyjnie określona.15
U ludzi zidentyfikowano pięć metabolitów etorykoksybu. Głównym metabolitem jest pochodna etorykoksybu: kwas 6′-karboksylowy, powstający w wyniku dalszego utleniania pochodnej 6′-hydroksymetylowej.16
Co istotne z punktu widzenia klinicznego, główne metabolity wykazują bardzo niską aktywność farmakologiczną:17
- Nie wykazują wymiernego działania lub wykazują jedynie słabe działanie jako inhibitory COX-2
- Żaden z metabolitów nie hamuje COX-1
Eliminacja etorykoksybu
Badania z użyciem znakowanego promieniotwórczo etorykoksybu (dawka 25 mg podana dożylnie) wykazały, że:18
- 70% aktywności promieniotwórczej wykrywano w moczu
- 20% w kale
- Zarówno w moczu, jak i w kale znajdowano głównie metabolity
- Mniej niż 2% produktu wykrywano w postaci niezmienionej
Eliminacja etorykoksybu zachodzi prawie wyłącznie poprzez przemiany metaboliczne, po których następuje wydalanie nerkowe metabolitów.19
Stężenia etorykoksybu w stanie stacjonarnym osiągane są w ciągu 7 dni przyjmowania leku jeden raz na dobę w dawce 120 mg. Wskaźnik kumulacji wynosi około 2, co odpowiada okresowi półtrwania fazy kumulacji wynoszącemu około 22 godzin.20
Klirens osoczowy dawki 25 mg podanej dożylnie określono na około 50 mL/min.21
Charakterystyka farmakokinetyczna w szczególnych grupach pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
Farmakokinetyka u osób w podeszłym wieku (65 lat i starszych) jest zbliżona do farmakokinetyki u osób młodych. Nie jest więc konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów starszych ze względu na wiek.22
Płeć
Analizy farmakokinetyczne wykazały, że profil etorykoksybu u mężczyzn i kobiet jest porównywalny. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania ze względu na płeć pacjenta.23
Zaburzenia czynności wątroby
Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę etorykoksybu jest zróżnicowany i zależy od stopnia niewydolności:24
- Łagodna niewydolność wątroby (5-6 punktów wg skali Child-Pugh):
- Pacjenci otrzymujący etorykoksyb w dawce 60 mg jeden raz na dobę mieli zwiększone średnie AUC o 16% w porównaniu z osobami zdrowymi otrzymującymi taką samą dawkę
- Umiarkowana niewydolność wątroby (7-9 punktów wg skali Child-Pugh):
- Pacjenci otrzymujący etorykoksyb w dawce 60 mg co drugi dzień mieli zbliżone średnie AUC do osób zdrowych otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg jeden raz na dobę25
- Nie przeprowadzono badań z zastosowaniem etorykoksybu w dawce 30 mg jeden raz na dobę w tej populacji26
- Ciężka niewydolność wątroby (≥ 10 punktów wg skali Child-Pugh):
- Brak klinicznych lub farmakokinetycznych danych dotyczących stosowania etorykoksybu w tej grupie pacjentów27
Zaburzenia czynności nerek
Farmakokinetyka pojedynczej dawki etorykoksybu 120 mg u pacjentów z różnym stopniem niewydolności nerek wykazała:28
- U pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek – brak znaczących różnic w parametrach farmakokinetycznych w porównaniu z osobami zdrowymi
- U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek otrzymujących hemodializę – brak znaczących różnic w farmakokinetyce w porównaniu z osobami zdrowymi
Hemodializa nie wpływa znacząco na proces eliminacji etorykoksybu (klirens kreatyniny podczas dializy wynosi około 50 mL/min).29
Dzieci i młodzież
Farmakokinetyka etorykoksybu u dzieci poniżej 12 lat nie była badana.<sup data-drug="Coxydyna" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Dzieci i młodzież: nie badano farmakokinetyki etorykoksybu u dzieci (30
Dla młodzieży (w wieku od 12 do 17 lat) przeprowadzono badanie farmakokinetyczne (n=16), które wykazało, że:31
- U osób o masie ciała 40 do 60 kg, otrzymujących etorykoksyb w dawce 60 mg jeden raz na dobę – farmakokinetyka była zbliżona do farmakokinetyki u osób dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg jeden raz na dobę
- U osób o masie ciała większej niż 60 kg, otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg jeden raz na dobę – farmakokinetyka była zbliżona do farmakokinetyki u osób dorosłych otrzymujących etorykoksyb w dawce 90 mg jeden raz na dobę
Należy podkreślić, że bezpieczeństwo stosowania i skuteczność etorykoksybu u dzieci i młodzieży nie zostały określone.32
| Parametr farmakokinetyczny | Wartość dla etorykoksybu | Uwagi |
|---|---|---|
| Biodostępność po podaniu doustnym | ~100% | Doskonałe wchłanianie z przewodu pokarmowego |
| Cmax (dawka 120 mg) | 3,6 µg/mL | Średnia geometryczna |
| Tmax (dawka 120 mg) | ~1 godzina | Na czczo |
| AUC0-24h (dawka 120 mg) | 37,8 µg∙h/mL | Średnia geometryczna |
| Wiązanie z białkami osocza | ~92% | W zakresie stężeń 0,05-5 µg/mL |
| Objętość dystrybucji (Vdss) | ~120 l | W stanie stacjonarnym |
| Klirens osoczowy (dawka 25 mg iv) | ~50 mL/min | |
| Okres półtrwania fazy kumulacji | ~22 godziny | Wskaźnik kumulacji ~2 |
| Czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego | ~7 dni | Przy dawkowaniu 120 mg raz na dobę |
| Wydalanie w moczu (postać niezmieniona) | <1% | Świadczy o intensywnym metabolizmie |
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania