Właściwości farmakokinetyczne
Loratadyna

Właściwości farmakokinetyczne loratadyny

Loratadyna to długo działający, niepowodujący sedacji antagonista receptora histaminowego H₁, stosowany w leczeniu objawów alergii. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tej substancji, kluczowe dla zrozumienia jej działania w organizmie.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym loratadyna szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie loratadyny w surowicy krwi występuje po 1-1,5 godziny od podania.² Równoczesne przyjmowanie loratadyny z pokarmem może powodować nieznaczne opóźnienie jej wchłaniania, jednak bez istotnego wpływu na działanie kliniczne.³ Biodostępność loratadyny i jej czynnego metabolitu jest proporcjonalna do zastosowanej dawki.⁴

W badaniach klinicznych wykazano, że jednoczesne stosowanie loratadyny z ketokonazolem, erytromycyną lub cymetydyną powoduje zwiększenie stężenia loratadyny w osoczu, jednak bez klinicznie istotnych zmian, w tym zmian w zapisie elektrokardiograficznym.⁵

Dystrybucja

Loratadyna w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (97% do 99%), natomiast jej czynny metabolit – desloratadyna – wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (73% do 76%).⁶ Okres półtrwania dystrybucji w osoczu wynosi około 1 godziny dla loratadyny i 2 godziny dla jej czynnego metabolitu.⁷

Loratadyna charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji.⁸ Ani loratadyna, ani jej główny metabolit – desloratadyna, nie przenikają łatwo przez barierę krew-mózg, co tłumaczy brak działania sedatywnego.⁹ Ponadto, zarówno loratadyna, jak i jej czynny metabolit przenikają do mleka kobiecego.¹⁰

Metabolizm

Po podaniu doustnym, loratadyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, głównie z udziałem izoenzymów cytochromu P450: CYP3A4 i CYP2D6.¹¹ Główny metabolit – desloratadyna (dekarboetoksyloratadyna, DCL) – jest farmakologicznie aktywny i w dużym stopniu odpowiedzialny za działanie kliniczne.¹²

Maksymalne stężenie desloratadyny w surowicy krwi występuje po 1,5-3,7 godziny od podania.¹³ Co istotne, desloratadyna jest około 4-krotnie bardziej aktywna farmakologicznie niż związek macierzysty.¹⁴

Eliminacja

Średni okres półtrwania loratadyny wynosi 8,4 godziny (zakres od 3 do 20 godzin), natomiast dla jej głównego metabolitu – desloratadyny – okres ten jest znacznie dłuższy i wynosi średnio 28 godzin (zakres od 8,8 do 92 godzin).¹⁵

W ciągu 10 dni około 40% podanej dawki wydalane jest z moczem, a 42% z kałem, głównie w postaci sprzężonych metabolitów.¹⁶ Około 27% podanej dawki wydala się z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin.¹⁷ Mniej niż 1% substancji czynnej wydalane jest w postaci niezmienionej loratadyny lub jej czynnego metabolitu.¹⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny loratadyny i jej metabolitu jest podobny u zdrowych, dorosłych ochotników i u zdrowych ochotników w podeszłym wieku.¹⁹ Oznacza to, że u pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności modyfikacji dawkowania loratadyny.²⁰

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, zarówno pole powierzchni pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC), jak i maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) loratadyny i jej metabolitu były większe niż u osób z prawidłową czynnością nerek.²¹ Nie zaobserwowano jednak istotnych różnic w średnich wartościach okresu półtrwania loratadyny i jej metabolitu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w porównaniu z osobami zdrowymi.²²

Co ważne, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek hemodializa nie wpływa na farmakokinetykę loratadyny i jej czynnego metabolitu.²³

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby, wartości AUC i maksymalne stężenie loratadyny w osoczu (Cmax) były dwukrotnie większe od wartości u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.²⁴ Profil farmakokinetyczny czynnego metabolitu nie był natomiast znacząco zmieniony w porównaniu do pacjentów z prawidłową czynnością wątroby.²⁵

Okres półtrwania loratadyny i jej metabolitu wynosił odpowiednio 24 godziny i 37 godzin, i wydłużał się wraz ze stopniem uszkodzenia wątroby.²⁶ To znaczące wydłużenie okresu półtrwania w porównaniu do wartości u osób zdrowych wskazuje na konieczność zachowania ostrożności podczas stosowania loratadyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.²⁷

Parametry farmakokinetyczne loratadyny

Szczegółowe porównanie parametrów farmakokinetycznych

Istnieją pewne różnice międzyosobnicze w odniesieniu do parametrów farmakokinetycznych loratadyny, które należy uwzględnić podczas planowania terapii.²⁸ Obserwuje się także znaczny zakres wartości okresu półtrwania zarówno loratadyny (3-20 godzin), jak i desloratadyny (8,8-92 godziny), co może wpływać na indywidualną odpowiedź na leczenie.²⁹

Interakcje farmakokinetyczne

Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne stosowanie loratadyny z inhibitorami cytochromu P450, takimi jak ketokonazol, erytromycyna czy cymetydyna, prowadzi do zwiększenia stężenia loratadyny w osoczu. Efekty te nie wiążą się jednak z istotnymi klinicznie zmianami, w tym z modyfikacjami w zapisie elektrokardiograficznym.³⁰

Spożywanie pokarmu może wpływać na kinetykę loratadyny, powodując nieznaczne opóźnienie jej wchłaniania, jednak bez istotnego wpływu na działanie kliniczne.³¹

Porównanie farmakokinetyki loratadyny i jej metabolitu

Loratadyna i jej czynny metabolit desloratadyna wykazują pewne istotne różnice farmakokinetyczne, które wpływają na ich działanie w organizmie:

• Wiązanie z białkami osocza jest znacznie silniejsze w przypadku loratadyny (97-99%) niż desloratadyny (73-76%)³²
• Okres półtrwania desloratadyny (średnio 28 godzin) jest znacznie dłuższy niż loratadyny (średnio 8,4 godziny)³³
• Desloratadyna wykazuje około 4-krotnie silniejsze działanie farmakologiczne niż loratadyna³⁴

³⁵

Te różnice są istotne z klinicznego punktu widzenia, ponieważ długi okres półtrwania desloratadyny oraz jej zwiększona aktywność farmakologiczna pozwalają na stosowanie loratadyny raz na dobę, zapewniając skuteczne działanie przeciwhistaminowe przez całą dobę.³⁶